บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1404: ปล่อยคนซะ! ....................

ตอนที่ 1404: ปล่อยคนซะ!

………………..

ตอนที่ 1404: ปล่อยคนซะ!

เตาหลอมที่มีขนาดเท่าฝ่ามือถูกทิ้งไว้บนพื้น

ม่อหย่วนซานเป็นคนเข้ามาเก็บเตานี้ไป

นี่คือสมบัติชิ้นหนึ่งของซูอี้ ดังนั้นจะเสียไปไม่ได้!

“พวกเจ้าจงไปช่วยสหายเต๋าซูเก็บสินสงครามเสีย”

ม่อหย่วนซานออกคำสั่ง

หากเป็นกาลก่อน สัตว์ประหลาดเฒ่าตระกูลม่อเหล่านั้นคงรู้สึกมิชอบใจเป็นแน่

ตัวตนของพวกเขาเป็นอย่างไรน่ะหรือ?

ใครเล่าจะกล้าสั่งพวกเขาทำเรื่องสัพเพเหระเช่นนี้?

ทว่ายามนี้ พวกเขาล้วนตอบตกลงอย่างว่าง่าย

ซูอี้ชนะศึกนี้

และตระกูลม่อของพวกเขาก็มั่นคงอย่างไร้กังวล!

ไม่ต้องคิดก็รู้กระจ่างว่าในภายภาคหน้า ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลม่อของพวกเขากับซูอี้จะแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม

ภายหน้า ต่อให้พวกเขาจะถูกวิญญาณอาสัญในโลกหล้ามองเป็นศัตรู พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องสนใจมากนัก!

…

“มิน่าเล่าเด็กนั่นจึงไร้ความกลัว ที่แท้ก็มีอำนาจน่ากลัวเช่นนี้อยู่…”

ไกลออกไปในฟ้าดินแดนหนึ่ง สุนัขพื้นเมืองตัวหนึ่งนั่งมองด้วยคู่เนตรลึกล้ำ สีหน้าปรากฏความเคร่งขรึมอย่างหาได้ยาก

“หือ! เจ้าสุนัขพื้นเมืองดาษ ๆ ตัวนี้พูดได้หรือ?”

วิญญาณอาสัญตนหนึ่งในละแวกนั้นอุทานอย่างประหลาดใจ

สุนัขพื้นเมืองฟาดอุ้งเท้าหนึ่งหน แล้ววิญญาณอาสัญตนนั้นก็กระเด็นไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องในทันที

“ขยะไร้ตา!”

สุนัขพื้นเมืองแค่นเสียงทิ้งท้ายก่อนเดินจากไป

เดิมที มันมาตามคำสั่งของปราชญ์หงอวิ๋นและคิดจะลงมือช่วยซูอี้จากหายนะในชั่วกาลคับขันด้วยตนเอง

ทว่ายามนี้ดูเหมือนจะไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้นเลย

และอำนาจอันน่าหวาดผวาที่ซูอี้เผยออกมากลับทำให้สุนัขพื้นเมืองตกตะลึงแทน

มันตัดสินใจรีบกลับไปรายงานเรื่องนี้กับปราชญ์หงอวิ๋นโดยเร็วที่สุด

…

ณ บรรพตเซียนอสนีบาตชาด

ที่แห่งนี้คือที่พำนักของตระกูลหง มันถูกปกคลุมด้วยอสนีบาตสีเลือดตลอดทั้งปี

“แม่นางชิงถัง ตาเฒ่าไร้ค่าผู้นี้ได้รับคำสั่งให้ส่งเจ้าออกจากเขตหวงห้ามเซียนละล่อง”

ณ ศาลาแห่งหนึ่ง บ่าวเฒ่าในชุดสีเทาผู้หนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก

“หงเฟยกวนจะปล่อยข้าไปจริง ๆ หรือ?”

