บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2049 นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ย

บทที่ 2049 นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ย

ทันทีที่เงาร่างของซูอี้ปรากฏ

ตูม!

ทันใดนั้น บุคคลหนึ่งพลันพุ่งออกจากสนามรบและทะยานขึ้นสู่ยอดหอคอยพิบัติโบราณ

เขาเป็นผู้ใช้หอกร่างผอมแห้งปกคลุมด้วยหมอกสีเลือด หอกกระดูกในมือของเจ้าตัวแทงเข้าใส่ซูอี้ผ่านเวหา เจิดประกายแสงสีเลือดเรืองรอง

ว่องไวเยี่ยงสายฟ้า!

สีหน้าของคนอื่นๆ ซึ่งกำลังล้อมซูอี้อยู่พลันแย่ลง

เดิมทีพวกเขามาจากต่างฝ่าย พวกเขาร่วมมือกันเพื่อกำจัดซูสิงเค่อเสียก่อน

เมื่อเห็นซูอี้ปรากฏ ฝ่ายต่างๆ ก็เปลี่ยนเป็นคู่แข่งประชันแย่งกันแล้ว!

ใครเล่าจะไม่ร้อนใจยามเห็นผู้ใช้หอกร่างผอมแห้งชิงโจมตีก่อน?

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

ทว่ายามนี้ เมื่อเห็นผู้ใช้หอกร่างผอมแห้งพุ่งเข้ามา สายตาของพุทธองค์กงเหยี่ยพลันเผยแววเหยียดหยันลึกล้ำและเตรียมลงมือ

“ข้าเอง!”

ทันใดนั้นซูอี้ก็ชิงลงมือ

เคร้ง!

ดาบเคียงประชิดปรากฏขึ้นกลางหาว ฟาดฟันลงบนอากาศ

ตวัดดาบเพียงหนึ่งครั้งขวางหอกกระดูกสีเลือดซึ่งเสียบแทงเข้ามาและกระแทกร่างผู้ใช้หอกร่างผอมแห้งจนถอยไป

สีหน้าของผู้ใช้หอกร่างผอมพลันแปรเปลี่ยน

เหล่าเทพผู้ล้อมโจมตีซูสิงเค่ออยู่ก็ประหลาดใจเช่นกัน

ตัวตนขอบเขตมหาศาลคนหนึ่งหยุดการโจมตีของเทพโบราณขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วได้หรือ?

แม้แต่ซูสิงเค่อผู้บาดเจ็บสาหัสยังอดมองซูอี้ใหม่อีกหนมิได้

นี่คืออำนาจต่อสู้ที่ตัวตนในขอบเขตมหาศาลมีได้หรือ!?

ซูสิงเค่อไม่เคยเห็นซูอี้ลงมือมาก่อน

ก่อนหน้านี้ ยามซูอี้ถูกล้อมโจมตีที่รอบนอกน่านน้ำรวนสวรรค์ ศัตรูทั้งหมดของชายหนุ่มต่างก็ถูกซูสิงเค่อไล่ไปก่อนจะได้ลงมือ!

เขาจึงไม่อาจทราบว่าซูอี้แข็งแกร่งเพียงไร

ซูสิงเค่อจึงผงะไปยามเห็นการโจมตีจากเทพโบราณถูกดาบของซูอี้รับไว้ได้

“แม้เขาจะเป็นเทพโบราณ ความแข็งแกร่งของเขากลับมิได้น่าสะพรึงกลัวนัก น่าจะเทียบได้กับเทพชั้นกลาง ณ ปัจจุบันเท่านั้นเอง”

ซูอี้กล่าวเบาๆ

ก่อนเข้าไปยังหอคอยพิบัติโบราณ เป็นไปไม่ได้เลยที่ชายหนุ่มจะประชันกับเทพชั้นกลาง เว้นเสียแต่จะใช้อำนาจดาบเก้าคุมขัง

