บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1304: แผนซ้อนแผน

ตอนที่ 1304: แผนซ้อนแผน

………………..

ตอนที่ 1304: แผนซ้อนแผน

เพียงพริบตา วิญญาณอาสัญผู้แข็งแกร่งเหนือขอบเขตราชันแห่งภูมิทั้งสามตนพลันแหลกสลาย!

ทุกผู้ตกตะลึง

โดยเฉพาะซงเฮ่อซึ่งก็เป็นวิญญาณอาสัญผู้มีเชาว์ ความแข็งแกร่งเหนือกว่าราชันแห่งภูมิใดในใต้หล้า

ทว่ายามเขาเห็นหลิวเหอ หัวจิ่งและหลิวอิ๋งต่างแหลกสลายตาม ๆ กัน เขาก็อดพรั่นพรึงไม่ได้

และยังตระหนักถึงทรวงว่าอำนาจแห่งวัฏสงสารร้ายกาจเพียงใดยามรับมือกับวิญญาณอาสัญเหล่านี้!

ตู้ม!

เรือหมื่นแสงดารานิรันดร์ที่อยู่ไกลออกไปกู่คำราม ร่างของชาวประมงปรากฏขึ้นบนนั้นขณะทะยานขึ้นสู่นภา

เจ้าลัทธิทางช้างเผือกผู้นี้มองศึกอย่างเย็นชามาโดยตลอด คาดว่าด้วยการยืมมีดผู้อื่นฆ่าคน ลบมหาศัตรูอย่างทัศนาจารย์ เหตุทุกอย่างก็ลงตัวแล้ว

ทว่าเขาไม่คิดเลยว่าสถานการณ์จะกลับตาลปัตร เมื่อตระหนักว่าท่าไม่ดี เขาหรือจะกล้าอยู่ จึงรีบหนีไปเสียก่อน

ทว่าซูอี้หรือจะปล่อยเจ้าเฒ่านี่ไป

ซูอี้ถือดาบแห่งโลกา โจมตีโดยใช้กฎแสงพริบตาเข้าโจมตีพร้อมกับวจีดาบสนั่นหล้า

ตู้ม!

ปราณดาบทะยานดุจรัศมีดาวตกผ่าห้วงเวหาเข้าฟาดฟันเรือหมื่นแสงดารานิรันดร์จนสั่นสะท้านรุนแรง และเกิดรอยร้าวขึ้นที่ตัวเรือ

แม้ชาวประมงจะหลบการโจมตีนี้ได้อย่างฉิวเฉียด ทว่าเขาก็ยังได้รับผลกระทบจนร่างสะท้าน เรือหมื่นแสงดารานิรันดร์แทบพลิกคว่ำ

ขณะเดียวกัน ซูอี้ก็โจมตีอีกหน

ปราณดาบของดาบแห่งโลกาพุ่งทะยานเป็นเส้นสาย ความเร็วของมันช่างน่าเหลือเชื่อ

ชาวประมงนำคันเบ็ดสีทองหม่นออกมาต่อต้าน

ทว่า เพียงไม่กี่อึดใจ คันเบ็ดสีทองหม่นกลับแหลกสลาย และกระทั่งเรือหมื่นแสงดารานิรันดร์ใต้เท้าของเขาก็ทลายลงเพราะปราณดาบ

ซูอี้ ณ ขณะนี้แข็งแกร่งจริง ๆ เขาสามารถกระหน่ำโจมตีจนชาวประมงแทบไร้โอกาสต่อกร

“ยามนี้ นายน้อยแข็งแกร่งยิ่งกว่าตัวเขาในอดีตชาติเสียอีก!”

หัวใจของเว่ยซานพลุ่งพล่านไปด้วยความตื่นเต้น

เวลานี้ ราวกับเขาได้หวนคืนสู่ชั่ววันเก่า ๆ

ขณะนั้น นายน้อยใช้หนึ่งดาบก่อวีรกรรมสร้างชื่อเสียงโดดเด่น สะพัดทั่วทศทิศ ไม่อาจหาศัตรูอันคู่ควรได้ทั่วจักรวาลพร่างดาวแม้สักคน!

