บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1296: เนรคุณ

ตอนที่ 1296: เนรคุณ

………………..

ตอนที่ 1296: เนรคุณ

เผ่าภูตเพลิงสวรรค์นั้นถือตนเป็น ‘ทายาทเทพแห่งเพลิง’

ลือกันว่าบรรพบุรุษเผ่านี้คือเพลิงต้นกำเนิดจักรวาลอันกำเนิดขึ้นยามแรกที่สวรรค์อุบัติ!

ทายาทเผ่านี้ล้วนแต่มีความสามารถธาตุไฟเลิศล้ำ พวกเขาจึงสามารถปลุกพลังเกี่ยวเนื่องกับเพลิงได้โดยธรรมชาติ

ภูมิหลังของเผ่านี้เก่าแก่มิด้อยไปกว่าเผ่าภูตหลวนคราม

ในหมู่หกตระกูลโบราณอารักษ์วิถี กล่าวได้เช่นกันว่าพวกเขาอยู่ในจุดสูงสุด

และสองบุรุษหนึ่งสตรีซึ่งปรากฏในครานี้ก็ต่างเป็นยอดฝีมือในขอบเขตไร้ขีดจำกัดจากตระกูลซูเผ่าภูตเพลิงสวรรค์!

“ใครเป็นตั๊กแตน ใครคือนกขมิ้น และผู้ใดคือจักจั่น ทุกอย่างยังมิอาจทราบ”

ซูอี้กล่าวเบา ๆ

จวงปี้ฟานตะลึงไปครู่ และอดพึมพำมิได้ “จริง ๆ เลย มีเจ้าอยู่ทีไร ความคิดของข้าก็ดูจะเรียบง่ายเกินไป รูปแบบการวางตนไม่ยิ่งใหญ่ไปเสมอเลย”

ซูอี้ “…”

ป่านนี้แล้ว เจ้านี่ยังมัวสนใจแต่เรื่องที่ผู้ใดวางตนยิ่งใหญ่กว่ากันอีกหรือ?

หลังจากครุ่นคิดสักพัก ซูอี้ก็อธิบายอย่างอดทน “วิญญาณอาสัญนั่นมีปัญหา ไม่ใช่เหยื่อที่ผู้ใดก็จับได้หรอก”

ม่านตาของจวงปี้ฟานหดตัวลงน้อย ๆ

“ผู้อาวุโส ท่านหมายความว่าอย่างไร?”

ไกลออกไป หนึ่งเสียงกล่าวขึ้นอย่างเย็นชา

ปรากฏว่าชายชราในชุดสีเทาร่างผอมแห้งที่อยู่ข้างกายชายในชุดคลุมลายกระเรียนมองมาด้วยดวงตาวาวโรจน์ สีหน้ามิสู้ดีนัก

“ตั๊กแตนจับจักจั่น มิทันระวังนกขมิ้นเบื้องหลังอันใดกัน พวกเจ้าควรค่าแล้วหรือ?”

สตรีชุดม่วงอีกคนก็กล่าวอย่างเหยียดหยาม “หากพูดพล่อย ๆ จะถูกฆ่าเอานะ!”

จวงปี้ฟานถูจมูก ไม่กล่าววจีใด ขณะลอบรำพึงว่านี่มันโอกาสเฉิดฉายอันหาได้ยากแท้ ๆ!

จวงปี้ฟานเหลือบมองซูอี้ที่อยู่ข้างกายด้วยสีหน้าซับซ้อน ราวกับจะบอกว่าข้าจะรอดูว่าเจ้าจะสร้างเรื่องเช่นไร

ทว่าเขากลับต้องแปลกใจที่ซูอี้หาได้เคลื่อนไหวไม่

นี่มันเรื่องอันใด?

ถูกยั่วยุเช่นนี้ ยังทนได้อีกหรือ?

ยามนี้เอง พลันเกิดเหตุผิดปกติขึ้นไกล ๆ

เศษสำริดบนร่างของวิญญาณอาสัญซึ่งติดในร่างแหพลันทะยานขึ้น

วูบ!

