บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1355: แดนแห่งวัฏสงสาร

ตอนที่ 1355: แดนแห่งวัฏสงสาร

………………..

ตอนที่ 1355: แดนแห่งวัฏสงสาร

การมีหรือไม่มีไพ่ตายนั้นเป็นสองสิ่งที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

แน่นอนว่าซูอี้มีไพ่ตายของเขา

ทว่า ไม่ว่าจะเป็นในอดีตชาติหรือยามนี้ เขาก็รังเกียจการยืมอำนาจภายนอกเสมอ

มันคือความภาคภูมิที่ฝังแน่นในจิตวิญญาณของนักดาบ

ทว่านี่มิได้หมายความว่าเขาจะพาตนเองไปตายยามเผชิญกับเหตุการณ์เสี่ยงชีวิต

เมื่อศัตรูแต่ละคนต่างงัดไม้ตายสังหาร สิ่งที่ต้องทำในยามนี้คือตาต่อตา ฟันต่อฟัน!

เผชิญหน้าไพ่ตาย!!

ซูอี้มิเคยกลัว!!!

เปรี้ยง!

ดุจธรณีถูกผ่าแยก

ยามสมบัติวิถีเซียนอันร้ายกาจทั้งหกชิ้นโจมตีซูอี้จากเหนือนภา มันได้หลงเหลือเพียงแสงสว่างแก่สายตาทุกคู่

ขณะเดียวกันนั้น ซูอี้ก็ชักดาบออกมา

ปราณลึกลับเกินเข้าใจปรากฏขึ้นบนคมดาบแห่งโลกาสีครามทอง

ปราณนั้นหนาแน่นและเกินคาดหยั่งเยี่ยงฮุ่นตุ้นอันมิอาจบรรยาย อำนาจที่สูงส่งพอที่จะสะเทือนทั่วสวรรค์ของมันแผ่ออกมาจากดาบแห่งโลกา

นั่นคือปราณดาบเก้าคุมขัง!

เมื่อนานมาแล้ว หลังจากซูอี้พิสูจน์วิถีสู่ขอบเขตราชันแห่งภูมิ เขาก็แทบไม่ได้พึ่งพาดาบเก้าคุมขังอีก

เมื่อเขาได้ใช้อำนาจดาบเก้าคุมขังในขอบเขตไร้ขีดจำกัดในยามนี้ เขาก็พบว่าตนสามารถควบคุมอำนาจส่วนหนึ่งของดาบเก้าคุมขังได้อย่างสบาย ๆ แล้ว!

แม้อำนาจส่วนนี้จะไม่ถึงแม้แต่หนึ่งส่วน แต่ก็ทำให้ซูอี้รู้สึกลึกซึ้งยิ่งกว่าหนใด

มันคืออำนาจยิ่งใหญ่เหนือโลกหล้า

เป็นอำนาจอันทะยานจากกรงขังแห่งสวรรค์ สูงส่งเหนือผู้ใด!

มันราวกับว่าขอเพียงเขาคิดอยาก ท้องนภานี้ก็มิอาจหยุดเขาได้ โลกหล้าอาจถล่ม เทพเซียนเหนือสวรรค์ถึงคราวสิ้นสลาย!

ตู้ม!

ดาบคำรามลั่นนภา ซูอี้ฟาดฟันโจมตีเข้าใส่สมบัติวิถีเซียนทั้งหกที่เข้าโจมตี

ในพริบตา ทั่วฟ้าดินก็ปั่นป่วนด้วยคลื่นอำนาจเจิดจรัสดุจดวงตะวันมโหฬารปรากฏกลางหาว ปราณทำลายล้างกลางดวงสุริยันทะยานกวาดทั่วเขตแดนพันลี้

เนิ่นนานจากนั้น แสงสว่างเหนือนภาก็ค่อย ๆ บรรเทา คลื่นปราณอันกราดเกรี้ยวค่อย ๆ จางหาย

“จบแล้วหรือ?”

ดวงตาของคนหลายผู้เบิกกว้าง

ในการปะทะล้างสรวงสลายแดนดินนี้ เกรงว่าตัวตนใด ๆ ในวิถีจุติสรวงคงบาดเจ็บล้มตาย อย่าว่าแต่ซูอี้เลย?

