บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1383: ตระหนัก

ตอนที่ 1383: ตระหนัก

………………..

ตอนที่ 1383: ตระหนัก

หากซูอี้สามารถจัดการการศึกได้ด้วยตนเอง เขาจะไม่มีทางขอความช่วยเหลือจากผู้ใด

ในสายตาเขา การกระทำเช่นนั้นมีแต่ส่งผลเสียมากกว่าดี

เมื่อเขาต่อสู้กับศัตรูเพียงลำพังแล้วบาดเจ็บ เขาก็จะบาดเจ็บเพียงลำพัง หาส่งผลต่อผู้อื่นไม่

ทว่าขอเพียงมีผู้ช่วย ศัตรูก็จะเล็งไปที่ผู้ช่วยก่อน!

ศัตรูแค่ต้องขนาบโจมตีจากทุกทศทิศ ได้โอกาสโจมตีผู้ช่วย จูงจมูกเขาให้วิ่งพล่านไร้สมาธิสังหารศัตรูได้

เหมือนเช่นหนนี้ ดาบพุทธะสรรพสุญตาถูกโจมตีหนักหน่วงจนสถานการณ์ร่อแร่อันตราย ซูอี้หรือจะอยู่เฉยได้?

และเห็นได้ชัดว่าหงเฟยอวี่ใช้กลยุทธ์นี้เพื่อเอาชนะทุกผู้ให้ได้ก่อน เพื่อบีบให้เขาต้องสติเรรวนกลายเป็นฝ่ายตั้งรับ!

นี่คือเหตุที่ซูอี้มิชอบการต่อสู้เป็นกลุ่ม

หากชนะก็แล้วไป

แต่หากเผชิญอันตราย ผู้ช่วยรอบกายเขาก็จะกลายเป็นจุดอ่อนทันที!

“ฆ่า!”

หงเฟยอวี่ตวาดลั่นขณะพุ่งเข้าหาจอมภูติมู่หลิง

ขณะเดียวกัน สี่ศัตรูร้ายก็ฉวยโอกาสเข้าโจมตีดาบพุทธะสรรพสุญตาผู้บาดเจ็บสาหัส

และตัวซูอี้เองก็ยังอยู่ในวงล้อม

ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเปลี่ยนซูอี้เป็นผู้อื่น เกรงว่าคงมือไม้เป็นระวิงเป็นแน่ มีหรือจะช่วยจอมภูตมู่หลิงและดาบพุทธะสรรพสุญตาได้?

จะให้เมินเฉยทุกอย่างและจัดการกับศัตรูรอบตัวก่อนหรือ?

ซูอี้หาสับสนไม่

สถานการณ์ศึกแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว จะลังเลมิได้เด็ดขาด

ตู้ม!

นั่นคืออำนาจของดาบเก้าคุมขัง

ก่อนหน้านี้ ซูอี้วางแผนลับดาบ มิได้คิดใช้มัน

แต่ยามนี้ เขายังมัวพะวงได้หรือ?

ตู้ม!

เมื่อดาบของซูอี้ทะยานออก นิมิตแห่งแดนวัฏสงสารก็ปรากฏในภาวะดาบ ปกคลุมท้องนภากระจายออก

ในพริบตา วงล้อมของตัวตนในขอบเขตจุติมงคลสิบกว่าตนก็ถูกทะลวงสลายไปทันที!

คู่ต่อสู้บางผู้กระทั่งถูกโจมตีอย่างรุนแรงจนกระเด็นไปพร้อมเสียงแผดร้อง

วูบ!

ร่างของซูอี้วูบไหว ปรากฏขึ้นตรงหน้าดาบพุทธะสรรพสุญตา

สี่ยอดฝีมือในขอบเขตจุติมงคลล้วนทะยานเข้าโจมตี ใช้สมบัติตนเข้าเข่นฆ่าดาบพุทธะสรรพสุญตา

ทว่าเมื่อซูอี้มาถึง ดาบแห่งโลกาก็ปลดปล่อยปราณดาบร้ายกาจสลายการโจมตีร่วมของทั้งสี่ในทันใด

เปรี้ยง!

