บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - ตอนที่ 1452: กิริยาไร้ผู้เทียบ ตะลึงทั่วแดนมนุษย์

ตอนที่ 1452: กิริยาไร้ผู้เทียบ ตะลึงทั่วแดนมนุษย์

………………..

ตอนที่ 1452: กิริยาไร้ผู้เทียบ ตะลึงทั่วแดนมนุษย์

กระดูกมือข้างหนึ่ง?

หมีเจินพลันกล่าวเยาะ “ที่แท้นี่ก็คือไพ่ตายของเจ้า”

“สหายเต๋า ข้าคือฉินต่งซวีจากยุคมายา สำนักของข้าเคารพบูชา ‘เทพปีศาจราหู’ เมื่อนานมาแล้ว ข้าถูกหญิงผู้นั้นวางแผนผนึกในกระดูกมือของนาง ขอผู้อาวุโสช่วยชีวิตข้าด้วย!”

เสียงจากกล่องสำริดนั้นร้อนรนรีบเร่ง

ซูอี้หาได้หยุดยั้งมันไว้หรือเดือดเนื้อร้อนใจแต่ต้นจนจบไม่

ดุจมองละครปัญญาอ่อนอย่างเย็นชา

“ศิษย์ผู้หนึ่งของเทพปีศาจราหู…”

ดวงตาของหมีเจินวูบไหว “ได้ ข้าจะช่วยชีวิตเจ้า”

ตู้ม!

ปลายนิ้วของเขากดลงบนตะเกียงสีเขียว ปลดปล่อยเพลิงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้า อำนาจกฎเกณฑ์ปรากฏจากเพลิงศักดิ์สิทธิ์แข็งกล้ากว่าการโจมตีก่อนหน้าอย่างเทียบไม่ติด

เพียงพริบตา ‘กรงขัง’ ที่ซูอี้อยู่ดูจะลุกไหม้ เพลิงศักดิ์สิทธิ์ร้ายกาจทะลวงสู่ภายใน เข้าต่อสู้กับพิรุณแสงขาวโพลนจากกล่องสำริดอย่างดุดัน

เปรี้ยง!

พิรุณแสงกระจายพร่างพรม อำนาจกฎเกณฑ์กวาดผ่านทุกแห่งหน

พิรุณแสงพิสุทธิ์สีนั้นประหลาดอย่างยิ่ง มันดูสูงส่งเลือนราง ทว่าก็ขวางการโจมตีจากเพลิงแสงอันประดังเข้ามาได้

หมีเจินแค่นเสียงอย่างเย็นชา ก่อนจะเร่งตะเกียงสีเขียวในมืออย่างสุดกำลัง

ทันใดนั้น เพลิงแสงนับไม่ถ้วนก็ปะทุโชติช่วง กวาดทั่วธารยาวแห่งมิติเวลาเข้าสู่กรงที่ซูอี้อยู่

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

เสียงระเบิดดังขึ้นถี่รัว

แทบไม่อาจคงอยู่ได้ต่อ!

“ผู้อาวุโส อำนาจของกระดูกมือนั้นจะสลายไปแล้วขอรับ!”

เสียงของฉินต่งซวีตะโกนอย่างตื่นเต้นออกมาจากกล่องสำริด

หมีเจินทำเพียงแค่นเสียงเบา ๆ

เขาลงมือโจมตี ส่งทัณฑ์สวรรค์ออกจากตะเกียงสีเขียวในมืออย่างเต็มกำลัง ส่งเพลิงแสงศักดิ์สิทธิ์โชติช่วงโจมตีซูอี้ซึ่งติดอยู่ในกรงขัง

ซูอี้ทำเพียงยืนนิ่ง สงบเงียบเสมอมา หาได้เคลื่อนไหวใด ๆ ไม่

ทว่า ดวงตาของเขาทอดลงมองมือในกล่องสำริด

ในกล่องสำริดนี้มีกระดูกมือชิ้นหนึ่งอยู่จริง ๆ ซึ่งซูอี้ได้มันมาขณะอยู่ในแดนลี้ลับดึกดำบรรพ์