“น่าเสียดายที่หอเซียนดาบมายาของข้าสูญเสียยอดฝีมือจุติสรวงไปเก้าคนในศึกนี้ ทว่าขอเพียงข้าได้ตัวเจ้าซูอี้นั่นมาก็คุ้มค่า”

บางผู้กระซิบ

“หากเขาตายเล่า?”

บางผู้กังวล

“งั้นก็เก็บซากอนุสรณ์ หล่อหลอมอำนาจในนั้นด้วยเคล็ดวิชา แล้วใช้วิธีการของข้าล้วงปราณวัฏสงสารออกมาไง!”

บางผู้ดูเคร่งเครียด

ทันทีที่เขาพูดเช่นนี้ เหล่าผู้ชมทุกคนก็ดูจะสังเกตเห็นบางอย่าง สีหน้าของพวกเขาพลันแปรเปลี่ยน มองไกลออกไปอย่างตะลึงงันเยี่ยงเห็นผี

ในโลกหล้าอันปั่นป่วนพังทลายนี้ หนึ่งบุคคลยืนสง่าผ่าเผย ภาวะดาบบนร่างกระเพื่อมขึ้นลงเยี่ยงคลื่นวารี แม้อาภรณ์เขียวบนร่างจะแหว่งวิ่นและเปื้อนโลหิต ทว่ากิริยายังคงแน่วแน่เยี่ยงดาบเหมือนเช่นเทพเซียนเหนือฟ้าดิน!

ขณะนี้ เหล่าผู้ชมล้วนเงียบเป็นเป่าสากด้วยตกตะลึง

ซูอี้!

เขายังอยู่!

หัวใจของเหล่าผู้ฝึกตนขอบเขตจุติสรวงล้วนเย็นยะเยือกเยี่ยงร่วงลงสู่ขุมนรกไร้ก้นบึ้ง

ไม่เพียงซูอี้จะยังมีชีวิตอยู่เท่านั้น เขายังคงยืนนิ่งโดยไร้รอยขีดข่วน คู่เนตรระยับแสง ปราณไม่ได้อ่อนแรงลงแม้แต่น้อย!

สิ่งนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกทึ่มทื่อ

หกวิญญาณอาสัญขอบเขตรวมวิถีใช้ไพ่ตายประสานการโจมตี อำนาจระเบิดรุนแรงจนกระทั่งเป็นภัยต่อตัวตนในขอบเขตจุติสรวงทั่วโลกหล้าได้

ทว่าซูอี้กลับหยุดมันไว้ได้!

“ไม่มีทาง… เป็นเช่นนี้…”

เหล่าตัวตนในขอบเขตจุติสรวงมือไม้สั่นระริกด้วยความมิเชื่อ

“เหตุใดเขาจึงยังมีชีวิตอยู่? ต่อให้เป็นตัวตนในขอบเขตจุติมงคลยังมิกล้ารับการโจมตีกระหน่ำเช่นนี้ตรง ๆ แล้วเขาทำได้เช่นไร?”

บางผู้มีสีหน้าบิดเบี้ยวเจือโทสะ

“เรามีไพ่ตาย แล้วเขา… เหตุใดจึงจะไม่มี?”

บางผู้กล่าวอย่างเจ็บช้ำ

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าแม้วิถีเต๋าของซูอี้จะแข็งแกร่งท้าทายสวรรค์ แต่ก็ยังห่างไกลเกินกว่าจะรับมือตัวตนขอบเขตจุติมงคลได้!

ในเมื่อเขารอดชีวิตได้โดยไร้รอยขีดข่วน เหตุผลย่อมต้องเป็นการใช้ไพ่ตายอันทรงพลังบางอย่าง

“หากยังมีไพ่ตายใดอีก ก็ใช้ออกมาเสีย”

ซูอี้ที่อยู่ใต้ท้องนภากล่าวอย่างเฉยเมยขณะลูบไปบนดาบแห่งโลกา

รอบข้างเงียบสงัด จิตต่อสู้ของเหล่าวิญญาณอาสัญขอบเขตรวมวิถีในยามนี้ถูกบั่นทอนลงอย่างร้ายแรง จิตใจพวกเขาเริ่มหวั่นไหว

หากวัดด้วยความแข็งแกร่ง พวกเขาหาใช่คู่ต่อกร

ใช้ไพ่ตายก็มิอาจสยบ

พวกเขายังจะสู้ด้วยได้เช่นไร?

