บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1366: ถล่มสิ้น!

ตอนที่ 1366: ถล่มสิ้น!

………………..

ตอนที่ 1366: ถล่มสิ้น!

ตู้ม!

จิตสังหารอันร้ายแรงพลุ่งพล่านเยี่ยงทะเลคลั่ง กวาดทำลายทั่วเก้าชั้นสรวง

ท้องนภาพลันหม่นแสงลง รอบทิศสะท้านไหว

เหล่าพยานอ้าปากค้าง

ขณะนี้ทัศนาจารย์ดูราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน จิตสังหารจากร่างสูงใหญ่ของเขาดูหนาแน่นราวควบตัวเป็นสสาร ชวนให้ผู้คนในโลกหล้ารู้สึกขนลุก

มีกระทั่งนิมิตหลอนจิตประหนึ่งบรรพตซากศพทับถม โลหิตนองเป็นทะเลไปทั่วแดนดิน ทำให้ผู้พบเห็นสั่นสะท้าน

เหล่ายอดฝีมือตระกูลอวิ๋น ณ แดนหวงห้ามหลังภูเขาเองก็ร่างสะท้าน สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์

“เจ้าจะมองเฒ่าพิการนี่ตายอย่างสิ้นหวังจริง ๆ หรือ?!”

อวิ๋นฉางหงตวาดลั่น

สาเหตุที่ตัวประกันยังคงเป็นตัวประกันก็เพราะเขาสามารถใช้ข่มขู่อีกฝ่ายได้ขณะยังมีชีวิต

ทว่าเมื่ออีกฝ่ายสิ้นห่วงเกี่ยวกับความเป็นความตายของตัวประกัน บทบาทของตัวประกันก็จะไร้ความหมาย

อวิ๋นฉางหงเองก็กังวลว่าซูอี้จะคลุ้มคลั่งและหมดห่วง

เขาสูดหายใจลึก ๆ และกล่าวเสียงต่ำ “หากเป็นเช่นนี้ ตระกูลข้าจะถอยให้หนึ่งก้าว ขอเพียงเจ้าส่งเคล็ดวัฏสงสารมา เรื่องวันนี้จะจบอย่างที่เจ้าว่า!”

“ส่งเคล็ดวัฏสงสารให้อย่างนั้นหรือ?”

หลีจงแทบไม่อยากเชื่อหูตน “นี่เรียกว่าถอยให้ได้ด้วยหรือ!?”

อวิ๋นฉางหงกล่าวอย่างเฉยเมย “เมื่อคนตายไปก็สิ้นซึ่งทุกสิ่ง สำหรับทัศนาจารย์ เคล็ดวัฏสงสารหรือจะสำคัญเท่าชีวิตคน?”

“ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าตระกูลข้าในวันนี้ได้เสียหายอย่างมหาศาล ยามนี้ข้าขอเพียงให้ทัศนาจารย์ส่งเคล็ดวัฏสงสารมา นี่ก็เรียกได้ว่าทนแล้ว!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลีจงก็อดขำมิได้

เพียงแต่ว่า… ทัศนาจารย์จะยอมถอยหรือไม่?

หลีจงอดหันมองซูอี้มิได้

สิ่งที่ทำให้เขาตกใจ ณ ยามนี้คือสีหน้าของซูอี้ยังคงเยือกเย็น แม้กระทั่งจิตสังหารบนร่างยังดูจะเงียบไป

ทว่าความสงบเงียบนี้เองที่ทำให้หลีจงรู้สึกตระหนกอย่างไร้คำอธิบาย

มันเป็นเหมือน… ลมสงบก่อนพายุเข้า!

“ทัศนาจารย์ ได้เวลาตัดสินใจแล้ว!”

ในใจของอวิ๋นฉางหงก็ว้าวุ่นเล็กน้อย ขณะกล่าวเร่งออกมาเสียงดัง

ภายใต้สายตาทุกคู่ ซูอี้ผู้ยืนบนอากาศเริ่มก้าวเข้ามา

“หากเฒ่าเว่ยยังอยู่ ทายาทตระกูลอวิ๋นที่กระจัดกระจายทั่วจักรวาลพร่างดาวก็ยังมีโอกาสใช้ชีวิตได้ต่อ”

ขณะเดียวกันนั้น เสียงของซูอี้ก็ดังขึ้นดุจวายุหนาวเหน็บบาดลึก สะท้อนก้องทั่วฟ้าดินสะเทือนขวัญคนมากมาย

และขณะก้าวเดิน จิตสังหารบนร่างของเขาก็เอ่อสูงขึ้นทีละน้อยเยี่ยงระดับนทีหลังพิรุณโปรย!

