บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1297: ฐานรากของวิญญาณอาสัญ

ตอนที่ 1297: ฐานรากของวิญญาณอาสัญ

………………..

ตอนที่ 1297: ฐานรากของวิญญาณอาสัญ

คนทั้งสามล้วนสีหน้ามืดหมอง

ช่วงนี้ ข่าวเกี่ยวกับร่างเวียนวัฏของทัศนาจารย์นั้นกระฉ่อนไปทั่วโลกหล้า

เป็นไปได้หรือที่พวกเขาจะไม่เคยได้ยิน?

แต่ไม่มีผู้ใดคาดว่าพวกเขาจะได้มาพบพานในสมุทรมารไร้กำหนดนี้!

“ก่อนหน้านี้ ข้ามีตาไร้แวว ไม่สำเหนียกว่ากำลังอยู่ต่อหน้าใต้เท้าทัศนาจารย์ วาจาการกระทำจึงอาจล่วงเกินไป”

ชายชราชุดเทาสูดหายใจลึก ๆ และกล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก “ทว่า ข้าไม่คาดว่าใต้เท้าทัศนาจารย์จะเลือกฉวยโอกาสปล้นกันยามไฟไหม้ในศึกเมื่อครู่ จึงอดมีโทสะมิได้ หวังว่าใต้เท้าทัศนาจารย์จะมิถือสา”

จวงปี้ฟานพลันหัวเราะอย่างเดือดดาล “ฉวยโอกาสปล้นยามไฟไหม้? กล้าพูดดีแท้! หากมิใช่เพราะการกระทำของทัศนาจารย์เมื่อครู่ เจ้ายังจะมีชีวิตอยู่หรือไร?”

ชายชราชุดเทาพลันพูดไม่ออก

จวงปี้ฟานกล่าวอย่างเย็นชา “ให้ข้าถามเจ้าอีกหน วิญญาณอาสัญนั่นไม่ได้มาจากเผ่าภูตเพลิงสวรรค์ของเจ้า แล้วการที่ทัศนาจารย์ลงมือโจมตีวิญญาณอาสัญนี่เรียกว่าปล้นกันยามไฟไหม้ได้ด้วยหรือ?”

เขาเว้นช่วงสักพักแล้วแค่นเสียงอย่างเย็นชา “ขนาดขอโทษยังวางก้ามใหญ่โตเพียงนี้ เผ่าภูตเพลิงสวรรค์ของเจ้ายิ่งใหญ่เกินใครเพียงนั้นหรือ?”

สีหน้าของชายชราชุดเทาบูดบึ้ง เห็นได้ชัดว่าโมโห ทว่าท้ายที่สุดก็รั้งตนไว้

เป็นท่าทีที่แสนคร้านเกินกว่าจะเถียงกับจวงปี้ฟาน

ไม่ห่างไปนัก เหวินป๋อฝูพลันกล่าว “หากเจ้าอยากมีชีวิตอยู่ เจ้าต้องโอนอ่อนสำนึกผิดอย่างจริงใจ หาไม่…”

โดยไม่รีรอให้พูดจบ ชายในชุดคลุมกระเรียนซึ่งเป็นผู้นำก็กล่าวขึ้นเสียงเบา “ผู้อาวุโสเหวิน เราทั้งหลายจากเผ่าภูตเพลิงสวรรค์หาตัวอ่อนตัวงอไม่! ความเข้าใจผิดเล็กน้อยเช่นนี้ ท่านจะให้เราไปคุกเข่าขอความเมตตาจากเขาหรือไร?”

เหวินป๋อฝูขมวดคิ้ว สีหน้าเหลือทนเล็กน้อย กล่าวอย่างรำคาญใจ “ที่ข้ามาช่วยพวกเจ้ายามนี้ เป็นการแส่ไม่เข้าเรื่องหรือไร?”

ชายในชุดคลุมกระเรียนกล่าวเนิบ ๆ “ผู้อาวุโสโปรดใจเย็นก่อน เราเข้าใจน้ำใจของท่านแล้ว แต่ข้าบอกอยู่ว่านี่เป็นเพียงความเข้าใจผิดเล็กน้อย ข้าเชื่อว่าใต้เท้าทัศนาจารย์คงมิคิดใส่ใจใช่หรือไม่?”

