บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1368: เบาะแส! ....................

ตอนที่ 1368: เบาะแส!

………………..

ตอนที่ 1368: เบาะแส!

ในม้วนหยกม้วนแรกมีเคล็ดวิชาปลด ‘ตรวนผนึกเทพ’ บรรจุอยู่

ทันทีที่ซูอี้ตระหนักเช่นนั้น หัวใจของเขาก็แจ่มแจ้ง

อวิ๋นฉางหงมิได้โกหกเขาจริง ๆ หากใช้อำนาจภายนอกมาทำลายตรวนผนึกเทพบนร่างเฒ่าเว่ย ร่างและจิตวิญญาณของเฒ่าเว่ยจะเสียหายถึงตาย

และด้วยเคล็ดวิชานี้ เขาก็ไม่ต้องกังวลกับปัญหานี้

ในม้วนหยกชิ้นที่สองบันทึกเบาะแสสามอย่างในการตามหาช่างเสื้อเอาไว้

หนึ่งคือเบาะแสเดียวกันกับของหลวงจีนคงจ้าว นั่นคือให้ไปหาเถ้าแก่หลังฉากของหอสี่สมุทร ‘อารักษ์บัญชี’!

ส่วนสองเบาะแสที่เหลือได้ทำให้ซูอี้ประหลาดใจยิ่ง

หนึ่งเบาะแสชี้ไปยังตัวตนบรรพกาลรุ่นลายครามผู้หนึ่ง ‘เหวินยง’ จากตระกูลเหวินโบราณอารักษ์วิถี!

จากข้อมูลของอวิ๋นฉางหง ยามเผยแพร่จำนงของช่างเสื้อต่อโลกภายนอก เหวินยงจะเป็นผู้กระจายข้อความแก่ขุมกำลังต่าง ๆ ที่ช่างเสื้อควบคุมอยู่เอง

หรือกล่าวโดยสรุปก็คือ เหวินยงคือกระบอกเสียงสู่โลกหล้าของช่างเสื้อ!

เหมือนเช่นเมื่อกาลก่อน ตำแหน่งและการกระทำของซูอี้ได้กลายเป็นจุดสนใจแห่งโลกา ปั่นป่วนทั่วจักรวาลพร่างดาว แม้ว่าช่างเสื้อจะลอบสุมไฟกระพือควันอยู่หลังฉาก แต่ผู้ที่ลงมือแพร่งพรายข่าวจริง ๆ แล้วคือเหวินยง!

เมื่อรู้เช่นนี้ ซูอี้ก็อดขมวดคิ้วมิได้

ศึกที่สันเขาอีกานั้นเป็นแผนของช่างเสื้อและเซียนเสวี่ยหลิว และขณะนั้น ยอดฝีมือของเผ่าภูตหลวนครามก็มีส่วนพัวพัน

ศึกที่แท่นนภาม่วงเป็นการร้อยเรียงด้วยมือช่างเสื้อ และในหมู่ขุมกำลังหลักซึ่งเข้าร่วมสงคราม มีสามตระกูลใหญ่ได้แก่ตระกูลซูเผ่าภูตเพลิงสวรรค์ ตระกูลโจวและตระกูลจง

และวันนี้ รากแก่นของศึกภูเขาศักดิ์สิทธิ์ประกายทองก็เป็นเพราะเมื่อกาลก่อน ตระกูลอวิ๋นโบราณและช่างเสื้อร่วมมือกันทำลายแดนลับพร่างจินดา ทั้งยังจับเฒ่าเว่ยขาเดี้ยงเป็นตัวประกัน

ยามนี้ เมื่อมีตระกูลเหวินโบราณเข้ามาผสมโรง ก็สรุปได้ว่าหกตระกูลโบราณอารักษ์วิถีแห่งโลกหล้านี้ล้วนร่วมมือกับช่างเสื้อ ไม่ว่าจะเป็นในที่ลับหรือที่แจ้ง!