หนึ่งแสงจรัสจ้า แล้วเศษสำริดก็ทะลวงผ่านร่างแหสีดำได้โดยง่าย

ร่างของชายในชุดคลุมลายกระเรียนซึ่งควบคุมร่างแหสีดำนี้ซวนเซ เขาถูกผลกระทบจนใบหน้าเปลี่ยนสีอย่างช่วยมิได้

“บังอาจลอบโจมตีข้า คิดจริง ๆ หรือว่าข้าจะกลัวพวกเจ้า?”

สีหน้าของวิญญาณอาสัญเย็นชา เศษสำริดพลิ้วละล่อง ทำให้บรรยากาศของเขาพลันลึกลับประหลาด

เขาดีดนิ้ว

หมอกควันทมิฬอันเปี่ยมพลังคำสาปพุ่งเข้าสู่ชายชราชุดเทาร่างผอมแห้งทันที

สีหน้าของชายชราผอมแห้งชุดเทาแปรเปลี่ยนเล็กน้อย เขารีบขยับหลบเลี่ยง

ตู้ม!

บริเวณที่เขาเคยยืนอยู่แหลกสลาย

แทบจะในยามเดียวกัน ชายในชุดคลุมลายกระเรียนและสตรีชุดม่วงต่างลงมือสังหารวิญญาณอาสัญนี้ร่วมกัน

ชายในชุดคลุมลายกระเรียนบงการร่างแหสีดำ แข็งแกร่งทรงพลัง ร่างของเขาระเบิดพันกระแสเปลวเพลิงดุจเทพอัคคีโปรดโลกหล้า

สตรีชุดม่วงพลิกมือ นำคันธนูใหญ่สีทองออกมายิงศรทองเจิดจรัสเป็นสาย ทะยานผ่านเวหา

“ฝีมือแค่นี้ ดีดนิ้วก็สิ้นแล้ว!”

วิ้ง!

เศษสำริดทะยานสู่อากาศ ระเบิดรัศมีเจิดจ้าเรืองรองดุจพิรุณแสงเซียนโปรยปราย แรงกดดันบังเกิดทำให้ร่างแหสีดำแหลกสลายไปทีละน้อย

ศรทองถูกล้างหายไปอย่างง่ายดาย

ชายในชุดคลุมลายกระเรียนและสตรีชุดม่วงอดประหลาดใจไม่ได้ หัวใจของพวกเขาสั่นสะท้าน วิญญาณอาสัญผู้ฉลาดเฉลียวนี้ทรงพลังกว่าที่พวกเขาคิดไว้!

จวงปี้ฟานอดตะลึงมิได้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจคำพูดของซูอี้

วิญญาณอาสัญนี้… มีปัญหาใหญ่จริง ๆ ด้วย!

ทว่าสิ่งที่ทำให้จวงปี้ฟานงุนงงคือเมื่อครู่ ไยวิญญาณอาสัญนี้จึงเลือกหนี?

วิญญาณอาสัญซึ่งอยู่ไกลออกไปลงมือโจมตี เศษสำริดส่องแสงศักดิ์สิทธิ์แผดจ้าเข้าโจมตีสามราชันแห่งภูมิขอบเขตไร้ขีดจำกัดของเผ่าภูตเพลิงสวรรค์

ดวงตาของชายในชุดคลุมลายกระเรียนเรืองวาบเย็นชา ตวาดลั่นดุจอสนีบาต “ย้าก!”

ตู้ม!

ดาบบินสีแดงเพลิงปรากฏขึ้นดุจตะวันอัสดงแผดเผา

แทบจะในยามเดียวกัน ชายชราชุดเทาและสตรีชุดม่วงต่างใช้สมบัติก้นหีบอันแข็งแกร่งสูงสุดของตนทุ่มสุดฝีมือ

มหาสงครามบังเกิด

สิ่งที่น่าตกใจก็คือ แม้พวกเขาจะทุ่มอาวุธสังหารออกมา แต่ก็ยังไม่ถูกเศษสำริดปราบลงได้เพียงชั่วครู่!

