บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1414: ภูผาถล่มล่ม ผู้คนแตกกระเจิง

ตอนที่ 1414: ภูผาถล่มล่ม ผู้คนแตกกระเจิง

………………..

ตอนที่ 1414: ภูผาถล่มล่ม ผู้คนแตกกระเจิง

ค่ายกลถูกทำลาย เกาะเทพหมื่นดาราสะเทือนสั่นรุนแรง ฟ้าดินป่วนปั่นรวนเร

เจ้าตระกูลเหวิน เหวินป๋อหงและตัวตนทรงอำนาจอื่น ๆ ล้วนตกตะลึง

พวกเขาเข้าใจแล้วว่าทัศนาจารย์ทุกวันนี้เป็นตัวตนร้ายกาจเพียงใด จึงมิคิดเข้าเผชิญหน้าแต่แรก

เดิมพวกเขาคิดว่าด้วยค่ายกลวิถีจุติสรวงที่พวกเขามี พวกเขาจะสามารถซื้อเวลาหนีได้สักพัก

แต่สัจธรรมนั้นโหดร้ายยิ่งโดยไร้กังขา

เพียงหนึ่งดาบ ค่ายกลที่พวกเขาถือเป็นไพ่ตายก็พังทลายลง!!

“ทัศนาจารย์! เจ้าจะเข่นฆ่ากันจริง ๆ หรือ?”

ชายชุดดำผู้หนึ่งคำราม

ซูอี้งอนิ้วเล็กน้อย

เปรี้ยง!

ร่างของชายชุดดำแหลกสลาย โลหิตสาดกระเซ็น

“หนี รีบหนีไปยังแดนบรรพชนเร็วเข้า!”

เหวินป๋อหงแผดเสียงร้อง

เหล่าคนในตระกูลที่ได้ยินล้วนลนลาน รีบร้อนเผ่นหนีโกลาหลไปหมด

เรื่องนี้ช่างดูน่าขัน

เพราะถึงอย่างไร ภายในจักรวาลพร่างดาว ตระกูลเหวินนั้นนับได้ว่าเป็นขุมกำลังสูงสุดแห่งหนึ่ง มีสำนักเต๋านครชาดหนุนหลัง แทบไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกิน!

ทว่ายามนี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับซูอี้ผู้มาเยือนถึงหน้าเหย้า การต่อต้านของตระกูลเหวินกล่าวได้เพียงหนึ่งคำ

ถล่มตั้งแต่นิ้วแตะ!

ดุจกองขยะ!

ทว่าผู้ที่เข้าใจความแข็งแกร่งของซูอี้รู้ดีที่สุดว่าเขาเพียงลำพังก็เพียงพอต่อการบดขยี้ขุมกำลังใด ๆ ในโลกหล้า

ไร้ข้อยกเว้น!

ฉัวะ!

ปราณดาบสายหนึ่งทะยานเวหา แปรเปลี่ยนเป็นพิรุณดาบเหนือฟากฟ้า กวาดทั่วทิศเหนือแดนดิน

ซูอี้ลงมือ ไม่คิดโอ้เอ้

การมาครั้งนี้ไม่ได้เพื่อเหยียบย่ำตระกูลเหวินเท่านั้น แต่ยังรวมถึงตระกูลจงและตระกูลซู!

เปรี้ยง!

แดนดินในละแวกเกาะเทพหมื่นดาราสะเทือนสั่น

ยอดฝีมือจากตระกูลเหวินตกตายตามกัน โลหิตแผ่เช่นหมึกย้อมนภาแดงฉาน

เสียงแผดร้อง สาปแช่งและร่ำไห้ดังระงม

ซูอี้ในวันนี้ ตัวตนในขอบเขตราชันแห่งภูมินั้นหาได้แตกต่างจากผักหญ้าไม่

ส่วนวิญญาณอาสัญขอบเขตจุติสรวงนั้น เว้นจะเป็นตัวตนท้าทายสวรรค์เช่นหงเฟยกวน หาไม่ พวกเขาก็หามีค่าในสายตาไม่

ด้วยเหตุนี้ การกวาดล้างขุมกำลังอย่างตระกูลโบราณอารักษ์วิถีจึงไม่ยากเย็นนัก

ตู้ม!

