บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1280: เข้าสู่วิหารเซียน

ตอนที่ 1280: เข้าสู่วิหารเซียน

………………..

ตอนที่ 1280: เข้าสู่วิหารเซียน

วิหารเซียน?

ทุกผู้ล้วนตกตะลึง ดวงตารุ่มร้อน

ณ ใจกลางซากโบราณรังอีกา เพลิงแสงในสะดือสันเขาระเบิดออก เมฆเซียนละล่อง และวิหารลึกลับหลังหนึ่งก็ค่อย ๆ ลอยสู่เวหา ทอแสงเซียนสู่นภา

ทั่วฟ้าดินสว่างไสว

ร่างหนึ่งพลันพุ่งเข้าไปยังวิหารเซียน

ยอดฝีมือทั้งหลายจากเผ่าภูตหลวนคราม ลัทธิทางช้างเผือกและตระกูลอวี่โบราณล้วนตะลึงนิ่ง เพราะร่างนั้นมิได้มาจากสามขุมกำลังใหญ่ของพวกเขา!

มิต้องสงสัยเลยว่ามีบางผู้คิดชิงลงมือ ฉวยโอกาสปล้นบ้านยามไฟไหม้

เฟิงอวิ๋นเลี่ยแค่นเสียงอย่างเย็นชาและกำลังจะออกไปขวาง

ทว่าภาพอันน่ากลัวหนึ่งพลันปรากฏ แสงเซียนพุ่งออกมาจากวิหาร สลายร่างที่พุ่งเข้าไปมิเหลือดี!

เพียงพริบตา วิญญาณก็ลอยจาก

ทุกผู้อ้าปากค้าง สันหลังเย็นวาบ

พวกเขาล้วนเห็นชัดเจนว่าผู้ที่ชิงลงมือนั้นเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าในขอบเขตไร้ขีดจำกัด

ทว่าเขากลับไร้จังหวะให้หลบเลี่ยง ถูกถล่มโจมตีสิ้นชีพคาที่!

ทุกผู้รู้สึกราวถูกน้ำเย็นเฉียบราดหัวหนึ่งถังใหญ่ สงบสติลงทันที

แม้โอกาสจะแสนเย้ายวน แต่ก็ยังต้องมีชีวิตเพื่อให้ได้มา วิหารเซียนลึกลับซึ่งลอยสู่ฟ้านั้น มิต้องสงสัยเลยว่ามิใช่ใครก็เข้าไปได้

ทั่วฟ้าดินสว่างไสวเยี่ยงกลางวัน วิหารเซียนลอยค้างกลางเวหา

ทั่ววิหารเรียบง่ายแต่โอ่อ่าเยี่ยงทองเทวะเทหลอม เปี่ยมด้วยบรรยากาศเคร่งขรึมศักดิ์สิทธิ์

บนชายคาวิหารเซียนมีรูปปั้นสัตว์ร้ายมากมาย ทั้งเถาอู้ หงส์เพลิง ปี้อัน ซวนหนี เซี่ยจื้อ วานรชาดและอื่น ๆ

พวกมันล้วนอาบแสงเซียน ดูราวมีชีวิต

เหนือวิหารเซียนมีป้ายลอยค้างอยู่พร้อมอักษรปีศาจโบราณว่า ‘หอกาสวรรค์’

ประตูวิหารเซียนเปิดอยู่ ทว่ากลับปกคลุมด้วยหมอกเซียนหนาทึบ การมองภาพภายในวิหารให้ชัดเจนเป็นไปมิได้

“ว่าแล้วเชียว เป็นวิหารที่ขุมกำลังเซียนสูงสุด ‘เขาเทพอีกา’ ในยุคสิ้นกฎเกณฑ์ทิ้งไว้”

เฟิงอวิ๋นเลี่ยกล่าวกับตนเอง รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา

ผู้อาวุโสอื่น ๆ ล้วนตื่นเต้นไม่ต่าง

วิหารเซียนนี้เหนือธรรมดาเกินไป ปกคลุมด้วยหมอกเซียน เคร่งขรึมศักดิ์สิทธิ์ เหมือนเช่นวิหารพำนักเซียนตามคำร่ำลือ

ทันใดนั้น หนึ่งเสียงกรีดร้องก็ดังมาจากฝั่งลัทธิทางช้างเผือก

ชายชุดแดงผู้หนึ่งยกมือขึ้นกุมศีรษะ ร่างโอนเอน สีหน้าบิดเบี้ยวเจ็บปวด

อวี่ฮว่าเซิงกล่าวเตือนเสียงต่ำ “อย่าใช้จิตสัมผัสอีก!”

ทุกผู้ล้วนพรั่นพรึง ตระหนักแล้วว่าชายชุดแดงผู้นี้ลอบใช้จิตสัมผัส พยายามตรวจสอบภาพภายในวิหารเซียนนี้ ทว่าก็ถูกผลกระทบโต้กลับ!

บรรยากาศอึมครึมไปชั่วขณะ

วิหารเซียนบังเกิด โอกาสอยู่ใกล้แค่เอื้อม

ทว่าเมื่อครู่ ราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดผู้หนึ่งถูกสังหารในพริบตา และครานี้ กระทั่งใช้จิตสัมผัสสำรวจยังทำมิได้ ใครเล่าจะไม่กลัว?

ชั่วขณะนั้น ไม่มีผู้ใดกล้าลองทำการใดอีก

“นายน้อย ให้ตาเฒ่าไร้ค่าผู้นี้ลองดูเถิด”

ในฝั่งเผ่าภูตหลวนคราม ชายชราชุดขาวลุกขึ้น

“ระวังด้วย หากสังเกตเห็นสิ่งใดมิชอบมาพากล ถอยทันที อย่าบุกเข้าไปนะ”

เฟิงอวิ๋นเลี่ยกล่าว

ชายชราชุดขาวพยักหน้า ร่างของเขาทะยานสู่เวหา เดินเข้าไปยังวิหารเซียนทีละก้าว

สายตาทุกคู่จับจ้องเป็นตาเดียว

“เตรียมตัวลงมือ หากมีโอกาส ลงมือได้เลย”

ประกายในตาของอวี่ฮว่าเซิงวูบไหว ถ่ายทอดเสียงต่อคณะลัทธิทางช้างเผือกที่เหลือ

ขณะเดียวกัน อวี่ชิงอันก็บอกยอดฝีมือจากตระกูลอวี่โบราณให้เตรียมตัวเช่นกัน

บรรยากาศเงียบสงัดกดดัน

เมื่ออยู่ห่างจากวิหารเซียนร้อยจั้ง ชายชราชุดขาวพลันใช้ร่มสำริดคันหนึ่งขวางไว้ตรงหน้าตน

เปรี้ยง!!!

แสงเซียนพุ่งเข้ากระแทกคันร่ม

ทันใดนั้น ร่างของชายชราชุดขาวก็ถูกกระแทกกระเด็นไป ร่มสำริดในมือแหลกสลาย

ชายชราชุดขาวตะลึงอึ้ง ถอยกลับไม่กล้ามุ่งหน้าเข้าไปใกล้อีก

ภาพนี้ทำให้ทุกผู้รู้สึกยากรับมือ

แสงเซียนนั้นร้ายกาจเกินไป มันกวาดออกมาจากประตูหอกาสวรรค์ บดขยี้ราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดได้โดยง่าย ยากต่อกรไหว

ทว่าหากหยุดลงที่นี่ ก็มิมีผู้ใดเต็มใจ

ในช่วงกาลต่อมานี้ เหล่ายอดฝีมือจากตระกูลอวี่โบราณและลัทธิทางช้างเผือกก็แยกกันเข้าไปทดสอบ