ขอบเขตนั้นต่างชั้นกันเกินไป

ทว่ายามนี้แตกต่างออกไปยิ่งนัก หกเดือนที่ผ่านมานี้ เขาทะลวงประชันในหอคอยพิบัติโบราณจนบรรลุ แม้การฝึกฝนของเขาจะไม่ได้เคลื่อนขอบเขตใดๆ แต่ความสำเร็จวิถีดาบของชายหนุ่มก็ได้พัฒนาเปลี่ยนแปลงไปแล้วหลังควบรวมประสบการณ์วิถีดาบของหลี่ฝูโหยว และการพัฒนาอำนาจวัฏสงสารในร่างก็ยังทำให้อำนาจต่อสู้ของซูอี้เพิ่มพูนอย่างชัดเจนยิ่งใหญ่

นอกจากนั้น เมื่อออกมานอกหอคอยพิบัติโบราณ เขาก็สามารถใช้วัตถุภายนอกอย่างดาบเคียงประชิดขวางการโจมตีจากเทพโบราณเช่นนี้ได้ในดาบเดียว!

“เจ้าคิดจะฝึกมือหรือ?”

พุทธองค์กงเหยี่ยหาประหลาดใจไม่

“แค่ลองเชิงน่ะ”

ซูอี้ส่ายหัวน้อยๆ

ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมสำหรับการลับดาบ

เพราะที่นี่ไม่ได้มีเพียงเทพชั้นกลาง แต่ยังมีเทพชั้นสูงซึ่งน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งปะปนอยู่!

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”

พุทธองค์กงเหยี่ยผ่อนลมหายใจโล่งอก

การที่ตัวตนวิถีเต๋าขอบเขตมหาศาลสั่นคลอนเทพชั้นกลางได้ ทำให้เขาหัวใจสะท้านพอแล้ว หากยังสามารถเผชิญหน้าเทพชั้นสูงได้อีกก็คงน่าสะพรึงกลัวเกินไป

แม้ทั้งสองจะเสวนากันอยู่

ทว่าคนทั้งหลายที่นี่กลับไร้ผู้ใดสังเกตเห็นการมีอยู่ของพุทธองค์กงเหยี่ย!

พร้อมกันนั้น…

เทพโบราณบางส่วนละทิ้งการสังหารซูสิงเค่อแล้วทะยานสู่ยอดหอคอยพิบัติโบราณทันที

หลังเห็นเช่นนี้ ศัตรูคนอื่นๆ ก็ทิ้งซูสิงเค่อแล้วพุ่งเข้าหาซูอี้ตามๆ กัน

ยามนี้ซูอี้คือเหยื่อที่ทุกคนหมายตากำราบ ส่วนซูสิงเค่อไร้ความสำคัญไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น หากสู้กับซูสิงเค่อต่อไป พวกเขาก็รังแต่จะมอบโอกาสให้ฝ่ายอื่นฉกชิง ไร้ผู้ใดรับได้!

ชั่วขณะนั้น สถานการณ์ในสมรภูมิพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างมหาศาล

การปรากฏตัวของซูอี้เทียบได้กับการช่วยเหลือซูสิงเค่อจากวงล้อม

แต่เป็นการชักศึกเข้าหาตน!

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

ซูสิงเค่อย่อมไม่ยินดี หัวใจของเขาร่วงลงสู่ตาตุ่ม

แม้ยามนี้แทบฝืนตนไม่ไหว เขาก็ยังทะยานสู่เวหามายืนขวางตรงหน้าซูอี้อย่างไร้ลังเล

บรรยากาศตึงเครียดกดดัน

ทว่าเทพโบราณจากเขตหวงห้ามใหญ่และคณะของเทพสวรรค์จากอาณาจักรนิตย์ทิวาต่างไร้การเคลื่อนไหว

เพราะพวกเขาเผชิญหน้ากันเองอยู่ ต่างฝ่ายล้วนคานอำนาจ ไม่ว่ายอดฝีมือจากฝ่ายใดก็ล้วนเป็นศัตรูของพวกตน!!

ส่วนซูอี้และซูสิงเค่อนั้นถือเป็นเหยื่ออันยากหนีพ้น

สำหรับพวกเขา สิ่งสำคัญสูงสุดคือการฉกชิงเหยื่อไปจากสายตายอดฝีมือฝ่ายอื่นเช่นไรต่างหาก

ซูอี้มองภาพตรงหน้าอย่างสนใจ

ศึกอันดุเดือดนี้แปรเปลี่ยนไปอย่างมหันต์เพราะการปรากฏตัวของเขา ทำให้ศัตรูทั้งหลายมาประชันกันเองในพริบตา

ช่างน่าขัน!