สุญญะปั่นป่วน สารพัดสมบัติปลิวว่อน

สี่ตัวตนในขอบเขตจุติมงคลโซเซถอยหลัง สีหน้าแต่ละผู้ล้วนแปรเปลี่ยน

ก่อนจะทันยืนตั้งหลักได้ ร่างของซูอี้ก็วูบไหว มือสะบัดขึ้นลงสี่หนติด ๆ กัน รวดเร็วเหลือเชื่อนัก

แดนวัฏสงสารแดนแล้วแดนเล่าทับซ้อนกันในฟ้าดิน ภาวะดาบร้ายกาจจมด้าวแดนแถบนั้นลงสิ้น

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

ภายใต้สายตาตกตะลึงนับไม่ถ้วน ร่างของสี่ยอดฝีมือขอบเขตจุติมงคลล้วนแหลกระเบิด ถูกลบหายไปในแดนวัฏสงสาร

เสียงกรีดร้องอย่างขมขื่นสนั่นลั่นฟ้าดิน

เพียงพริบตา ซูอี้ก็ทะลวงวงล้อมมาช่วยดาบพุทธะสรรพสุญตาจากเหตุการณ์เสี่ยงตาย สะบั้นหัวสี่ศัตรูร้ายลงได้ติด ๆ กัน!

อำนาจฆ่าฟันอันร้ายกาจอหังการสะเทือนเหล่าผู้มองจนรู้สึกสิ้นกำลัง

“ซูอี้เขา… ไฉนจู่ ๆ จึงแข็งแกร่งได้เพียงนี้ หรือก่อนหน้านี้เขาออมมือมาตลอดกัน?”

บางผู้อุทานอย่างไม่อยากเชื่อ

ตัวตนในวิถีจุติสรวงนับพัน ๆ ตนที่นี่ล้วนแต่เป็นยอดฝีมือชั้นหนึ่งในโลกหล้าก่อนสิ้นใจ เผชิญศึกน้อยใหญ่มาเกินคณานับ

ก่อนหน้านี้ ยามซูอี้ถูกล้อมโจมตี ทุกผู้สังเกตเห็นว่าซูอี้ตกอยู่ในอันตราย พร้อมตายตกได้ทุกเมื่อ

และเพราะเหตุนั้น เซียนดาบชิงซื่อและสัตว์ประหลาดเฒ่าตนอื่น ๆ จึงลงมือ ซึ่งปลดภาระกดดันของซูอี้ลงได้อย่างมาก

เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้คนจึงคิดลบไม่กล้าคาดหวังใด ๆ จากซูอี้

เพราะหงเฟยอวี่นั้นทรงพลังร้ายกาจเกินไป และตัวตนยี่สิบกว่าผู้ในขอบเขตจุติมงคลที่มากับเขาก็ล้วนแต่เป็นตัวตนสูงสุดในกลุ่มเต๋าโบราณอีกด้วย

แต่ใครเล่าจะคิดว่าซูอี้จะทะลวงวงล้อมออกมาสังหารสี่ศัตรูร้ายในขอบเขตจุติมงคลด้วยอำนาจแข็งแกร่งถล่มโลกาสิ้นสูญไปได้ในพริบตาเยี่ยงนี้!

ยิ่งกว่านั้น เขายังหยุดหายนะถึงชีวิตให้กับดาบพุทธะสรรพสุญตาอีกด้วย!

ใครเล่าจะมิแปลกใจ?

“นี่… นี่เป็นอำนาจที่มีในขอบเขตไร้ขีดจำกัดจริง ๆ หรือ? ต่อให้มีอำนาจวัฏสงสารในมือ แต่นี่ก็ท้าทายสวรรค์มากเกินไปหรือไม่?”