ปราณดาบคำรามทะยานว่อน

ฆ่าฟันสังหารละเลงเลือดอย่างไร้ปรานีเยี่ยงมีดในมือนักชำแหละเนื้อ ภาพการตายอันสะเทือนใจปรากฏขึ้นทุกแห่งหน

ซูอี้หาออมมือไม่

แม้เขาจะไม่ใช่ฆาตกรผู้สังหารมิละเว้น ยามล้างแค้นเขาก็มิปรานี

อย่าลืมว่าตระกูลเจียงถูกกวาดล้างสิ้น!

และซูอี้ก็แค่ช่วยชิงถังล้างแค้น ตาต่อตา ฟันต่อฟันเท่านั้น

“หยุดนะ!!”

หนึ่งเสียงตะโกนลั่น

ไกลออกไปบนเกาะเทพหมื่นดารา ตัวตนกลุ่มหนึ่งทะยานเข้ามา พวกเขาทั้งหลายล้วนแต่เป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าจากตระกูลเหวินโบราณในขอบเขตจิตทารก วิถีจุติสรวง

รวมแล้วมีทั้งสิ้นแปดคน

พวกเขาล้วนเดือดดาลเปี่ยมจิตสังหาร

ทว่า ยามพบกับซูอี้ที่อยู่ยืนอยู่ใต้ท้องนภา เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าก็สีหน้าเปลี่ยนวูบ หัวใจแต่ละคนร่วงวูบ ตระหนักถึงความผิดปกติแล้ว

“ใต้เท้าทัศนาจารย์!?”

บางผู้อุทานอย่างไม่อยากเชื่อ

สายตาของซูอี้เย็นชาไร้อารมณ์ คร้านเกินกว่าจะเอ่ยวจี ใช้มือเยี่ยงดาบฟาดฟันสังหารสัตว์ประหลาดเฒ่าขอบเขตจิตทารกกลางอากาศทันที

เฉียบคมง่ายดายดุจเชือดไก่ฆ่าสุนัข!

เหตุสะเทือนขวัญนี้ทำให้สัตว์ประหลาดเฒ่าคนอื่น ๆ หัวใจดิ่งวูบ ลนลานตาม ๆ กัน

“ทัศนาจารย์ เจ้าทำอันใดอยู่?”

“ทัศนาจารย์ เจ้าจะถูกล้างแค้นแน่นอน!!”

“เผ่นเร็ว!!!”

…เสียงคำรามสาปแช่งก้องกังวานทั่วโลกหล้า

ทว่าซูอี้หาสนใจไม่

เขาพาชิงถังเยื้องย่างบนเวหา ทุกทิศที่ผ่าน ปราณดาบโปรยปรายเยี่ยงน้ำตก กวาดสังหารเหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าขอบเขตจิตทารกตกตายทั่วทศทิศ

ดุจเทพยุรยาตร โลหิตเบ่งบานสองข้างทาง มีความตายเป็นสหายร่วมวิถี!

ชิงถังตามไปเบื้องหลังด้วยอารมณ์สับสน

ยามตระกูลสิ้นสลาย นางเป็นเพียงเด็กสามขวบผู้หนึ่ง ทุกสิ่งที่นางเห็นมีเพียงเปลวเพลิง ซากปรักหักพังและโลหิตนองพื้น

นางเที่ยวตามหา แต่ก็ไม่อาจพบเงาบุพการี ญาติพี่น้องคนใดอีก

ทุกที่ล้วนมีแต่ความวิบัตินองเลือด

มันเป็นภาพอันดำมืดสะเทือนขวัญ ประทับแนบแน่นดุจตราอันมิอาจลบเลือน แม้นางจะเติบโตขึ้นตามกาล แต่ทุกคราที่นางสะดุ้งตื่นกลางดึก เหงื่อกาฬก็จะโซมร่าง หวนระลึกภาพแห่งความตายละเลงเลือดนั้นขึ้นมา…