แน่นอนว่านี่ก็อาจเป็นเพราะอำนาจของช่างเสื้อแทรกซึมเข้าไปทั่วหกตระกูลโบราณอารักษ์วิถีแล้วเช่นกัน!

เบาะแสที่สามเกี่ยวเนื่องกับกลุ่มมือสังหารที่มีชื่อว่า ‘สวรรค์ปรีดา’

ช่างเสื้อเป็นผู้ก่อตั้งขุมกำลังนี้ขึ้นเอง และตลอดสามหมื่นปีผ่านมาพวกมันก็สร้างเรื่องอื้อฉาวมาตลอด สังหารตัวตนในขอบเขตราชันแห่งภูมิมามากมาย

ผู้นำสวรรค์ปรีดาซึ่งเป็นที่รู้จักในนาม ‘มือมีดสะบั้นอาวรณ์’ มีที่มาลึกลับและอำนาจยิ่งใหญ่

จากข้อมูลของอวิ๋นฉางหง มือมีดสะบั้นอาวรณ์ที่ว่านี้มีความสัมพันธ์เกินธรรมดากับช่างเสื้อ และเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นศิษย์รักผู้ใกล้ชิดของช่างเสื้อ!

นอกจากนั้นอวิ๋นฉางหงยังอธิบายไว้ว่ารังของกลุ่มมือสังหารสวรรค์ปรีดานั้นอยู่ในแคว้นหมิงแห่งภูมิดาราเทพนคร

สำหรับผู้อื่นอาจค้นหาได้ยาก

ทว่าอวิ๋นฉางหงได้ทิ้งตราผนึกชิ้นหนึ่งไว้ในม้วนหยก บอกว่านี่คือตราผนึกปลีกวิเวกของสวรรค์ปรีดา ขอเพียงเข้าไปในแคว้นหมิงและฉาบปราณของตราผนึกนี้บนร่าง ไม่นานนัก คนจากสวรรค์ปรีดาจะรี่เข้ามาหาถึงที่เอง

เมื่อรู้เช่นนี้ ซูอี้ก็ไม่ได้ยินดียินร้ายมากนัก

ด้วยนิสัยและฝีมือของช่างเสื้อ ศึกที่แท่นนภาม่วงน่าจะทำให้เขาเป็นกังวลยิ่ง

หากให้ช่างเสื้อรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับตระกูลอวิ๋นโบราณอีก ไอ้แก่นี่คงระวังตัวแจแน่

หาไม่ เขาจะสะบั้นการติดต่อทั้งหมดกับโลกภายนอกและหนีไปซ่อนยังที่ไร้ผู้หยั่งถึง

ทว่าซูอี้รู้ดีว่าที่ช่างเสื้อกระทำการอย่างไร้ร่องรอยได้ นั่นก็เป็นเพราะ ‘ดวงตา’ และ ‘เส้นหนวด’ ของเขาหยั่งถึงทั่วจักรวาลพร่างดาว

ขอเพียงจิ้ม ‘ดวงตา’ สะบั้น ‘เส้นหนวด’ เหล่านั้นได้ เขาจะสูญเสียความเข้าใจและการควบคุมในโลกภายนอกไปทันที

เว้นแต่อีกฝ่ายจะซ่อนตัวในความมืดมิออกมาตลอดกาล ขอเพียงอยากเข้าใจโลกภายนอก เขาก็ต้องมีจุดติดต่อกับผู้คนภายนอกด้วย!

หากต้องการล้างบางช่างเสื้อ เขาก็ต้องเริ่มที่นี่!

