บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1371: ช้าไปก้าวหนึ่ง?

ตอนที่ 1371: ช้าไปก้าวหนึ่ง?

………………..

ตอนที่ 1371: ช้าไปก้าวหนึ่ง?

ร่างของชายชุดดำเย็นยะเยือกดุจถูกแช่ในน้ำแข็ง

เขาอ้าปากจะพูด ทว่ากลับไม่อาจเอ่ยวาจาใดได้ สีหน้าจึงปรากฏความลนลานอย่างมิอาจช่วย

หลวงจีนกล่าวด้วยท่าทีเมตตา “อย่ากลัวไปเลย ประสกเอ๋ย อาตมาเป็นหลวงจีน โอบกอดความเมตตาในอ้อมแขน หลังสืบวิญญาณเสร็จ อาตมาจะปลดปล่อยชีวิตของประสกเป็นไทจากทะเลทุกข์แห่งโลกหล้านี้ให้เอง”

ในน้ำเสียงอบอุ่นเมตตานั้น ชายชุดดำรวดร้าวแสนสาหัส และทันใดนั้นดวงตาของเขาก็มืดบอดสิ้นสติไป

ครู่ต่อมา

หลวงจีนก็เก็บจิตหยั่งรู้กล่าวในใจ “เรื่องใหญ่ซ่อนในเมือง เรื่องเล็กซุกในป่า ปรากฏว่ารังของสวรรค์ปรีดานี้ตั้งอยู่ในบ่อนปุถุชน ช่างเกินคาดคิด”

เพลิงศักดิ์สิทธิ์อันบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นบนปลายนิ้วของเขา และชายชุดดำก็สลายเป็นเถ้าไปทันที

กลางดึกคืนนั้น

บ้านเมืองสว่างไสว

หนึ่งหลวงจีนในจีวรผ้าลินิน สวมชุดคลุมเดินเท้าเปล่าสู่ถนนห่างไกลตัวเมืองสายหนึ่ง

ลึกเข้าไปในถนนสายนั้นมีบ่อนตั้งอยู่หนึ่งแห่ง แม้จะเป็นยามราตรีก็ยังครึกครื้นเปี่ยมชีวิตชีวา

เมื่อหลวงจีนเดินเข้าไปในบ่อน เจ้าหน้าที่ผู้หนึ่งก็กล่าวหยอกเย้า “หลวงจีน มาพนันหรือยืมเงินกันเล่า?”

หลวงจีนกล่าวยิ้ม ๆ “มาซื้อขายมีด*[1]”

ม่านตาของเจ้าหน้าที่หดตัว กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เราไม่มีการซื้อขายใด ๆ นะ”

หลวงจีนว่า “ใช้ชีวิตเดิมพัน ขายได้ก็รามือ”

“รอสักครู่”

เจ้าหน้าที่หันหลังเดินเข้าไปในบ่อน

ไม่นานจากนั้น ชายชราผมขาวผู้หนึ่งก็เดินออกมาเพ่งพินิจหลวงจีนหัวจรดเท้า ก่อนจะขมวดคิ้ว “วิญญาณอาสัญ?”

หลวงจีนว่า “ยามสวรรค์ปรีดากระทำการ ต้องสืบหัวนอนปลายเท้าผู้จ้างวานด้วยหรือ?”

ชายชราผมขาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “เชิญ”

จากนั้น เขาก็หันหลังเดินเข้าบ่อนไป

หลวงจีนเดินตาม

ผ่านบ่อนอันเต็มไปด้วยควัน เดินตามทางเดินคดเคี้ยวไปจนถึงสวนอันเงียบเชียบแห่งหนึ่ง

ต้นหอมหมื่นลี้สะพรั่งในสวน จันทร์เสี้ยวแขวนเหนือนภาดำมืด ทอแสงเจิดจรัสเย็นยะเยือก

“ลูกค้าโปรดรอที่นี่”

ชายชราผมขาวหันหลังเตรียมจาก

หลวงจีนพลันกล่าวอย่างงุนงง “ขอบังอาจถาม ข้าสำแดงช่องโหว่ออกมาตรงไหนกัน?”

ชายชราผมขาวสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ร่างของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นกลุ่มควันสลายหายสู่อากาศ

ทว่าหลวงจีนยังคงเหนือชั้นกว่าเล็กน้อย

เปรี้ยง!

สุญญะระเบิดแหลก และร่างของชายชราผมขาวก็ร่วงลงชุ่มโลหิต

“ลงมือ!”

ชายชราชุดขาวตวาดลั่น

ตู้ม~

ต้นหอมหมื่นลี้ในสวนพริ้วไสว จันทร์เสี้ยวเหนือท้องนภาสะเทือนสั่นไหว สาดทอพิรุณแสงเยี่ยงภาพฝัน

ทั้งสวนพลันแปรเปลี่ยนเป็นโลกเร้นลับแห่งหนึ่ง!

ในโลกเร้นลับนี้ ทั่วฟ้าดินมืดครึ้ม เทือกเขาทอดตัวเป็นลูกคลื่น และเหนือยอดเขาลูกหนึ่งมีจันทร์เสี้ยวทอแสงจรัสฟ้า

ใต้จันทร์เสี้ยวนั้นมีตำหนักแห่งหนึ่งสว่าวไสวเจิดจรัสภายใต้แสงศักดิ์สิทธิ์

ก่อนที่หลวงจีนจะทันตั้งตัว

วูบ!

เงาร่างหลายสิบคนพลันกระโจนเข้ามาจากทุกทิศทางอย่างรวดเร็ว

เงาร่างเหล่านั้นรวดเร็วเยี่ยงอสนีบาต ปราณประหลาดดุดัน วูบไหวเยี่ยงภูตพรายในโลกหล้าอันมืดครึ้มนี้

หลวงจีนยืนนิ่ง สองมือประนม

ตู้ม!

บงกชพิสุทธิ์เจิดจรัสเบ่งบานรอบกายหลวงจีนนับมิถ้วน หนึ่งปราณดาบโปรยปรายจากบงกชท่ามกลางแสงเซียน

ดาบนี้สาดแสงส่องทั่วฟ้าดิน

และเหล่าตัวตนหลายสิบซึ่งพุ่งเข้ามาล้วนตายตกลงทันที!

ชายชราผมขาวซึ่งอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกล่าวอย่างหวาดผวา “เจ้า… เจ้าเป็นวิญญาณอาสัญในขอบเขตจุติมงคล!!”

หลวงจีนพยักหน้า “ถูกต้อง”

สิ้นคำ หลวงจีนก็เดินไปยังภูเขาซึ่งอยู่ห่างออกไป

เพลิงพุทธะปรากฏขึ้นเบื้องหลังเขา แปรเปลี่ยนเป็นคมดาบฟาดฟันสลายร่างชายชราผมขาวในพริบตา

โลกนี้ปั่นป่วน ตัวตนอีกกลุ่มปรากฏขึ้นอีกหน

พวกเขาแต่ละคนล้วนแต่เป็นมือสังหารอันมากสามารถที่สุดของสวรรค์ปรีดา ตลอดกาลนานมา พวกเขาล่าตัวตนในขอบเขตราชันแห่งภูมิมามากมาย

ทว่าเมื่อเผชิญหลวงจีนผู้นี้ พวกเขากลับเหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ สูญสลายไปในพริบตา

เพียงไม่กี่อึดใจ หลวงจีนก็มาถึงยอดเขา

จันทร์เสี้ยวแขวนสูง เจิดจรัสเยี่ยงตะขอเงิน

ตำหนักโอ่อ่าตั้งเหนือบรรพต อาบไล้แสงจันทร์งดงาม

หือ?

ทันใดนั้นหลวงจีนก็ขมวดคิ้ว สัมผัสกลิ่นคาวเลือดพลิ้วโชยออกมาจากในตำหนัก

แทบจะในยามเดียวกันนั้น

ตู้ม!

หนึ่งร่างทะลวงออกมาฟาดฟัน

ม่านตาของหลวงจีนหดตัวเล็กน้อย เขาโบกชายแขนเสื้อจีวร หนึ่งดาบทะยานขึ้นสู่เวหา

เคร้ง!!!