“ถอย!”

ชายวัยกลางคนชุดดำจากพรรคเซียนเร้นราตรีกล่าวอย่างเฉียบขาด ก่อนจะหนีไป

หนึ่งวาจาปลุกทุกคนจากภวังค์ และเมื่อตัวตนในขอบเขตจุติสรวงคนอื่นเห็นเช่นนี้ ใครเล่าจะกล้าอยู่ พวกเขาต่างก็เผ่นหนีตาม ๆ กัน

เมื่อเห็นเช่นนี้ ซูอี้ก็เสสรวล คู่เนตรลึกล้ำไร้อารมณ์

“ในเมื่อเผยไพ่ตายออกมาแล้ว หากปล่อยพวกเจ้ารอดไป มิเหมือนว่าข้าคนแซ่ซูไร้สามารถหรือ?”

ทันทีที่วาจาถูกกล่าว ซูอี้ก็สะบัดแขนเสื้อ

ตู้ม!

เมื่อมือขวาของเขายกขึ้น ดาบแห่งโลกาก็กระเพื่อมด้วยนิมิตหกวิถีเวียนวัฏ

และเมื่อซูอี้ใช้อำนาจดาบเก้าคุมขังโคจรเคล็ดพลังวัฏสงสาร ภาพอันน่าเหลือเชื่อก็ปรากฏ

เก้าชั้นฟ้าทั่วแดนดินสะท้านสะเทือนราวกับพร้อมจะถล่มลงมาได้ทุกขณะ

ท้องนภาที่เคยสว่างไสวประหนึ่งตกลงสู่รัตติกาลตราบนิรันดร์

นิมิตเช่นสระเวียนวัฏ แท่นเกิดใหม่ เส้นทางสุดวิถี ทะเลทุกข์ พลบค่ำสิ้นตะวัน ต้นวัฏสงสารหมื่นภูมิและอื่น ๆ ล้วนปรากฏขึ้นในโลกหล้าอันดำมืด

“นี่คือ?”

เหล่าตัวตนในขอบเขตจุติสรวงซึ่งหนีไปไกลแล้วล้วนชะงักอย่างหวาดผวา

รอบข้างนั้นดูราวกับอยู่ในโลกหล้าอันแปรเปลี่ยนจากวัฏสงสารซึ่งไร้หนทางหลบหนี

สระเวียนวัฏอันกว้างใหญ่และเรียบง่ายเต็มไปด้วยแสงสว่างเกินคาดหยั่ง เงานิมิตชีวิตและความตายนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นเหนือแท่นเกิดใหม่ วิถีอันปกคลุมด้วยบุปผาสุดวิถีดูราวหมื่นคบเพลิงสุกสกาว ชี้นำทางสู่เบื้องหน้าท่ามกลางความมืดดำ…

ทะเลทุกข์อันไร้ที่สิ้นสุดเต็มไปด้วยกระดูกขาวโพลน มิอาจได้ผุดเกิด ชีวิตสิ้นอิสระ

ณ แดนดินที่ปกคลุมด้วยพลบค่ำอันวังเวงว่างเปล่า และเปี่ยมด้วยกลิ่นอายมรณะเงียบสงัดชั่วกาล

ต้นวัฏสงสารหมื่นภูมิไหวเอน กิ่งก้านทั้งหลายดูคล้ายกับเป็นประตูสู่โลกหล้าแดนสรวงทอดยาว…

ขณะนั้น ไม่ว่าจะเป็นวิญญาณอาสัญแห่งโบราณกาลหรือเหล่ายอดฝีมือในวิถีจุติสรวง พวกเขาล้วนตะลึงสะพรึงกลัว

พวกเขา… ตกอยู่ในหกวิถีเวียนวัฏอันแท้จริง!?