เขากล่าวพลางมองซูอี้อย่างเยือกเย็น ดูไร้ความกลัวใด ๆ

ยามนี้ เหวินป๋อฝูพลันหัวเราะเยาะ คร้านเกินกว่าจะพูด

ดวงตาของจวงปี้ฟานเย็นเยียบ

ชายชราชุดเทาพลันกล่าวเตือน “ใต้เท้าทัศนาจารย์ ผู้น้อยต้องเตือนท่านว่ากาลเวลาเปลี่ยนไปแล้ว ท่านอาจจะคุ้นชินกับการใช้หนึ่งดาบครองโลกหล้าในกาลก่อน แต่ต่อจากนี้ไปจะเป็นยุคสมัยที่ผู้คนให้เกียรติตัวตนในวิถีจุติสรวง ข้าแนะนำให้ท่านทำตัวให้เงียบเข้าไว้เพื่อไม่ก่อมหาหายนะ”

น้ำเสียงเฉยชา กล่าวช้า ๆ “ท่านอาจคิดว่าวาจาของผู้น้อยไม่เข้าหูยิ่ง ทว่าผู้น้อยควรกล่าวตรง ๆ ว่าครรลองแห่งโลกนี้จะแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง! และเผ่าภูตเพลิงสวรรค์ของเรา…”

ทันทีที่เขาพูดถึงตรงนี้ ปราณดาบสายหนึ่งพลันปรากฏ

ฉัวะ!

คอของชายชราชุดเทาถูกเสียบทะลุเป็นรู โลหิตทะลักไหล

ดวงตาของเขาเบิกกว้างฉับพลัน ริมฝีปากสั่นระรัวราวอยากกล่าวบางสิ่ง

ทว่า ท้ายที่สุด ร่างของเขาก็แหลกสลายหายไปโดยมิอาจกล่าวได้แม้เพียงคำเดียว

“หนวกหูจริง ๆ”

ซูอี้ส่ายหัวน้อย ๆ

จวงปี้ฟานกล่าวด้วยเสียงลุ่มลึก “น่ารำคาญเหมือนแมลงวันจริงแท้ ฆ่าทิ้งไปแล้วรู้สึกสดชื่นบอกไม่ถูก”

เปลือกตาของเหวินป๋อฝูกระตุก ตะลึงกับดาบอันรวดเร็วของซูอี้

มีการฝึกฝนเพียงขอบเขตอสงไขยแท้เที่ยง แต่ฆ่าตัวตนในขอบเขตไร้ขีดจำกัดได้ง่าย ๆ หรือ?

ไฉนจึงน่ากลัวได้เช่นนี้?

“เจ้า…”

ชายในชุดคลุมกระเรียนเดือดดาล ทว่าไม่คาดเลยว่าซูอี้จะลงมือสังหารผู้ติดตามของเขาในดาบเดียว

ซูอี้กล่าวยิ้ม ๆ “เจ้าเข้าใจถูกแล้ว ข้าฆ่าเขาโดยบังเอิญ เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด ข้าเชื่อว่าเจ้าคงมิคิดถือสาใส่ใจหรอกกระมัง?”

จวงปี้ฟานระเบิดหัวเราะ ให้ตาย! ทัศนาจารย์ยังคงตาต่อตา ฟันต่อฟันเหมือนเดิมมิเปลี่ยน!!

สตรีชุดม่วงพลันโพล่ง “ครานี้เรายอมแล้ว! ใต้เท้าทัศนาจารย์พอใจแล้วหรือไม่?”

ซูอี้หันไปถามจวงปี้ฟาน “นี่คือคนที่กำลังขอขมาหรือ?”

จวงปี้ฟานตอบอย่างเคร่งขรึม “คำขอขมาที่ใดกัน เห็นได้ชัดว่าทำส่ง ๆ โดยหาสำนึกไม่”

“ข้าก็เห็นเช่นนั้น”

ซูอี้พยักหน้า

เขากล่าวพลางยกปลายนิ้วสะกิดเบา ๆ

ฉัวะ!

