บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1365: กดดัน

ตอนที่ 1365: กดดัน

………………..

ตอนที่ 1365: กดดัน

ในบริเวณสนามเต๋าประกายทองเกิดเป็นภาพอันอลหม่าน

เดิมที วันนี้เป็นวันสำคัญของตระกูลอวิ๋นโบราณ แสงสว่างเจิดจรัสทุกที่ เปี่ยมด้วยบรรยากาศชื่นมื่นคลาคล่ำด้วยแขกเหรื่อ

ทว่ายามนี้ เมื่อซูอี้ทลายวงล้อมออกมา เขาก็ใช้ดาบฟาดฟันผู้ทรงอำนาจแห่งโรงดาบเทพลี้ลับเว่ยฉางฝู่ ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ประกายทองทั้งลูกปั่นป่วนโกลาหล

เสียงกรีดร้องอุทานอื้ออึงไม่ขาดสาย

เหล่าสักขีผู้มองศึกจากไกล ๆ ล้วนถอยกรูดด้วยตกใจ เกรงจะถูกลูกหลงไปด้วย

คนสกุลอวิ๋นโบราณทั่วไปเองก็ล้วนลนลานหนีอลหม่านเยี่ยงฝูงแมลงวัน

ซูอี้เมินพวกเขาไป

เขาทะยานกวาดดาบแห่งโลกาโจมตีเข้าใส่อวิ๋นฉางหง

ตู้ม!!

เกิดเสียงปะทะสนั่นหล้า

อาวุธคุ้มกายของอวิ๋นฉางหงระเบิดแหลกกลางหาว

ปราณดาบกรุ่นคลั่งฟาดฟันอวิ๋นฉางหงกระเด็นไป ดาบเดียวนี้ทำให้เขาบาดเจ็บหนัก โลหิตโซมกาย

“สะบั้น!”

หร่วนไฉ่จือทะยานเข้าโจมตี ใช้ดาบวิถีตระการแสงเข้าขัดขวางซูอี้

สตรีผู้นี้สวมอาภรณ์ตระการสี งดงามตรึงตา รูปลักษณ์หญิงสาว ทว่าแท้จริงแล้วเป็นตัวตนร้ายกาจในขอบเขตจุติมงคล

เมื่อนางโจมตี ปราณดาบก็คำรามลั่นทั่วฟ้าดิน แสงเซียนเกินใดเทียบทะยานพลุ่งพล่าน ดุดันไร้เทียบเทียม

“เปิด!”

ซูอี้แค่นเสียงอย่างเย็นชา ดาบแห่งโลกาบังเกิดเค้าลางแดนวัฏสงสาร ภาวะดาบแผ่ทะยานปรกฟ้า และพลันกั้นการเข้าขัดของหร่วนไฉ่จือ ฟาดร่างของสตรีผู้นี้สะท้านไหว

คิ้วของหร่วนไฉ่จือขมวดน้อย ๆ ใบหน้างดงามของนางจริงจังยิ่ง

ทว่านางหาก้าวถอยไม่ ดาบในมือนางฟาดฟันหมายสังหาร การโจมตีดุดันขึ้นทุกขณะ

ตู้ม!

สุญญะทลายสูญ ปราณดาบพุ่งทะยานเยี่ยงคลื่น

สตรีผู้นี้ร้ายกาจจริงแท้ ความสำเร็จวิถีดาบของนางสะเทือนแดนดิน เลิศล้ำเกินกว่าที่วิญญาณอาสัญในขอบเขตรวมวิถีทั่วโลกหล้าจะเปรียบเทียบได้

ทว่าในศึกแท่นนภาม่วง ซูอี้ได้รับมือผู้อาวุโสขอบเขตจุติมงคลมาหลายสิบ เขาย่อมรู้ข้อมูลคนเหล่านั้น

ปฏิเสธไม่ได้ว่าวิญญาณอาสัญในขอบเขตจุติมงคลนั้นแข็งแกร่งเสียจนน่าขัน

ทว่าตัวตนเหล่านั้นไม่อาจลงมือสุดกำลังได้

พวกเขาไม่อาจรับอำนาจกฎสวรรค์ได้ ทำได้เพียงพึ่งพาสมบัติลับบางอย่างเพื่อปรากฏตัวสู่แดนดิน

ทว่าเช่นนั้น ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ลดทอนลงเช่นกัน

อีกประการคือ อำนาจวัฏสงสารยังคงเป็นภัยถึงชีวิตต่อวิญญาณอาสัญขอบเขตจุติมงคล แม้จะไม่ถึงตาย แต่ก็ยังทำให้พวกเขามือไม้สั่นระวิงได้อยู่!

ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นยามที่เขาสังหารเว่ยฉางฝู่เมื่อครู่หรือรับมือหร่วนไฉ่จือยามนี้ ซูอี้ก็หาออมมือไม่ ใช้ปราณดาบเก้าคุมขังโคจรอำนาจวัฏสงสารทันที!

เพียงไม่กี่อึดใจ หร่วนไฉ่จือก็ถูกโจมตีจนร่นถอย แทบไม่อาจต้านอำนาจได้

นางทั้งตกใจและกรุ่นโกรธ หัวใจคับข้องแทบไม่อาจหายใจ

หากไม่ใช่เพราะต้องคอยระวังกฎสวรรค์จนนางใช้อำนาจวิถีเต๋าได้เพียงราว ๆ สี่ส่วน มีหรือนางจะถูกราชันแห่งภูมิขอบเขตไร้ขีดจำกัดอย่างซูอี้บีบจนทุกลักทุเลได้เช่นนี้?

สิ่งที่ยิ่งน่าคับแค้นก็คือ อำนาจวัฏสงสารนั้นน่าสะพรึงกลัวสุดขั้ว ยามนางรับมือจึงไม่กล้าเข้าเสี่ยงเผชิญหน้า มือเท้าระทวยพรั่นพรึง

ความรู้สึกนั้นราวกับว่านางคือหนึ่งก้อนน้ำแข็ง ในขณะที่อำนาจวัฏสงสารในมือซูอี้เป็นดั่งเตาหลอมขนาดใหญ่ หากถูกสัมผัสนางก็ย่อมละลาย

“ฉางหง พาคนในตระกูลหนีไปที่แดนหวงห้ามหลังภูเขาเร็วเข้า!”

เสียงของอวิ๋นฮ่วนเทียนเลือนลั่นทั่วฟ้าดิน

ยามเสียงนั้นดังขึ้น อวิ๋นฮ่วนเทียนได้พายอดฝีมือวิถีจุติสรวงหลายสิบคนเข้าโรมรันแล้ว เผยอำนาจกดดันรุนแรง พวกเขาแต่ละผู้ต่างงัดไม้ตายอันแข็งแกร่งที่สุดออกมาร่วมมือกับหร่วนไฉ่จือรุมโจมตีซูอี้

ตู้ม!

ศึกทวีความเข้มข้นสะเทือนทั่วนภา

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ประกายทองอันเป็นแดนบรรพชนตระกูลอวิ๋นโบราณนั้นเปี่ยมด้วยอำนาจค่ายกลมากมายเกินหยั่งถึง

ทว่ายามนี้ ค่ายกลเหล่านั้นต่างพากันพังทลายไประหว่างมหาศึกดำเนิน

จนกระทั่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ประกายทองเสียหายตั้งแต่ยอดจรดตีน ขุนเขาถล่ม อาคารพากันทลายล้ม

ไม่ว่าจะมองไปหนใดก็พบแต่ซากปรักหักพังเละเทะเกลื่อนไปหมด!

ภายใต้ท้องนภา ซูอี้ประมือดุเดือดกับกลุ่มตัวตนวิถีจุติสรวงด้วยตัวลำพังและหนึ่งดาบ

แทนที่จะเป็นฝ่ายถูกต้อน เมื่อกาลผ่านไป เหล่าศัตรูก็ถูกอำนาจต่อสู้ของเขาต้อนสยบให้ถอยไป

“ตาย!”

ดาบของซูอี้ฟาดฟันดุเดือด ปราณดาบไร้คู่เปรียบทะยานดุจธารดาราพร่างพรม

เพียงพริบตา ที่ใดที่ปราณดาบวาดผ่าน สารพัดสมบัติล้วนสะเทือนกระจาย กระทั่งห้าตัวตนสกุลอวิ๋นในขอบเขตจุติสรวงยังมิอาจหนีทัน ถูกสังหารตายตกคาที่

โลหิตพรั่งพรู!

“แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”

เหล่าสักขีผู้มองศึกจากไกล ๆ ล้วนตัวสั่นราวร่วงลงสู่ถ้ำน้ำแข็ง

หนึ่งตัวตนวิถีจุติมงคลและยอดฝีมือจุติสรวงมากกว่าสิบคนร่วมมือกัน แต่ละคนแสดงท่าทีไม่อาจทานทนไหว ถูกโจมตีจนร่นถอย!

“ข้าคิดว่ามีค่ายกลดาบวิถีเซียนจะสามารถผนึกทัศนาจารย์ได้ คิดว่าดาบจื่ออิ่งเป็นยอดสมบัติสังหาร ฆ่าเขาได้อย่างง่ายดาย ทว่าท้ายที่สุดก็เป็นเพียงศึกไร้ความหมาย”

หลีจงลอบรำพัน

เขาได้เห็นกับตามาแล้วว่าซูอี้ประมือกับเหล่าผู้ทรงอำนาจวิถีจุติมงคลหลายสิบผู้มาเช่นไร

มีหรือจะไม่กระจ่าง ว่านอกจากความแข็งแกร่งของเขาจะเลิศล้ำค้ำฟ้า มีอำนาจวัฏสงสารในกำมือ ซูอี้ยังมีไพ่ตายอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งอยู่ในมืออีก?

หาไม่ มีหรือเขาจะทำลายดาบจื่ออิ่งลงง่าย ๆ?

กระทั่งค่ายกลดาบวิถีเซียนนั้นยังไม่อาจทานทน?

ตู้ม!

ในสนามรบ อำนาจวัฏสงสารแปรเปลี่ยนเป็นเงาลวงตาหกสายปกคลุมทั่วหล้า และตัวตนในขอบเขตจุติสรวงก็ตายตกไปอีกหลายคน

บางผู้ร่างแหลกสลาย จิตวิญญาณมอดมลาย

บ้างถูกทะลวงคอสิ้นชีพ

ยามบางผู้เผ่นหนี พวกเขาก็ถูกปราณดาบไพศาลกวาดทำลาย ระเบิดแหลกกลางอากาศสิ้นใจอย่างทรมาน

เหตุนองเลือดนี้เป็นเช่นนรกบนดิน!

“ถอย! ถอยเร็วเข้า!!”

อวิ๋นฮ่วนเทียนคำราม

โลหิตหลั่งโซมกายเขา ตนกับหร่วนไฉ่จือก็เผ่นหายไปยังแดนหวงห้ามหลังภูเขาพร้อมกับยอดฝีมือจุติสรวงที่เหลืออยู่ทันที

ซูอี้ย่อมไม่หยุดเพียงเท่านี้ และทะยานร่างติดตาม

แสงเซียนเรืองขึ้นจากแดนหวงห้ามหลังตระกูลอวิ๋น

ตู้ม!!

ยามซูอี้ไล่ตามมา เพลิงแสงอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็ทะยานออก แปรเปลี่ยนเป็นอักขระวิถีเซียนประทับสลายสุญญะยามปรากฏ

อำนาจทำลายล้างน่าสะพรึงกลัวทำให้ม่านตาของซูอี้หดตัวอย่างช่วยไม่ได้ และหลบเลี่ยงจากมัน

ทันใดนั้น จุดที่เขายืนอยู่เดิมและสุญญะในระยะพันจั้งระเบิดสู่เปลวเพลิง แดนดินรอบข้างหลอมละลายเยี่ยงกระดาษถูกเผา

ฉวยโอกาสนี้ อวิ๋นฮ่วนเทียน หร่วนไฉ่จือและคนอื่น ๆ ต่างหนีเข้าไปในแดนหวงห้ามหลังภูเขา

เหล่าสักขีล้วนตะลึงอี้ง

ทัศนาจารย์บุกเดี่ยวล้างตระกูลอวิ๋นในแดนปกครองของพวกเขาจนกระทั่งต้องหนีไปซ่อนในแดนหวงห้ามหลังตระกูล!

หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ใครเล่าจะเชื่อ?