“ตาย!”

ดวงตาของวิญญาณอาสัญเผยจิตสังหาร เศษสำริดพลันทะยานลงอย่างดุดัน

เปรี๊ยะ!

ดาบบินสีแดงเพลิงแหลกมลาย

ใบหน้าของชายในชุดคลุมลายกระเรียนซีดขาว ในขณะที่ทั้งสองเองก็ถูกป่นสมบัติโดยพร้อมเพรียง วิญญาณแทบหลุดลอย

มันเกิดขึ้นกะทันหัน และสายเกินกว่าจะหลบเลี่ยง

ยามนี้เอง ร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้นคว้าเศษสำริดชิ้นนั้นไว้

เขาคือซูอี้

ปราณเวียนวัฏอันลึกลับเกินเข้าใจละล่องบนมือของเขา ขวางเศษสำริดไว้ได้ในพริบตา

ภาพอันกะทันหันนี้ทำให้พวกชายในชุดคลุมลายกระเรียนล้วนตะลึงด้วยความไม่อยากเชื่อ

พวกเขาเห็นความน่าสยดสยองของเศษสำริดชิ้นนั้นแล้ว ใครเล่าจะคิดว่ามีผู้ขวางสมบัติชิ้นนี้ไว้ด้วยมือเปล่าในหนนี้?

สีหน้าของวิญญาณอาสัญแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์ ความหวาดกลัวลึกล้ำปรากฏในแววตาสีแดงสด จนมันไม่กล้าลงมืออีกในชั่วขณะ

ยามนี้เอง เสียงหนึ่งก็ตะโกนขึ้นอย่างกรุ่นโกรธ “ปล้นกันยามไฟไหม้หรือ? ไปให้พ้น!”

ชายในชุดคลุมลายกระเรียนลงมือฟาดหมัดเข้าใส่ซูอี้ รวดเร็วหมายชีวิตเยี่ยงอสนีบาต

ชายชราชุดเทาและสตรีชุดม่วงเองก็มีสีหน้ามืดหมอง พุ่งเข้าโจมตีซูอี้ด้วยกัน

สามตัวตนในขอบเขตไร้ขีดจำกัดร่วมมือ ฟ้าดินแปรสี เป็นภัยคุกคามใหญ่หลวงต่อซูอี้

อำนาจของเศษสำริดนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่ง และมันดิ้นรนต่อเนื่องเสียจนซูอี้ต้องรบกับมันสุดกำลัง

ยามนี้ เมื่อพวกของชายในชุดคลุมลายกระเรียนลงมือ พวกเขาก็หมายลอบโจมตีโดยมิให้ซูอี้ตั้งตัวจนต้องทิ้งเศษสำริดไป

วูบ!

หลังเศษสำริดหนีไปได้ มันก็ทอประกายแสงเซียนเจิดจ้า หนีไปพร้อมกับวิญญาณอาสัญลับตาไปในทันที

การเคลื่อนไหวทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วประกายเพลิง

เป็ดย่างบินหนีไปเสียเช่นนั้น

ซูอี้อดตะลึงไม่ได้

“เราทุ่มเทสู้แทบตาย แต่เจ้าพุ่งเข้ามาเป็นขัด ไอ้หนู เจ้าต้องชดใช้อย่างหนัก!”

ชายชราชุดเทาเดือดดาล ใบหน้ามืดหม่นน่าสะพรึง

“ใช้คนของเผ่าภูตเพลิงสวรรค์เป็นนกต่อ? ไม่มีผู้ใดกล้าหาญเช่นเจ้ามาก่อนเลย!”

แววตาของสตรีชุดม่วงเย็นชาระคนกดดัน

จวงปี้ฟานอดกล่าวอย่างโกรธเคืองมิได้ “พวกเจ้ามันสุนัขลอบกัด เนรคุณสิ้นดี! รู้เช่นนี้ปล่อยพวกเจ้าตายไปเสียก็ดี!”