ชิงถังอดพูดไม่ได้

นับแต่นางถูกช่างเสื้อส่งเข้ามาในตระกูลหงวันแรก หงเฟยกวนได้บอกแล้วว่าเขาจะมิให้ความแค้นไปกระทบกับผู้บริสุทธิ์

ไม่ว่าการประลองครั้งนี้ผู้ใดจะกำชัย นางก็จะถูกปล่อยตัว

ทว่าชิงถังสงสัยอยู่ในใจมาโดยตลอด

นางไม่รู้จักหงเฟยกวน ย่อมไม่มีทางเชื่อคำพูดเช่นนี้ได้

“นายน้อยตระกูลข้ากระทำการซื่อสัตย์ ไม่ว่าจะตัดสินใจอย่างไร เขาก็ใช้วิจารณาและเหตุผลเสมอ ในเมื่อเขารับปากจะปล่อยแม่นางไป เขาจะมิตระบัดสัตย์ตนเด็ดขาด”

บ่าวเฒ่าชุดเทากล่าวอย่างเคร่งขรึม

“อย่างนั้นหรือ…”

ชิงถังลังเลชั่วขณะ ก่อนจะกล่าวว่า “เช่นนั้น… เจ้าพาข้าไปยังเขาพฤกษ์ระย้าได้หรือไม่?”

บ่าวเฒ่าชุดเทาส่ายหัวปฏิเสธ “ตาเฒ่ามีหน้าที่เพียงอารักขาแม่นางออกจากเขตหวงห้ามเซียนละล่องเท่านั้น”

ชิงถังขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนที่จะพยักหน้าในที่สุด “ได้”

ขอเพียงออกจากตระกูลหงให้ได้ก่อน นางจะทำอันใดก็ได้

นางจึงติดตามบ่าวเฒ่าชุดเทาจากไปทันที

ทว่าหลังจากออกจากศาลาไปได้ไม่นาน พวกเขาก็ถูกคนผู้หนึ่งขวางไว้

“หยุด เจ้าตระกูลออกคำสั่งไม่อนุญาตให้แม่นางชิงถังจากไปไหนทั้งนั้น!”

ชายวัยกลางคนในชุดคลุมปรากฏกายขึ้น ดวงตาและใบหน้าของเขาเย็นชายิ่ง

สีหน้าของบ่าวเฒ่าชุดเทาบูดบึ้ง ก่อนจะกล่าวกับชายวัยกลางคนในชุดคลุมว่า “ผู้อาวุโสห้า นี่คือคำสั่งนายน้อยซึ่งผ่านการยอมรับจากเจ้าตระกูลแล้วนะขอรับ”

ชายวัยกลางคนในชุดคลุมกล่าวอย่างเย็นชา “เจ้าตระกูลบอกว่าเมื่อนายน้อยหวนคืน จะตัดสินใจปล่อยแม่นางชิงถังไปก็ยังไม่สาย”

บ่าวเฒ่าชุดเทาพลันเงียบวาจา

ความผิดหวังอันไม่อาจปิดบังปรากฏขึ้นบนใบหน้าชิงถัง และอดกล่าวเย้ยมิได้ “นี่คือวาจาของหงเฟยกวนหรือ? ที่แท้ก็มิต่างจากคำหยอกลมปาก”

เพียะ!

ชายวัยกลางคนในชุดคลุมตบหน้าชิงถังเสียงดังลั่น ใบหน้างดงามดุจภาพวาดของชิงถังพลันบวมแดง ร่างอรชรแทบทรุดลงกับพื้น

ชายวัยกลางคนในชุดคลุมกล่าวอย่างเย็นชา คู่เนตรแฝงแววเหยียดหยาม “จำฐานะของตนให้ดี เป็นแค่เชลยชั้นต่ำกล้ามาดูแคลนนายน้อยตระกูลข้า ระวังเถิดจะอยู่ก็มิรอด จะวอนตายก็มิได้!”

คู่เนตรเป็นประกายของชิงถังเย็นเยียบ หาสนใจความอับอายจากการตบนี้ไม่ “เป็นเชลยแล้วอย่างไร? ข้าตายไปแล้วตระกูลหงของเจ้าจะเอาสิ่งใดมาขู่อาจารย์ข้า?”

“ยังกล้าเถียงอีกหรือ?”

ชายวัยกลางคนในชุดคลุมหน้าบึ้ง เตรียมจะสั่งสอนชิงถังสักหน่อย

ดาบสั้นเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของชิงถัง และกดลงที่คอตนขณะกล่าวอย่างสุขุม “ข้าไม่อยากมีชีวิตแล้ว เจ้าจะลองหรือไม่?”

