บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1279: ซากโบราณรังอีกา ....................

ตอนที่ 1279: ซากโบราณรังอีกา

………………..

ตอนที่ 1279: ซากโบราณรังอีกา

บรรยากาศอึมครึมหดหู่

เหล่าผู้มีอำนาจในเผ่าภูตหลวนครามล้วนสีหน้าดำทะมึนเยี่ยงห้วงลึกแห่งวารี

“เป็นความเลินเล่อของข้า…”

เนิ่นนานจากนั้น เฟิงอวิ๋นเลี่ยก็กล่าวเบา ๆ ขัดความเงียบขึ้น

ชายชราชุดขาวรีบร้อนกล่าว “นายน้อย เราหรือจะโทษท่านได้เช่นนี้ ไม่มีผู้ใดคาดว่าคู่ต่อสู้จะรับมือยากเช่นนี้หรอกขอรับ”

เฟิงอวิ๋นเลี่ยส่ายหัวน้อย ๆ “ผิดคือผิด ความตายของผู้อาวุโสซิงหยาเป็นเพราะข้า”

กล่าวจบ เขาก็ถามเฟิงซานหู “เจ้าเห็นที่มาของอีกฝ่ายหรือไม่?”

เฟิงซานหูกล่าวด้วยเสียงทุ้มลึก “ก่อนหน้านี้ ผู้อาวุโสซิงหยาสงสัยว่าคนผู้นั้นจะเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าที่ซุกซ่อนการฝึกฝนของตนเองขอรับ…”

เขาเล่ารายละเอียดของศึกเป็นฉาก ๆ ไม่กล้าซุกซ่อนสิ่งใดทั้งสิ้น

เฟิงอวิ๋นเลี่ยขมวดคิ้ว “กฎอนันตกาลจรัสแสง? เคยมีผู้ใดได้ยินเกี่ยวกับอำนาจกฎมหาวิถีเช่นนี้หรือไม่?”

ทุกผู้ล้วนส่ายหน้า

“หนึ่งกฎมหาวิถีซึ่งสามารถเอาชนะผู้อาวุโสซิงหยาในด้านความเร็วได้ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นกฎสูงสุดภูมิดาราเช่นกัน ทว่าตลอดมา เราไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย…”

ดวงตาของเฟิงอวิ๋นเลี่ยวูบไหว “นี่ผิดปกติมากอย่างไม่ต้องสงสัย และผู้อาวุโสซิงหยาก็เคยสงสัยว่าอีกฝ่ายจะซุกซ่อนการฝึกฝนของตน ยิ่งผิดปกติไปใหญ่”

“หรือเขาจะกลัวถูกเราจำได้?”

บางผู้กระซิบ

เฟิงอวิ๋นเลี่ยกล่าวด้วยดวงตาลึกล้ำ “ในสันเขาอีกานี้ ใครเล่าจะกลัวถูกเราพบตัว?”

ชายชราชุดขาวดูจะตระหนักบางอย่าง และกล่าวสามคำออกมาเบา ๆ “เหยียนเต้าหลิน!”

“มีความเป็นไปได้นี้อยู่จริง เพราะถึงอย่างไร สันเขาอีกาก็ตั้งอยู่ในภูมิดาราวอนสวรรค์ ถิ่นของหอเก้าสวรรค์!”

ดวงตาของเฟิงอวิ๋นเลี่ยเย็นชา “นอกจากนั้น เหยียนเต้าหลินยังกล่าวไว้แต่แรกว่าจะมิเข้าพัวพันกับเรื่องนี้ มันแปลกมาก ยามนี้ดูเหมือนว่าไอ้แก่นี่น่าจะมีเจตนาร้าย!”