ท่ามกลางเสียงระเบิดสะเทือนแดนดิน หลวงจีนถูกฟาดจนถอยไปทันที

และร่างนั้นก็กวาดมีดเข้าใส่อีกหน

รวดเร็วร้ายกาจ ทรงพลังน่ากลัว!

เมื่อมองดี ๆ ก็พบว่าเป็นชายผู้หนึ่งร่างสูงใหญ่เยี่ยงขุนเขา สวมชุดเกราะสำริดปกคลุมร่าง ถือมีดยาวสีดำอันเรืองแสงเซียนสีแดงฉานบนใบมีด

สิ่งที่ยิ่งน่ากลัวคือปราณบนร่างชายผู้นี้!

อำนาจกฎมหาวิถีพลุ่งพล่านบนร่างของเขาเยี่ยงคลื่นยักษ์ถาโถม แปรเปลี่ยนเป็นปราณหายนะประหลาดอย่างหนึ่ง

ยามฟาดฟันมีดออก อำนาจก็เทียบได้กับตัวตนในขอบเขตจุติมงคล!

ร่างของหลวงจีนเรืองประกายเจิดจรัส เพลิงทะยานสู่เวหา ปราณร้ายกาจทะยานคลั่ง

“ไป!”

หลวงจีนฟาดฟันดาบวิถีขอบตนประชันกับชายร่างสูงอย่างดุเดือด

“นี่คือผู้นำสวรรค์ปรีดา มือมีดสะบั้นอาวรณ์หรือ?”

หลวงจีนขมวดคิ้ว

เขาสัมผัสได้ว่าบางอย่างผิดปกติ

ปราณของอีกฝ่ายประหลาดพิลึกเกินไป ดูเหมือนคนเป็น ทว่าก็เหมือนซากศพโบราณ ปกคลุมด้วยบรรยากาศอลหม่านดุจหายนะพิบัติ

ทว่าก็ไม่อาจปฏิเสธว่าอำนาจต่อสู้ของอีกฝ่ายร้ายกาจยิ่ง!

ในโลกหล้าทุกวันนี้ เนื่องจากต้องคอยหลบกฎสวรรค์ วิญญาณอาสัญในขอบเขตจุติมงคลจึงใช้อำนาจได้เพียงราว ๆ สี่ส่วนจากอำนาจทั้งหมด

หลวงจีนได้สะบั้นคำสาปจากร่างไปแล้ว และแม้จะอยู่ภายใต้กฎสวรรค์เช่นกัน แต่ผลกระทบที่เขาได้รับนั้นน้อยกว่าปกติมาก เพียงพอให้ใช้อำนาจออกมาได้สูงสุดเจ็ดส่วน

ทว่าแม้จะเป็นเช่นนี้ ก็มิอาจเอาชนะอีกฝ่ายลงได้ในชั่วขณะสั้น ๆ!

“ช้ากว่านี้ไม่ได้แล้ว”

ดวงตาของหลวงจีนวูบไหว ใช้ไม้ตายก้นหีบออกมา

“มา!”

เขาพลิกฝ่ามือ ดาบวิถีกวาดผ่านนภา

ในพริบตา ปราณดาบเจิดจรัสสายหนึ่งก็กวาดทั่วฟ้า บทบริกรรมสันสกฤตขับขาน รัศมีพุทธะสาดแสงกล้า หนึ่งปราณดาบนี้ปรากฏนิมิตพันโลกภูมิ!

เปรี้ยง!

ฟ้าดินป่วนปั่น แสงศักดิ์สิทธิ์กู่คำราม

ชายร่างสูงถูกปราณดาบฟาดกระเด็น เกราะคุ้มกายบนร่างปริแตก เปล่งเสียงแผดลั่นดุจเสียงสัตว์ร้ายบาดเจ็บ

สิ่งที่ยิ่งน่าประหลาดใจคือ ร่างของชายร่างสูงซึ่งดูสมบูรณ์ใหญ่โตนั้น แท้จริงเป็นเหมือนใช้เศษกระเบื้องนับไม่ถ้วนเย็บติดกันด้วยด้ายไหมสีดำมั่วซั่วไปหมด!