สีหน้าของชายวัยกลางคนในชุดคลุมถมึงตึง ข่าวเกี่ยวกับศึกที่เขาพฤกษ์ระย้ายังมิถูกส่งกลับมา ทำให้เขามิกล้าฆ่าชิงถังง่าย ๆ

ทันใดนั้นเอง น้ำเสียงเฉยเมยอันทรงพลังชัดเจนก็กระหึ่มทั่วฟ้าดิน

“ศิษย์ของข้าชิงถังอยู่หนใด?”

หนึ่งวาจานั้นสนั่นลั่นเสียงสายฟ้า สะเทือนทั่วบรรพตเซียนอสนีบาตชาด อำนาจที่คุ้มกันบรรพตสะเทือนสั่นอย่างรุนแรง

ชิงถังผงะด้วยความตะลึง แววตาเผยความไม่อยากเชื่อ นั่นอาจารย์หรือ!?

สีหน้าของชายวัยกลางคนในชุดคลุมพลันแปรเปลี่ยน นี่มันเหตุใดกัน ไฉนซูอี้จึงมาอาละวาดหน้าแดนเหย้าของตระกูลหงได้?

เป็นไปได้เช่นไร!?

ยามนี้ มิเพียงชายวัยกลางคนในชุดคลุมเท่านั้นที่ตะลึงราวถูกสายฟ้าฟาด แต่สมาชิกตระกูลหงคนอื่น ๆ ซึ่งกระจายอยู่ทั่วบรรพตเซียนอสนีบาตชาดล้วนตกใจฮือฮา

“ใครกันที่ช่างกล้ามาทำตัวโอหังในบรรพตแดนดินตระกูลหงของเราเช่นนี้?”

ตัวตนกลุ่มหนึ่งทะยานออกจากตระกูลหง มองไปยังหน้าประตูเรือนของตระกูล

และพบว่าภายใต้ท้องนภาด้านหน้าประตูเรือนของตระกูลมีสองร่างปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุ

หนึ่งบุคคลในอาภรณ์เขียวเปรอะโลหิต ร่างเต็มไปด้วยบาดแผล

หนึ่งสตรีแต่งกายเช่นบุรุษ งดงามสะกดตา

นั่นคือซูอี้และม่อชิงโฉว

เมื่อเห็นคนทั้งสอง สีหน้าของผู้เฒ่าตระกูลหงทั้งหลายก็แปรเปลี่ยน สัมผัสถึงลางร้ายได้ในใจ

“แม่นางม่อ พวกเจ้า…”

ผู้เฒ่าตระกูลหงผู้หนึ่งจำม่อชิงโฉวได้ และกำลังจะกล่าวบางอย่าง

ทว่าม่อชิงโฉวกลับกล่าวขัดอย่างเย็นชา “ในศึกที่เขาพฤกษ์ระย้า ตระกูลหงของพวกเจ้าปราชัยแล้ว และหงเฟยกวนเคยรับปากจะปล่อยชิงถังศิษย์ของสหายเต๋าซูออกไป ยามนี้ถึงเวลาที่พวกเจ้าจะปล่อยคนแล้ว”

พ่ายแพ้?!

เหล่าผู้ทรงอำนาจของตระกูลหงล้วนตกตะลึงราวต้องสายฟ้า สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน

“เป็นไปไม่ได้!”

บางผู้โพล่งขึ้นมา

“แม่นางม่อ เจ้าอย่าเพ้อเจ้อสิ!”

บางผู้ใบหน้ามืดหมอง

ข่าวนี้โผล่มากะทันหัน ใครเล่าจะรับได้?

ต้องทราบว่าตระกูลหงของพวกเขากำลังเตรียมงานเลี้ยง ตั้งใจจะฉลองให้พวกหงเฟยกวนที่กำชัยกลับมาอยู่เลย

ทว่าไม่ว่าผู้ใดก็ไม่เคยคิดว่าหงเฟยกวนจะพ่ายศึก!

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจงุนงงก็คือ ซูอี้ยังมีชีวิต และปรากฏกายยืนข้างม่อชิงโฉว

สิ่งนี้ทำให้คนทั้งหลายล้วนตระหนักว่าศึกนี้น่าจะเกิดอุบัติเหตุบางอย่างขึ้นจริง!

“ข้าหรือเพ้อเจ้อ?”