“สหายเต๋าซู”

บนอากาศเกิดหนึ่งลำแสงวูบวาบ และหลีจงก็ปรากฏกายขึ้น เขาเข้ามาคำนับพร้อมด้วยรอยยิ้ม

โดยไม่รีรอให้ซูอี้ถาม เขาได้ส่งกระแสปราณเข้ามาหาแล้ว “ก่อนหน้านี้ ตาเฒ่าผู้นี้หุนหันพลันแล่นและถือวิสาสะไปบั่นหัวหร่วนไฉ่จือจากโรงดาบเทพลี้ลับมา หวังว่าสหายเต๋าซูจะมิถือสา”

เห็นได้ชัดว่าเขามาเพื่อสานสัมพันธ์อันดี ทว่าก็ยังขออภัยอย่างละอาย

ซูอี้เหลือบตามองและต้องยอมรับในใจว่าวิธีสร้างบุญคุณของหลีจงนั้นเกินธรรมดา อย่างน้อยก็มิทำให้เขารู้สึกรังเกียจแต่อย่างใด

“ขอบคุณมาก”

ซูอี้พยักหน้าน้อย ๆ

หัวใจของหลีจงแสนลิงโลด ทว่าใบหน้ากลับทำเพียงแย้มยิ้ม “ขอเพียงไม่ได้กระทำการร้ายต่อสหายเต๋า ตาเฒ่าไร้ค่าผู้นี้ก็โล่งใจแล้ว”

ขณะนี้เอง คนตระกูลอวิ๋นทั้งหลายก็กลับมาส่งสมบัติและสัมภาระรวมทั้งหมดสิบหกชิ้นเต็ม ๆ

“นี่คือสินสงครามที่ใต้เท้าทัศนาจารย์ต้องการ เชิญดูเถิด”

ชายชราก้มหน้าก้มตาพูดด้วยน้ำเสียงขมขื่น

หลีจงเหลือบตามองและตระหนักถึงโอกาสทันที จึงชิงถามขึ้นก่อน “สหายเต๋าซู หากไม่ถืออันใด ให้ตาเฒ่าไร้ค่าผู้นี้ช่วยเจ้านับสินสงครามดีหรือไม่?”

ซูอี้กล่าวอย่างไม่ถือสา “งั้นก็รบกวนแล้ว”

ชายหนุ่มรู้ดีว่าหากตนปฏิเสธ หลีจงจะคิดมาก ทว่าหากให้หลีจงทำเรื่องสัพเพเหระเหล่านี้จะทำให้อีกฝ่ายตระหนักว่าตนมิคิดปฏิเสธ ‘เจตนาดี’ ของเขา

จริงเช่นนั้น ใบหน้าของหลีจงดูเริงร่าและหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ฮ่า ๆ เรื่องเล็กน้อยเท่านี้ ไม่ยุ่งยากอันใดเลย”

และเขาก็เริ่มนับสินสงคราม

จนเมื่อนับเสร็จ หลีจงก็อดกล่าวอย่างอึ้ง ๆ มิได้ “ตระกูลอวิ๋นของพวกเจ้านี่รวบรวมสมบัติดี ๆ มาได้เยอะเลยนะนี่!”

สมบัติสัมภาระทั้งสิบหกชิ้นมีขนาดความจุราวตำหนักหลังหนึ่ง และยามนี้พวกมันล้วนอัดแน่นด้วยสมบัติ!

เพียงสมบัติที่มีระดับต่ำกว่าขอบเขตจุติสรวงสักชิ้นก็มีมูลค่าสะเทือนเวหา มีทั้งโอสถวิญญาณ วัตถุดิบเลิศล้ำ อาวุธวิเศษและทรัพยากรฝึกตนต่าง ๆ

พวกมันทั้งหมดล้วนแต่เป็นสมบัติล้ำค่า!

อันที่จริง ในฐานะหนึ่งในตระกูลโบราณอารักษ์วิถีผู้สูงส่งแห่งโลกหล้า สมบัติในกรุของตระกูลอวิ๋นนี้ก็ถือได้ว่าไม่ธรรมดา

เพียงหยิบมาสุ่ม ๆ ก็สามารถทำให้ตัวตนในขอบเขตราชันแห่งภูมิในโลกหล้าน้ำลายหกได้!