แต่นี่แหละสัจธรรม!!

และยังเป็นสันดานมนุษย์ด้วย!!!

ท้ายที่สุด ศัตรูเหล่านี้ก็มีสังกัดแตกต่าง ไม่มีทางร่วมมือกันได้อย่างสมัครสมานจริงใจ ไม่ต่างกับฝูงชนผู้ใช้ระบบระเบียบ

ซูสิงเค่อขมวดคิ้ว

เขากำลังหนักใจ

พุทธองค์กงเหยี่ยผู้ไม่เป็นที่สังเกตของผู้ใดมองภาพตรงหน้าอย่างเอื่อยเฉื่อยก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม “สหายเต๋า อยากให้ข้าฆ่าพวกเขาเสียยามนี้หรือไม่?”

ทว่าซูอี้ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเฉยชา “ไม่ต้องหรอก ในสายตาข้า พวกเขาล้วนแต่เป็นศิลาลับดาบบนเส้นทางมหาวิถี และข้าจะใช้พวกเขาลับคมดาบทีละคนในภายหน้า หากฆ่าไปหมด คงไม่ส่งผลดีต่อการฝึกฝน”

พุทธองค์กงเหยี่ยผงะไปก่อนจะกล่าวว่า “ในโลกนี้ยังมีหินลับมีดอยู่อีกมากมาย มิใช่แค่พวกนี้นะ”

ซูอี้กล่าวอย่างเยือกเย็น “วันนี้มีเจ้าอยู่ก็เป็นเช่นนี้ได้ แต่หนหน้าเล่า? ถึงอย่างไรวิถีนี้ก็มีเพียงข้าลำพังที่เดินได้ หากไม่จำเป็น ข้าจะเป็นผู้เทียบภูมิหลังและเส้นสายกับพวกเขาเอง ทว่าวันนี้ยามมีเจ้าอยู่ มันก็เพียงพอที่จะหยุดพวกเขาได้แล้ว”

สายตาของพุทธองค์กงเหยี่ยซับซ้อนก่อนจะรำพึงชื่นชม “วาทะของสหายเต๋าจริงยิ่งนัก ข้าเข้าใจแล้วว่าต้องทำเช่นไร”

ทันทีที่กล่าวจบ สถานการณ์ตึงเครียดในแดนดินรอบข้างก็พังทลาย

เทพสวรรค์ไป๋เยี่ยนและเทพสวรรค์ผานหูทะยานเข้าหาซูอี้ก่อนใคร

พร้อมกันนั้น เทพโบราณจากฝ่ายอื่นๆ ต่างก็ลงมืออย่างไร้ปิดบัง ไม่ใช่เพื่อจัดการกับซูอี้ แต่เพื่อโจมตีเทพสวรรค์ไป๋เยี่ยนและเทพสวรรค์ผานหู!

พวกเขามาจากเขตหวงห้ามต่างๆ และเป็นเทพโบราณที่ไม่ใช่ของยุคสมัยนี้ พวกเขาจะปล่อยพวกเทพสวรรค์ไป๋เยี่ยนไปได้เช่นไร?

ทันใดนั้น ศึกตะลุมบอนพลันบังเกิด

ยอดฝีมือทุกคนซึ่งพยายามจะรุกเข้าโจมตีซูอี้ล้วนถูกผู้อื่นสกัดไว้

ในทางกลับกัน ซูอี้นั้นไร้ผลกระทบใดๆ ราวกับยืน ณ ใจกลางตาพายุ

ทว่าพุทธองค์กงเหยี่ยไม่อาจทนได้แล้ว

ไม่มีเขาอยู่ในสายตาลิ่วล้อน่าขันเหล่านี้จริงๆ หรือ?

ยามนั้นพุทธองค์กงเหยี่ยเยื้องย่างไปเบื้องหน้าก้าวหนึ่ง

ตูม!