นั่นคือยุคสมัยของนายน้อย หนึ่งคนหนึ่งดาบเหนือล้ำค้ำโลกา สะเทือนทั่วสรวงตลอดสมัย!

“ในด้านการใช้คำ ข้านี่สู้คนผู้นี้มิได้จริง ๆ”

จวงปี้ฟานรำพึง

เมิ่งฉางอวิ๋นและยมบาลอดขำมิได้

บนท้องนภามีดวงตะวัน จันทราและดวงดาว และโลกนี้มีสรรพสิ่ง

บางคนเปรียบได้กับดวงตะวันเหนือนภา เฉิดฉายในโลกหล้าเพียงลำพัง

ทั่วหล้าล้วนหาผู้ใดเทียบไม่ได้

มิต้องการการประดับตกแต่งใด ๆ ด้วยเลิศล้ำเป็นหนึ่งในตนเองอยู่แล้ว!

มิต้องสงสัยเลยว่าซูอี้คือผู้เลิศล้ำไร้เทียบแห่งสรวง

เปรี้ยง!

ชาวประมงพ่ายแพ้ในศึกใต้ท้องนภา ร่างของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจนแทบทรุด

“ทัศนาจารย์ เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าข้าเตรียมการมาแค่นี้ตลอดหลายต่อหลายปี?”

ชาวประมงเดือดดาล

ซูอี้เสสรวลกล่าว “ข้าฝังเจ้าไว้ที่นี่ เดิมทีก็เพื่อให้เจ้าอยู่อย่างแย่กว่าตาย ไม่ใช่มิอาจฆ่าเจ้าแต่อย่างใด ยามนี้ แม้เจ้าจะบรรลุสู่ขอบเขตจุติสรวงไปครึ่งก้าว แต่เทียบกับข้าก็ยังช้าไปก้าวหนึ่งอยู่ดี”

ขณะกล่าวเช่นนั้น ดาบแห่งโลกาก็ลั่นคำราม ปราณดาบทะยานรวดเร็วเยี่ยงลำแสง

“ไป!”

ชาวประมงพ่นดาบบินออกมาเล่มหนึ่ง

ดาบบินเล่มนี้พุ่งแหวกเวหา หมุนควงวูบไหวรวดเร็ว พิรุณแสงเซียนโปรยปรายเยี่ยงพายุฝน ทั่วฟ้าดินสาดประกายขาววาววับ

เห็นได้ราง ๆ ว่าที่ด้ามดาบนี้มีอักษร ‘พิรุณสิ้นเหมันต์’ จารึกไว้ตัวเล็ก ๆ

“ดาบบินพิรุณสิ้นเหมันต์? นี่มิใช่สมบัติของบัณฑิตผีหรือไร ไฉนจึงมาอยู่กับเขาได้?”

ซงเฮ่อประหลาดใจ

บัณฑิตผีคือหนึ่งในสามตัวตนร้ายกาจซึ่งมิอาจถูกล่วงเกินได้ในสมุทรมารไร้กำหนด

ในมือบัณฑิตผีมีสมบัติสูงสุดขอบเขตจุติสรวงอยู่ชุดหนึ่ง ซึ่งนามว่า ‘ค่ายกลดาบปลิดวิญญาณ’ ประกอบด้วยดาบบินยี่สิบสี่เล่ม แต่ละเล่มล้วนบัญญัติชื่อตามยี่สิบสี่ภาวะตะวันในรอบปี

ดาบบินพิรุณสิ้นเหมันต์นี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น

ค่ายกลดาบปลิดวิญญาณก็เป็นหนึ่งในสมบัติขอบเขตจุติสรวงชั้นหนึ่งแห่งโลกหล้ามาแต่ยุคสิ้นกฎเกณฑ์ หากถูกใช้ด้วยกัน อำนาจของมันก็เทียบได้กับสมบัติเซียน!