ตัวตนในขอบเขตจุติสรวงบางผู้อดตะลึงอ้าปากค้างมิได้

เมื่อกาลก่อน ณ ศึกที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ประกายทอง ตระกูลโบราณอารักษ์วิถีสกุลอวิ๋นเสียหายหนักหน่วง และประวัติการณ์ที่ซูอี้สังหารเว่ยฉางฝู่ ตัวตนในขอบเขตจุติมงคลนั้นก่อให้เกิดเสียงเลื่องลือทั่วโลกา ทำให้เหล่ากลุ่มเต๋าโบราณในโลกหล้าสั่นสะเทือน

และยามนั้นเองที่ผู้คนตระหนักว่าอำนาจต่อสู้ของซูอี้ท้าทายสวรรค์ยิ่ง เขาสามารถเผชิญหน้าขุมกำลังขอบเขตจุติมงคลได้แล้ว!

ทว่า คิดให้หัวแตกอย่างไร ก็ไร้ผู้ใดคาดได้ว่าในศึกล้อมสังหารร้ายกาจไร้สิ่งใดเทียบวันนี้ ความแข็งแกร่งที่ซูอี้แสดงจะทรงพลังเสียจนสามารถฆ่าตัวตนในขอบเขตจุติมงคลได้โดยง่าย!

สิ่งนี้เกินความคาดหมาย สะเทือนใจผู้คนอย่างหนักหน่วงโดยไร้กังขา

……

และเหล่าศัตรูร้ายในสนามรบเองก็ตื่นตระหนก สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์ตาม ๆ กัน

ในพริบตา สี่สหายปลิดปลิวกะทันหัน!

ใครเล่าจะมิรู้สึกขนลุกขนพอง?

“รีบถอยเร็วเข้า ร่วมมือสังหารศัตรูกับข้า อย่าแยกกลุ่มอีก!”

หงเฟยอวี่ตวาด

เดิมเขาคิดลอบสังหารทีละคน ก่อนจะปิดบัญชีที่ซูอี้

ทว่ายามนี้ เขาต้องเปลี่ยนแผนการใหม่

ตู้ม!

สถานการณ์ศึกพลันแปรเปลี่ยน

ศัตรูทั้งหลายล้วนแปรขบวน รวมตัวรายล้อมหงเฟยอวี่เป็นกระจุกเดียว

ขณะเดียวกัน ซูอี้ก็เอ่ยปากกล่าว “ทุกท่าน โปรดถอยไปเถิด เรื่องยุ่งยากวันนี้ข้าจะจัดการเองคนเดียว พวกท่านมองจากไกล ๆ ก็พอ”

เซียนดาบชิงซื่อและดาบพุทธะสรรพสุญตามองหน้ากัน ทั้งสองต่างลังเล

“อยากสู้กับเราตามลำพัง? ข้าจะสนองให้!”

หงเฟยอวี่โบกมืออย่างเฉียบขาด หยุดทุกผู้มิให้โจมตีแล้วกล่าวด้วยแววตาเย็นชา “ให้โอกาสไอ้แก่พวกนั้นถอยไป จัดการคนแซ่ซูให้ได้ก่อน จากนั้นไปคิดบัญชีกับพวกมันทีหลัง!”

วาจานั้นดังชัด ทุกผู้ได้ยินถ้วนทั่ว

ศึกเองก็หยุดค้างลงเป็นชั่วกาลสั้น ๆ ณ ขณะนั้น

“ทุกท่าน ฟังสหายเต๋าซูแล้วไปจากที่นี่ก่อนเถอะ”

เซียนดาบชิงซื่อสูดหายใจลึก ๆ และตัดสินใจพาทุกคนจากไป

ทุกผู้ที่นี่แทบตะลึงทึ่มทื่อ

ณ ศึกยามนี้ ซูอี้เลือกรับมืออีกฝ่ายเพียงลำพัง เกินคาดไปอย่างสมบูรณ์

มิอาจคาดการณ์ได้เลยว่าเขาไปนำความมั่นใจกล้าทำเช่นนี้มาจากหนใด

“พี่ชายร่วมวิถีชิงซื่อ เราต้องถอยไปเช่นนี้จริง ๆ หรือ?”