ฟ้าดินสะท้านสั่น สุญตาทั่วทศทิศพังทลาย อำนาจยิ่งยงเกินพรรณนาพลันแผ่ไปทั่วทิศ สัมผัสถึงได้ถ้วนหน้า

เทพทั้งหลายซึ่งกำลังตะลุมบอนร่างสะท้านมีสีหน้าแปรเปลี่ยนเฉียบพลัน

ช่างเป็นอำนาจอันน่าสะพรึงยิ่ง!

นี่คือการมาเยือนของจอมเทพหรือ?

พวกเขาหยุดการเคลื่อนไหวและมองไปยังจุดเดียวกันโดยไม่รู้ตัว

ชายในอาภรณ์ขนนกผู้หนึ่งปรากฏกายข้างซูอี้โดยไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าอ่อนเยาว์ กิริยาสงบสุขุม รูปลักษณ์พร่ามัวราวมายา

ทว่าอำนาจนั้นเด่นล้ำเหนือนภา เหนือใครในธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัย! สะท้านโลกหล้าเฉกเช่นการมาของผู้อหังการเหนือสวรรค์

“นี่……”

คนมากมายสูดหายใจเฮือก สันหลังหนาววูบวาบ

Novel PDF

นี่เป็นตัวตนเช่นไรกัน?

ซูสิงเค่อเองก็ผงะตะลึง

แม้เขาและเหอปั๋วจะพิทักษ์หอคอยพิบัติโบราณมาหลายปี พวกเขาก็ไม่เคยรับรู้ถึงการมีอยู่ของพุทธองค์กงเหยี่ย เมื่อเห็นตัวตนดุจผู้ครองสวรรค์มาปรากฏข้างกายตนเช่นนี้ จึงคาดเดาได้ว่าซูสิงเค่อจะผงะตะลึงเพียงไร

“พอหรือยัง?”

สายตาของพุทธองค์กงเหยี่ยกวาดมองคนทุกผู้

สามพยางค์แผ่วเบาเลื่อนลอยนี้ดูเหมือนผู้ใหญ่ตำหนิผู้น้อย

ทำให้หัวใจของทวยเทพทั้งหลายสั่นสะท้าน สัมผัสแรงกดดันน่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้าปะทะ ร่างเกร็งนิ่งงัน

“ขอถามละลาบละล้วง ท่านคิดจะชิงเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยหรือ?”

ชายชุดแดงสูดหายใจลึกๆ แล้วถามเสียงเข้ม

พุทธองค์กงเหยี่ยสะบัดปลายนิ้ว

ตูม!

ร่างชายชุดแดงปลิวกระเด็น จมูกปากพ่นเลือดเป็นฟองฝอย อำนาจทั่วร่างแทบระเบิดแหลก บาดเจ็บสาหัสไปในทันที

ชั่วขณะนั้น ผู้คนทั่วทิศพากันแปรสีหน้า

เพราะชายชุดแดงผู้นี้มาจากเกาะกำราบมาร หนึ่งในแปดเขตหวงห้าม แม้จะไม่ใช่คนของยุคสมัยนี้ แต่ก็เป็นเทพอันสูงส่งเรืองนามในขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วผู้หนึ่ง!

ทว่าเขากลับบาดเจ็บสาหัสด้วยการโจมตีเพียงการตวัดนิ้ว!!

ใครเล่าจะมิตกใจ ผู้ใดจะไม่กลัว?

ชายในอาภรณ์ขนนกผู้นี้เป็นใครกัน ไฉนจึงน่าสะพรึงกลัวเพียงนี้?

“อย่ามาขัดระหว่างข้าพูดจะดีที่สุด”

ดวงตาของพุทธองค์กงเหยี่ยเย็นเยียบ “พวกเจ้าควรรู้สึกขอบคุณนะ หากไม่ใช่เพราะพวกเจ้าพอจะถือเป็นหินลับดาบได้ ข้าคงฆ่าเห็บหมัดน่ารำคาญเช่นพวกเจ้าไปนานแล้ว”

ร่างของทุกคนสั่นสะท้าน

แม้จะถูกด่าเป็นเห็บหมัด แต่พวกเขาก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนไม่กล้าอุทรณ์

“เหอะ วาจาของท่านเราะร้ายนัก!”