“หากเฒ่าเว่ยตาย ข้าจะไล่ล่าสังหารคนตระกูลอวิ๋นของพวกเจ้าไปจนสุดหล้าตราบจนล้างทุกผู้สิ้นจากโลกา!”

วาจานั้นไร้การผันผวนของอารมณ์ราวกับเป็นเพียงการประกาศสัจธรรม

ทว่ายามมันกระทบสู่โสต สมาชิกในตระกูลอวิ๋นทุกคนล้วนหน้าเปลี่ยนสีและตระหนักได้อย่างชัดเจนว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

หร่วนไฉ่จือพึมพำอย่างมิอยากเชื่อ “เขาพยายามทำอันใดอยู่กันแน่? ปลาตายแหทะลุ คิดแตกหักเผาหยกพร้อมศิลาหรือไร?”

“เจ้ากล้า!”

อวิ๋นฉางหงตวาดอย่างตระหนก

ทว่าก่อนจะทันสิ้นคำ ซูอี้ก็ตวัดดาบลงมาฟาดฟัน

ตู้ม!

ปราณดาบเก้าคุมขังอัดแน่นอยู่ในปราณดาบ ม่านดาบหกวิถีเวียนวัฏอันอลังการคลี่ลงมาจากนภา

มองจากไกล ๆ ดูราวนายเหนือแห่งสวรรค์ขว้างแดนวัฏสงสารสู่แดนหวงห้ามที่อยู่ด้านหลังภูเขาของตระกูลอวิ๋น

นี่คือการโจมตีด้วยโทสะของซูอี้

เดือดดาลไร้ออมมือ

หนึ่งดาบเหวี่ยงลง เสียงกระทบระเบิดลั่นขวัญสะเทือน

เหนือแดนหวงห้ามที่อยู่ด้านหลังภูเขาของตระกูลอวิ๋น ค่ายกลวิถีเซียนมากมายกะพริบวูบ จากนั้นอำนาจค่ายกลที่หนาหนักก็ปรากฏขึ้น

ทว่าภายใต้ดาบนี้ ค่ายกลวิถีเซียนที่หนาแน่นนั้นกลับสะเทือนไหว เห็นได้ชัดว่าไม่อาจทานทนอำนาจได้และพร้อมจะสลายไปทุกเมื่อ!

“แย่แล้ว!”

อวิ๋นฉางหงตระหนกจนดวงตาเหลือกถลน

ใครเล่าจะไม่เห็นว่าทัศนาจารย์ในขณะนี้พร้อมจะแตกหัก และคิดกวาดล้างอีกฝ่ายจนสิ้นตระกูล?

ขณะนี้ อวิ๋นฉางหงแค้นจนอยากขยี้เฒ่าเว่ยให้ตกตายสนองแค้นซูอี้ ทำให้เขาต้องเจ็บปวดเสียใจไปชั่วชีวิต

ทว่าท้ายที่สุดเขาก็ยั้งมือ

ไม่ใช่มิอยากทำ แต่เขามิกล้านำชีวิตของคนทั้งตระกูลมาตายไปด้วยกัน!

ความเสียหายเช่นนั้นใหญ่หลวงเกินไป มิใช่สิ่งที่ตระกูลอวิ๋นของพวกเขาจะรับไหว

“บรรพชน ข้าทำเช่นไรได้บ้างหรือ?”

อวิ๋นฉางหงหันถามอวิ๋นฮ่วนเทียน

อวิ๋นฮ่วนเทียนเองก็เดือดดาล และเขาก็ไม่คิดออกว่าไยทัศนาจารย์จึงกล้าอาจหาญเช่นนี้

“ก็ได้ ส่งตัวไอ้แก่พิการนั่นไป!”

อวิ๋นฮ่วนเทียนตัดสินใจด้วยใบหน้าคล้ำเครียด

ยิ่งเป็นตัวตนโบราณเช่นพวกเขา ยิ่งไม่กล้าใช้ชีวิตทุกคนในตระกูลมาเดิมพัน

เผาศิลาพร้อมหยกตกตายพร้อมกันอันใด หากตัวประกันเพียงหนึ่งทำให้เกิดผลกระทบถึงขั้นกวาดล้างตระกูลเช่นนี้ ก็ไม่มีผู้ใดรับราคาเช่นนี้ได้หรอก!

