บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1370: องครักษ์เร้นเทพ ....................

ตอนที่ 1370: องครักษ์เร้นเทพ

………………..

ตอนที่ 1370: องครักษ์เร้นเทพ

วันเดียวกันนั้น กลุ่มอำนาจภายใต้ม่อชิงโฉวก็แพร่ข่าวออกไป

กลุ่มเต๋าโบราณซึ่งกระจายกำลังทั่วโลกหล้าเป็นพวกแรกที่ได้ข่าว และอดอื้ออึงโกลาหลกันภายในมิได้

ยามสิ้นศึกวัดสรรพสุญตา ซูอี้รับปากว่าผู้ใดสังหารขุมกำลังภายใต้ช่างเสื้อได้ เขาจะช่วยคนผู้นั้นลบล้างคำสาปในร่าง

ทว่ายามนั้น กลุ่มเต๋าสูงสุดส่วนใหญ่นั้นแสนเดียจฉันท์ ไม่อาจถูกซูอี้ยืมมือ คิดว่าจับตัวซูอี้เสียก็สิ้นปัญหา

จนภายหลัง ด้วยศึกแท่นนภาม่วง กลุ่มเต๋าโบราณทั่วโลกหล้าจึงได้ตระหนักลึกซึ้งถึงความน่าสะพรึงกลัวของซูอี้ และมิกล้ากระทำการใดหุนหันพลันแล่น

กลุ่มเต๋าโบราณบางแห่งกระทั่งนึกเสียใจที่มิได้ร่วมมือกับซูอี้ตั้งแต่แรก

และยามนี้ โอกาสนี้ก็ลอยมา!

ยิ่งกว่านั้น กระทั่งทายาทเซียนผู้มีฐานะสูงส่งอย่างม่อชิงโฉวยังประกาศจุดยืนช่วยซูอี้หาที่อยู่ของช่างเสื้อ และไม่ลังเลจะยกสมบัติเซียนหนึ่งชิ้นออกมาเป็นรางวัล!

ใครเล่าจะไม่ประหลาดใจกับเรื่องนี้?

“ยามนี้ หลังศึกแท่นนภาม่วงและภูเขาศักดิ์สิทธิ์ประกายทอง เกียรติภูมิของทัศนาจารย์ผู้นี้ก็ทะยานสูงยิ่งกว่ายามใด และกระทั่งเรากลุ่มเต๋าโบราณยังต้องประเมินคนผู้นี้ใหม่ ไม่กล้ากระทำการสะเปะสะปะอีกแล้ว”

สำนักเต๋านครชาด

ตัวตนบรรพกาลผู้หนึ่งกล่าว “ในกาลเช่นนี้ หากกระชับสัมพันธ์กับทัศนาจารย์โดยการค้นหาช่างเสื้อได้ก็ไม่ใช่เรื่องแย่”

ทันทีที่วาจานี้ถูกกล่าว หลายผู้ก็กล่าวเห็นด้วย

พวกเขามิเคยมีความแค้นใด ๆ กับซูอี้ และหากใช้โอกาสนี้แสดงความปรารถนาดีจากสำนักพวกเขาได้ ภายหน้าพวกเขาก็จะมีโอกาสได้รับความช่วยเหลือจากซูอี้แน่นอน

“แต่หากเราหาช่างเสื้อไม่พบเล่า?”

บางผู้กล่าวอย่างงุนงง

“เจอหรือไม่นั่นอีกเรื่อง ขอเพียงหาด้วยใจ ข้าเชื่อว่าซูอี้จะเข้าใจความปรารถนาดีจากสำนักเต๋านครชาดของเรา”

ตัวตนบรรพกาลนั้นกล่าวอย่างนุ่มนวล “แม้ซูอี้ผู้นั้นจะมิคิดสนใจ แต่เราก็ไม่ได้เสียสิ่งใดเช่นกัน”

นอกจากสำนักเต๋านครชาด กลุ่มเต๋าโบราณหลายแห่งก็ยังคิดเช่นนี้ไม่ต่างกัน พวกเขาล้วนไร้ความแค้นกับซูอี้ และเมื่อได้รู้เงื่อนไขของซูอี้ พวกเขาต่างตัดสินใจลองทำดู

ดังนั้น ณ วันเดียวกันนี้ สำนักเต๋านครชาดและกลุ่มเต๋าโบราณอื่น ๆ ต่างออกมาประกาศทัศนคติต่อโลกภายนอกว่าเต็มใจจะช่วยเหลือเรื่องนี้!