หนึ่งปราณดาบพุ่งทะยาน

สตรีชุดม่วงผงะและหลบทันที

ทว่าปราณดาบสายนั้นแปรเปลี่ยนเป็นเส้นแสงนับไม่ถ้วนประสานฉวัดเฉวียน ปกคลุมทั่วฟ้าดินในระยะพันจั้ง

ร่างของสตรีชุดม่วงก็อยู่ในบริเวณนั้น

ร่างของนางแปรเปลี่ยนเป็นก้อนโลหิตนับไม่ถ้วนในพริบตา ก่อนจะเลือนสลายเป็นเถ้า

ภาพอันนองเลือดนี้ทำให้สีหน้าของชายในชุดคลุมกระเรียนแปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวสุดขีดในพริบตา

เขาไม่คาดว่าต่อหน้าเผ่าภูตเพลิงสวรรค์ของพวกตน ทัศนาจารย์จะกล้าไร้พิธีรีตองเช่นนี้!

“ข้าวอนขอความเมตตายามนี้ ใต้เท้าทัศนาจารย์มอบโอกาสให้ข้ารอดชีวิตต่อไปได้หรือไม่?”

ชายในชุดคลุมกระเรียนอดกล่าวไม่ได้

เขาลนลานอย่างเห็นได้ชัด!

จวงปี้ฟานอดดูแคลนไม่ได้ นี่อันใด? ผู้ใดกันที่เพิ่งพูดไปว่าคนจากเผ่าภูตเพลิงสวรรค์มิได้ตัวอ่อนตัวงอ?

“ได้”

ซูอี้เห็นด้วยอย่างไม่คาดคิด

ทว่า ก่อนที่ชายในชุดคลุมกระเรียนจะทันถอนใจโล่งอก ซูอี้ก็กล่าวขึ้นว่า “คุกเข่าลงอ้อนวอนขอความเมตตาจากข้าสิ”

ชายในชุดคลุมกระเรียนผงะไป ใบหน้าแดงก่ำอย่างแสนอับอายในบัดดล ตระหนักแล้วว่าทัศนาจารย์จงใจหยามเกียรติเขา!

เพราะเมื่อครู่ เขาบอกว่าเรื่องวันนี้เป็นเพียงความเข้าใจผิดเล็กน้อย ยังต้องให้เขาคุกเข่าลงอ้อนวอนขอความเมตตาหรือ?

แต่ยามนี้ ทัศนาจารย์ก็ให้เขาคุกเข่าลงวอนขอความเมตตาจริง ๆ!

เหวินป๋อฝูอดลอบถอนใจไม่ได้ ไฉนต้องลำบากด้วยหนอ?

ไม่ใช่ว่านี่คือทำตนเองหรือไร?

ชายในชุดคลุมกระเรียนเค้นเสียงลอดไรฟันอย่างโกรธแค้น “เป็นถึงทัศนาจารย์ แต่กลับใช้วิธีการเช่นนี้มาหยามเกียรติข้า ไม่กลัวถูกโลกหล้าประณามเอาหรือไร? มิกลัวถูกเผ่าภูตเพลิงสวรรค์ของข้าชังหรือไร?”

ซูอี้ยกมือขึ้นตบบนอากาศ

เพียะ!!

คันฉ่องคุ้มกายาบานหนึ่งปรากฏขึ้นรับการโจมตีตรงหน้าชายในชุดคลุมกระเรียน ทว่ามันเองก็แหลกสลาย

ทว่า เพิ่งหนีได้ครึ่งทาง ปราณดาบสายหนึ่งก็ประหารเขา ส่งวิญญาณล่องลอย

ก่อนเขาตายตก ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความตะลึง ทัศนาจารย์กล้าดีเช่นไร?!

เขาไม่รู้จักความกลัวจริง ๆ หรือ?

ราวกับมองทะลุความคิดก่อนตายของชายในชุดคลุมกระเรียน จวงปี้ฟานอดรำพึงเบา ๆ ไม่ได้ “หากทัศนาจารย์เอาแต่กลัวเผ่าภูตเพลิงสวรรค์ของเจ้าล้างแค้น เขาจะยังเป็นทัศนาจารย์หรือ?”