เจ้าของกระดูกมือนั้นเป็นสตรีลึกลับนามลั่วเหยา

และในกระดูกมือข้างนี้ยังมีเสี้ยววิญญาณนามฉินต่งซวีถูกผนึกอยู่

คนผู้นี้หาได้มาจากยุคสมัยปัจจุบันไม่ แต่มาจากมิติเวลานาม ‘ยุคมายา’

กาลก่อน ฉินต่งซวีได้ข้ามสายธารแห่งกาลเวลามาทำลายวิถีสู่สวรรค์ในภูมิดาราฟ้าดินด้วยอำนาจหายนะ!

และที่มาของลั่วเหยาก็ลึกลับยิ่งกว่า

สตรีผู้นี้พิทักษ์วัฏสงสาร ณ ภูมิมืดมิดมาแสนนาน มิมีผู้ใดรู้ว่านางอยู่ที่นั่นเพื่อการใด

กระทั่งท่านมหาเทพหงและมหาเทพมืดมิดผู้ดูแลกรมหกวิถีแห่งภูมิมืดมิดเมื่อกาลก่อนยังมิอาจทราบที่มาของสตรีผู้นี้

ยามเมื่อฉินต่งซวีข้ามธารแห่งกาลสู่ภูมิดาราฟ้าดิน ลั่วเหยานี่เองที่ลงมือปราบ ‘ฉินต่งซวี’ ในท้ายที่สุด!

และมือของลั่วเหยาข้างหนึ่งก็สะบั้นลง ณ ศึกนั้น

จากคำกล่าวของท่านมหาเทพหง ยามนั้นลั่วเหยาถูกผลกระทบจากสายธารแห่งกาลเวลา คาดว่าถูกอำนาจร้ายกาจมืดดำบางอย่างหมายหัว ทำให้นางต้องหลบลี้ไปโดยเร็วที่สุดหลังปราบฉินต่งซวีได้

ก่อนจากจร นางทิ้งมือที่ถูกสะบั้นข้างนั้นไว้ และบอกท่านมหาเทพหงว่านางจะกลับมารับมือข้างนั้นในภายหน้า

มือข้างนั้น ณ ยามนี้ก็คือกระดูกมือเรียวขาวซึ่งถูกผนึกอยู่ในกล่องสำริดนี้เอง

จนเมื่อซูอี้เข้ามาเลื่อนขอบเขตในเขตต้องห้ามเซียนอับโชค กล่องสำริดและกระดูกมือนี้จึงมาอยู่ในมือซูอี้

นอกจากนั้น ท่านมหาเทพหงขณะนั้นยังกล่าวว่า

แม้ว่าโบราณกาล มหาเทพมืดมิดจะสามารถควบวัฏสงสารได้ ทว่าเขาก็ถูกจำกัดและมิเคยเปิดวิถีเวียนวัฏได้โดยแท้จริงสักหน!

เหตุผลของมันนั้นคาดว่าจะเกี่ยวพันกับพันธสัญญาแห่งทวยเทพ และยังต้องสงสัยจะเกี่ยวกับสตรีลึกลับลั่วเหยาด้วย!

ยามนั้นเองที่ซูอี้ได้รู้ ว่านับแต่เริ่มต้นประวัติการณ์จวบยามนี้ มีเพียงเขาเท่านั้นที่เปิดวิถีวัฏสงสารเวียนวัฏฝึกฝนใหม่ได้!

จวบภายหลัง ซูอี้จึงได้รู้ว่าเหตุผลที่ลั่วเหยา สตรีผู้มีที่มาลึกลับใช้กระดูกมือของนางผนึกเสี้ยววิญญาณของฉินต่งซวีไว้ นั่นก็เพื่อที่นางจะไปยังยุคมายาในภายหน้า!

เจตจำนงเสี้ยวหนึ่งของลั่วเหยายังบอกซูอี้อีกว่า ร่างจริงของนางจะหวนคืนมาในอีกสามปี!

และยังขอให้ซูอี้เก็บกระดูกมือนี้ของนางไว้ ยามนางหวนคืน นางจะมอบรางวัลอันมิคาดคิดให้แก่ซูอี้!