ซูอี้ผู้ได้เห็นภาพเช่นนี้เป็นครั้งแรกอดประหลาดใจไม่ได้

การโคจรพลังวัฏสงสารด้วยปราณดาบเก้าคุมขังสร้างแดนหกวิถีเวียนวัฏที่แท้จริงนี้ได้หรือ?

ช่างน่าอัศจรรย์!

‘ในอดีตชาติเหล่านั้นของข้าไม่มีชาติใดบรรลุอำนาจวัฏสงสารมาก่อน แต่กลับเวียนวัฏได้ด้วยอำนาจของดาบเก้าคุมขัง…’

‘หรือนี่จะหมายความว่าตัวดาบเก้าคุมขังเองก็มีอำนาจวัฏสงสารในตัวมันเช่นกัน จึงก่อให้เกิดเหตุพลิกผันเช่นนี้ยามเคลื่อนเคล็ดพลังวัฏสงสาร?’

ซูอี้ครุ่นคำนึง

“หนี หนีเร็ว!”

ในโลกหล้าอันมืดมิด ใครบางคนกรีดร้องออกมาอย่างขวัญผวา

“หากไร้ทางหนี จะหนีไปหนใดได้?”

บางคนกล่าวขึ้นมาอย่างหมดหวัง

จริงอย่างที่เขาว่าฟ้าดินถิ่นนี้เป็นเช่นวัฏสงสารไร้ทางออก พวกเขาหมดหนทางหนีแล้ว!

“ทัศนาจารย์ ข้ายอมแพ้แล้ว ขอรามือเมตตาด้วย!”

จงเทียนเฉวียนตะโกนอย่างลนลานด้วยใบหน้าซีดขาว “ข้ารับปากว่าจากนี้ไป ตระกูลจงของข้าจะไม่เป็นศัตรูกับเจ้าอีก!”

ตัวตนในขอบเขตจุติสรวงทั้งหลายต่างลนลาน

ขณะเดียวกัน…

หนึ่งเสียงดังลั่นมาจากไกล ๆ

“ทัศนาจารย์ เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ พวกเราต่างฝ่ายต่างถอยคนละก้าวดีหรือไม่? ปล่อยพวกเขาไป และข้าจะไปเดี๋ยวนี้เลย!”

เสียงยังมิทันขาดหาย ทว่าแม้พวกจงเทียนเฉวียนจะมิอาจเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโลกภายนอก แต่ก็เดาได้ว่ามีบางคนมาช่วยพวกเขาแล้ว!

หัวใจพวกเขาชื้นขึ้น ความหวังถูกจุดขึ้นใหม่

ในสายตาของซูอี้ เขาเห็นว่านอกแดนวัฏสงสารอันดำมืดที่ตนควบคุมมีตัวตนร้ายกาจกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนเข้ามา

พวกเขามีมากกว่าสิบคน มีทั้งชายและหญิง พวกเขาต่างใช้สารพัดสมบัติสะกดปราณ

นอกจากนั้นซูอี้ยังเห็น ‘จอมปีศาจคว่ำบรรพต’ หลีจงผู้ติดตามทายาทเซียนม่อชิงโฉวรวมอยู่ด้วย!

แม้ผู้อื่นจะไม่คุ้นหน้า แต่ไม่ว่าฐานะหรือตัวตน พวกเขาก็ย่อมมิได้ด้อยไปกว่าฝูตงหลีกับหลีจงเลย!

ทว่าหลังจากผู้คนกลุ่มนี้ปรากฏกายขึ้นที่ด้านนอกของแดนวัฏสงสารอันมืดมิด พวกเขาก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้กว่านี้แม้แต่น้อย สีหน้าของทุกผู้เปี่ยมด้วยความหวั่นเกรง

ซูอี้กล่าวขำ ๆ “ก่อนหน้านี้พวกเจ้าไม่ออกมา แต่ยามเห็นคนเหล่านี้ใกล้ตกตายก็ออกมาหยุด ไม่คิดว่าน่าขันไปหน่อยหรือ?”

“ซูอี้ เจ้าควรรู้สึกโชคดีนะ หากข้าเลือกลงมือแทนที่จะรอ เกรงว่าเจ้าคงไม่อาจรับมือได้นานแล้ว!”