จอมภูติมู่หลิงอดถามมิได้

เขาพร้อมสู้จนตัวตาย

“หากเราอยู่ต่อ ข้าเกรงว่าเราจะเป็นได้เพียงตัวถ่วงของสหายเต๋าซูน่ะสิ”

เซียนดาบชิงซื่อกล่าวด้วยสีหน้าซับซ้อน

ทุกผู้ “…”

ตัวตนในขอบเขตจุติมงคลถูกมองเป็นตัวถ่วง ทำให้พวกจอมภูติมู่หลิงล้วนทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

“ดูศึกนี้กันเถอะ หากสหายเต๋าซูตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย ก็ยังมิสายหากเราจะลงมือ”

เซียนดาบชิงซื่อกล่าวปลอบ

……

ซูอี้ยืดเส้นสายใต้ท้องนภา หัวใจไร้ปัญหาขุ่นข้องใด ๆ อีก

ขณะเดียวกัน เมื่อไม่มีพวกเซียนดาบชิงซื่อขวางทาง พวกหงเฟยอวี่ก็ล้วนมุ่งจิตสังหารหมายแตกหัก

หลังหยุดไปครู่สั้น ๆ ศึกก็ดำเนินต่อ

เพียงแค่ว่า เทียบกับเมื่อครู่ ศึกที่เพิ่งเริ่มนี้ก็เป็นสถานการณ์ดุเดือดกว่าหนใดแล้ว

ความตายอย่างน่าอนาถใจของสี่ยอดฝีมือขอบเขตจุติมงคลทำให้พวกหงเฟยอวี่มิกล้าออมแรงอีก ทันทีที่พวกเขาลงมือ พวกเขาก็ทุ่มวิชาสามารถ งัดไม้ตายก้นหีบของพวกตนออกมากันทันที

ชั่วขณะนั้น แสงสมบัติสาดส่องเจิดจรัส ปราณเซียนพลิ้วสะพัดเคลื่อนคล้อย

สารพัดเคล็ดวิชาสอดประสานเข้ากับสมบัติต่างๆ แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นทำลายล้างยิ่งใหญ่ถาโถมเข้าใส่ซูอี้ผู้เดียว

โดยเฉพาะหงเฟยอวี่ อำนาจต่อสู้ของเขาร้ายกาจเป็นพิเศษ พัดหยกในมือโบกสะบัด ส่งธารดาราทมิฬเคลื่อนผ่านนภาสะเทือนแดนดิน

เปรี้ยง!

ท้องนภามืดครึ้ม ตะวันจันทราดับรัศมี

ดุจเทพออกสงคราม ทุกผู้ล้วนพรั่นพรึงขนลุกขนพอง

ซูอี้ถูกล้อมโจมตีเช่นนี้หาใช้อำนาจดาบเก้าคุมขังอีกหนไม่ เขากวัดแกว่งดาบแห่งโลกา ใช้ความแข็งแกร่งของตนเข้ารับมือตรง ๆ

ศัตรูร้ายยากพานพบ และผู้ที่ใช้พิสูจน์ความแข็งแกร่งของเขาได้นั้นยิ่งน้อยไปใหญ่

ซูอี้หรือจะยอมพลาดโอกาสงามเช่นนี้?

เพียงพริบตา เขาก็ถูกล้อมโจมตีอีกหน ถูกกระหน่ำโจมตีจากทุกทศทิศ ร้ายกาจรุนแรงยิ่งกว่าหนใด

ความอันตรายของสถานการณ์นี้ทำให้หัวใจทุกผู้จุกอยู่ในคอ

เซียนดาบชิงซื่อกระวนกระวายยิ่งกว่าหนใด

พวกเขาตระหนักชัดเจนว่าหากประมือตัวต่อตัวกับซูอี้ มีเพียงหงเฟยอวี่ผู้เดียวเท่านั้นที่ประชันกับซูอี้ได้

ส่วนผู้อื่นนั้นยังด้อยชั้นกว่าอยู่นิดหน่อย

ทว่ายามนี้ เมื่อซูอี้รับมือพวกหงเฟยอวี่เพียงลำพัง เขาก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด!