ผู้เฒ่าผู้แก่ทั้งมวลซึ่งรู้จักทัศนาจารย์ล้วนรู้ว่าเหตุที่ทัศนาจารย์คือทัศนาจารย์ นั่นเป็นเพราะชั่วชีวิตของเขาลงมือตามใจ ไร้กังวลใด ๆ ทั้งสิ้น!

ตัวตนในตำนานผู้เคยลั่นวาจาว่าแม้จะมีเทพเซียนบนสวรรค์ แต่พวกเขาก็ต้องก้มหัวสงวนท่าทีต่อหน้าข้า มีหรือจะกลัวถูกผู้อื่นคุกคาม?

“ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาก็เกิดผิดยุคสมัย ไม่เคยได้เห็นกิริยาการวางตนของทัศนาจารย์ หาไม่คงมิกล้าดีจนตายเช่นนี้”

เหวินป๋อฝูรำพึง

“พวกเขาหาโง่ไม่ แค่อยู่ในจุดสูงสุดแห่งวิถีมานานเกินไป และสอนไม่จำเท่านั้นเอง”

ซูอี้กล่าวเบา ๆ

ตัวตนในขอบเขตไร้ขีดจำกัดหรือจะเป็นคนโง่?

ท้ายที่สุดแล้ว คนจากเผ่าภูตเพลิงสวรรค์เหล่านี้เข้าข้างตนเองมากเกินไป คิดว่าพวกตนมาจากเผ่าภูตเพลิงสวรรค์แล้วจะอาละวาดทั่วเช่นไรก็ย่อมได้

จริงอยู่ที่มีน้อยคนจะกล้าล่วงเกินพวกเขาในส่วนลึกแห่งจักรวาลพร่างดาว

แต่นั่นมิรวมถึงเขาด้วย

ไกลออกไป เว่ยซานและเมิ่งฉางอวิ๋นมาถึงและแยกกันไปรวบรวมสินสงครามแล้ว

ส่วนซูอี้เสวนากับเหวินป๋อฝู

นับแต่มาถึงสมุทรมารไร้กำหนด เขาก็ได้พบยอดฝีมือจากตระกูลจงโบราณและเผ่าภูตเพลิงสวรรค์ติด ๆ กัน

ยามนี้ กระทั่งเหวินป๋อฝูจากตระกูลเหวินโบราณยังปรากฏ ทำให้ซูอี้รู้สึกผิดปกติอย่างมาก

ต้องทราบว่าสามขุมกำลังใหญ่นี้ล้วนแต่เป็นตระกูลโบราณอารักษ์วิถีทั้งสิ้น และภูมิหลังของพวกเขาล้วนโบราณยิ่ง ทำให้ยักษ์ใหญ่แห่งจักรวาลพร่างดาวบางแห่งต้องกลัวอยู่เล็กน้อย

ทว่ายามนี้ พวกเขากลับโผล่เรียงแถวกันมาในสมุทรมารไร้กำหนด นี่จะมิแปลกได้เช่นไร?

“สหายเต๋าอาจไม่ทราบ สมุทรมารไร้กำหนดนี้เป็นรองเพียงเขตหวงห้ามเซียนละล่องเท่านั้น และสมุทรมารไร้กำหนดนี้เกิดหายนะอุบัติในยุคสิ้นกฏเกณฑ์ ฝังตัวตนสูงสุดในขอบเขตจุติสรวงไว้กลุ่มหนึ่งด้วย…”

ไม่นานนัก เหวินป๋อฝูก็ให้คำตอบ เผยความลับอันน่าทึ่ง

จากวาจาของเขา หลังการตายตกของกลุ่มตัวตนในขอบเขตจุติสรวง เสี้ยววิญญาณบางส่วนก็มิได้ดับสลายไปจริง ๆ แต่แปรปลี่ยนเป็นสัตว์ร้ายเช่น ‘วิญญาณอาสัญ’ ซึ่งมิใช่ทั้งคนเป็นและผี รอดจนยามนี้

วิญญาณอาสัญเหล่านี้ทรงพลังน่ากลัวยิ่ง ตลอดกาลผ่านมา พวกเขาฟื้นพลังปลุกจิตสำนึกและเชาว์ปัญญาทีละน้อย จวบยามนี้ นอกจากพลังคำสาปซึ่งไม่อาจลบเลือน พวกเขาก็ไม่ต่างจากผู้ฝึกตนจริง ๆ เลย!