ยามนี้ เมื่อนางได้เห็นคนตระกูลเหวินเป็นฝ่ายนอนจมโลหิต และภาพเหตุโกลาหลละเลงเลือดนี้ หัวใจของชิงถังก็พลุ่งพล่านด้วยความรู้สึกอันมิอาจพรรณนา

ทั้งปลื้มปริ่ม ตื่นเต้น และรู้สึกราวถูกปลดปล่อยอย่างมิอาจบรรยาย

ตระกูลพินาศผู้คนล้มตาย โลหิตหลั่งเยี่ยงธารเป็นความแค้นลึกล้ำ เป็นเช่นศิลาใหญ่ถ่วงอยู่ภายในหัวใจของนางตลอดมา

ยามนี้ ศิลานั้นถูกผ่าแยก ทำให้นางมีโอกาสหายใจได้เสียที

“ท่านอาจารย์…”

ชิงถังเบนสายตามองร่างที่อยู่เบื้องหน้านาง

ตรงแหน็วเยี่ยงดาบ ดุจเสาหลักตรึงแดนดินค้ำสวรรค์ เยี่ยงขุนเขาอันยืนยงชั่วนิรันดร์แม้ฟ้าถล่มดินทลาย!

ชิงถังรู้สึกว่าการติดตามเบื้องหลังเขาทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายยิ่งกว่าหนใด ราวกับ… นางหวนคืนสู่วัยเยาว์

ยามนั้นเมื่อตระกูลสิ้นสลาย นางในวัยสามขวบนอนอาบเลือดท่ามกลางซากพินาศ ถูกก้อนศิลาและเสาหินกระจัดกระจายทับร่างมิอาจขยับตน

นางในยามนั้นคิดว่าตายแน่

ทว่าเมื่อลืมตาขึ้น นางกลับพบร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าซากหักพัง โน้มตัวลงมาอุ้มนางขึ้นในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง คู่เนตรลึกล้ำกระจ่างเรืองประกายสงสาร

ชายผู้นั้นบรรจงเช็ดคราบเลือดบนใบหน้านาง และกล่าวว่า “แม่หนูน้อย หลับให้สบายเถิด หากเจ้าไม่ตายก็นับเป็นโชควาสนา ในภายหน้า… ข้าจะเลี้ยงเจ้าให้เติบใหญ่เอง”

ชิงถังยังคงจำวาจานั้นได้จวบบัดนี้ ไม่ลืมแม้เพียงคำ

ตลอดกาลผ่านมา ไม่ว่านางจะระลึกถึงภาพนั้นขึ้นยามใด หัวใจของชิงถังก็จะถูกประโลมด้วยความอบอุ่นอันมิอาจพรรณนา

นั่นคืออาจารย์ของนาง

และผู้ช่วยชีวิตนาง

หนึ่งมือช่วยนางออกจากความมืดดำ และอีกมือค้ำจุนนางจนเติบใหญ่!

และยามนี้ ท่านอาจารย์ก็พานางมาล้างแค้น!

ยังคงปกป้องนางไว้เบื้องหลังเช่นกาลก่อน

หยาดน้ำตาใสดุจแก้วสองสายรินหลั่งจากคู่เนตรงามเป็นประกายของชิงถัง ดวงตาของนางแดงฉาน

ในโลกนี้ มีเพียงท่านอาจารย์ที่รักนางที่สุด

มีเพียงท่านอาจารย์ที่ใส่ใจนางที่สุด

ท่านอาจารย์นั้นเหมือนบิดา

ชิงถังไร้ญาติพี่น้อง ทว่าในใจนาง ท่านอาจารย์คือบิดา บุคคลที่นางใกล้ชิดที่สุดในชาตินี้

ไร้ผู้ใดแทนที่ได้

…

โลหิตแผ่รินทั่วฟ้าดิน ปั่นป่วนอลหม่าน

จนเมื่อซูอี้มาถึงเกาะเทพหมื่นดารา เจ้าตระกูลเหวิน เหวินป๋อหงและสมาชิกตระกูลที่เหลืออยู่ทั้งหมดล้วนซ่อนตัวอยู่ในเกาะเทพหมื่นดารา

พวกเขาอกสั่นขวัญแขวน

ทุกผู้รู้สึกสิ้นหวังแทบสิ้นสติ

ซูอี้ทรงพลังเกินไป ไม่ว่าจะต่อต้านขัดขืนเช่นไรก็มิต่างจากนำตั๊กแตนไปขวางเกวียนยามเผชิญหน้า

“ใครกล้ามาก่อเรื่องที่นี่กัน?”