ยามนี้ ซูอี้ได้รับกล่องสำริดมาสองปีกว่าแล้ว

และเมื่อครู่ หลังหมีเจินปรากฏขึ้นใน ‘บรรพสถานอนุสรณ์’ กล่องสำริดนี้พลันแปรเปลี่ยน ดึงความสนใจของซูอี้ไป

ต้องพูดว่าซูอี้เองก็ประหลาดใจ ไม่คาดเลยว่าอำนาจในกระดูกมือจะสามารถประชันกับอำนาจแห่งเทพได้!

แต่ก็เท่านั้นแหละ

ซูอี้หาฝากความหวังรอดชีวิตไว้กับกระดูกมือไม่

เหตุผลที่เขาไม่ได้ลงมือก่อนหน้านี้ก็เพราะต้องการรู้ว่ากระดูกมือนี้แปรเปลี่ยนไปเพราะเหตุใด

และยามนี้ เมื่อเห็นว่าอำนาจของกระดูกมือมิอาจทนต่อได้ ซูอี้ก็สิ้นลังเล

หรืออันที่จริง เขาแทบสะกดอำนาจดาบเก้าคุมขังในห้วงความนึกคิดไว้ไม่อยู่แล้ว!

นับแต่เผชิญหน้ากับหมีเจิน ดาบเก้าคุมขังก็แปรเปลี่ยนหงุดหงิดงุ่นง่านเป็นพิเศษราวถูกปลุกกระตุ้น ส่งวจีเดือดดาลมาดร้ายอยู่ในห้วงความนึกคิดของเขา

นี่คือการเปลี่ยนแปลงซึ่งเขามิเคยพบพานมาก่อน!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าดาบเก้าคุมขังน่าจะสัมผัสพลังแห่งเทพได้ และเดือดดาลขึ้นมา

ไกลออกไป หมีเจินกล่าวยิ้ม ๆ “แต่อย่าห่วงเลย ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าเช่นที่ลั่นวาจา แต่จะขังเจ้าและส่งไปยังคุกแห่งทวยเทพ!”

เขาใช้ตะเกียงสีเขียวราวผู้ดำเนินทัณฑ์สวรรค์ เตรียมกำราบอำนาจกระดูกมือนั้นโดยสมบูรณ์!

ซูอี้เองก็แย้มยิ้ม

ประกายเย็นเฉียบแผ่พุ่ง ณ ส่วนลึกในแววตา เตรียมตัวลงมือ

ทว่ายามนี้ เขาดูจะสังเกตเห็นบางอย่าง และเงยหน้าขึ้นมองไปไกล

ขณะเดียวกัน เสียงเย็นชาของสตรีผู้หนึ่งพลันดังขึ้น

“เป็นแค่สุนัขรับใช้ตัวเล็กจ้อย แต่วาจากำแหงเสียยิ่งกว่าเทพ!”

ตู้ม!

พร้อมกันนั้น ธารสายยาวแห่งมิติเวลาก็สะเทือนไหวรุนแรง เกลียวคลื่นสาดกระโชก

ร่างผอมบางร่างหนึ่งทะยานเยี่ยงเส้นแสงออกจากส่วนลึกแห่งธารสายยาวท่ามกลางคลื่นลม

ร่างของนางปกคลุมด้วยรัศมีเรืองรองสีขาวกระจ่างเยี่ยงภาพฝัน

ขณะนั้น บัญญัติกฎเกณฑ์บนธารสายยาวแห่งมิติเวลาล้วนเคลื่อนระห่ำคลั่ง ทว่ากลับถูกนางเหยียบย่ำใต้เท้าแหลกสลายเยี่ยงฟองคลื่น!

ภาพนี้ทำให้ซูอี้รู้สึกเหลือเชื่อ

หนึ่งสตรีผ่าวายุล้อเกลียวคลื่นผ่านธารสายยาวแห่งมิติเวลา เพียงกิริยาก็แข็งแกร่งไร้ผู้ใดเทียบ!

“หือ?”

