บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1453: แปรเปลี่ยนแดนมนุษย์ด้วยเพียงกำลังตน

ตอนที่ 1453: แปรเปลี่ยนแดนมนุษย์ด้วยเพียงกำลังตน

………………..

ตอนที่ 1453: แปรเปลี่ยนแดนมนุษย์ด้วยเพียงกำลังตน

ร่างของหมีเจินแหลกสลาย ถูกม่านดาบสีเลือดปราบสยบไว้ในธารสายยาวแห่งมิติเวลาอย่างร้ายแรง!

ซูอี้อดผงะไปไม่ได้

สตรีผู้นี้…ร้ายกาจยิ่ง?

“พี่ชายร่วมวิถี คนผู้นี้เป็นเพียงสุนัขรับใช้ภายใต้บัญชาของพุทธเจ้าแผดตะเกียง หากเปลี่ยนเป็นตัวเจ้าเมื่อกาลก่อน เพียงหนึ่งคำนึงก็ลบสุนัขรับใช้เช่นนี้ได้แล้ว”

สตรีผู้นั้นกล่าวแผ่วเบา

นางดูจะรู้ว่าซูอี้ยังไม่ได้ฟื้นความทรงจำดั้งเดิม และนัยน์ตากระจ่างสีเลือดก็วูบไหวด้วยประกายประหลาดใจ

“งั้นหรือ…”

ซูอี้ถูจมูก รู้สึกประหลาดในใจ

สีหน้าของหมีเจินสุดแสนตระหนก เค้นเสียงกล่าวออกมา “เจ้าลืมยามก่อนที่ถูกทวยเทพไล่ล่าสังหารแล้วหรือ!”

สตรีผู้นั้นงอนิ้วเล็กน้อย

ตู้ม!

ดาบโลหิตแผดปราณฆ่าฟันรุนแรง บดร่างหมีเจินสลายไปโดยสมบูรณ์

หนึ่งทูตสวรรค์ตายไปเช่นนี้!

สตรีผู้นั้นดูเหมือนทำเรื่องเล็กน้อย ยกมือขึ้น แล้วดาบโลหิตก็แปรเปลี่ยนเป็นแสงร่วงลงบนฝ่ามือ ซึ่งนางก็แบกกลับขึ้นหลังไป

“ผู้อาวุโส ท่านเป็นอันใดหรือไม่ขอรับ?”

เสียงของฉินต่งซวีดังออกมาจากในกล่องสำริดอย่างร้อนรน

ซูอี้ยกมือโยนกล่องสำริดให้แก่สตรีผู้นั้น “นี่คือกระดูกมือของเจ้า”

สตรีผู้นั้นรับกล่องสำริดไป ปลายนิ้วแตะเบา ๆ บนกล่อง แล้วเสียงโวยวายอย่างตระหนกของฉินต่งซวีก็หายไปกะทันหัน

จากนั้น สตรีผู้นั้นก็เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาดุจโลหิตหวนคืนสู่ดำสนิท ปราณทั่วร่างกลับเป็นเย็นชาสงบเงียบ

นางมองซูอี้พลางกะซิบ ด้วยสีหน้าอันเจือความปรีดาเกินสะกดกลั้น “พี่ชายร่วมวิถี หลังกาลผ่านแสนนาน ในที่สุด… เจ้าก็เวียนวัฏสงสารกลับมาจนได้”

“แม้ยามนี้เจ้าจะยังอ่อนแอ และไม่ได้ฟื้นความทรงจำในอดีตชาติ แต่ในภายหน้า เจ้าจะแข็งแกร่งกว่ายามก่อนเป็นแน่แท้!”