ม่อชิงโฉวขมวดคิ้ว ขณะที่นางกำลังจะตอบโต้นั้นเอง ซูอี้ที่อยู่ข้างกายก็หยุดนางไว้

สายตาของเขาดุดันเยี่ยงดาบ ขณะกวาดมองเหล่าสมาชิกตระกูลหง “ส่งชิงถังมา และทั้งตระกูลหงจะรอดชีวิต”

เมื่อถูกสายตาของซูอี้หวาดมอง ทุกผู้ในตระกูลหงก็ล้วนอึดอัดและถูกกระตุ้นโทสะด้วยวาจาของซูอี้

ราชันแห่งภูมิหนึ่งผู้กล้ามาข่มขู่พวกเขาตระกูลหงถึงหน้าบ้าน มิรู้จักกลัวความตายกันจริง ๆ!

“ทุกท่านอย่าโกรธไป”

หงเทียนอวิ๋น เจ้าตระกูลหงกล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก

ปราณของเขาหนาหนัก การวางตัวยิ่งใหญ่ขณะกล่าวกับซูอี้ที่อยู่หน้าแดนเหย้าจากระยะไกลว่า “ขอท่านโปรดวางใจ ยามเราสรุปสถานการณ์ได้ เราจะปล่อยคนเอง”

ซูอี้ลงมือทันทีโดยมิกล่าววาจา

แขนเสื้อสะบัดพลิ้ว ฟาดฝ่ามือเยี่ยงดาบ

ตู้ม!!!

ฟ้าดินสะเทือนสั่น

ปราณดาบร้ายกาจสายหนึ่งทะยานลงมาจากนภาดุจธารสวรรค์เคลื่อนชมโลกา พลังของมันแผ่กว้างและน่าหวาดหวั่น

เหล่าสมาชิกตระกูลหงที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วบรรพตต่างหนีหัวซุกหัวซุน เสียงกรีดร้องดังระงม

เพียงหนึ่งดาบ ค่ายกลคุ้มบรรพตก็แหลกสลาย แดนดินทั่วบรรพตทลาย!

อำนาจอันร้ายกาจและอหังการนี้ทำให้หงเทียนอวิ๋นกับผู้ทรงอำนาจคนอื่นล้วนขนลุกขนพองและแทบไม่เชื่อสายตาของตน

ตัวตนในขอบเขตราชันแห่งภูมิถือครองอำนาจเช่นนี้ได้เช่นไร!?

“ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ปล่อยคนซะ”

สีหน้าของซูอี้ไร้อารมณ์ ร่างเปี่ยมอำนาจยิ่งใหญ่ปรกนภาค้ำแดนดินดุจเทพบัญญัติประกาศิต

“โอหัง!”

ชายชราผู้หนึ่งจากตระกูลหงตะโกนลั่น “นี่คือตระกูลหง เจ้า…”

เปรี้ยง!

หนึ่งปราณดาบทะยานมาจากระยะไกล ทะลวงกะโหลกของเขา ร่างทั้งร่างแหลกสิ้น

รวดเร็วเกินไป

ผู้คนมิอาจเห็นได้ชัดเจนว่าซูอี้ลงมือเช่นไร!

และดาบนี้ยังทำให้หงเทียนอวิ๋นและคณะล้วนครั่นคร้าม หัวใจสั่นเทาอยู่ในอก

ชายชราผู้ถูกสังหารนั้นมีการฝึกฝนในขอบเขตจุติมงคลขั้นสมบูรณ์ และก่อนจะกลายมาเป็นวิญญาณอาสัญ เขาใกล้จะได้ก้าวสู่วิถีเซียน กลายเป็นเซียนอันแท้จริงอยู่รอมร่อ

ไม่ว่าจะทรงพลังเพียงไร เขาก็ถูกซูอี้สังหารลงโดยง่าย หามีจังหวะให้ไหวตัวไม่!

ใครเล่าจะมิประหลาดใจ?

“ยังมัวอึ้งอันใดอยู่ ปล่อยคนสิ!”