ทันใดนั้น ไกลออกไปภายใต้ท้องนภา เมฆสายฟ้าพลันหมุนวนแปรเปลี่ยนเป็นร่างมายาของชายผู้หนึ่งซึ่งมีใบหน้าพร่ามัวนัก

ด้วยการปรากฏของอีกฝ่าย ปราณหายนะอันประหลาดและน่าสะพรึงกลัวพลันเข้าปกคลุมไปทั่วทิศ

“นายท่าน!”

ชายชุดแดงกล่าวอย่างตื่นเต้น

ทั่วทิศอื้ออึง ยามนั้นเอง ทุกคนจึงตระหนักว่าร่างมายานั้นคือผู้นำแห่งเกาะกำราบมาร……

นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ย!!

เจ้าผู้ครองหนึ่งยุคสมัยที่ไม่ใช่ตัวตนแห่งปัจจุบันกาล ตัวตนน่าสะพรึงกลัวซึ่งอยู่รอดแม้ยุคสมัยจะสูญหายสู่อดีตกาล ผ่านมิติเวลาอันปั่นป่วนมาจนยามนี้

หัวใจผู้คนมากมายร่วงวูบ มิคาดคิดเลยว่าตัวตนเลิศล้ำเช่นนี้จะมาปรากฏที่นี่

หรือนักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยมาถึงนานแล้วและลอบมองการต่อสู้อยู่ตลอด?

ซูสิงเค่อถ่ายทอดวจีเตือนซูอี้และกล่าวถึงที่มาของนักพรตเต๋าเชียนเจี๋ย

ม่านตาของซูอี้หดตัวในพลัน

คนผู้นี้คือผู้นำเขตหวงห้ามหรือ!?

ดูเหมือนว่าวัตถุต้องห้ามอย่างเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยจะดึงความสนใจของตัวตนชั้นผู้นำเช่นนี้มาเนิ่นนาน พวกเขาต่างหมายมั่นจะชิงมัน!

เทพตนใดบ้างไม่คลั่งไปกับคุณประโยชน์เลิศล้ำของเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย?

ทันใดนั้น ชายในอาภรณ์ขนนกก็แค่นยิ้มเยาะ “เจ้าก็เป็นแค่เสี้ยวเจตจำนง ร่างจริงยังคงติดอยู่ท่ามกลางตรวนแห่งมิติเวลาบนเกาะกำราบมาร เผชิญภัยคุกคามจากหายนะไร้สิ้นสุด มีสิ่งใดทำให้ทะนงหรือ?”

ว่าแล้วเขาก็ชี้มายังซูอี้ที่ข้างกาย “ก็ได้ ข้าจะให้โอกาสเจ้าสักครั้ง หากคุกเข่าโขกหัวอย่างนอบน้อมแก่สหายเต๋าซูสามหนเสียยามนี้ บางทีสหายเต๋าซูอาจจะเมตตายอมรับเจ้าเป็นลิ่วล้อรับใช้ เมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้ต้องช่วยปลดโซ่สุนัขบนร่างเจ้าเสีย มันก็ไม่ใช่เรื่องยากอันใด”

ทุกคนสูดปากเฮือก สีหน้าเปี่ยมความครั่นคร้าม

คนผู้นี้กล้าดีเช่นไรมาลบหลู่นายเหนือเขตหวงห้ามเช่นนี้!?

ทว่าผิดคาด นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยผู้ปรากฏบนฟ้าห่างออกไปหาบันดาลโทสะไม่ แต่เขากล่าวขึ้นอย่างเฉยชา “จริงอยู่ที่ข้าเป็นเสี้ยวเจตจำนง แล้วเจ้าไม่ใช่เช่นนั้นหรือ? หากข้าเข้าใจไม่ผิด จำนงของเจ้าใกล้พังทลายสลายสิ้นเต็มทีแล้วมิใช่หรือ?”

ทันทีที่วาจาเหล่านี้ถูกกล่าว สายตาของทวยเทพซึ่งมองมายังชายในอาภรณ์ขนนกก็แปรเปลี่ยนในพลัน