บางผู้อดพูดมิได้ “นายน้อยขอรับ หากเหยียนเต้าหลินลงมือจริง เขามิน่าจะมาแตกหักกับเรานะขอรับ เพราะถึงอย่างไร โอกาสก็ยังมิได้ถือกำเนิดขึ้นจริง ๆ หากเขาถูกเปิดโปงเสียยามนี้จะมิฉลาดเลย”

เฟิงอวิ๋นเลี่ยพยักหน้า “เรื่องนี้ก็เป็นไปได้ แต่ข้ากล้าสรุปว่าต่อให้คู่ต่อสู้ครานี้จะมิใช่เหยียนเต้าหลิน แต่เขาต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างกับเหยียนเต้าหลินแน่นอน อย่าลืมนะว่าสันเขาอีกานี้อยู่ในถิ่นหอเก้าสวรรค์แต่ไหนแต่ไร”

ทันทีที่วาจาเหล่านี้ถูกกล่าว สีหน้าทุกผู้ก็ย่ำแย่ลงมาก

“ผู้อาวุโสซานหู จำรูปลักษณ์อีกฝ่ายได้ชัดเจนหรือไม่?”

เฟิงอวิ๋นเลี่ยถาม

เฟิงซานหูกล่าวอย่างหนักแน่น “ต่อให้เขาแหลกเป็นเถ้า ข้าก็ยังจำเขาได้ขอรับ!”

“ได้ จำบัญชีนี้ไว้ก่อน เราไปซากโบราณรังอีกากันก่อนเถิด หากข้าอนุมานถูกต้อง คู่ต่อสู้จะไปที่นั่นด้วยแน่”

เมื่อเฟิงอวิ๋นเลี่ยกล่าวเช่นนี้ จิตสังหารก็พลุ่งพล่านในดวงตา “ถึงยามนั้น ข้าจะคิดบัญชีกับเขา!”

เขาห่วงโอกาสที่เสาะหา ณ ขณะนี้มากกว่ามามัวล้างแค้น!

และจากการอนุมานของเขา โอกาสนี้กำลังจะเกิด

……

กาลเวลาเคลื่อนผ่าน

วันผันเปลี่ยน

ยอดเขาทมิฬ

ตู้ม!

ตราประทับวิถีชิ้นหนึ่งเคลื่อนผ่านนภา แสงเซียนพร่างพราย ขยี้สุญญะได้เพียงปราณแผ่วพลิ้ว

ใต้ตราประทับวิถี สองอักษร ‘บรรพตทักษิณ’ ขนาดเท่าหัวแมลงวันเรื่อเรืองชัชวาล สูงส่งศักดิ์สิทธิ์

หัวใจของซูอี้เต้นกระตุก

สมบัติชิ้นนี้แปรเปลี่ยนเป็นเส้นแสง พุ่งวูบหายเข้าไปในแขนเสื้อของเขา

ซูอี้ประหลาดใจ

ต้องทราบว่าตราประทับวิถีบรรพตทักษิณเสียหายหนัก แต่ถึงอย่างนั้น ซูอี้พยายามสุดชีวิตก็ใช้พลังของมันได้เพียงครึ่ง

ร้ายกาจยิ่งนัก

“ไม่อาจทราบได้เลยว่าเจ้าแก่นั่นไปได้ตราประทับวิถีนี้มาจากหนใด”

ซูอี้นึกถึงชายชราในชุดหนังสัตว์ซึ่งบังคับอีกาสีเลือดมาลอบโจมตีเขาได้

หากอีกฝ่ายมิเลือกหนี ณ ขณะนั้น แต่กลับเลือกประชันลืมตาย ด้วยอำนาจตราประทับวิถีนี้ก็สามารถฆ่าเขาอย่างมิตั้งตัวได้จริง ๆ!

“ทว่าสมบัตินี้ก็ตกถึงมือข้าง่ายกว่า”

ซูอี้เสสรวล

เขาแน่ใจว่าตราประทับวิถีบรรพตทักษิณนี้เป็นสมบัติในขอบเขตจุติสรวง! กล่าวได้ว่าเป็นสมบัติมิอาจประเมินค่าซึ่งสูงส่งล้ำเลิศจากสมบัติในขอบเขตราชันแห่งภูมิไปไกล

ทันใดนั้น ซูอี้ก็จำสิ่งหนึ่งขึ้นได้ กาลผ่านหนึ่งวันแล้ว แต่คนจากเผ่าภูตหลวนครามหาปรากฏขึ้นล้างแค้นไม่!

