บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2050 ให้พวกเจ้าได้ตาสว่าง

บทที่ 2050 ให้พวกเจ้าได้ตาสว่าง

กำลังจะสลายไปหรือ?

หัวใจของซูสิงเค่อดิ่งวูบ

ขณะที่ซูอี้ยังคงเฉยชา

ด้วยความแข็งแกร่งระดับพุทธองค์กงเหยี่ย เขาน่าจะตระหนักถึงการมีอยู่ของนักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยอยู่แล้ว

“ข้ายังชื่นชมตัวตนผู้รอดชีวิตจากมิติเวลาโกลาหลเช่นพวกเจ้าอยู่นะ น่าเสียดาย หากเจ้ายังมัวทำตัวให้ขายหน้าเช่นนี้ ภายหน้าเจ้าคงไม่อาจหลบเลี่ยงความตายพ้น”

พุทธองค์กงเหยี่ยกล่าวช้าๆ

“จริงหรือ? ข้าไม่เชื่อหรอก”

เสียงแหบพร่าของสตรีดังขึ้น

ณ สุญญะอันแสนห่างไกลในอีกฟากฝั่ง กลุ่มแสงสีม่วงทะยานขึ้นก่อเป็นร่างหนึ่งอันงดงาม

นางเป็นสตรีชุดม่วงผู้หนึ่ง ประกายแสงปกคลุมทั่วกาย เมฆหมอกสีม่วงหนาฟุ้ง และแม้ร่างของนางจะปกคลุมด้วยประกายแสงจนไม่อาจมองเห็นได้ชัดเจน แต่นางก็ยังให้ความรู้สึกห่างเหินจากโลกหล้า ชวนให้ผู้คนรอบข้างตื่นตะลึงอยู่ดี

“นายหญิง!”

สตรีชุดขาวผู้เหยียบย่างเหนือเตาหลอมสีครามเผยความปรีดา

รอบข้างเกิดเสียงอื้ออึง

สตรีชุดม่วงนางนี้คือราชันเทพจิ่วหลี ผู้นำหนึ่งในแปดเขตหวงห้าม ‘บรรพตนพเคราะห์’ !

นายแห่งเขตหวงห้ามอีกคน!!

บรรยากาศรอบทิศทวีความตึงเครียด จิตสังหารปกคลุมทั่วทั้งแดนดิน

การเผชิญหน้าระดับนี้น่าสะพรึงกลัวเกินไป ยากเกินกว่าที่ทวยเทพตนใดที่นี่จะแทรกแซง!

ทว่าพุทธองค์กงเหยี่ยหาใส่ใจไม่ “ในเมื่ออยู่ที่นี่กันพร้อมหน้า ก็ออกมาเสีย ข้าจะให้พวกเจ้าได้ตาสว่างว่าเมล็ดข้าวขาวกระจ่างแตกต่างกับจันทราทอประกายกลางนภาเช่นไร”

ทุกผู้ต่างผงะตกใจ

ซูอี้อดมองอีกฝ่ายใหม่มิได้ คนผู้นี้ดูอ่อนโยนสุขุม ทว่าก็ทะนงตนจากใจเช่นกัน!

ทว่าเมื่อวจีของพุทธองค์กงเหยี่ยสะท้อนก้องทั่วทุกทิศในเวลานี้ ร่างแล้วร่างเล่าต่างพากันปรากฏจากความมืดมิดทั่วทุกทิศทาง

มีทั้งชายหญิง ปราณของแต่ละคนล้วนน่าสะพรึงกลัว และล้วนแต่เป็นนายเหนือเขตหวงห้าม!

เมื่อรวมนักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยกับราชันเทพจิ่วหลีเข้าไปก็นับได้สิบสามคน!!

สิ่งนี้เกินความคาดหมายของซูอี้นัก

เดิมที เขาคิดไว้ว่าอย่างมากว่า แปดผู้นำเขตหวงห้ามคงปรากฏตัวกันครบ

ใครจะคาดคิดเล่าว่าผู้มาเยือนจะมีมากกว่านั้นอีก!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นอกจากแปดเขตหวงห้ามในธารสายยาวแห่งยุคสมัย ยังมีเขตหวงห้ามอันมิเป็นที่รู้จักแห่งอื่นอยู่อีก!!