ส่วนกลุ่มเต๋าโบราณเช่นหอดาบเซียนมายา บรรพตมารธารปรภพ พรรคเซียนเร้นราตรีและสุขาวดีจรทักษิณนั้นหาสนใจเรื่องนี้ไม่

พวกเขามีความแค้นกับซูอี้ เสียหายยับเยินในศึกแท่นนภาม่วง เกลียดแค้นซูอี้ถึงกระดูก มีหรือจะช่วยซูอี้?

“ม่อชิงโฉว สตรีผู้นั้นบ้าหรือไร? ไม่เช่นนั้นไฉนจึงประกาศจุดยืนช่วยเหลือคนแซ่ซูผู้นั้น? ไม่รู้หรือไรว่าเรามีความแค้นกับคนแซ่ซู?!”

สีหน้าของฝูตงหลีดำทะมึน

เมื่อไม่นานนี้มีการจัดเทศกาลประชุมเซียนขึ้น ทายาทเซียนและกลุ่มเต๋าสูงสุดกลุ่มหนึ่งถูกเชิญเข้าร่วมเพื่อหารือการสะสางเรื่องของซูอี้เป็นการเฉพาะ

ยามนั้น ทายาทเซียนและกลุ่มเต๋าโบราณมากมายออกประกาศแล้วว่าภายในครึ่งปี หากซูอี้ไม่ก้มหัวจำนนจะถูกฆ่า

ทว่ายามนี้ ม่อชิงโฉวซึ่งเป็นผู้จัดเทศกาลประชุมเซียนขึ้นเกิดแปรพักตร์ ประกาศชัดเจนว่าจะช่วยซูอี้!

เรื่องนี้มีหรือจะมิทำให้ฝูตงหลีเดือดดาล?

“นายน้อยโปรดผ่อนโทสะลงเถิด ม่อชิงโฉวทำเช่นนี้ก็เพื่อหาโอกาสทำลายคำสาปบนร่างนางเท่านั้น”

บ่าวเฒ่าผู้หนึ่งกล่าว “ขุมกำลังโบราณผู้เลือกช่วยเหลือเหล่านั้นเองก็คงคิดเช่นนี้ ท้ายที่สุดมันก็เป็นเพียงการแลกเปลี่ยนขอรับ”

“และนี่ไม่ได้หมายความว่าม่อชิงโฉวกับกลุ่มเต๋าเหล่านั้นตัดสินใจยืนข้างซูอี้ผู้นั้น”

“หากพวกเขากล้าทำเช่นนี้ ไม่เพียงเราจะออกมาต่อต้าน แต่วิญญาณอาสัญทั่วโลกหล้าจะมิเห็นด้วยแน่!”

เมื่อฟังจบ ฝูตงหลีก็พยักหน้า

จริงดังว่า ตราบใดที่ซูอี้ถือครองอำนาจวัฏสงสาร เขาก็จะยังถูกถือเป็นศัตรูร่วมของเหล่าวิญญาณอาสัญอยู่ดี!

ม่อชิงโฉวอาจจะเลือกแลกเปลี่ยนกับซูอี้ได้

แต่หากม่อชิงโฉวกล้าเลือกยืนข้างซูอี้จริง ๆ นางจะกลายเป็นปรปักษ์กับวิญญาณอาสัญทั้งมวลในโลกหล้าทันที และผลกระทบจากเหตุนั้นจะเป็นสิ่งที่ม่อชิงโฉวอาจมิสามารถรับไหว!

และสำหรับกลุ่มเต๋าโบราณอื่น ๆ ก็เช่นกัน!