เมื่อได้ฟังวาจาอวิ๋นฮ่วนเทียน ไม่เพียงอวิ๋นฉางหงจะถอนใจโล่งอก แต่ตัวตนทรงอำนาจอื่นในตระกูลอวิ๋นเองก็โล่งใจไปด้วย

มิมีผู้ใดกล้าตั้งข้อสงสัยได้ว่าเหตุใดทัศนาจารย์จึงกร้าวแกร่งได้เพียงนี้

“ทัศนาจารย์ เจ้าไม่อยากได้เฒ่าขาเดี้ยงนี่คืนหรือ? ขอเพียงเจ้าหยุดเพียงเท่านี้ก็เอาตัวเขาไปเลย!”

อวิ๋นฉางหงตะโกน

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลีจงก็อดยิ้มเยาะมิได้ ก่อนหน้านี้ยามทัศนาจารย์ยอมถอย พวกเจ้าก็เข้ามาข่มขู่ยื้อแย่งเคล็ดวัฏสงสาร

เมื่อยามนี้ทัศนาจารย์คิดแตกหัก พวกเจ้าก็ลนลานกลัวหัวหดจนต้องเสนอส่งคนให้

ต่ำทราม!

ต่ำทรามยิ่งนัก!

ทว่าทุกคนก็ต้องประหลาดใจเมื่อซูอี้ทำหูทวนลมไม่สนใจ

ร่างของเขาเดินไปบนเวหาและฟาดฟันดาบลงมาอีกหน

เปรี้ยง!

เยี่ยงถล่มนภากระแทกลงพิภพ

อำนาจค่ายกลซึ่งปกคลุมทั่วแดนหวงห้ามที่อยู่ด้านหลังภูเขาของตระกูลอวิ๋นถูกผ่าออกทีละชั้นด้วยดาบนี้ในที่สุด

อวิ๋นฉางหงและผู้แข็งแกร่งในตระกูลอวิ๋นคนอื่น ๆ แทบสิ้นสติ

พวกเขาล้วนเลือกก้าวถอยก้มหัวแล้ว แต่ใครเล่าจะคิดว่าทัศนาจารย์มิคิดรามือ!

ไร้ช่วงกาลให้ครุ่นคิด ซูอี้ฟาดฟันดาบสังหาร ปราณดาบอันร้ายกาจกวาดทะยาน แล้วแดนหวงห้ามก็ปั่นป่วนอลหม่าน

ยอดฝีมือตระกูลอวิ๋นหลายคนสิ้นชีพอย่างอนาถลงทันทีอย่างมิอาจหลบทัน โลหิตกระเซ็นย้อมเวหา เสียงกรีดร้องสะเทือนทั่วนภา

“ถอย ถอยออกไปเร็ว!”

อวิ๋นฮ่วนเทียนเร่งร้อนลงมือเต็มกำลัง คิดหนีไปพร้อมตระกูล

ทว่าก็ถูกซูอี้ขวางไว้ทันควัน

ตู้ม!

แม้อวิ๋นฮ่วนเทียนจะหลบมันได้ทัน ทว่าตัวตนอื่น ๆ ในวิถีจุติสรวงซึ่งอยู่รายล้อม รวมถึงสมาชิกตระกูลอวิ๋นอีกหลายสิบล้วนถูกปราณดาบอันยิ่งใหญ่นี้โค่นวิญญาณในพริบตา

ขณะนี้ ซูอี้ดูเฉยชาเช่นกาลก่อน ทว่ามันคือความเฉยชาเย็นยะเยือกถึงขีดสุด ร่างของเขาวูบไหวเยี่ยงประกายแสงเจิดจ้าไร้ใดเปรียบทะลวงสังหารสาดโลหิตกระเซ็นทั่วท้องฟ้า!

ตู้ม!

โลกหล้าสะเทือนก่อนจะถล่มลงมาจนมิเหลือซาก

คนตระกูลอวิ๋นหนีกระเจิงทุกทิศทาง สีหน้าของทุกผู้เปี่ยมความสิ้นหวัง หวาดกลัวและสิ้นกำลัง

สิ่งนี้ทำให้อวิ๋นฮ่วนเทียนหูอื้อตามัว ดวงตาแดงฉาน แผดร้องอย่างอาวรณ์ นับแต่เริ่มศึกมา นี่คือหนแรกที่เขารู้สึกสิ้นหวังจนหนทางที่สุด

“ผู้อาวุโสหร่วน! หือ?”