หรืออีกฝ่ายจะกลัว?

คงไม่

ยอดฝีมือจากเผ่าภูตหลวนครามชำระแค้นเสมอ มิมีวันสั่นกลัวยอมแพ้

นี่เป็นเรื่องที่ทราบกันดีทั่วส่วนลึกจักรวาลพร่างดาว

ทว่ายามนี้ อีกฝ่ายกลับกลั้นหายใจมิได้มาล้างแค้นทันที มีความเป็นไปได้อยู่เพียงหนึ่ง…

พวกเขาต้องมีบางสิ่งสำคัญยิ่งกว่าการล้างแค้น!

“หรือจะเป็นเพราะโอกาสแห่งเซียนนั่น… ว่าไป โอกาสนี้ก็น่าจะปรากฏในเร็ววันแล้ว”

ซูอี้ครุ่นคิด

ขณะที่เขากำลังใคร่ครวญนั้นเอง จู่ ๆ กลิ่นโอสถทิพย์ก็คลุ้งโชยมาเตะจมูก

ซูอี้หันไปมอง และพบว่าในสระน้ำใกล้ๆ มีหมอกเซียนเคลื่อนคล้อย แสงสว่างพลิ้ววน โอสถทิพย์ในขอบเขตจุติสรวงซึ่งหยั่งรากอยู่ภายในโอนเอนสุกงอม

ซูอี้ลุกขึ้นและก้าวตรงมา

โอสถทิพย์ในขอบเขตจุติสรวงนี้ประหลาดยิ่ง มันมีลำต้นสีเขียวหยกกระจ่างใส ใบสีม่วงขนาดราวมือทารกทั้งหมดเจ็ดใบ และมีลวดลายวิถีตามธรรมชาติ

กิ่งใบยืดตระหง่าน หมอกเซียนในสระล้วนถูกดูดหาย แปรเปลี่ยนเป็นส่วนหนึ่งของโอสถทิพย์จุติสรวงนี้

ท้ายที่สุด โอสถทิพย์จุติสรวงนี้ก็ทะยานขึ้นฟ้าต่อหน้าต่อตาซูอี้ราวมีชีวิต ดูราวกำลังจะหนี!

ซูอี้ยกมือขึ้นคว้า

แหใหญ่ซึ่งสานด้วยกฎเร้นลับต้องห้ามคลุมทับลงมาบนโอสถทิพย์

จิตสัมผัสของซูอี้กวาดออกครอบคลุมในทันที

และครู่ต่อมา สีหน้าของซูอี้ก็แปรเปลี่ยน

โอสถทิพย์จุติสรวงนี้มีสรรพคุณอยู่น่าจะสองแบบ หนึ่งคือเติมเต็มเสริมแกร่งพื้นฐานมหาวิถี และอีกหนึ่งคือเสริมความเข้าใจและการควบคุมพลังมหาวิถี!

“หลังจากข้าเข้าสู่ขอบเขตคืนสู่สามัญ ข้าจะเด็ดใบมันมาหล่อหลอมลองสรรพคุณโอสถนี้เสียหน่อย”

ซูอี้คิดพลางเก็บโอสถทิพย์จุติสรวงนี้ไป

จากนั้นก็ก้าวจากไปโดยมิรอช้า

……

ซากโบราณรังอีกา

ตั้งอยู่ในส่วนลึกที่สุดของสันเขาอีกา เป็นหุบเหวยักษ์ใหญ่ซึ่งผืนปฐพียุบลง ดูเหมือนรังนก

แสงเซียนเจิดจ้าระเบิดสู่สรวง ประกายแสงศักดิ์สิทธิ์วูบไหวพรั่งโปรย พิรุณแสงพร่างพราวเคลื่อนคล้อยราวน้ำตกระหว่างฟ้าดิน

ภาพนี้ช่างน่าเหลือเชื่อนัก ส่องสว่างสาดแสงแก่พื้นที่รอบข้างจนสว่างไสวเยี่ยงกลางวัน มีบรรยากาศสูงส่งศักดิ์สิทธิ์

หมู่เมฆาทมิฬทั่วท้องนภาล้วนถูกแสงเซียนไล่ไปจนสิ้น และธารอสนีบาตสีแดงเลือดก็แปรเปลี่ยนเป็นวังวนขนาดพันจั้งที่นี่

เบื้องใต้วังวนมีซากโบราณรังอีกาอยู่!