ขณะเดียวกัน ม่านตาของหมีเจินหดตัวเล็กน้อย และลงมือโดยไร้ลังเล

ตะเกียงสีเขียวในมือของเขาพลันจ้าจรัสด้วยรัศมีแสงไร้ประมาณ ส่งเพลิงศักดิ์สิทธิ์แห่งบัญญัติกฎเกณฑ์เข้าถาโถมใส่สตรีผู้นั้น

“บนธารสายยาวแห่งมิติเวลานี้ ‘บัญญัติตรึงแสง’ ของพุทธเจ้าแผดตะเกียง ณ กาลก่อนทำอันใดข้าไม่ได้หรอก”

ร่างของสตรีผู้ปรากฏขึ้นไกล ๆ นั้นหาหยุดฝีเท้าไม่ นางยังคงก้าวเข้ามา

จนกระทั่งเมื่อเพลิงศักดิ์สิทธิ์แห่งสวรรค์กวาดเข้าหา นางก็ยกมือซ้ายขึ้นวาดในอากาศ

เพลิงแสงศักดิ์สิทธิ์นั้นสลายหายไป

สีหน้าของหมีเจินพลันแปรเปลี่ยน ดวงตาวูบไหวด้วยความไม่อยากเชื่อ “นั่น… เจ้าจริง ๆ หรือ? เป็นไปได้เช่นไร มิใช่ว่าเจ้าถูกเหล่าเทพฆ่าไปเนิ่นนานแล้วหรือ?!”

เห็นได้ชัดว่าเขารู้ตัวตนของสตรีผู้นี้ และมิอาจสงบใจลงได้

สตรีผู้นั้นเยื้องกรายมาเบื้องหน้า และมาปรากฏหน้ากรงขังของซูอี้ในพริบตา

นางเมินหมีเจินเสียสนิท ดวงตาของนางจ้องซูอี้ผู้ดูเหมือนเชลยพ่ายศึก และกล่าวเบา ๆ ด้วยสีหน้าเจือการขออภัย “พี่ชายร่วมวิถี… ข้ามาช้าไปหนึ่งก้าว ทำให้เจ้าตกที่นั่งลำบากแล้ว”

พี่ชายร่วมวิถี?

ซูอี้นิ่งไป

ร่างของสตรีผู้นั้นอรชร สวมชุดคลุมยาวเรียบง่ายสีขาว เส้นผมสยายยาวเยี่ยงน้ำตก ผิวพรรณขาวผ่อง ใบหน้างดงามไร้ที่ติ

สิ่งที่สะดุดตาเป็นพิเศษนั้นคือ นางมีปานสีแดงเล็กจ้อยอยู่ ณ หว่างคิ้ว นัยน์ตาสีดำขลับเปี่ยมจิตวิญญาณเยี่ยงสมุทรกว้างไร้ขอบเขต ลึกลับและงดงาม

อาภรณ์ของนางเรียบง่ายขาวกระจ่าง ถือดาบโลหิตยาวสี่ฉื่อ กิริยาไร้ผู้ใดเทียบ ตะลึงทั่วแดนมนุษย์

ยามนางเผชิญหน้าซูอี้ ศีรษะของนางคล้อยตกเล็กน้อย ใบหน้างดงามดูรู้สึกผิด และยังเจือเค้าความสงสารอย่างมิอาจบรรยาย

แม้ซูอี้จะงุนงง แต่เขาก็จำได้แล้วว่าสตรีผู้นี้… คือลั่วเหยา!

สตรีลึกลับเจ้าของกระดูกมือข้างนั้นผู้พิทักษ์ภูมิมืดมิด ณ ยุคดึกดำบรรพ์ ถูกมหาเทพมืดมิดเรียกเป็น ‘ผู้อาวุโส’ ผู้หนึ่ง!

“เป็นเจ้า!!”

ในกล่องสำริด เสียงอันเปี่ยมโทสะของฉินต่งซวีก็ดังออกมาเช่นกัน

“ตาย!”