ขณะนี้ เมื่อดาบบินพิรุณสิ้นเหมันต์พุ่งผ่านนภา ฟ้าดินก็แตกร้าวเยี่ยงสะบัดเส้นสีบนผืนผ้าใบ ปราณดาบดุดันเหนือใดเทียบปะทุบนสุญญะเยี่ยงพิรุณหลาก

แม้จะมองจากไกล ๆ ก็ยังทำให้เจ็บแปลบถึงวิญญาณราวถูกเชือดเฉือน

และทันทีที่ดาบนี้ปรากฏ มันก็วูบไหวกลางเวหา ฟาดฟันใส่ซูอี้!

ผิวของซูอี้เจ็บแปลบ เมื่อสัมผัสได้ถึงปราณคุกคามปะทะหน้า

เขาอดทึ่งไม่ได้

ดาบบินเล่มนี้… ไม่เลว!

เขาใช้ตราประทับบรรพตทักษิณโดยไม่ลังเล

ตราประทับบรรพตทักษิณเองก็เป็นสมบัติในขอบเขตจุติสรวง และหลังจากที่เขาขัดเกลามันก็สามารถใช้งานได้คล่องมือ

ทว่า แม้ตราประทับบรรพตทักษิณจะขวางดาบบินพิรุณสิ้นเหมันต์ได้ แต่มันก็ถูกผ่าเป็นรอยแตกอันน่าตกใจด้วยเสียงกึกก้องสนั่นภพ

ซูอี้ขมวดคิ้ว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคุณภาพของสมบัติชิ้นนี้เหนือกว่าตราประทับบรรพตทักษิณหลายขุม!

“ตาย!”

ชาวประมงตวาด

ดาบบินพิรุณสิ้นเหมันต์ระเบิดแสงเซียนเรืองรองประหนึ่งโลกหลุดจากวงโคจร

ยามนั้น หัวใจของทุกคนจุกอยู่ที่ลำคอ

เคล็ดเวียนวัฏสงสารกำราบวิญญาณอาสัญเหล่านั้นได้ แต่มิใช่กับยักษ์ใหญ่สูงสุดในโลกหล้าอย่างชาวประมง

และไม่ว่าผู้ใดก็เห็นชัดว่าดาบบินพิรุณสิ้นเหมันต์ของชาวประมงเป็นยอดอาวุธสังหาร!

วิชาและสิ่งของใด ๆ ในขอบเขตราชันแห่งภูมิมิอาจต้านรับได้เลย

ทว่าเกินคาด เมื่ออยู่ต่อหน้าดาบนี้ ซูอี้กลับเก็บตราประทับบรรพตทักษิณไป จากนั้นเขาก็ยื่นมือขวากดลงบนอากาศ

บนมือของเขามีปราณดาบเก้าคุมขังฉาบอยู่

ยามนั้น ดาบบินพิรุณสิ้นเหมันต์ซึ่งแหวกอากาศมาเยี่ยงอสนีบาตพลันนิ่งชะงักกลางอากาศก่อนจะสั่นสะท้าน

“นี่…”

ทุกคนต่างตะลึงอึ้ง

ชาวประมงผงะ เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าตนเองใกล้เสียการควบคุมดาบบินพิรุณสิ้นเหมันต์ ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็ไร้ผล

จากนั้นซูอี้ก็กระดิกนิ้วเรียก

ฟิ้ว!

ดาบบินพิรุณสิ้นเหมันต์เหมือนดั่งลูกนางแอ่นหวนรัง ทะยานสู่มือของซูอี้อย่างว่าง่าย

อันที่จริง ดาบนี้ถูกปราณดาบเก้าคุมขังสะกดอยู่ มันจึงมิกล้าขยับแม้เพียงน้อยราวกับเป็นลูกสัตว์ไร้ทางสู้ผู้สั่นกลัวด้วยหวาดผวา

อั้ก!