“เกรงว่าคนผู้นี้คงไม่อาจมองได้ว่าเป็นกระทั่งวิญญาณอาสัญ เหมือนหุ่นเชิดซึ่งเกิดขึ้นด้วยเคล็ดวิชามากกว่า”

หลวงจีนสะเทือนใจ

เขาก้าวเข้ามา พยายามชิงความได้เปรียบรุกประชิดชิงชัย

ชายร่างสูงพลันเปล่งบทบริกรรมเกินเข้าใจบทหนึ่ง แล้วร่างสูงใหญ่ของเขาก็แปรเปลี่ยนเพลิงแสงประหลาดสีดำหายวับไปทันที

ตู้ม!

หลวงจีนฟาดฟันดาบของเขาเป็นแนวเฉียง

ไกลออกไปพันจั้ง แดนดินพลันระเบิดแหลก

เพลิงแสงสีดำซึ่งแปรมาจากชายร่างสูงแหลกกระจาย ทว่าพริบตาต่อมาพวกมันก็รวมตัวกันอีกครั้งก่อนจะหายวับไป

“ฆ่าไม่ตายหรือ?”

หลวงจีนประหลาดใจ

ดาบก่อนหน้านี้ของเขาสะบั้นร่างวิถีของอีกฝ่ายได้แล้วแท้ ๆ

ทว่าใครเล่าจะคิด ว่าร่างวิถีของอีกฝ่ายจะกลับมาหลอมรวมกันอีกครั้งในพริบตา ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย

“นี่ไม่ใช่หุ่นเชิดธรรมดา”

สีหน้าเคร่งเครียดปรากฏขึ้นบนใบหน้าหลวงจีน เขาเป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุดในขอบเขตจุติมงคลผู้หนึ่งแห่งโบราณกาล แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบศัตรูแปลกประหลาดเช่นนี้!

เหมือนเช่นซากศพ ดุจหุ่นเชิด กระทั่งปราณบนร่างยังดูสับสนปนเป ประหลาดอย่างยิ่ง

หลวงจีนครุ่นคิดชั่วขณะ ก่อนจะทะยานสู่ตำหนักอันอยู่ห่างออกไป

ตำหนักแห่งนี้เจิดจรัสสว่างไสว ตกแต่งไว้อย่างวิจิตรตระการ

บนเก้าอี้ประธานกลางตำหนักมีหนึ่งร่างหลั่งโลหิตพรั่งพรู!

นางเป็นสตรีผู้มีรูปโฉมงดงาม ทว่าอกของนางถูกมีดเล่มหนึ่งฟันทะลวง เลือดเนื้อสาดกระจาย พลังชีวิตในร่างพรั่งพรูทะลักไหลรวดเร็ว

“ไฉนกัน… ไฉนจึงส่งองครักษ์เร้นเทพมาฆ่าข้า ท่านอาจารย์… ท่านช่างโหดร้ายนัก…”

ใบหน้าของสตรีผู้นั้นซีดขาว ปราณมรณะปกคลุมทั่วร่างหนาแน่น เสียงของนางดังกระท่อนกระแท่นอย่างอ่อนแรงในตำหนัก

หลวงจีนก้าวเข้ามาถาม “เจ้าคือมือมีดสะบั้นอาวรณ์หรือไม่?”

สตรีนางนั้นเงยหน้ามองหลวงจีนอย่างยากลำบาก ดวงตาของนางลึกโหล มุมปากยกขึ้นราวอยากจะกล่าวบางอย่าง ทว่าสุดท้ายก็สิ้นหวังต้องตายตก

หลวงจีนขมวดคิ้ว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสตรีผู้นี้ถูกลอบสังหารก่อนที่เขาจะมาถึง!

“องครักษ์เร้นเทพ? หรือชายร่างสูงเมื่อครู่จะเป็นองครักษ์เร้นเทพที่สตรีผู้นี้ว่า?”