เจ้าตระกูลหงเทียนอวิ๋นตะโกนอย่างหนักอึ้ง

ใบหน้าของเขาแข็งค้าง ฝืนความโศกาโทสะทั้งหลายและยอมอ่อนข้อ

อันที่จริงเขายังไม่รู้เกี่ยวกับสถานการณ์อย่างแน่ชัด และไม่อาจคิดได้ว่าซูอี้รอดการล้อมโจมตีที่เขาพฤกษ์ระย้ามาได้เช่นไร

และเหตุใดเขาจึงร้ายกาจเพียงนี้

ทั้งหมดนี้ทำให้เขาหวาดกลัว และมิกล้ากระทำการบุ่มบ่ามเลย

ม่อชิงโฉวเองก็ตะลึงกับการกระทำอันอหังการของซูอี้เช่นกัน นางอดมองซูอี้ใหม่มิได้ เค้าความละอายปรากฏบนใบหน้าของนางเล็กน้อย

หากนางไม่ได้เห็นเองกับตา คงสงสัยแน่นอนว่าซูอี้ที่อยู่ข้างกายหาใช่ชายหนุ่มในขอบเขตราชันแห่งภูมิไม่ แต่เป็นยอดฝีมือผู้ไร้เทียมทานจากโลกเซียน!

อำนาจทรงพลัง การวางตนทะนงทั่วเก้าชั้นฟ้านี้ห่างไกลเกินกว่าวิญญาณอาสัญวิถีเซียนจะเทียบชั้น!

ในฐานะทายาทจากตระกูลเซียนชั้นนำ มีหรือม่อชิงโฉวจะสัมผัสมิได้?

ทว่าเพราะสาเหตุนี้เอง จึงทำให้นางยิ่งสับสนงุนงง นางรู้สึกว่าซูอี้มีปริศนามากมายราวถูกม่านหมอกปกคลุมจนมิอาจพินิจชัดเจน

ไม่นานนัก ชายวัยกลางคนในชุดคลุมก็รีบไปพาตัวชิงถังมาทันที!

“ท่านอาจารย์! ที่แท้ก็เป็นท่านจริง ๆ…”

เมื่อนางเห็นร่างที่คุ้นเคยยืนอยู่ภายใต้ท้องนภา ร่างบอบบางของชิงถังก็สั่นสะท้านอย่างไร้ควบคุม ขณะพึมพำอย่างเหม่อลอย

ใบหน้างดงามดุจภาพวาดของนางเหม่อลอย ทั้งดูประหลาดใจและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน

ดูราวกับเชื่อไม่ลง

และสงสัยว่าตนกำลังฝันไป

ร่างของหญิงสาวชะงักกับที่

ในคู่เนตรของนาง มีเพียงหนึ่งร่างอันคุ้นตาซึ่งดูราวปรกสวรรค์ค้ำแดนดินได้

ทันใดนั้น ราวกับอารมณ์ที่นางสะกดกลั้นไว้เนิ่นนานจะพบที่ให้ระบาย หยาดน้ำตาอุ่นร้อนสองสายเอ่อจากคู่เนตรอาบใบหน้าของหญิงสาว

นั่นคือทัศนาจารย์ อาจารย์ของนาง

และยังเป็นซูเสวียนจวิน อาจารย์ของนางด้วย!

“ยัยหนูโง่”

ณ ห้วงความนึกคิด จิตวิญญาณของซูอี้รำพึงเบา ๆ

ไม่ว่าจะเป็นชาตินี้หรือชาติไหน ชิงถังก็เป็นศิษย์ของเขา มีหรือคนนอกจะเข้าใจมิตรภาพระหว่างพวกเขาศิษย์อาจารย์?

ทันใดนั้น ร่างของซูอี้ซึ่งควบคุมโดยชาติที่หกก็ขมวดคิ้วกล่าวอย่างเย็นชา “ผู้ใดลงมือกับเจ้า?”

เหล่าผู้ชมล้วนเงียบกริบ ทุกผู้สังเกตเห็นว่าบนแก้มซ้ายขาวกระจ่างงดงามของนางบวมแดงดูสะดุดตาเป็นพิเศษ

แย่แล้ว!

ชายวัยกลางคนในชุดคลุมใจสั่นสะท้านราวต้องอสนีบาต สีหน้าแปรเปลี่ยน

และทันใดนั้น สายตาของซูอี้ก็เป็นดั่งดาบคมแหวกนภา มองจ้องมองมายังชายวัยกลางคนในชุดคลุมอย่างเยียบเย็น

………………..