ทว่า ไม่ว่าจะใช้เคล็ดวิชาหรือสมบัติใดก็ไร้ผล

สิ่งนี้ทำให้หัวใจทุกผู้หนักอึ้ง

โอกาสอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ แต่กลับคว้าไว้มิได้ ช่างแสนทรมานยิ่งนัก

ทันใดนั้น ก็มีหนึ่งเสียงก็หัวเราะขึ้น

“หากไม่มีผู้ใดสนใจ ก็ให้ข้าลงมือแล้วกัน”

พร้อมกันนั้น ชายหนุ่มชุดเขียวผู้หนึ่งก็เหยียบย่างสู่อากาศเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน

แสงเซียนทั่วฟ้าดินสว่างไสวเจิดจ้า อาบลงบนร่างของเขา ทำให้ดูสูงส่งเหนือผู้ใด

เขาคือซูอี้

“นายน้อย นั่นเขา!”

สีหน้าของเฟิงซานหูมิสู้ดี เขากัดฟันเค้นเสียง

“ใช่เจ้าค่ะ เขาฆ่าผู้อาวุโสซิงหยา!”

ดวงตาของเฟิงมู่อวิ๋นเย็นชา

“คนผู้นี้ช่างกล้าจริง ๆ…”

เฟิงอวิ๋นเลี่ยขมวดคิ้ว แปลกใจยิ่งนัก มิคาดเลยว่าตัวตนผู้สังหารเฟิงซิงหยาจะกล้าเผยร่องรอยชัดเจนเพียงนี้

“นายน้อย ฉวยโอกาสนี้สังหารสัตว์ร้ายนี่ก่อนเถอะขอรับ!”

บางผู้เข่นเขี้ยว กระเหี้ยนกระหือรืออยากล้างแค้น

“ทนไปก่อน”

เฟิงอวิ๋นเลี่ยสูดหายใจลึก ๆ “หากเขาตายหน้าวิหารเซียนนั่น ย่อมดีที่สุด”

ยามนี้มียอดฝีมือจากลัทธิทางช้างเผือกและตระกูลอวี่โบราณอยู่ในละแวก เฟิงอวิ๋นเลี่ยมิต้องการลดคู่แข่งให้พวกเขาเหล่านี้

“ไฉนไม่ลงมือเสียเล่า?”

หลังซูอี้มาถึง เขาก็มองไปยังทุกผู้จากเผ่าภูตหลวนคราม

เฟิงอวิ๋นเลี่ยและคณะล้วนผงะอึ้งราวมิอยากเชื่อ

“นี่เจ้าจงใจหาเรื่องหรือ?”

น้ำเสียงของเฟิงอวิ๋นเลี่ยเย็นชา

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “แล้วเช่นไร?”

เฟิงอวิ๋นเลี่ย “…”

เหล่าผู้ทรงอำนาจจากเผ่าภูตหลวนครามล้วนเดือดดาล แทบรั้งจิตสังหารในใจมิอยู่

ว่าถึงผู้เย่อหยิ่งก็เคยเห็นอยู่ แต่มิเคยพบพานความสามหาวเยี่ยงนี้!

ไกลออกไป เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ ยอดฝีมือจากตระกูลอวี่โบราณและลัทธิทางช้างเผือกก็อดประหลาดใจมิได้จนต้องมองซูอี้ใหม่อีกครั้ง

“พวกเจ้ารู้ไม่หรือว่าคนผู้นี้คือใคร? กล้ายั่วยุเผ่าภูตหลวนครามตรง ๆ ไม่กลัวตายหรือไร?”