จริงอยู่ที่การเคลื่อนไหวของซูอี้เมื่อครู่ทำเพื่อยึดสมบัติ แต่ก็เทียบได้กับช่วยชีวิตพวกเขาทั้งสามคน!

หาไม่ ด้วยความแข็งแกร่งของคนทั้งสาม พวกเขาก็มีแต่จะตกตาย

แต่ใครเล่าจะคิดว่าคนทั้งสามไม่เพียงไม่รู้จักขอบคุณ ยังถือซูอี้เป็นคู่แข่งและเข้าตะลุมบอนทันที

“วอนตาย!”

ชายชราชุดเทาเดือดดาล ดวงตามองจวงปี้ฟานคมกริบเยี่ยงคมดาบ

“พอแล้ว”

ชายในชุดคลุมลายกระเรียนโบกมือ

เขาหันไปกล่าวกับซูอี้อย่างเฉยชา “ฉวยโอกาสชิงสมบัติยามผู้อื่นคับขัน ไม่ว่าอย่างไรก็น่าละอาย ดังนั้นให้โอกาสเจ้าแก้ตัวสักหน ร่วมมือกับเราปราบวิญญาณอาสัญนั่น แล้วเราจะมิโทษเจ้าเรื่องเมื่อครู่”

เขาเห็นว่าเคล็ดพลังมหาวิถีของซูอี้นั้นดูจะสามารถหยุดเศษสำริดนั้นได้ จึงวางแผนใช้เขา

จวงปี้ฟาน “???”

นี่คือการวางตัวต่อผู้ช่วยชีวิตหรือ?

ซูอี้ถูหว่างคิ้ว แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้

“เจ้าคิดว่ามันตลกหรือ?”

ชายชราชุดเทาถาม จิตสังหารแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

สตรีชุดม่วงกล่าวช้า ๆ “ข้ารู้ว่าเจ้ามาจากตระกูลจวง และรู้ด้วยว่าเจ้าเฒ่านั่นคือจวงปี้ฟานผู้ลือนามในโลกหล้า ทว่าต่อหน้าเผ่าภูตเพลิงสวรรค์ของข้า ตัวตนเช่นเจ้าไร้ค่าในสายตา ข้าแนะนำให้เจ้าคิดให้ดี อย่าทำผิดพลาดอีก”

ในวาจาเรียบง่ายนั้นเต็มไปด้วยการลดชั้นให้ต่ำลง

จวงปี้ฟาน “…”

นี่เพราะเขาไม่ลือนามพอ จึงลากทัศนาจารย์ลงมาโดนดูหมิ่นด้วยหรือ?

ทำร้ายความภูมิใจในตนกันสุด ๆ!

“พอแล้ว ตัดสินใจเสีย”

เห็นได้ชัดว่าชายในชุดคลุมลายกระเรียนใจร้อนเล็กน้อย

ทุกสายตาล้วนมองมายังซูอี้

ซูอี้นำไหสุราออกมาจิบ คร้านเกินกว่าจะพูด และเตรียมลงมือทันที

ทว่าหนึ่งเสียงชราอันแหบพร่าพลันดังออกมาจากไกล ๆ

“น่าขัน ช่างน่าขันนัก ยามใดกันที่พวกเจ้าจากเผ่าภูตเพลิงสวรรค์กลายเป็นไอ้โง่ตาบอดไปเช่นนี้?”

ซูอี้ขมวดคิ้วน้อย ๆ สายตามองไปไกล

และเขาก็พบกับชายชราผู้หนึ่งในอาภรณ์ผ้า สวมหมวกกลมสีดำปรากฏกายขึ้นแต่ยามใดมิอาจทราบ

คู่หัตถ์ซุกในแขนเสื้อ รูปลักษณ์ดาษดื่น คู่เนตรฝ้าฟาง

ทว่า ด้วยการปรากฏตัวของเขา โลกหล้าถิ่นนี้พลันมืดมัวดำสนิทเยี่ยงรัตติกาลนิรันดร์

“ที่แท้ก็เป็นเจ้าเฒ่านี่”

ซูอี้กระซิบ สีหน้าพลันกระจ่างแจ้ง

ขณะเดียวกัน ทั้งสามก็ประหลาดใจ จำตัวตนของชายชราสวมหมวกดำได้ทันที

เหวินป๋อฝู

ตัวตนบรรพกาลระดับลายครามของตระกูลเหวิน!