……

แดนเร้นเทพ

หนึ่งสถานอันแทบไร้ผู้ใดในโลกหล้าล่วงรู้

และที่นี่ก็เป็นสถานที่เร้นกายที่ช่างเสื้อซุกไว้ให้ตนเองเช่นกัน

ช่างเสื้อกำลังดื่มชาอย่างสง่างาม

เขาตัดสินใจใช้ชีวิตวิเวกชั่วขณะ ทำเพียงเฝ้ามองความเป็นไปในหล้า รอโอกาสจัดการกับซูอี้ต่อไป

ในฐานะผู้บงการหลังฉาก ช่างเสื้อนั้นอดทนเยือกเย็นเสมอมา แม้จะใช้เวลานานเขาก็รอได้

ทว่าช่างเสื้อรู้ดียิ่งว่า ยิ่งฟ้าดินแปรเปลี่ยน เขายิ่งไม่ต้องรอนานนัก ซูอี้ผู้บรรลุอำนาจวัฏสงสารจะถูกคิดบัญชีอย่างแน่นอน!

“อำนาจในขอบเขตจุติมงคลลืมตาตื่นตาม ๆ กัน และกระทั่งวิญญาณอาสัญวิถีเซียนยังเริ่มฟื้นสติ ภายหน้าโลกนี้จะอลหม่านเยี่ยงวีรชนไล่กวาง และเจ้าทัศนาจารย์… ก็คือกวางตัวนั้น”

“แม้ข้าจะไม่ลงมือ เจ้าก็ตายแน่นอน”

ช่างเสื้อกล่าว

เขายกจอกชาขึ้นจิบอย่างสบายใจ

“นายท่าน ข่าวเพิ่งปรากฏว่าเกิดเหตุพลิกผันใหญ่ขึ้นในโลกภายนอกขอรับ!”

บ่าวเฒ่าผู้หนึ่งปรี่มาหาด้วยใบหน้าดำคล้ำ

“เหตุอันใดหรือ?”

ช่างเสื้อถามอย่างหาใส่ใจไม่

บ่าวเฒ่ากล่าวรัวเร็ว “ตระกูลอวิ๋นโบราณพ่ายศึกที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ประกายทอง ทัศนาจารย์กวาดล้าง เลือดตระกูลอวิ๋นหลั่งเยี่ยงธารนที กระทั่งทุนรองรังของตระกูลยังถูกกวาดไปสิ้นขอรับ!”

ช่างเสื้อหรี่ตาลง พลันรู้สึกว่าชาในมือสิ้นรสชาติไป

“ข้าแน่ใจว่าตระกูลอวิ๋นต้องเกลียดข้าเข้ากระดูกเป็นแน่ คิดว่าข้าเป็นผู้แพร่งพรายเรื่องราวเมื่อกาลก่อน ทำให้ทัศนาจารย์มาฆ่าล้างตระกูลอวิ๋นของพวกเขา”

ช่างเสื้อนวดหน้าผาก จำบางอย่างขึ้นได้ “เราทิ้งเส้นสายไว้ในโลกภายนอกมากมายเพียงไร?”

บ่าวเฒ่ากล่าวเสียงต่ำ “เรียนนายท่าน ไม่นานนี้ จากคำสั่งท่าน บ่าวเฒ่าผู้นี้สะบั้นทุกการเชื่อมต่อภายนอก เหลือเพียงเส้นสายสามแห่งไว้รวบรวมข้อมูลข่าวสารขอรับ”

ช่างเสื้อกล่าวโดยไม่คิด “ไปสะบั้นเส้นสายทั้งสามนั้นเดี๋ยวนี้เลย!”

บ่าวเฒ่ากล่าวอย่างตกตะลึง “นายท่าน หากทำเช่นนั้น เราจะสิ้นการควบคุมต่อโลกภายนอก หากเกิดอันใดขึ้นกับเรา เราก็มีแต่ต้องตายตกไปอย่างเงียบ ๆ นะขอรับ…”

ช่างเสื้อกล่าวอย่างเฉยเมย “จำไว้ว่าอย่าได้ประเมินทัศนาจารย์ต่ำไป พวกเจ้าเฒ่าในตระกูลอวิ๋นจะลากข้าลงปลักโคลนยามเผชิญหายนะใหญ่เช่นนี้แน่ ข้าสงสัยว่า… ทัศนาจารย์คงได้รู้ความลับบางอย่างของเราจากอวิ๋นฉางหงแล้ว!”