ในขณะที่อวิ๋นฮ่วนเทียนกำลังจะขอความช่วยเหลือจากหร่วนไฉ่จือนั้นเอง เขาก็บังเอิญเห็นว่าตัวตนในขอบเขตจุติมงคลแห่งโรงดาบเทพลี้ลับผู้นั้นหนีไปไกลแล้วพอดิบพอดี

สิ่งนี้ทำให้อวิ๋นฮ่วนเทียนแทบสิ้นสติ

“หรือตระกูลอวิ๋นของข้าจะมิพ้นภัยพิบัติในวันนี้จริง ๆ!?”

ทันทีที่ความคิดนี้ปรากฏขึ้นในใจของอวิ๋นฮ่วนเทียน ปราณดาบอันทรงพลังเกินต้านสายหนึ่งก็โปรยลงจากฟ้า

ตู้ม!!

อวิ๋นฮ่วนเทียนขัดขืนอย่างสุดกำลัง ทว่าท้ายที่สุดก็สายไป ทำให้เขาถูกสังหารในพริบตา

สมบัติคุ้มกายทั้งหมดมลายสูญ

ทั่วแดนดินในขณะนี้ปั่นป่วนอย่างยิ่ง ทางฝั่งตระกูลอวิ๋นนั้นไร้ผู้ใดหยุดฝีเท้าซูอี้ได้สักคน

ในมือเขาถือดาบแห่งโลกาเปื้อนเลือด เมินเฉยต่อสมาชิกตระกูลอวิ๋นซึ่งกำลังหนีกระเจิงคนอื่น ๆ ขณะโจมตีเข่นฆ่าอวิ๋นฉางหง

ดวงตาของเขาลึกล้ำดูไร้อารมณ์ จิตสังหารบนร่างเจือกลิ่นเลือดจาง ๆ ดุจเทพมรณะไร้ผู้ต้านปรากฏขึ้นจากทะเลโลหิตบรรพตซากศพ!

“หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้”

อวิ๋นฉางหงแผดเสียงขณะยกตัวเฒ่าเว่ยขึ้นขวางตรงหน้าเขา

ตลอดเวลาที่ผ่านมา อย่าว่าแต่ผู้ฝึกตนธรรมดาเลย แม้กระทั่งราชันแห่งภูมิในขอบเขตไร้ขีดจำกัดเหล่านั้นยังไม่มีสิทธิ์ที่จะมาเสวนากับเขา

เพียงหนึ่งคำสั่งของเขาสามารถเปลี่ยนแปลงครรลองแห่งโลกหล้าได้แล้ว!

อำนาจเช่นนั้นทรงพลังร้ายกาจ มิต่างจากหนึ่งบุคคลปกครองทั่วสรวง

ทว่าขณะนี้ อวิ๋นฉางหงกำลังลนลาน หัวใจแหลกสลาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวระคนสิ้นหวัง

ส่วนผู้เฝ้ามองศึกจากระยะไกล หลังจากเห็นโศกนาฏกรรมนองเลือดเปิดฉาก จนถึงตอนที่อวิ๋นฉางหงถูกโจมตีจนแตกตื่น พวกเขาก็อดรู้สึกเวทนามิได้

เหตุใดต้องลำบากด้วย?

หากในกาลก่อนยามทัศนาจารย์เลือกรอมชอม เขาเลือกปล่อยคนเสีย มันจะเกิดเรื่องนี้ขึ้นได้อย่างไร?

หนึ่งคิดชั่วนำพาสู่หายนะ!

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนำเฒ่าเว่ยมาขู่ ซูอี้ก็ไร้เจตนาหยุดมือ และอวิ๋นฉางหงก็สิ้นหวังมิเหลือดี!

“ข้าจะส่งคนให้!”