หลีจงเป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุดในขอบเขตจุติมงคลจากโบราณกาล เขาจึงมิตกใจไปกับมัน

สิ่งที่ทำให้เขาตะลึงคือในสินสงครามเหล่านี้มีสมบัติขอบเขตจุติสรวงปนอยู่เป็นจำนวนมาก และยังมีสมบัติล้ำค่าหายากบางส่วนอยู่ด้วย!

โดยเฉพาะวัตถุดิบเลิศล้ำและโอสถทิพย์บางส่วนเป็นสมบัติหายากอันเป็นที่ต้องการในขอบเขตจุติมงคล ทำให้หัวใจของหลีจงไหวหวั่น

‘ยี่สิบปีมานี้ อำนาจตระกูลอวิ๋นล้างซากโบราณมามากมาย’

หลีจงคิดในใจ

จุดเริ่มต้นของเหตุพลิกผันใหญ่โตในโลกหล้าคือเมื่อยี่สิบปีก่อน

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าในฐานะตระกูลโบราณอารักษ์วิถี ตระกูลอวิ๋นได้พบซากโบราณมากมายและสั่งสมสมบัติจุติสรวงมานับไม่ถ้วนระหว่างยี่สิบปีนี้!

ไม่ใช่การกล่าวเกินไปถ้าจะบอกว่าหากเป็นสมัยโบราณ เพียงมูลค่าของสมบัตินี้ก็เพียงพอให้ตัวตนขอบเขตจุติมงคลเข้าประชัน เกิดพายุละเลงเลือดกันได้!

หลีจงส่ายหน้าทิ้งความคิดฟุ้งซ่าน ลงมือสืบวิญญาณชายชราจากตระกูลอวิ๋นทันที

ครู่ต่อมา หลีจงก็ดึงจิตหยั่งรู้กลับมาและกล่าวกับซูอี้ว่า “สหายเต๋า คนตระกูลอวิ๋นเหล่านี้หาหมกเม็ดไม่ สิ่งของในสมบัติทั้งสิบหกชิ้นนี้คือสมบัติทั้งหมดในตระกูลอวิ๋นจริง ๆ”

เขาว่าพลางส่งสมบัติสัมภาระทั้งหลายให้

ซูอี้รับสมบัติมาและกล่าวว่า “ขอบคุณ”

หลีจงโบกมือ “สหายเต๋าช่างสุภาพนัก เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ เหตุใดต้องมากพิธี?”

เหล่าสมาชิกตระกูลอวิ๋นมองเรื่องทั้งหมดนี้ด้วยหัวใจที่ขมขื่นมากขึ้นทุกขณะ

“อย่าขัดขืนนะ”

ทันใดนั้นซูอี้ก็แบมือออก อำนาจเคล็ดพลังวัฏสงสารวูบไหวบนฝ่ามือ ก่อนจะกดลงบนไหล่ของหลีจง

หลีจงตกใจจนตัวแข็งทื่อ เขาเกือบโจมตีโต้ตอบเสียแล้ว

ทว่าทันใดนั้น เขาก็ตระหนักว่าอำนาจคำสาปซึ่งรุมเร้าในร่างตนตลอดมาถูกฝ่ามือของซูอี้คว้าไว้ทันควัน!

เปรี้ยง!

ปราณคำสาปสีเทาอันมีอำนาจประหลาดแหลกสลายไปในมือของซูอี้ราวอสรพิษถูกสังหาร ณ จุดตาย

หลีจงตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนที่สีหน้ายินดีจะปรากฏขึ้น เขาคำนับอย่างตื่นเต้น “ขอบคุณสำหรับบุญคุณสร้างชีวิตใหม่!”

สัตว์ประหลาดเฒ่าผู้เป็นหนึ่งในเก้าจอมปีศาจผู้นี้กำลังสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น

ไม่น่าแปลกที่เขาระริกระรี้ได้เพียงนี้

การทำลายคำสาปบนร่างนั้นเปรียบดั่งได้ชีวิตใหม่ เขาจะสามารถฟื้นร่างวิถีฝึกฝนใหม่ ไม่ต้องถูกอำนาจคำสาปพันธนาการ มิต่างจากการเวียนวัฏฝึกฝนใหม่!