“น่าเสียดายที่เวลาไม่เหลือแล้ว ข้าต้องกลับไปยัง ‘สมรภูมิไร้ขอบเขต’ โดยเร็วที่สุด เสียดายที่มิอาจร่ำสุรากับพี่ชายร่วมวิถีเช่นกาลก่อน”

สตรีผู้นั้นรำพึงเบา ๆ

กิริยาของนางไร้ผู้เทียบ ร่างอรชรสง่างามอาบด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์อันพร่าเลือนทว่าสูงส่ง ยืนอยู่เหนือธารสายยาวแห่งมิติเวลา

ดูเหมือนใกล้เพียงเอื้อม ทว่ากลับรู้สึกห่างไกลราวเก้าชั้นฟ้าคั่นกลาง

“พี่ชายร่วมวิถีต้องมีความเคลือบแคลงในใจมากเป็นแน่แท้ แต่ในภายหน้า พี่ชายร่วมวิถีจะเข้าใจเองว่าวันนี้ได้ประสบเรื่องใด”

น้ำเสียงของนางนุ่มนวล

ขณะกล่าว นางก็ดูจะตระหนักถึงบางอย่างและเบนสายตามองเข้าไป ณ ส่วนลึกแห่งธารมิติเวลาสายยาว

ไม่นานนัก คู่คิ้วของนางก็ขมวดเล็กน้อย และกล่าวว่า “พุทธเจ้าแผดตะเกียงสัมผัสถึงความผิดปกติที่นี่แล้ว และกำลังพยายามออกมาจากสมรภูมิไร้ขอบเขต!”

ซูอี้มีความเคลือบแคลงในใจ และอดกล่าวขึ้นมิได้ในยามนี้ “เจ้า… ก่อนหน้านี้กำลังสู้กับพุทธเจ้าแผดตะเกียงอยู่ในสมรภูมิไร้ขอบเขต?”

“ใช่”

สตรีผู้นั้นกล่าวรัวเร็ว “ข้าและสหายเต๋าคนอื่น ๆ ควบคุมพุทธเจ้าแผดตะเกียงและเหล่าศัตรูร้ายอื่น ๆ ไว้ในสมรภูมิไร้ขอบเขต พวกเขาจึงทำได้เพียงส่งสมุนมากระทำเรื่องต่าง ๆ แทนตนน่ะ”

หัวใจของซูอี้ตกตะลึง ตระหนักว่าศึกสังหารวันนี้มีปริศนาอื่นซุกซ่อน!

มิน่าเล่า ผู้มาจึงเป็นเพียงทูตสวรรค์เยี่ยงหมีเจิน ที่แท้เหล่า ‘เทพ’ ก็ถูกถ่วงแข้งขาไว้ ไร้เวลามาสนใจ!

“ทว่า ต่อให้ทวยเทพมาเองก็เถอะ พวกเขาก็ยังถูกบัญญัติกฎเกณฑ์จำกัด ทำได้เพียงฉายเจตจำนงสู่ธารสายยาวแห่งมิติเวลานี้อยู่ดี”

สตรีผู้นั้นว่า “เหมือนเช่นข้า ณ ขณะนี้ที่เป็นเพียงอำนาจเจตจำนง หากร่างจริงของข้ามาเอง ไม่เพียงข้าจะถูกขัดขวางด้วยบัญญัติกฎเกณฑ์ ยังต้องรับผลกระทบร้ายแรงจากธารสายยาวนี้ด้วย”

“เพราะเหตุนี้ การมายังจุดตัดแห่งมิติเวลานี้จึงเป็นไปมิได้เลย และไม่อาจมาพบพี่ชายร่วมวิถีด้วยตนเอง”

“เทพพวกนั้นก็ทำได้เพียงเท่านี้เช่นกัน”

“เรื่องทั้งหมดนี้ถูกบัญญัติไว้แสนนาน และยามนี้ หากพวกเขาอยากจัดการกับพี่ชายร่วมวิถี พวกเขาก็ลงมือด้วยตนเองหรือหาร่องรอยของพี่ชายร่วมวิถีไม่ได้ ทำได้เพียงต้องส่งสมุนมาแทน”

กล่าวถึงยามนี้

ตู้ม!