แดนดินพังทลายเละเทะ

นอกจากแดนหวงห้ามหลังภูเขา ‘ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ประกายทอง’ ส่วนใหญ่ซึ่งถูกถือเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์ภูเขาลือนามชั้นหนึ่งในโลกหล้าก็ถล่มเละกลายเป็นซาก!

วายุโหยหวนคละคลุ้งด้วยกลิ่นเลือดฉุนนาสิก

ซูอี้ไร้รอยขีดข่วน อาภรณ์เขียวกระพือพัด ภาวะดาบบนร่างสูงส่งเยี่ยงสวรรค์!

เขากวัดไกวดาบโจมตีเข้าสู่แดนหวงห้ามหลังภูเขา

หนึ่งเสียงลั่นออกมาอย่างเดือดดาล

“ทัศนาจารย์! เจ้าไม่อยากให้ไอ้แก่พิการนี่มีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ หรือ?”

แดนหวงห้ามหลังตระกูลอวิ๋นนั้นปกคลุมด้วยค่ายกลแน่นหนา แสงเซียนจรัสจ้าพร่างพรมเยี่ยงน้ำตก

และภายในค่ายกล อวิ๋นฉางหงเจ้าตระกูลหงยกร่างชายชราร่างผอมผู้หนึ่งขึ้นสูงด้วยสีหน้าเดือดดาล

เส้นผมของชายชราเป็นสีเทาขาวยุ่งเหยิง ใบหน้าซูบตอบ เลือดเนื้อถูกตรวนสีเลือดหนาราวนิ้วโป้งปักตรึง บาดแผลทั่วร่างชวนใจหาย

เฒ่าเว่ยขาเดี้ยง!

นับแต่ยามทัศนาจารย์ยังเยาว์ บ่าวเฒ่าผู้นี้ก็ติดตามข้างกายจวบจนเติบใหญ่เป็นตำนานหนึ่งดาบปราบทั่วจักรวาลพร่างดาว!

ขณะเดียวกัน เขาก็เป็นบิดาบุญธรรมของเว่ยซานด้วย!

ขณะนี้ ดวงตามืดมัวของเขาเบิกขึ้น เงยหน้าอย่างยากลำบาก

เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านใต้นภาเบื้องนอก ดวงตาของเฒ่าเว่ยก็เบิกกว้าง

เขาแย้มยิ้ม ตะโกนเสียงสั่นทันที “นายน้อย”

เสียงนั้นอ่อนระโหยโรยแรง

เห็นได้ชัดเจนว่าเขาบาดเจ็บสาหัส สภาพแสนอิดโรยพร้อมตายตกทุกเมื่อ ทว่าใบหน้าซูบตอบนั้นกลับเปี่ยมปรีดาโล่งใจ

และเสียงเรียกนี้ทำให้หัวใจของซูอี้กระเพื่อมไหว จมูกรู้สึกแสบร้อนขึ้นมา

ทัศนาจารย์มีนิสัยใจกว้าง ใช้ชีวิตลอยชาย ไม่สนใจความสำเร็จผิดพลาด มิกลัวความเป็นความตาย ทว่าก่อนเวียนวัฏ เขาก็ยังมีผู้ที่ตนห่วงใยอยู่

เช่นเฒ่าเว่ย เว่ยซาน และชิงถังเป็นต้น

โดยเฉพาะเฒ่าเว่ย แม้เขาจะเป็นบ่าวเฒ่ารับใช้ทัศนาจารย์ แต่เขายังมีฐานะเหนือธรรมดาในใจทัศนาจารย์ด้วย มิต่างจากเป็นญาติผู้ใหญ่ของเขาเลย

กระทั่งก่อนที่อำนาจวิถีของทัศนาจารย์จะถูกหลอมรวมกับร่างเขา อีกฝ่ายยังบอกให้ซูอี้ดูแลเฒ่าเว่ยเป็นพิเศษในอนาคตอีกด้วย

ยามนี้เมื่อเห็นสภาพหม่นหมองสะบักสะบอมของเฒ่าเว่ย หัวใจของซูอี้จึงมิค่อยอภิรมย์นัก สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยียบ

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “ปล่อยเฒ่าเว่ยเสีย แล้วเรื่องวันนี้จะจบที่นี่”

หนึ่งวาจาสะท้อนก้องทั่วฟ้าดิน เผยอำนาจไร้กังขา

เหล่ายอดฝีมือสกุลอวิ๋นล้วนถอนหายใจโล่งอกในแดนหวงห้ามหลังภูเขาอย่างชัดเจน ไม่ว่าผู้ใดก็สัมผัสได้ว่าทัศนาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่เลือกถอยให้หนึ่งก้าว ณ ขณะนี้!