“วิญญาณอาสัญในธารอสนีบาตนี้ล้วนแต่เป็นผู้ฝึกเซียนในเขาเทพอีกายามมีชีวิตทั้งสิ้น และยามนี้พวกเขาก็มารวมตัวกันเป็นธารอสนีบาตสายยาว เห็นได้ชัดว่ารอคอยให้โอกาสปรากฏ”

ในบริเวณรอบนอกของซากโบราณรังอีกา เฟิงอวิ๋นเลี่ยไพล่มือไว้เบื้องหลัง มองวังวนสีเลือดบนท้องนภาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมอย่างหาได้ยาก

วิญญาณอาสัญ

ผู้ฝึกตนเซียนซึ่งสิ้นใจ ณ ยุคสิ้นกฎเกณฑ์

วิญญาณอาสัญเหล่านี้แปลกประหลาดน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง พวกมันเต็มไปด้วยอำนาจคำสาป อย่าว่าแต่ราชันแห่งภูมิทั่วไป กระทั่งตัวตนในขอบเขตไร้ขีดจำกัดยังมีโอกาสรอดริบหรี่หากถูกวิญญาณอาสัญเหล่านี้ล้อมไว้ได้!

ระหว่างเดินทางในสันเขาอีกา พวกเขาได้พบพานวิญญาณอาสัญมามากกว่าฝูง รวมไปถึงกลุ่มอีกาสีเลือด ฝูงปีศาจโลหิตและอื่น ๆ มากมาย

“โชคดีที่เราในครานี้เตรียมการพร้อมสรรพและนำ ‘หอกเทพขจัดมาร’ ซึ่งทำลายร่างวิญญาณมาด้วย จึงมิกลัววิญญาณอาสัญเหล่านี้”

เฟิงอวิ๋นเลี่ยกล่าวพลางมองไปยังใจกลางซากโบราณรังอีกา

ผืนพิภพแยกเป็นหลุมลึกมิอาจหยั่งก้นบึ้ง และแสงเซียนก็พุ่งทะยานมาจากก้นหลุม

ที่แห่งนั้นสว่างไสวเปี่ยมแสงพรั่งพรู พัวพันด้วยอักขระเซียนอันกดดันจิตใจ

คู่เนตรของเฟิงอวิ๋นเลี่ยเร่าร้อน “ข้าสังหรณ์ว่าหยกมรดกที่บรรพชนแห่งเขาเทพอีกาทิ้งไว้ต้องอยู่ในนี้!”

ขณะนั้นเอง ชายชราชุดขาวข้างกายเขาพลันกล่าวเตือน “นายน้อย คนจากลัทธิทางช้างเผือกมาขอรับ”

ไกลออกไปในสุญญะ ตัวตนร้ายกาจกลุ่มหนึ่งทะยานมา

ผู้นำเป็นชายวัยกลางคนในชุดคลุมขนนก ถือดาบศึกขนาดยักษ์

เส้นผมของเขาประหนึ่งง้าว นัยน์ตาจรัสแสงเยี่ยงตะวันจันทรา หายใจเข้าออกประดุจวาตะอสนี

อวี่ฮว่าเซิง!

ผู้อาวุโสสูงสุดของลัทธิทางช้างเผือก ตัวตนขั้นปลายขอบเขตไร้ขีดจำกัด

ตัวตนบรรพกาลซึ่งหายลับจากโลกหล้าไปแสนนาน

ยามนี้ เขาพาราชันแห่งภูมิกลุ่มหนึ่งจากลัทธิทางช้างเผือกมาที่นี่

“สหายเต๋าทั้งหลายจากเผ่าภูตหลวนคราม ดาบนั้นไร้ตา ยามประชันชิงโอกาส เราทั้งหลายล้วนใช้ฝีมือตน!”