“มิต้องขอบคุณกันหรอก”

ซูอี้ว่า “หากทำได้ ข้าหวังให้เจ้าช่วยข้าถ่ายทอดวาจาสู่ขุมกำลังโบราณทั่วโลกหล้านี้ให้หน่อย”

หัวใจของหลีจงเต้นระรัว เขาพยายามสงบใจตนลงขณะกล่าวเสียงลุ่มลึก “สหายเต๋าโปรดสั่งการมาเถิด”

ซูอี้กล่าวด้วยเสียงราบเรียบ “ข้าคิดจะจัดการกับช่างเสื้อ แต่ยังหาที่ซ่อนของไอ้แก่นี่มิพบ หากมีผู้ใดมอบเบาะแสอันมีค่ามา ข้าจะช่วยคนผู้นั้นปลดคำสาปบนร่างให้”

หลีจงฟังแล้วก็ตอบตกลงทันที “ได้! สหายเต๋าวางใจเถิด ตาเฒ่าไร้ค่าผู้นี้รับประกันว่ากลุ่มเต๋าโบราณทั่วโลกหล้าจะได้รู้เรื่องนี้ในหนึ่งวัน!”

สิ่งใดจะสำคัญต่อผู้เหลือรอดจากยุคโบราณไปกว่าการปลดคำสาปบนร่างกันเล่า?

ไม่มี!

แม้จะเป็นผู้นำสำนักใหญ่หรือทายาทเซียน หากทำลายคำสาปบนร่างมิได้ก็ไร้หวังคืนสู่ชีวิตใหม่อย่างแท้จริงตลอดกาล!

ไม่ต้องพูดถึงการฝึกฝนใหม่เพื่อหวนคืนสู่วิถี ชี้ดาบเบิกประตูสวรรค์บรรลุเซียนเลย

หลีจงแน่ใจว่ายามเงื่อนไขของซูอี้แพร่ไปในหมู่กลุ่มเต๋าโบราณ พวกเขาจะกระตือรือร้นทำทุกสิ่งเพื่อสืบที่อยู่ของช่างเสื้อเฒ่านั่นแน่นอน!

แน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่ากลุ่มเต๋าโบราณเหล่านั้นจะมิได้รังเกียจซูอี้ เพราะสิ่งนี้เป็นเพียงการแลกเปลี่ยนเท่านั้น

เขาเชื่อว่าไม่ว่าจะเป็นตัวซูอี้เองหรือกลุ่มเต๋าโบราณต่างรู้แจ้งแก่ใจดี

เพราะถึงอย่างไร ขอเพียงคำสาปบนร่างของเขายังมิถูกกำจัด การมีอยู่ของซูอี้ก็เหมือนดาบแขวนเหนือศีรษะวิญญาณอาสัญจากขุมกำลังโบราณเหล่านั้น!

ซูอี้หันหลังจากไปโดยมิโอ้เอ้

หลีจงเองก็รีบร้อนเริ่มลงมือ มิอยากพิรี้พิไรมากไปกว่านี้

“มารร้ายนั่น… ไปเสียที…”

ผู้หลงเหลือจากตระกูลอวิ๋นล้วนมีสีหน้าซับซ้อน ความรู้สึกในใจซับซ้อนวุ่นวาย

ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ประกายทองถล่มลงมาในที่สุด มันพังราบเป็นหน้ากลอง มองไปทางใดก็พบแต่ความเวิ้งว้าง

บนพื้นมีซากศพและโลหิตคณาญาติในตระกูลเกลื่อนไปหมด

ทั้งหมดนี้ทำให้เหล่าคนตระกูลอวิ๋นเหล่านั้นแสนโศกสิ้นอาลัย

วันเดียวกันนั้น ข่าวศึกภูเขาศักดิ์สิทธิ์ประกายทองได้กระจายไปสู่โลกหล้า ปั่นป่วนฮือฮาสะท้านทั่วแดนดิน!

………………..