“หากสตรีผู้นี้คือผู้นำสวรรค์ปรีดา มือมีดสะบั้นอาวรณ์จริง อาจารย์ของนาง… ก็เกรงว่าจะเป็นช่างเสื้อ!”

เมื่อคิดเช่นนี้ หลวงจีนก็พอเข้าใจ

เหตุที่ช่างเสื้อส่งองครักษ์เร้นเทพมาสังหารศิษย์ตน ‘มือมีดสะบั้นอาวรณ์’ นั้นคือการฆ่าตัดตอน มิให้ซูอี้สืบสาวถึงที่ซ่อนตน!

หลวงจีนรำพึงเบา ๆ

ไม่ว่าอย่างไร เขาก็มาช้าไปก้าวหนึ่ง ทำให้หลวงจีนรับมิค่อยได้

……

ขณะเดียวกัน

ตระกูลเหวินโบราณอารักษ์วิถี

“จากเรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลอวิ๋นโบราณอารักษ์วิถี ทุกผู้ต้องรู้เป็นแน่ว่าข้าได้รับมอบหมายจากสหายเต๋าซู ซูอี้เพื่อมาพบเหวินยงของตระกูลพวกเจ้า ขอเพียงเขาตอบคำถามข้าสองสามข้อ ข้าก็จะไปทันที”

เซียนดาบชิงซื่อในชุดคลุมยืนลำพังหน้าถิ่นพำนักตระกูลเหวิน

เหล่าผู้ทรงอำนาจตระกูลเหวินล้วนดูตกใจ

“ขอบังอาจถาม ผู้อาวุโสคือผู้ใดหรือ?”

ชายชราผู้หนึ่งถามเสียงลุ่มลึก

“ข้าหรือ?”

เซียนดาบชิงซื่อแย้มยิ้ม “นักดาบผู้หนึ่ง เกิดในโบราณกาล อยู่รอดตราบวันนี้”

กล่าวจบ เขาก็ดีดนิ้ว

ตู้ม!

ปราณดาบเจิดจรัสไร้คู่เปรียบสายหนึ่งทะยานออก เจิดจรัสสาดแสงทั่วแดนดิน กลบสิ้นรัตติกาลมืดมิด

อำนาจดาบน่าสะพรึงกลัวกดทับลงมายังเหล่าผู้ทรงอำนาจตระกูลเหวินจนเปลี่ยนสีหน้าไปตาม ๆ กัน

“ยอดฝีมือขอบเขตจุติมงคล!!”

บางผู้ร้องลั่น

“โปรดช่วยข้าด้วยเถิด อย่าให้ข้ามาเสียเที่ยวเลย”

เซียนดาบชิงซื่อก้มหัวลงน้อย ๆ

ในที่สุด ชายชราผู้หนึ่งก็สูดหายใจลึก ๆ กล่าวสั่งเสียงต่ำ “เจ้าตระกูล เจ้าไปเชิญเหวินยงมาด้วยตนเอง หากมีวาจาใดก็ กล่าวให้ชัดเจนต่อหน้าผู้อาวุโสท่านนี้”

“ได้!”

เจ้าตระกูลเหวินรับคำสั่ง

ทว่ายามนี้เอง เสียงตะโกนอย่างลนลานเสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากในตระกูล “แย่แล้ว! บรรพชนเหวินยงตายแล้วขอรับ!!”

“อันใดนะ?!”

เหล่าผู้ทรงอำนาจของตระกูลเหวินทั้งมวลล้วนผงะตกใจ

หัวใจของเซียนดาบชิงซื่อร่วงลงสู่ตาตุ่ม เหวินยงตายแล้วหรือ?

หรือช่างเสื้อจะชิงลงมือสังหารเหวินยงก่อน?

[1] 赊 คำนี้นอกจากจะแปลว่าซื้อขายขาด ยังหมายถึงตัดใจปล่อยวางได้ โดยในต้นฉบับหลวงจีนใช้คำว่า “赊刀” (ซื้อขายมีด) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของชื่อ 赊刀客 (มือมีดสะบั้นอาวรณ์)

………………..