“จากคัมภีร์โบราณในตระกูลข้า อำนาจคำสาปบนร่างวิญญาณอาสัญนั้นมาจากหายนะลึกลับที่ทำลายวิถีจุติสรวง เป็นดั่งตรวนกักร่างขังวิญญาณ ไม่อาจหนีสู่โลกภายนอกได้เลย พวกเขาจึงทำได้เพียงซุกซ่อนในเขตหวงห้ามเช่นสมุทรมารไร้กำหนดเท่านั้น”

เหวินป๋อฝูกล่าว “ทว่า ยี่สิบปีมานี้ สถานการณ์แปรเปลี่ยน วิญญาณอาสัญซึ่งกบดานเงียบเสมอมาต่างพากันลืมตาตื่น”

“ตัวตนผู้มีเชาว์ในหมู่พวกเขาล้วนแต่เป็นตัวตนสูงสุดในวิถีจุติสรวงก่อนตายตก และเมื่อลืมตาตื่น พวกเขาก็เริ่มคิดแผนฝึกฝนใหม่ พยายามฟื้นชีพสู่โลกหล้าและเข้าสู่การฝึกฝนเป็นเซียนอีกครั้ง!”

“เหมือนที่วิญญาณอาสัญผู้ชาญฉลาดก่อนหน้านี้ตั้งแท่นวิถี ใช้เคล็ดวิชาลวงผู้ฝึกตนให้เข้ามาหาเพื่อดูดซับพลังชีวิตกับการฝึกฝนเพื่อฟื้นพลังชีวิตคืนร่างวิถีให้ตน เตรียมตัวหนีออกจากสมุทรมารไร้กำหนดในภายหน้า”

“และสำหรับเรา การจับวิญญาณอาสัญผู้ชาญฉลาดเหล่านี้เทียบเท่าการล่าสมบัติเกี่ยวข้องกับวิถีจุติสรวง ขอเพียงเราจับมันได้ เราก็สามารถรับมาซึ่งมรดกพลังของอีกฝ่าย”

“และนี่ก็คือจุดประสงค์ของพวกคนจากเผ่าภูตเพลิงสวรรค์เหล่านั้น”

เมื่อเหวินป๋อฝูกล่าวถึงตรงนี้ เขาก็อดเตือนไม่ได้ “สหายเต๋า ชายในชุดคลุมกระเรียนที่เจ้าฆ่าไปเมื่อครู่มีนามว่าซูรั่วสิง ปู่ของเขาคือซูเทียนกัง! และจากการอนุมานของข้า เจ้าแก่นั่นน่าจะอยู่ในขอบเขตจุติสรวงแล้วนะ!”

ดวงตาของซูอี้หรี่ลงน้อย ๆ

ซูเทียนกัง

หนึ่งในตัวตนอันแข็งแกร่งที่สุดในขอบเขตไร้ขีดจำกัดขั้นสมบูรณ์ของเผ่าภูตเพลิงสวรรค์ นานมาแล้วเคยประมือกับทัศนาจารย์สามหน

แม้จะแพ้ทุกคราไปก็ตาม

ทว่าความแข็งแกร่งของซูเทียนกังก็ไร้กังขา

เพราะถึงอย่างไร ทัศนาจารย์แต่เดิมนั้นก้าวเข้าสู่วิถีจุติสรวงไปครึ่งก้าวแล้ว และการที่สามารถเป็นคู่มือของทัศนาจารย์ได้นั้นเพียงพอพิสูจน์ว่าซูเทียนกังแข็งแกร่งเพียงไร

และยามนี้ เจ้าแก่ผู้นี้ก็น่าจะก้าวสู่วิถีจุติสรวง ทำให้ซูอี้อดประหลาดใจมิได้

เมื่อคิดเช่นนี้ ซูอี้ก็กล่าวกับเหวินป๋อฝู “ไฉนจึงมาบอกข้ายามนี้เล่า”

เหวินป๋อฝูรีบโบกมือกล่าวด้วยรอยยิ้มขื่น “ถึงข้าจะบอกในยามนั้น ด้วยอุปนิสัยของสหายเต๋า เจ้าหรือจะห่วงเรื่องนี้?”

………………..