สีหน้าบ่าวเฒ่าพลันผันแปร สันหลังหนาวยะเยือก

“ยังไม่รีบไปอีกหรือ?”

ช่างเสื้อขมวดคิ้ว

บ่าวเฒ่ารีบร้อนกล่าว “นายท่าน ยังมีอีกเรื่องขอรับ”

กล่าวจบ เขาก็พูดเรื่องที่ซูอี้ตั้งเงื่อนไข ขอให้ม่อชิงโฉวและกลุ่มเต๋าโบราณกลุ่มหนึ่งหาที่อยู่ของช่างเสื้อ

เมื่อเขาได้รู้ว่าม่อชิงโฉวประกาศจุดยืนเสนอสมบัติเซียนเป็นรางวัลสำหรับเบาะแสเกี่ยวกับเขา ช่างเสื้อก็เปลี่ยนสีหน้า ตระหนักว่าปัญหานี้ร้ายแรงอย่างช่วยมิได้

เขาซ่อนตัวหลังฉากมองความเป็นไป แม้อยากลงมือกับซูอี้ในภายหน้า เขาก็ยังต้องติดต่อกลุ่มเต๋าโบราณเหล่านั้นอย่างไม่อาจช่วยเพื่อยืมมือสังหาร

ทว่ายามนี้แตกต่างออกไปแล้ว

ซูอี้ตั้งเงื่อนไขยืมกำลังขุมกำลังโบราณเหล่านั้นมาจัดการกับเขา!

นี่ย่อมหมายความโดยไม่ต้องสงสัยว่าภายหน้า ขอเพียงเขากล้าติดต่อกับกลุ่มเต๋าโบราณเหล่านั้น เขาก็อาจถูกคนเหล่านั้นทรยศได้ทันที!

“ตีงูต้องตีให้ตาย ฆ่าคนต้องสังหารหัวใจ เจ้าทัศนาจารย์ชิงลงมือ เล่นได้งดงามนัก”

ช่างเสื้อกล่าว

เสียงของเขาหดหู่เย็นชา

“เช่นนั้นข้าก็จะซ่อนตัวให้มิด ตัดทุกการติดต่อกับโลกภายนอก จนปีหน้าค่อยว่ากันว่าเจ้าทัศนาจารย์ยังอยู่หรือไม่!”

ช่างเสื้อตัดสินใจ

จากการคาดเดาของเขา ในหนึ่งปี วิญญาณอาสัญวิถีเซียนจะได้หวนคืนสู่โลกกว้างแน่นอน

และแม้ทัศนาจารย์ผู้ถือครองวัฏสงสารจะรอดถึงยามนั้น เขาก็จะถูกวิญญาณอาสัญวิถีเซียนเหล่านั้นทำลายอย่างมิอาจเลี่ยง!

“จริงสิ”

ทันใดนั้น ช่างเสื้อก็จำบางอย่างขึ้นได้ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “ชวีเหอ มีเรื่องหนึ่งที่เจ้าต้องทำด้วยตนเอง”

เมื่อได้ยินนายตนเรียกชื่อ บ่าวเฒ่าก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ อดกล่าวอย่างจริงจังด้วยหัวใจตื่นตระหนกมิได้ “ขอนายท่านสั่งมาเถิด”

“พาองครักษ์เร้นเทพสามคนไปยังภูมิดาราเทพนคร”

ช่างเสื้อสูดหายใจลึก ๆ และนำม้วนหยกชิ้นหนึ่งออกมาส่งให้ “รอจนเจ้าไปถึงภูมิดาราเทพนคร แล้วก็ให้กระทำตามคำสั่งในม้วนหยกนี้”

องครักษ์เร้นเทพ!