ชาวประมงซึ่งอยู่ห่างออกไปกระอักเลือด

ดาบบินพิรุณสิ้นเหมันต์ถูกสยบจนสิ้นฤทธิ์ ทำให้เขาต้องรับผลกระทบตามไป เลือดลมในกายปั่นป่วน ทำให้ร่างซึ่งสาหัสอยู่แล้วของเขายิ่งปวดร้าว

‘แม้ดาบเล่มนี้จะดี แต่ดาบเก้าคุมขังหาได้สนใจไม่ แสดงว่ามันด้อยกว่าหอกศึกพิสูจน์สวรรค์และดาบปลายมนแผดสวรรค์มากนัก’

ซูอี้คิดอย่างเคร่งขรึม

ขณะกำลังคิดอยู่นั้น เขาก็เก็บดาบบินพิรุณสิ้นเหมันต์ไป และกล่าวกับชาวประมงราวกับยังมิพอใจ “มีอย่างอื่นอีกหรือไม่?”

เส้นเลือดปูดทั่วหน้าผากชาวประมง โกรธเสียจนแทบกระอักเลือด ในสายตาคนผู้นี้ เขากลายเป็นกุมารแจกสมบัติไปแล้วหรือ?

“ดูจะไม่มีแล้วสินะ”

ซูอี้กล่าวกับตนเอง

ว่าพลาง เขาก็เดินขึ้นสู่อากาศเข้าโจมตีชาวประมง

ยามนี้ ชาวประมงรู้สึกเหลือทน จึงแผดเสียงตะโกนลั่น “ขอผู้อาวุโสช่วยด้วย!”

เสียงยังไม่ทันจาง

ตู้ม!

อากาศมลายเฉียบพลัน หัตถ์ใหญ่ข้างหนึ่งโผล่มาคว้าตัวชาวประมงไปกลางอากาศ

อีกฝ่ายสวมอาภรณ์ยาวแขนเสื้อกว้างสีดำ สวมมงกุฎบนหัว ใบหล่อเหลาหน้าเนียนขาวเช่นหยก มือของคนผู้นี้แบกร่างชาวประมงไว้

“ระวังด้วย คนผู้นี้คือบัณฑิตผี หนึ่งในสามอำนาจสูงสุดซึ่งมิอาจล่วงเกินได้ในสมุทรมารไร้กำหนด”

ซงเฮ่อกล่าวเตือน สีหน้าจริงจังยิ่งกว่าหนใด

เขามิคาดคิดว่าผู้มาช่วยชาวประมงจะเป็นบัณฑิตผี หาใช่สมมติเทพเซวี่ยเติงไม่

เกินคาดฝันจริง ๆ

เพราะถึงอย่างไร เมื่อครู่ชาวประมงก็ร่วมมือกับพวกหลินเหอและหัวจิ่งวางกับดักที่นี่ พยายามให้สมมติเทพเซวี่ยเติงยึดร่างของซูอี้

ทว่ายามนี้กลับเป็นบัณฑิตผีที่มาช่วยชีวิตชาวประมง!

วิปริตผิดปกติโดยมิต้องสงสัย

“ขอบคุณผู้อาวุโสที่ช่วยเหลือ!”

ชาวประมงกล่าวอย่างซาบซึ้ง

“ข้าผิดหวังกับแผนปราชัยเพราะความโง่เง่าของเจ้าจริง ๆ แต่ไม่ว่าอย่างไร เจ้าก็เป็นคนของข้าอยู่ดี ต่อให้ต้องตายก็ตายด้วยมือผู้อื่นมิได้”

บัณฑิตผีในชุดบัณฑิตกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ชาวประมงเงียบไป

เขาบาดเจ็บใกล้ตาย ชีวิตแขวนบนเส้นด้าย มิอาจหาญต่อปากต่อคำ

“แผนซ้อนแผน?”

ซูอี้เองก็ตระหนักว่าบางอย่างผิดปกติ

ยามนี้ เสียงอันชราวัยเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น

“ข้าว่าแล้วว่าเจ้าจะต้องไม่อยู่เฉย แต่มิคิดเลยว่าเจ้าจะส่งหนอนบ่อนไส้มาหาข้า”

พร้อมกันนั้น ใต้ท้องนภาห่างไกล โคมบงกชสีเลือดนับมิถ้วนก็เบ่งบาน พิรุณแสงพร่างพรรณราย และนักพรตเฒ่าผู้หนึ่งก็ปรากฏกายขึ้นบนอากาศ

คิ้วและหนวดเคราขาวโพลน ดวงตาเหลืองน้ำตาล ท่าทีเคร่งขรึมจริงจัง ทว่ากลับให้ความรู้สึกกดดันน่าพรั่นพรึงอย่างประหลาดภายใต้แสงแห่งโคมสีเลือด

สมมติเทพเซวี่ยเติง!