หมีเจินพลันโจมตี ตะเกียงสีเขียวในมือเขาแหวกผ่านนภา สาดเพลิงศักดิ์สิทธิ์โชติช่วงพร่างพรม

ธารสายยาวแห่งมิติเวลารวนเรกระฉอกคลั่ง อำนาจร้ายกาจชวนสะพรึงโหมกระหน่ำ

สตรีผู้นั้นทำเพียงยืนนิ่ง หันหลังให้เรื่องทั้งหมดนี้โดยมิเหลียวมอง

ชั่วขณะนั้น รัศมีสีเลือดไร้สิ้นสุดจ้าจรัสทั่วทศทิศ ปราณฆ่าฟันคลั่งโลหิตชวนขนหัวลุกระเบิดออกย้อมธารสายยาวแห่งมิติเวลาเป็นสีแดงฉาน

และยามดาบนี้วูบไหว

ตู้มมม!

เพลิงแสงสารพันสลายหาย ดับมอดไปเยี่ยงดอกไม้ไฟ

ทันใดนั้น ตะเกียงสีเขียวอันก่อร่างจากอำนาจบัญญัติกฎเกณฑ์นับไม่ถ้วนก็ถูกดีดกระเด็นไปพร้อมเสียงกัมปนาท

ดาบโลหิตนั้นดุร้ายเกินไป มันมีอำนาจทำลายสรรพสิ่ง กวาดล้างมิเหลือซาก!

หมีเจินแปรสีหน้าอย่างตกตะลึง ก่อนจะกล่าวอย่างเดือดดาล “เหตุวันนี้ พุทธเจ้าแผดตะเกียงและเหล่าทวยเทพร่วมมือกันวางแผน เจ้า… ไม่กลัวถูกเหล่าเทพลงทัณฑ์เอาหรือไร!?”

สตรีผู้นั้นยกมือซ้ายขึ้น

เปรี๊ยะ!

และยังปล่อยซูอี้ออกจากพันธนาการ!

“พี่ชายร่วมวิถี เวลาเหลือไม่มาก ร่างจริงของข้ากำลังสู้กับสหายเต๋าของพวกเขาอยู่ใน ‘สมรภูมิไร้ขอบเขต’ ข้าจะฆ่าลิ่วล้อนี่ก่อนและพาเจ้าออกไปนะ”

สตรีผู้นั้นว่า ก่อนจะหันหลังกลับไป

นัยน์ตาสีเข้มอันลึกล้ำงดงามของนางแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงสดเยี่ยงโลหิต

บรรยากาศจากร่างของนางก็แปรเปลี่ยนไปเช่นกัน

ตู้ม!

บัญญัติกฎเกณฑ์สีแดงสดเยี่ยงกระแสวารีก่อเกี่ยวเป็นธารเรืองรองแห่งสวรรค์ห้อมล้อมร่างของนาง สะท้อนภาพสุญญะถล่มจม สารพันวาระพิภพดับสูญ บรรพตซากศพธารโลหิตล่มสลาย

“เจ้า…”

หมีเจินเดือดดาล ใช้ตะเกียงสีเขียวอย่างสุดกำลังโดยไร้ลังเล

ยามนี้ ธารสายยาวแห่งมิติเวลาบิดเบี้ยว มีสัญญาณการถูกสยบฉีกกระชาก

และสตรีผู้นั้นก็โจมตี

ดาบโลหิตยาวสี่ฉื่อวาดผ่านนภาดุจแสงสีเลือดทะลวงชั่วกาลนิรันดร์

เปรี้ยง!!!

ร่างมายาของพุทธองค์นั้นเพิ่งปรากฏ ทว่าก็ถูกดาบโลหิตนั้นบดขยี้ไปพร้อมกับตะเกียงสีเขียวเสียแล้ว

เพลิงแสงศักดิ์สิทธิ์มหาศาลกลับกลายเป็นแหลกสลายหายเช่นฟองคลื่นอันถูกค้อนยักษ์ทุบตี

หมีเจินหวาดผวา หันหลังเผ่นหนี

ทว่าไม่ทันไร เขาก็ถูกสยบไว้โดยม่านแสงสีเลือดอย่างง่ายดาย!

………………..