บ่าวเฒ่านามชวีเหออดอ้าปากพะงาบไม่ได้ “นายท่าน องครักษ์เร้นเทพเป็นไพ่ตายที่เราซุกซ่อนไว้แสนนาน ท่านเคยบอกนี่ขอรับว่าหากมิใช่เรื่องเสี่ยงตายจะไม่มีทางใช้ออกมา หรือจะบอกว่า…”

ช่างเสื้อขมวดคิ้ว กล่าวขัดอย่างเย็นชา “ชวีเหอ เจ้าพูดมากไปหน่อยแล้ว รีบไปเสีย”

ชวีเหอร่างสั่น ก่อนจะจากไปโดยมิกล้าลังเล

จนเมื่อร่างของชวีเหอลับตาไป ช่างเสื้อก็นั่งโดดเดี่ยวด้วยสีหน้ายากเข้าใจ

เนิ่นนานจากนั้น เขาก็รำพึงเบา ๆ “หวังว่า… มันจะไม่ร้ายแรงเช่นที่ข้าคิด”

……

ยามค่ำคืน

เขตปกครองแคว้นหมิง ภูมิดาราเทพนคร

เมืองอันรุ่งเรืองสว่างไสวเมืองหนึ่ง

หลวงจีนในจีวรผ้าลินินผู้หนึ่งเดินเท้าเปล่า สวมชุดคลุมนั่งเงียบ ๆ อยู่ในร้านน้ำชา

ผู้เล่าเรื่องในร้านน้ำชากำลังเล่าเรียงวีรกรรมตำนานเกี่ยวกับทัศนาจารย์เมื่อนานมาแล้ว

หลวงจีนผู้นั้นฟังอย่างรื่นเริงใจ อาภรณ์ของเขาเจือปราณจากตราผนึกปลีกวิเวกรัดพันเงียบงัน

“ใต้เท้าของข้าออกคำสั่งนานแล้วว่าจะมิรับงาน ขอสหายกลับไปเถิด”

ชายชุดดำกล่าวเบา ๆ

หลวงจีนกล่าวขึ้นด้วยสีหน้านุ่มนวล “หลวงจีนผู้นี้มาหาใต้เท้าของเจ้านั่นแหละ”

ชายชุดดำขมวดคิ้ว “เกิดสิ่งใดขึ้น?””

หลวงจีนประนมมือหากันขณะกล่าวเบา ๆ “มาบิณฑบาตน่ะ”

ชายชุดดำผงะไป คิ้วขมวดหากัน กล่าวอย่างขุ่นเคือง “บิณฑบาตบ้าบออันใด เจ้าถือใต้เท้าของข้าเป็นผู้ใจบุญหรือไร หรือมองข้าเป็นคนโง่เง่ากัน?”

ขณะกล่าว เขาก็ลุกขึ้นจากไป

หลวงจีนผู้นี้ประหลาดเกินไป เห็นได้ชัดว่าผิดปกติ!

ชายชุดดำสัมผัสถึงความผิดปกติและตัดสินใจเผ่นหนีโดยไวที่สุด

ทันทีที่เขาก้าวออกจากร้านน้ำชา เสียงหนึ่งอันเปี่ยมความรู้สึกเมตตาอาดูรก็ดังขึ้นในหู

“ประสกเอ๋ย เป็นหลวงจีนมุสามิได้ หลวงจีนผู้นี้เห็นจุดอิ่นถัง*[1] ของประสกดำคล้ำ หากออกจากที่นี่ไป คืนนี้จะเกิดเหตุนองเลือดก็เป็นได้”

สีหน้าของชายชุดดำพลันแปรเปลี่ยน ร่างของเขาสะท้านสั่น คิดอยากใช้เคล็ดวิชาเพื่อหลบหนี

มิคาดเลยว่าคอของเขาจะถูกมือใหญ่คว้าไว้ ทำให้ไม่อาจขยับได้อีก

เมื่อมองขึ้นไป เขาก็พบหลวงจีนผู้กำลังมองเขาพร้อมรอยยิ้มเมตตา

[1] จุดอิ่นถังคือบริเวณกึ่งกลางระหว่างคิ้ว การที่จุดนี้เป็นสีดำคล้ำ ชาวจีนเชื่อว่าจะเกิดเคราะห์อันตราย

………………..