อวี่ฮว่าเซิงเอ่ยขึ้น

เขาไม่ได้ปรากฏตัวบนโลกหล้าเสียนาน แทบไม่อยากเชื่อว่าจะมีชายหนุ่มผู้ใจกล้าเช่นนี้อยู่ด้วย

เหล่าราชันแห่งภูมิจากลัทธิทางช้างเผือกล้วนส่ายหน้า

ขณะเดียวกัน อวี่ชิงอันและคณะรอบกายต่างก็กำลังคุยกันเรื่องนี้เช่นกัน ทว่าน่าเสียดายที่ก็ไม่มีผู้ใดทราบที่มาของชายหนุ่มชุดเขียวเช่นกัน

ท้ายที่สุด เฟิงอวิ๋นเลี่ยก็สงวนท่าที หาโจมตีไม่

เขามองซูอี้อย่างสุขุมด้วยนัยน์ตาเย็นชา “จำไว้ว่า ยามนี้เจ้าสามหาวเพียงไร ยามตายก็จะอนาถเพียงนั้น!”

ซูอี้แย้มยิ้ม กล่าวเสียงลุ่มลึก “เป็นวาจาที่ดี”

กล่าวจบ เขาก็มิสนใจเหล่ายอดฝีมือจากเผ่าภูตหลวนครามอีก และเดินไปยังวิหารเซียนห่างออกไป

มือซ้ายของเขา ชิ้นหยกสั่นสะเทือนเบา ๆ

มิต้องสงสัยเลยว่าเว่ยซานติดอยู่ในวิหารเซียนนั่น!

และนี่คือสิ่งที่ทำให้ซูอี้ประหลาดใจ

ต้องทราบว่าจากวาจาของหลูอวิ๋น ผู้บวงสรวงสวรรค์แห่งหอเก้าสวรรค์ เว่ยซานอยู่ในสันเขาอีกามาตั้งแต่เก้าปีก่อน

และวิหารเซียนนี่ก็เพิ่งโผล่มาในคืนนี้!

นี่หมายความโดยมิต้องสงสัยว่าเว่ยซานพบที่แห่งนี้และถูกขังอยู่ข้างในเก้าปีก่อนวิหารเซียนปรากฏ!

“เจ้านั่นไปจริงแฮะ”

“ต่างอันใดกับส่งตนเองไปตายเล่า?”

“รอดูเถอะ”

ยามนี้ ทุกสายตาต่างมองไปที่ซูอี้

พวกเฟิงอวิ๋นเลี่ยสะกดกลั้นโทสะกรุ่นอก อยากให้ซูอี้ตายหน้าวิหารเซียน แต่ขณะเดียวกันก็มิอยากให้เขาตายเช่นนี้ มันง่ายเกินไปสำหรับเขา

เป็นอารมณ์อันย้อนแย้งยิ่ง

ส่วนพวกอวี่ฮว่าเซิงจากลัทธิทางช้างเผือกและอวี่ชิงอันจากตระกูลอวี่โบราณล้วนมองเฉย ๆ

พวกเขาล้วนแต่เป็นผู้เฒ่าผู้มากประสบการณ์ในโลกหล้า ย่อมรู้ว่าครานี้ต้องปล่อยไปมิขวาง

ทั่วฟ้าดินเงียบสงัด

วิหารเซียนอันเจิดจรัสโอ่อ่าลอยนิ่งเหนือเวหา ศักดิ์สิทธิ์เคร่งขรึม

เหนือท้องนภา วังวนธารยาวแห่งอสนีบาตสีเลือดเองก็หยุดนิ่ง ปราณที่แผ่ออกมาชวนให้ผู้คนใจหาย

บรรยากาศเงียบสงัด

ซูอี้เหมือนไม่รับรู้สิ่งใด เคลื่อนกายสู่วิหารเซียนดุจเดินทอดน่อง

จนกระทั่งร่างของเขาห่างจากวิหารเซียนร้อยจั้ง ทุกผู้ก็กลั้นหายใจ

เพราะเมื่อครู่ หนึ่งราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดถูกแสงเซียนประหารลงที่นี่

กระทั่งชายชราชุดขาวจากเผ่าภูตหลวนครามยังถูกแสงเซียนซัดกระเด็นไป!