ชายชราร่างผอมเตี้ยกล่าวด้วยสีหน้าเดือดดาลมาดร้าย

เขาแบกกล่องดาบกล่องหนึ่งบนหลัง ขณะถือน้ำเต้าสีแดงเพลิงในมือ ม่านแสงวิถีอันเจิดจรัสปกคลุมร่างและซุกซ่อนอำนาจของเขาไว้

ซูอี้ถอนใจถาม “เจ้ามาจากหอเซียนดาบมายาหรือไม่?”

“ถูกต้อง!”

ชายชราร่างผอมหาปกปิดสิ่งใดไม่ “ขอเพียงเจ้าหยุดเสียตรงนี้ เรื่องวันนี้จะจบลงที่นี่ หาไม่…”

ยังพูดไม่ทันจบ ซูอี้ก็ขยับดาบแห่งโลกาในมือน้อย ๆ

เปรี้ยง!

ในแดนวัฏสงสารมืดมิด ร่างของชายชราชุดขาวจากหอเซียนดาบมายาพลันระเบิดเปรี้ยงและสิ้นวิญญาณในพริบตา

ภาพนี้ทำให้เหล่าตัวตนในวิถีจุติสรวงซึ่งติดอยู่ภายในตะลึง

ยามนี้พวกเขาไม่ต่างจากสัตว์ร้ายที่รอถูกสังหารอยู่ในแดนวัฏสงสารนี้ โดยมิอาจรับรู้เรื่องต่าง ๆ ในโลกภายนอกได้เลย อย่าว่าแต่หาทางออก

ซูอี้กล่าวกับชายชราร่างผอมซึ่งอยู่ห่างออกไป “ยอดฝีมือจากหอเซียนดาบมายาของเจ้าตายหมดแล้ว ยังอยากจะพูดอันใดอีกหรือไม่?”

“เจ้า…”

ชายชราร่างผอมเดือดดาล ดวงตามืดบอดด้วยโทสะ

“คนแซ่ซู เจ้าจะเหิมเกริมเกินไปแล้วนะ! หากเจ้าฆ่าพวกเขาทั้งหมด ข้ารับปากว่าฟ้าดินนี้ในภายหน้าจะไม่มีที่ให้เจ้ายืน!”

ฝูตงหลีผู้ถือร่มปรกนภากล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “หากรู้ความก็ถอยออกมาและปล่อยพวกเขาไปเสีย! ข้าจะไม่ถือหากจะหยุดเพียงเท่านี้ หาไม่ ที่นี่วันนี้จะเป็นสถานที่และยามตายของเจ้า!”

เขาดูมิพอใจอย่างยิ่ง

ซูอี้กวาดตามองคนอื่น ๆ ขณะถาม “พวกเจ้าคิดเช่นเดียวกันหรือไม่?”

“แน่นอน!”

หลายคนตอบโดยไม่คิดและวางตัวอย่างยิ่งใหญ่ยิ่ง

มีเพียงหลีจงผู้ลังเลรำพึง “พอแล้ว ปลักโคลนวันนี้ ตาแก่ไร้ค่าผู้นี้หาคิดพัวพันไม่”

เขาถอยไปไกลอย่างเงียบ ๆ

สิ่งนี้ทำให้ผู้อื่นขมวดคิ้ว ทว่าไร้ผู้ใดเอ่ยวจี

เมื่อเห็นเช่นนี้ ซูอี้ก็กล่าวยิ้ม ๆ “งั้นข้าก็อยากเห็นนักว่าพวกเจ้ามีสิทธิ์ใดมาพูดเช่นนี้”

กล่าวจบ

ดาบแห่งโลกาก็เงื้อสูง คมดาบฟาดฟันลงมา

ตู้ม!

แดนวัฏสงสารอันมืดมิดสะท้านสั่นก่อนจะสลายไปพร้อมกับเสียงกัมปนาท

ตัวตนในวิถีจุติสรวงหลายสิบคนซึ่งถูกกักอยู่ภายในสิ้นใจไปพร้อมกัน ไร้โอกาสได้มีปฏิกิริยา

เถ้าธุลีสลายสิ้น!

………………..