สิ่งนี้ทำให้พวกเขาล้วนตระหนักว่าเฒ่าเว่ยผู้เป็นตัวประกันนั้นเพียงพอกดดันทัศนาจารย์ได้

“ปล่อยคนน่ะได้ แต่เจ้าก็ต้องชดใช้เรื่องวันนี้ด้วย!”

สีหน้าของอวิ๋นฉางหงเดือดดาล กล่าวขึ้นอย่างเย็นชา

“ใช่แล้ว เจ้าอยากได้คนโดยไม่จ่ายอันใดได้หรือ? ฝันไปเถอะ!”

อวิ๋นฮ่วนเทียนกล่าวอย่างมาดร้าย

ศึกในวันนี้ ตระกูลของพวกเขาเสียสมาชิกตระกูลไปมากมายไม่อาจนับ กระทั่งแดนบรรพชนอย่างภูเขาศักดิ์สิทธิ์ประกายทองยังถล่มไปครึ่งลูก ความเสียหายหนักหนาสาหัส

เรื่องนี้เคยเกิด ณ กาลก่อนด้วยหรือ?

ทุกผู้จากตระกูลอวิ๋นล้วนร้อนรุมไฟสุมทรวง!

“ทุกท่าน สหายเต๋าซูกล่าวแสดงความปรานีแล้ว เป็นโอกาสรอมชอมอันหาได้ยาก ข้าขอแนะนำให้หยุดเรื่องเพียงเท่านี้เถิด!”

ขณะนี้ หลีจงก็กล่าวขึ้นเสียงเย็น

หร่วนไฉ่จือแค่นเสียงขำ “รอมชอมหยุดเรื่อง? หลีจง อย่าคิดว่ามีเซียนม่อชิงโฉวอยู่เบื้องหลัง เจ้าจะเข้าพัวพันกับเรื่องวันนี้ได้นะ! บอกให้ว่าเรื่องวันนี้ หากคนแซ่ซูมิยอมชดใช้ โรงดาบเทพลี้ลับของข้าจะเป็นที่แรกที่ไม่ยอมทน!”

หลีจงขมวดคิ้ว ขณะที่เขากำลังจะกล่าวโต้นั้นเอง ซูอี้ก็โบกมือขวางเขาไว้

หลีจงสงบวาจาทันที

ทันใดนั้น เฒ่าเว่ยก็กล่าวขึ้น “นายน้อย ใครบ้างในโลกนี้จะมิทราบว่าท่านมิเคยก้มหัวให้คำขู่ใด ๆ?”

เขามองซูอี้จากห่าง ๆ ด้วยใบหน้าชราโทรม ๆ อันสุขุม กล่าวชัดถ้อยทีละคำ

“หากนายน้อยเลือกยอมถอยเพราะบ่าวเฒ่าผู้นี้ บ่าวเฒ่ายอมตายดีกว่าอยู่!”

วาจานั้นกังวานชัดถ้อย

จิตใจมุ่งมั่นนั้นสะเทือนถึงใจเหล่าสักขีหลายคน

หัวใจของสกุลอวิ๋นกระตุกบีบ พลันเดือดดาลขึ้นมา

เพียะ!

อวิ๋นฉางหงตบหน้าเฒ่าเว่ย กล่าวเสียงเขียวขึ้นทันที “ไอ้แก่ เจ้าหรือจะพูดอันใดได้? หุบปากไปเสีย!”

เขากล่าวพลางขยับมือผนึกหกสัมผัสของเฒ่าเว่ยไว้ทันที ทำให้เขาสิ้นแรงมิอาจเอื้อนเอ่ยวจีใด

และตบนี้ทำให้ดวงตาของซูอี้เย็นเยียบอย่างยิ่งในเฉียบพลัน โทสะในใจระเบิดออกโดยสมบูรณ์ ทั่วร่างแผ่จิตสังหารน่าสะพรึงกลัว

………………..