หน้าผากของอวิ๋นฉางหงปรากฏเส้นเลือดเส้นเลือดปูดเขียวขณะตะโกนเช่นนั้น

และพร้อมกันนั้นเอง เขาก็ขว้างตัวเฒ่าเว่ยที่อยู่ในมือออกไป

ในที่สุดซูอี้ก็ชะงักเท้า เอื้อมมือซ้ายออกมาประคองร่างเฒ่าเว่ยไว้อย่างเบามือ

ขณะเดียวกัน อวิ๋นฉางหงเองก็ดูสิ้นเรี่ยวแรง ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

เส้นผมของเขากระจัดกระจาย ใบหน้าเปื้อนเลือดซีดขาว ขณะกล่าวอย่างหดหู่ “ชีวิตข้า หากคิดต้มยำทำแกงอย่างไรก็เชิญ ทว่าข้าขอให้ทัศนาจารย์หยุดเสียที่นี่ อย่านำตระกูลข้าเข้ามาพัวพันอีกเลย”

“เจ้าตระกูล!”

สมาชิกตระกูลอวิ๋นผู้เหลือรอดบางคนแสดงความอาวรณ์รวดร้าวออกมา

แดนหวงห้ามหลังตระกูลอวิ๋นนั้นราบเป็นหน้ากลองไปนานแล้ว เลือดและร่างผู้วายชนม์เกลื่อนทั่วแดนดิน ภาพนี้ทำให้เหล่าคนตระกูลอวิ๋นผู้เหลือรอดรู้สึกราวนภาถล่มลงมา

ยามสักขีพยานเห็นภาพนี้จากระยะไกล หัวใจของพวกเขาก็เต้นระทึกอย่างตกใจ

ทัศนาจารย์คนเดียวถล่มสังหารตระกูลอวิ๋น!

เข่นฆ่าเสียจนเจ้าตระกูลอวิ๋นฉางหงคุกเข่าลงยอมแพ้!!

เหตุนองเลือดเช่นนี้ ขวัญผู้ใดบ้างไม่สะเทือน?

“ตรวนบนร่างเฒ่าเว่ยผู้นั้นมีนามว่า ‘ตรวนผนึกเทพ’ ซึ่งแก้ได้เพียงเคล็ดวิชาตระกูลข้าเท่านั้น อำนาจภายนอกมิอาจทำลายได้”

อวิ๋นฉางหงทรุดตัวคุกเข่าอยู่ที่เดิมขณะนำม้วนหยกม้วนหนึ่งออกจากแขนเสื้อด้วยมือสั่นเทาและส่งให้ “เคล็ดวิชาปลดตรวนผนึกเทพอยู่ในนี้”

ซูอี้เก็บม้วนหยกไปและกล่าวด้วยแววตาเย็นชา “มันกับชีวิตของเจ้ายังไม่พอล้างโทสะในใจข้าได้”

อวิ๋นฉางหงผงะไป ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าซีดขาว “ทัศนาจารย์ไม่อยากรู้หรือว่าไยตระกูลอวิ๋นของข้าจึงเข้าไปในแดนลับพร่างจินดาเมื่อครั้งนั้น? และเหตุใดเราจึงจับเป็นบ่าวเฒ่าของเจ้า?”

ซูอี้ขมวดคิ้วน้อย ๆ

ไม่รีรอให้เขากล่าววาจาใด อวิ๋นฉางหงก็เงยหน้าขึ้นและกล่าวขึ้นอย่างชัดเจน “เป็นฝีมือช่างเสื้อเฒ่า! ไอ้แก่นั่นบอกตระกูลข้าว่าเจ้าทัศนาจารย์หาตายไปจริง ๆ ไม่ แต่เลือกเวียนวัฏฝึกฝนใหม่ เราสามารถควบคุมตัวคนที่เจ้าใส่ใจที่สุดเพื่อบังคับให้เจ้าส่งเคล็ดวัฏสงสารให้ยามกลับมาได้!”

“และช่างเสื้อเฒ่าก็ร่วมมือกับตระกูลเราโจมตีแดนลับพร่างจินดาในกาลก่อน!”

“เดิมทีเรื่องนี้ไร้ช่องโหว่ นอกจากบรรพชนหลายคนในตระกูลข้า ก็มีเพียงช่างเสื้อเฒ่าที่รู้เรื่องนี้”

“ในเมื่อเขาบอกเจ้าว่าตระกูลข้าทำลายแดนลับพร่างจินดา เขามิบอกเจ้าด้วยหรือว่าเขา… ก็เป็นหนึ่งในตัวการหลักหลังฉากเช่นกัน?”

กล่าวเช่นนี้ สีหน้าของอวิ๋นฉางหงก็เปี่ยมความเคียดแค้น

ครึ่งหนึ่งมุ่งเป้าที่ซูอี้

และอีกครึ่งมุ่งเป้าไปยังช่างเสื้อ!

………………..