บรรยากาศตึงเครียดจนทุกคนประหลาดใจ

กระทั่งซงเฮ่อยังต้องอ้าปากค้างด้วยตระหนักว่าสถานการณ์เกินรับมือเช่นกัน

“ดูเหมือนว่าไอ้ชั่วชาวประมงผู้นี้ร่วมมือกับสมมติเทพเซวี่ยเติงในที่แจ้งเพื่อวางกับดักจัดการกับข้าที่นี่ แต่แท้จริงเขาแปรพักตร์เป็นพวกบัณฑิตผีไปแล้ว”

ซูอี้เข้าใจ

เขาอดนับถือความเป็นไอ้แก่กลิ้งกลอกสับปลับของชาวประมงมิได้

“หากข้าเดาถูก ก่อนหน้านี้ ถ้าอวตารวิถีของข้าสามารถยึดร่างได้สำเร็จ เจ้าคนชั่วนี่และเจ้าจะร่วมมือกันเล่นสกปรกกับข้าอย่างเต็มที่ใช่หรือไม่?”

หลังจากสมมติเทพเซวี่ยเติงปรากฏกาย เขาก็พุ่งความมาดร้ายไปยังบัณฑิตผีดุจออกทัพไต่สวนบาปทันที

บัณฑิตผีถอนใจ “น่าเสียดาย แผนนี้ที่ข้าวางไว้ตั้งหลายปีพังไปเสียได้”

สมมติเทพเซวี่ยเติงทอดถอนใจ “จริงของเจ้า หลังจากรอมาแสนนานก็ถึงคราวเกิดโอกาสหนเดียวในชีวิตนี้ และไม่คาดเลยว่าจะเกิดอุบัติเหตุ”

เขากล่าวพลางมองไปยังซูอี้ “แค่โชคดีที่โอกาสยังอยู่”

บัณฑิตผีลูบคางกล่าวยิ้ม ๆ “เราร่วมมือกันจับคนผู้นี้ก่อน แล้วเวียนวัฏไปด้วยกันดีหรือไม่?”

“แม้ข้าจะรู้ว่าการร่วมมือกับเจ้าเหมือนร่วมคิดกับเสือ แต่ยามนี้ นี่ก็ดูจะเป็นทางเดียวที่ดีพอ”

สมมติเทพเซวี่ยเติงกล่าวเบา ๆ “เพราะถึงอย่างไร พลังแห่งวัฏสงสารก็เกิดมาเพื่อปราบวิญญาณอาสัญเช่นข้าและเจ้าอยู่แล้ว หากต้องการชิงโอกาสนี้มา เกรงว่าคงต้องเสียหายหนักหนา”

บัณฑิตผีกล่าวยิ้ม ๆ “ยามแสวงวาสนา ผู้ใดเล่าจะมิมีราคาต้องเสีย?”

บทสนทนาระหว่างทั้งสองเกิดขึ้นราวอยู่ในที่ปลอดคน ไร้ผู้ใดคิดซ่อนเจตนา ทำให้อารมณ์ของทุกคนยิ่งหนักอึ้ง

กระทั่งซงเฮ่อยังรู้สึกสิ้นหวัง

สัตว์ประหลาดเฒ่าอันไม่อาจล่วงเกินได้สองตนในสมุทรมารไร้กำหนดร่วมมือ ใครเล่าจะหยุดพวกเขาได้?

มีเพียงซูอี้ผู้ยืนนิ่ง สีหน้าไร้อารมณ์เช่นกาลก่อน และกระทั่งรู้สึกขบขันน้อย ๆ ในใจ

ไอ้แก่สองตนนี่คิดจริง ๆ หรือว่าชนะแล้ว?

ขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่มีจังหวะพิเศษเฉพาะกลับดังมาจากไกล ๆ

………………..