“ฆ่า!”

หงเฟยอวี่ตวาดลั่น ดวงตาของเขาฉายแววบ้าคลั่ง ปราณดุดันเปิดเผย

และท่ามกลางวงล้อมเช่นนี้ ซูอี้รู้สึกปรีดายิ่ง อารมณ์ของเขาทะยานสูงเยี่ยงจันทร์เพ็ญกลางฟ้าคราม เงียบงันสูงส่ง

เขาไตร่ตรองยืนยันระดับความแข็งแกร่งของตนอย่างละเอียด ใช้ศึกอันเสี่ยงตายยิ่งนี้ขัดเกลากระตุ้นการฝึกฝนที่เพิ่งเลื่อนขอบเขตไป

มีเพียงการนำตัวไปอยู่ในวงล้อมสังหารเท่านั้นที่พิสูจน์ได้ว่าวิถีของตนเคลื่อนไปไกลเพียงใด

มีเพียงการต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเท่านั้นที่จะตระหนักได้ว่าศักยภาพและขีดจำกัดตนเป็นเช่นไร!

“ว่าแล้วเชียว อำนาจของโอสถทิพย์จุติสรวงที่หลอมไว้ในช่วงเดือนนี้แทรกซึมซุกซ่อนอยู่ตามซอกหลืบต่าง ๆ ในร่างของเรา และยังไม่ถูกหล่อหลอมโดยสมบูรณ์”

“มีเพียงในศึกเช่นนี้เท่านั้นที่อำนาจซุกซ่อนเหล่านั้นจะถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้นได้ ก่อนจะหลอมรวมเป็นหนึ่งกับมหาวิถีโดยสมบูรณ์”

“โชคดีที่ถึงจะเคลื่อนขอบเขตสองขั้นในเดือนเดียว แต่จุดบกพร่องใด ๆ ในพื้นฐานก็หามีไม่ ยามฝึกฝนถึงขั้นสมบูรณ์แบบ ข้าก็ลองเลื่อนสู่วิถีจุติสรวงได้เลย”

…ความตระหนักรู้หนึ่งผุดขึ้นในใจของซูอี้ ทำให้เขาเข้าใจและควบคุมมหาวิถีกับศักยภาพตนได้มากขึ้น

ความเข้าใจเช่นนี้จะได้มาก็ต่อเมื่ออยู่ในสถานการณ์ศึกเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ไม่มีทางได้จากการเก็บตัวฝึกฝนอย่างแน่นอน

และเมื่อซูอี้พิสูจน์กำลังของตนต่อในศึก อำนาจต่อสู้ของเขาก็แปรเปลี่ยนไปอย่างเงียบงันเช่นกัน!

ดุจระดับนทีเพิ่มสูง แปรเปลี่ยนเงียบงัน!

นี่มิใช่การขัดเกลาการฝึกฝน แต่เป็นซูอี้ที่กระตุ้นขีดจำกัด พัฒนาศักยภาพของตนระหว่างศึกครั้งแล้วครั้งเล่า

ทุกผู้ได้เห็นเหตุทั้งหมดนี้ค่อย ๆ ตระหนักว่าซูอี้ผู้อยู่ในสถานการณ์อันตรายยิ่งมิเพียงไม่ตายตกในวงล้อม แต่ยังองอาจห้าวหาญขึ้นทุกขณะ และพลิกสถานการณ์ประชันศัตรูไปทีละน้อย!

ช่างน่าเหลือเชื่อนัก

“ไฉนความแข็งแกร่งของคนผู้นี้จึงยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเล่า?”

ขณะเดียวกัน เปลือกตาของหงเฟยอวี่ก็กระตุก ตระหนักแล้วว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

จิตสังหารพลุ่งพล่านในดวงตาของเขาขณะตะโกนลั่น “เร็วเข้า สู้กับเขาให้จบโดยไว!”

………………..