ทว่าเกินคาด เมื่อซูอี้เดินไปถึง กลับไร้ซึ่งอุบัติเหตุใด ๆ

“นี่…”

ทุกผู้ล้วนตะลึงมิอยากเชื่อ

“หรือจิตสังหารรอบวิหารเซียนจะสลายไปแล้ว?”

บางผู้กระซิบ ดวงตาแผดเผารุ่มร้อน

“ลองดูหน่อย”

บางผู้ใช้มีดขว้างเล่มหนึ่งพุ่งไปทางวิหารเซียน

เปรี๊ยะ!

หนึ่งแสงเซียนอุบัติ มีดขว้างแหลกเป็นผง!

ทุกผู้ตะลึงค้าง

จิตสังหารรอบวิหารเซียนมิได้หายไปแท้ ๆ ทว่ากลับมิขวางชายหนุ่มชุดเขียวผู้นั้นแต่ต้นจนจบ!

“นี่มันเรื่องอันใดกัน? หรือเขาจะค้นพบเคล็ดลับของวิหารเซียนนั้นจนได้รับการยอมรับเข้าไปโดยสวัสดิภาพ?”

ผู้เฒ่าผู้หนึ่งขมวดคิ้ว

โดยเฉพาะเหล่ายอดฝีมือจากเผ่าภูตหลวนครามซึ่งหน้าง้ำเป็นพิเศษ

ไม่คาดเลยว่าจะเกิดเหตุพลิกผันเหลือเชื่อเช่นนี้

“นายน้อย หากไม่หยุดเขาไว้ เกรงว่าโอกาสในวิหารเซียนจะถูกคนผู้นั้นชิงไปก่อนนะขอรับ!”

บางผู้กระวนกระวาย

เฟิงอวิ๋นเลี่ยโบกมือ กล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “ลนลานอันใด ผู้ฝึกตนวิ่งได้ แต่วิหารจะไปไหนเสียได้ ยามที่เขาได้โอกาสเดินออกมาจากวิหารเซียน นั่นแหละยามตายของเขา!”

ทุกผู้ล้วนสะดุ้ง และพลันเงียบเสียงลง

การรอกระต่ายออกจากโพรงเป็นความคิดที่ดี!

ขณะสนทนา ร่างของซูอี้ก็พลิ้วเข้าไปในวิหารเซียน หายเข้าประตูอันปกคลุมด้วยหมอกเซียนไป

เห็นเช่นนี้ ทุกผู้ก็ล้วนคิดริษยาอย่างอดมิได้

พวกเขามาถึงก่อน แต่กลับถูกจิตสังหารของวิหารเซียนหมายหัว ไม่อาจเข้าไปได้

ทว่ายามนี้ คนเพิ่งมากลับเข้าไปในวิหารเซียนได้โดยมิพบอันตรายใด!

เลือกปฏิบัติกันโดยแท้!

ตัวตนอาวุโสบางผู้ยิ่งเคียดแค้น สัมผัสจิตมุ่งร้ายจากวิหารเซียนได้

“นี่ก็เป็นเรื่องดีนะ เพราะถึงอย่างไร ในที่สุดก็มีผู้เข้าไปในวิหารเซียนได้ เพียงพอจะนำโอกาสแห่งเซียนกลับมาได้แล้ว”

อวี่ฮว่าเซิงพลันออกปาก

ดวงตาทุกคู่วูบไหว

“ผู้อาวุโสกล่าวได้ตรงใจข้าเลย เราควรใช้โอกาสนี้ปรึกษาว่าจะแบ่งโอกาสนี้กันเช่นไรนะ เพื่อมิให้เกิดเหตุผิดใจยามชายหนุ่มผู้นั้นกลับมาพร้อมโอกาส”

อวี่ชิงอันกล่าวยิ้ม ๆ

หัวใจทุกผู้สะท้าน

เฟิงอวิ๋นเลี่ยครุ่นคิดชั่วขณะ ก่อนจะพยักหน้าตอบเรียบ ๆ “ก็ควรเป็นเช่นนั้น”

………………..