ธารสายยาวแห่งมิติเวลาปั่นป่วนกระโชกวน บัญญัติกฎเกณฑ์เดือดพล่าน ก่อเกิดเกลียวคลื่นใหญ่ถาโถม เผยเค้าความไร้ระเบียบ

และเส้นทางลึกลับอันนำมาสู่แดนดินนี้ก็สั่นสะท้านรุนแรง เผยสัญญาณพังทลายสิ้นสลาย

สตรีผู้นั้นขมวดคิ้วรำพัน “มิเหลือเวลาแล้ว… พี่ชายร่วมวิถี ท้ายที่สุดนี้ ให้ข้าส่งเจ้ากลับเถิด”

กล่าวจบ นางก็ยื่นมือซ้ายอันเรียวบางกระจ่างใสออกมา

พิรุณแสงบัญญัติกฎเกณฑ์ทะลักไหลเข้าสู่อุโมงค์ทางเดินลึกลับนั้น ค้ำจุนคงสภาพอุโมงค์ทางเดินอันใกล้พังทลายโดยทันที

“พี่ชายร่วมวิถี เร็วเข้าเถิด!”

สตรีผู้นั้นกล่าวเร่ง

ซูอี้หันหลังกลับ เดินมายังทางเข้าอุโมงค์ทางเดิน

ท้ายที่สุด เขาก็ยังอดหันกลับมาถามไม่ได้ “กาลก่อน อำนาจเจตจำนงที่อยู่ในกระดูกมือของเจ้าเคยบอกว่าร่างจริงของเจ้าจะหวนคืนในสามปี ยามนี้ผ่านไปสองปีกว่าแล้ว…”

ก่อนเขาจะทันพูดจบ ร่างของเขาก็ถูกอำนาจจากอุโมงค์ทางเดินแผ่ออกมาคลุมหายไปเสียก่อน

“ข้า #¥!”

ซูอี้เดือดดาลจนอยากสบถออกมาอย่างห้ามมิได้

บนธารสายยาวแห่งมิติเวลา

ทางเข้าอุโมงค์ทางเดินนั้นถล่มสลายหายไปโดยสมบูรณ์

สีหน้าของสตรีนามลั่วเหยาเผยเค้าความจนใจอย่างช่วยมิได้

นางกระซิบกับตนเอง “พี่ชายร่วมวิถี ข้าจะไปพบเจ้าแน่นอน…”

กล่าวจบ ร่างสง่างามของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นเส้นแสงทะยานสู่มิติเวลาอันห่างไกล หายไปในพริบตา

เปรี้ยง!

ไม่นานนัก จู่ ๆ ธารสายยาวแห่งมิติเวลาก็สะเทือนไหว สารพัดบัญญัติกฎเกณฑ์กระหน่ำสาดดุจพิรุณแสงลวงตา และค่อย ๆ ก่อร่างพร่ามัวหนึ่งขึ้น…

“ท้ายที่สุด… ก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง!”

เสียงรำพึงทุ้มต่ำเปี่ยมอำนาจพลันดังขึ้น ณ ก้นบึ้งธารสายยาวแห่งมิติเวลา เพลิงศักดิ์สิทธิ์จ้าจรัสสาดส่องจากเกลียวคลื่นเป็นร่างของพุทธองค์ผู้หนึ่งบนแท่นปทุม

“แต่นั่นก็หาใช่เรื่องแย่ไม่… ร่องรอยของเขาถูกเผยออกแล้ว…”

เสียงทุ้มต่ำเปี่ยมอำนาจนั้นยังมิทันสร่าง

ทันใดนั้น ธารสายยาวแห่งมิติเวลาอันทอดไกลท่ามกลางสุญญะพลันหายไป

กระทั่งร่างของพุทธเจ้าแผดตะเกียงก็หายไปด้วย

หลงเหลือเพียงสุญตามืดดำดุจภาวะนิพพาน

ราวทุกสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพลวง

……

เขตหวงห้ามดาราหยก แดนหมื่นเร้น

“เกิดอันใดขึ้น อำนาจหายนะสิ้นกฎเกณฑ์ในแดนหมื่นเร้นนี้กำลังสลายไปหรือ!?”