ไกลออกไป อวี่ฮว่าเซิงกล่าวขึ้น วาจาดุจอสนีบาตก้องสะท้านทั่วทิศ

“ย่อมได้”

เฟิงอวิ๋นเลี่ยเสสรวลลอยชาย ดูผ่อนคลาย

เขาไม่กระทั่งคิดจะกล่าววาจาใดอื่น

ศึกชิงโอกาสนั้นมิต้องมัวถือมารยาท ผู้ชนะเป็นเจ้า ผู้แพ้เป็นเชลย ไม่ว่ายุคสมัยใดก็เป็นเช่นนี้

ไม่นานนัก อวี่ฮว่าเซิงก็พาทุกผู้ในฝ่ายเขาไปยังอีกฝั่งของซากโบราณรังอีกา

ไม่นานจากนั้น ผู้ฝึกตนอีกกลุ่มก็มาถึง

นั่นคือกลุ่มราชันแห่งภูมิจากตระกูลอวี่โบราณ

ในฐานะหนึ่งในแปดตระกูลราชันแห่งภูมิในจักรวาลพร่างดาว ภูมิหลังตระกูลอวี่โบราณอาจมิเลิศล้ำเท่าเผ่าภูตหลวนคราม แต่หากเป็นอำนาจแล้วก็มิต่างมากนัก

ในหมู่ผู้ที่ตระกูลอวี่โบราณส่งมาหนนี้ ผู้นำเป็นชายในชุดบัณฑิตขงจื๊อผู้มีกิริยาสง่างาม ถือพัดขนนกในมือ งามสง่าทั้งรูปลักษณ์ท่วงท่า

เมื่อได้พบคนผู้นี้ ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือจากเผ่าภูตหลวนครามหรือลัทธิทางช้างเผือกต่างล้วนขมวดคิ้ว

อวี่ชิงอัน!

ราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดผู้เจิดจรัสที่สุดในตระกูลอวี่โบราณตลอดสามหมื่นปี!

ลำดับอาวุโสของเขาอาจไม่สูง แต่วีรกรรมของเขากล่าวได้ว่าเลื่องลือ ทำให้คนบางผู้ในขอบเขตเดียวกันต้องกริ่งเกรงเขาสามส่วน

“ผู้อาวุโสอวี่กล่าวได้ถูกต้องแล้ว ดาบนั้นไร้ตา แต่ละคนล้วนวัดที่ฝีมือ”

อวี่ชิงอันกล่าวยิ้ม ๆ

อวี่ฮว่าเซิงพูดอย่างไร้สีหน้า “ข้าไม่กล้าเป็นผู้อาวุโสให้เจ้าหรอกอวี่ชิงอัน ทั่วจักรวาลพร่างดาวทุกวันนี้ ใครเล่าจะไม่รู้ว่าเจ้าอวี่ชิงอันลือนามที่สุดในตระกูลอวี่ของเจ้า?”

อวี่ชิงอันแย้มยิ้มขณะทักทายเฟิงอวิ๋นเลี่ยอีกครั้ง

เฟิงอวิ๋นเลี่ยพยักหน้าน้อย ๆ ไม่ได้กล่าวอันใด

มินานหลังจากยอดฝีมือตระกูลอวี่โบราณมาถึง จู่ ๆ ก็บังเกิดเสียงคำรามลั่นสะท้านมาจากในหลุมลึกขนาดยักษ์

เหมือนเช่นเทพปีศาจกู่คำรามสนั่นนภาสะเทือนแดนดิน

จากนั้น ภายใต้สายตาทุกคู่ วิหารโบราณซึ่งปกคลุมด้วยแสงเซียนพร่างพรายก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากในหลุมยักษ์

………………..