ทันใดนั้น หนึ่งเสียงอันทรงอำนาจก็ตวาดลั่นท้องนภา

ตัวตนร้ายกาจกลุ่มหนึ่งทะยานมาจากไกล ๆ

ผู้นำเป็นชายชราชุดดำทรงพลังผู้หนึ่ง

เมื่อเห็นคนกลุ่มนี้ เหวินป๋อหงและคณะก็ราวกับได้พบผู้ช่วยชีวิต ต่างฝ่ายต่างร้องอย่างตื่นเต้น

“ผู้อาวุโส โปรดช่วยตระกูลของข้าด้วยเถิด!”

ผู้มาเยือนนั้นเป็นกลุ่มผู้ทรงอำนาจจากสำนักเต๋านครชาด

และยังเป็นผู้ค้ำจุนตระกูลเหวินด้วย!

ชายชราชุดดำซึ่งเป็นผู้นำคือผู้อาวุโสสูงสุดของสำนักเต๋านครชาด เป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าระดับสูงสุดในขอบเขตจุติมงคล

“อย่าห่วงไป มีข้าอยู่ ข้าย่อมมิละเว้นคนผิดง่าย ๆ!”

ชายชราชุดดำตวาด

พร้อมกันนั้น พวกเขาก็ทะยานนภาเข้ามา

“ข้ามาที่นี่เพื่อล้างแค้น เจ้ามีปัญหาหรือ?”

ซูอี้หันหน้าไปถามตาขวาง

ชายชราชุดดำผู้ทรงอำนาจและคณะล้วนผงะ พวกเขาชะงักฝีเท้าเยี่ยงปักษาตื่นธนู สภาพตะลึงอึ้ง

ซูอี้!!

ไฉนเป็นเจ้าคนร้ายกาจนี่ไปได้?

หยาดเหงื่อขนาดเมล็ดถั่วปรากฏขึ้นบนหน้าผากของชายชราชุดดำและคณะ พวกเขาซึ่งเดิมล้วนเปี่ยมจิตสังหารต่างร่างสั่น ความโอหังเมื่อครู่หายสิ้น!

“ข้ามีตาไร้แวว มิทราบเจตนาการมาของสหายเต๋าซู โปรดอย่าถือสากันเลย”

ชายชราชุดดำสูดหายใจเฮือก โค้งคำนับด้วยรอยยิ้มแข็งทื่อ

คนอื่น ๆ เองก็กล่าวขึ้นสนับสนุน

“พวกเจ้าจะเข้ามาพัวพันหรือไม่?”

ซูอี้ถาม

ชายชราชุดดำรีบส่ายหัว “มิบังอาจ!”

เสียงลั่นฟังชัด

นี่เรื่องตลกอันใด พวกเขาสำนักเต๋านครชาดหรือจะมาสร้างความแค้นกับตัวตนโหดเหี้ยมไร้ผู้เทียบอย่างซูอี้เพื่อตระกูลเหวิน?

ซูอี้แค่นเสียงหึ “งั้นพวกเจ้าก็ควรไปเสียมิใช่หรือ?”

ชายชราชุดดำโล่งใจที่ได้ยินเช่นนั้น เขาโบกมืออย่างรุนแรงและกล่าวว่า “ถอย!”

กล่าวจบ เขาก็พาทุกผู้ในคณะของเขาหันหลังจากไปทันที

มาเร็ว เผ่นเร็วกว่า!