ตัวประหลาดคิ้วเหลืองอุทาน

เหล่าผู้คนใกล้เคียงล้วนแตกตื่น เซียนแท้ขอบเขตสุญตาทั้งหลายผู้มายังเขตหวงห้ามดาราหยกเพื่อค้นหาทางรอดต่างค้นพบเหตุชวนตะลึงนี้เช่นกัน

โลกหล้าแดนนี้ซึ่งเดิมปกคลุมด้วยทะเลหมอก หมู่หมอกหนาทึบกำลังจางลงอย่างรวดเร็ว

อำนาจหายนะอันแผ่อยู่ในม่านหมอกเองก็เลือนหาย!

ความเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ทำให้เหล่าเซียนแท้ขอบเขตสุญตาสัมผัสถึงอารมณ์อันแตกต่าง

ไม่นานนัก ชายชราชุดดำผู้หนึ่งก็ตัวสั่น กล่าวขึ้นว่า “พวกเจ้าสัมผัสได้หรือไม่ ว่าโลกหล้านี้มีร่องรอยปราณเซียนฟื้นคืน?”

ปราณเซียน!

ชั่วขณะนั้นเหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่าล้วนมิอาจสงบใจ ต่างผู้ล้วนมุ่งสมาธิตรวจค้น

ไม่นานนัก พวกเขาทั้งหลายก็ล้วนแสนปรีดา เผยความลิงโลดออกมาตาม ๆ กัน

“ถูกต้อง เป็นปราณวิถีเซียนจริง ๆ! ถึงจะอ่อนแอสุด ๆ แต่ก็ยังเป็นอำนาจกฎเกณฑ์วิถีเซียน!”

บางผู้ตะโกนด้วยสีหน้าแสนยินดี

“หรือนี่จะหมายความว่าทางรอดที่เราหาอยู่จะปรากฏขึ้นจริง ๆ?”

บางผู้พึมพำ

“ต้องเป็นเช่นนั้น! ต้องเป็นเช่นนั้นแน่!”

บางผู้ร่ายระบำอย่างตื่นเต้น

สำหรับตัวตนวิถีเซียนผู้กลายเป็นวิญญาณอาสัญเหล่านี้ การเปลี่ยนแปลงตรงหน้านี้เป็นเช่นสวรรค์ประทาน ทำให้พวกเขาทั้งมวลมองเห็นความหวังหลุดพ้นจากปัญหา!

“ลือกันว่ายามอำนาจหายนะสิ้นกฎเกณฑ์เลือนหายจากโลกหล้าโดยสมบูรณ์ เขตแดนสมรภูมิจะหวนคืนสู่โลกหล้า และเส้นทางสู่โลกเซียนก็จะหวนกลับมาเช่นกัน!”

“ทั้งหมดนี้… จะเกิดขึ้นจริง ๆ แล้วหรือไม่?”

บางผู้แสนสุขี ตื่นเต้นเสียจนหายใจถี่กระชั้น

ก่อนหน้ายุคสิ้นกฎเกณฑ์ โลกมนุษย์และโลกเซียนเคยเชื่อมถึงกัน เหล่าผู้ทรงพลังค้ำสรวงสามารถไปยังเขตแดนสมรภูมิ เข้าสู่ศึกแรกเยือนและไปยังโลกเซียนได้!

ยามนั้น ผู้ยิ่งใหญ่ในโลกเซียนเองก็มาท่องแดนมนุษย์ได้เช่นกัน

กระทั่งบางตัวตนผู้มิอยากไปยังโลกเซียนก็ยังอยู่เป็นเซียนในแดนมนุษย์อย่างผาสุกได้!

ทว่าเมื่อหายนะบังเกิด ทุกสิ่งก็แปรเปลี่ยน

วิถีจุติสรวงถูกสะบั้น!

เขตแดนสมรภูมิหายไป!

ประตูสู่โลกเซียนถูกปิดตาย!