และตระกูลเหวินโบราณเองก็เป็นหนึ่งในตระกูลโบราณอารักษ์วิถี มีภูมิหลังร้ายกาจยิ่ง

โดยเฉพาะเหวินป๋อฝูผู้นี้น่ากลัวเป็นพิเศษ เขาเป็นตัวตนระดับบรรพชนในตระกูลเหวิน!

“เหตุใดผู้อาวุโสเหวินจึงกล่าวเช่นนี้?”

ชายในชุดคลุมลายกระเรียนขมวดคิ้ว สัมผัสได้แล้วว่ามีเรื่องมิชอบมาพากล

ทว่า เขามาจากเผ่าภูตเพลิงสวรรค์ สถานะสูงส่ง ไม่กลัวเกรงแค่เพียงการมาของเหวินป๋อฝูแต่อย่างใด

ดวงตาของชายชราชุดเทาและสตรีชุดม่วงเองก็มองมาที่เหวินป๋อฝูด้วยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

เหวินป๋อฝูส่ายหน้าน้อย ๆ ไม่คิดสนใจพวกเขาทั้งสามคนอีก ทว่าก้าวเข้ามาประคองมือคำนับซูอี้ “ตาเฒ่าไร้ค่าเหวินป๋อฝูคำนับทัศนาจารย์”

ทัศนาจารย์!!?

เมื่อได้ยินสมญานามนี้ พวกของชายในชุดคลุมลายกระเรียนทั้งสามก็ตะลึงไป ก่อนจะอ้าปากค้างราวถูกสายฟ้าฟาด ตะลึงจังงังไปตาม ๆ กัน

คนผู้ดูอ่อนเยาว์ยิ่งนักผู้นั้น แท้จริงคือทัศนาจารย์หรือ!?

ชั่วขณะนั้น หลังของพวกเขาเย็นวาบชุ่มเหงื่อ

ก่อนหน้านี้ หลังจากได้พบกับจวงปี้ฟาน พวกเขาก็เผลอถือซูอี้เป็นคนตระกูลจวง หาได้ใส่ใจมากไม่

ใครเล่าจะคิดว่าผู้ที่ถูกพวกเขาข่มขู่ไม่ไว้หน้า แท้ที่จริงจะเป็นตัวตนในตำนาน?

บรรยากาศพลันเงียบวังเวงอย่างน่าขนลุก

“เจ้าพยายามช่วยพวกเขาอยู่หรือ?”

ซูอี้กล่าวกับเหวินป๋อฝูด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบเล็กน้อย

ไม่โผล่มาเร็วหรือช้า แต่ได้จังหวะพอดิบพอดี เจ้าเฒ่านี่… เสแสร้ง!

เหวินป๋อฝูส่ายหน้ากล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น “มิใช่การช่วยชีวิตหรอก แต่เป็นเพราะข้ามีมิตรภาพกับผู้เฒ่าในตระกูลพวกเขาอยู่ จึงไม่อาจปล่อยให้พวกเขาตายโดยมิรู้กระจ่างได้ พวกเขาเองก็คงไม่ได้อยากลากเผ่าภูตเพลิงสวรรค์เข้ามาพัวพันรับหายนะเนื่องด้วยความผิดพลาดของพวกเขาด้วย”

ซูอี้พยักหน้า พอเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเหวินป๋อฝูจึงปรากฏขึ้นกะทันหัน

จวงปี้ฟานมองท่าทีนอบน้อมของเหวินป๋อฝูด้วยหัวใจบิดมวน

น่ารังเกียจนัก ทัศนาจารย์ได้บทอีกแล้ว!

………………..