สมาชิกตระกูลเหวินซึ่งเห็นเรื่องราวทั้งหมดบนเกาะเทพหมื่นดาราล้วนผงะตาม ๆ กัน

หนีไปแล้ว?

ไฉนไอ้แก่จากสำนักเต๋านครชาดเหลาะแหละกันเพียงนี้?!

เราเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกันมิใช่หรือ?

ไหนบอกว่ายินดีร่วมมือกับตระกูลเหวินครองโลกหล้า ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันไง?

“ยามฟ้าดินประสาทชะตา วีรชนหามีอิสรภาพไม่! สวรรค์ทอดทิ้งตระกูลเหวินของข้า สวรรค์ทอดทิ้งตระกูลเหวินของข้า!”

ชายชราผู้หนึ่งคร่ำครวญอย่างโศกเศร้า น้ำตาหยาดหยดลงบนอาภรณ์

สมาชิกตระกูลเหวินคนอื่น ๆ ล้วนไม่ต่างจากคนหมดอาลัยตายอยาก สีหน้าซีดขาวเยี่ยงกระดาษ

สายตาของซูอี้ฉายประกายเดียดฉันท์

ภูผาถล่มล่ม ผู้คนแตกกระเจิง!

ดังนั้น ผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงจึงเสาะหาอำนาจด้วยตนเอง รังเกียจเกินกว่าจะใช้อำนาจวัตถุภายนอกเข้าเสแสร้งอวดอานุภาพ!

เมื่อถึงยามนี้ สภาพตระกูลเหวินเมื่อกาลก่อนเป็นเช่นไร?

สำนักเต๋านครชาดแข็งแกร่งเพียงไหน?

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจอันสูงสุด ทุกอำนาจภายนอกล้วนมิอาจแตะต้องเข้าใจ!

ซูอี้หาแสดงความเมตตาไม่ ฝ่ามือพลิกสะบัด

ดาบแห่งโลกาปรากฏขึ้น

วจีดาบกังวานยาวเยี่ยงคลื่นวารี สะเทือนทั่วเก้าสวรรค์ทศทิศ

ราวสังหรณ์ไว้แล้วว่าสิ่งใดกำลังจะเกิดขึ้น ดวงตาของเหวินป๋อหงเหลือกถลน ขณะคำรามขบเขี้ยว “ทัศนาจารย์ เจ้าจะต้องถูกลงทัณฑ์แน่ เจ้าจะถูก…!”

ตู้ม!

ซูอี้ฟาดฟันดาบแห่งโลกาออกไป

ปราณดาบทะยานเยี่ยงธารดาราระเบิดเขื่อน ร่วงลงจากเหนือสรวง

เกาะเทพหมื่นดาราซึ่งลอยกลางอากาศระเบิดแหลกเป็นเสี่ยง

เหวินป๋อหงและคนตระกูลเหวินคนอื่น ๆ ล้วนจมในคลื่นปราณดาบไร้สิ้นสุด ถูกทำลายไปพร้อมกับเกาะเทพหมื่นดารา

จนกระทั่งเมื่อหมอกสลาย เพลิงแสงสิ้นประกาย

รอบด้านล้วนพังทลายมิเหลือซาก

เกาะเทพหมื่นดาราถูกทำลายสิ้น ลบหายไปจากโลกหล้า

ตระกูลเหวินโบราณซึ่งยืนหยัดค้ำโลกามาแต่อดีตจวบปัจจุบัน ถูกทำลายลงโดยซูอี้และดาบของเขาในวันนี้!

สายลมโหมกระโชก ปัดเป่าอาภรณ์เขียวของซูอี้พลิ้วกระพือ

ชิงถังที่อยู่เบื้องหลังเขายืนตะลึงราวไม่อาจเชื่อ

ในฟ้าดินถิ่นนี้ เหลือเพียงพวกเขาสองศิษย์อาจารย์

“ไป ไปบ้านตระกูลจงกัน”

ซูอี้ยกมือโยน ดาบแห่งโลกาแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงทะยานเข้าไปในแขนเสื้อเขา

จากนั้นเขาก็พาชิงถังจากไปด้วยกัน

………………..