กระทั่งเหล่าเซียนทั่วโลกหล้ายังมิได้รับยกเว้น พวกเขาถูกหายนะตาม ๆ กับเหล่าผู้ฝึกตนในแดนมนุษย์ไป

บ้างตายสิ้นในหายนะ

บ้างกลายเป็นวิญญาณอาสัญ คนก็มิใช่ ผีก็มิเชิง ต้องหลับใหลไปแสนนาน…

ยามนี้ โลกหล้ากำลังแปรเปลี่ยน วิถีจุติสรวงหวนปรากฏ สารพัดวิญญาณอาสัญตื่นจากนิทรา และตัวตนในวิถีจุติสรวงบังเกิดขึ้นในโลกหล้า…

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าทั้งหมดนี้สื่อให้เห็นถึงการมาของยุคทอง!

หลังจากหายนะสิ้นกฎเกณฑ์ถูกทำลายสิ้น ชีวิตใหม่อันรุ่งโรจน์ยิ่งกว่าหนใดจะหวนคืนในโลกหล้า

ดุจสุดโศกแปรเป็นดี!

ยามนี้ เมื่อพวกเขาสัมผัสได้ว่าอำนาจหายนะสิ้นกฎเกณฑ์ทั่วเขตหวงห้ามดาราหยกสลายไป และสัมผัสเสี้ยวปราณกฎสวรรค์วิถีเซียนฟื้นคืน…

เหล่าสัตว์ประหลาดเฒ่ามีหรือจะมิเข้าใจสถานการณ์?

ชั่วกาลต่อจากนี้ กฎสวรรค์วิถีเซียนจะค่อย ๆ ฟื้นคืนโลกหล้า เขตแดนสนามรบซึ่งหายไปเนิ่นนานจะหวนกลับมาไม่ช้าก็เร็ว

กระทั่งเส้นทางสู่โลกเซียนก็เช่นกัน

และทั้งหมดนี้จะแปรเปลี่ยนสถานการณ์ของเหล่าเซียนแท้วิถีสุญตาไปเช่นกัน!

“ข้านั้นแสนโชคดี ขอบคุณสหายเต๋าซูที่ช่วยปลดคำสาปในร่าง หาไม่ ต่อให้ยุคทองปรากฏ กฎสวรรค์วิถีเซียนหวนคืน ข้าผู้นี้… ก็ย่อมต้องจำพลาดไป!”

บางผู้รู้สึกโล่งใจ

วาจานั้นได้รับการสนับสนุนโดยคนทุกผู้

หัวใจของบางผู้เต้นกระตุก พึมพำออกมาว่า “ข้าว่าการแปรเปลี่ยนที่เราเห็นอยู่ยามนี้ น่าจะเป็นฝีมือสหายเต๋าซูเป็นแน่แท้!”

“นั่นยังต้องสงสัยกันอีกหรือ? เมื่อวันก่อน สหายเต๋าซูเดินทางสู่ส่วนลึกแห่งแดนหมื่นเร้นนี้ และวันต่อมาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงมหันต์ทั่วแดนหมื่นเร้น บังเอิญอันใดไม่มีสักนิด!”

บางผู้กล่าวเสียงดัง

“สหายเต๋าซูถือครองวัฏสงสาร เป็นคู่ปรับของหายนะสิ้นกฎเกณฑ์ สหายเต๋าซูต้องเป็นผู้ทำลายคำสาปหายนะสิ้นกฎเกณฑ์ในคราเดียว ส่งโลกหล้าสู่ยุคสมัยใหม่เป็นแน่แท้!”

บางผู้ดูคลั่งไคล้ “กล่าวคือ เขาแปรเปลี่ยนแดนมนุษย์ด้วยเพียงกำลังตน!”

กล่าวจบ ตัวประหลาดคิ้วเหลืองก็อดยกมือตบเข่าฉาด รำพึงอย่างไม่อาจสะกดกลั้น

“ณ ยามนี้ ที่นี่ตอนนี้ ข้าอยากพูดนักว่า…”

“หากสวรรค์ไม่ได้ให้กำเนิดใต้เท้าซู ตราบชั่วกาลนานคงมืดมนเยี่ยงรัตติกาล!”

………………..