ทว่านายเหนือแห่งเขตหวงห้ามเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นเพียงเจตจำนง

สิ่งนี้ยังยืนยันการคาดเดาแรกของซูอี้ได้ว่า ผู้นำเขตหวงห้ามทั้งหลายต่างถูกอำนาจมิติเวลาโกลาหลพันธนาการไว้ พวกเขาเผชิญกับหายนะร้ายแรงเหมือนลั่วเสวียนจีแห่งนครสาบสูญ จึงไม่อาจหลุดพ้นจากเขตหวงห้ามเหล่านั้นได้!

ในหมู่ผู้มาปรากฏตัว สีหน้าของเทพสวรรค์ทั้งสองและทวยเทพจากอาณาจักรนิตย์ทิวามิน่าดูที่สุด

เพราะพวกเขาไร้ตัวช่วยจากภายนอก!

โชคดีที่เมื่อผู้นำเขตหวงห้ามทั้งหลายปรากฏกาย พวกตนก็ถูกเมินไปจนสิ้น

“สหายเต๋า หากเราร่วมมือกัน จะสามารถชิงเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยมาได้หรือไม่?”

นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยกล่าวขึ้น

พุทธองค์กงเหยี่ยกล่าว “ไม่พอหรอก นอกจากนั้น อย่ามาเรียกข้าเป็นสหายเต๋า ข้ากับเจ้ามิได้อยู่บนวิถีเดียวกัน เจ้าไม่มีสิทธิ์มาเรียกข้าเช่นนั้น”

นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ย “???”

ผู้นำเขตหวงห้ามอื่นๆ เองก็ผงะไป

คนผู้นี้เป็นใคร ไฉนจึงวาจาแข็งกร้าวเสียยิ่งกว่าเจ้าเฒ่าลึกลับเหอปั๋วนั่นอีก?

“จะลองหรือไม่?”

ราชันเทพจิ่วหลีกล่าวเสียงเย็น

พุทธองค์กงเหยี่ยเสสรวลพลางปรบมือ “ในเมื่อข้าบอกแล้วว่าจะให้พวกเจ้าตาสว่าง ข้าก็ไม่อาจกลับคำ เข้ามาด้วยกันเลย”

ว่าแล้ว เขาก็เดินไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าว

ตู้ม!

ท้องนภาสั่นสะท้าน สุญตาแตกร้าวเยี่ยงบานกระจก

อักขระยันต์บัญญัติสีดำนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานออกจากรอยร้าว ปรกนภาบังตะวัน

สิ่งน่าตกใจที่สุดคือ ทุกอักขระยันต์บัญญัติสีดำล้วนแปรเปลี่ยนเป็นหนึ่งแดนดิน และยามพวกมันปรากฏขึ้นเต็มไปหมด ก็เปรียบได้กับแดนดินอันไร้ที่สิ้นสุด

ทวยเทพทั้งหลายล้วนขวัญหนี รู้สึกหายใจไม่ออก

ผู้นำเขตหวงห้ามทั้งสิบสามคนต่างมองหน้ากัน ก่อนจะลงมือโจมตีแทบจะพร้อมเพรียงกัน

ชั่วขณะนั้นเปรียบดั่งหายนะมหาวิปโยคบังเกิดขึ้นกะทันหัน

ดวงตาของทุกผู้ยกเว้นซูอี้และซูสิงเค่อเจ็บแปลบ ไม่อาจมองเห็นสิ่งใดได้อีก

ในคลองจักษุของทั้งสอง พุทธองค์กงเหยี่ยก้าวเดินสู่ท้องนภา และเมื่อสะบัดมือ อักขระยันต์บัญญัติหนึ่งพลันทะลวงเวหา แหวกผ่านขอบเขตมิติเวลา ตรึงร่างผู้นำเขตหวงห้ามคนหนึ่งไว้กับที่!

เพียงชั่วพริบตา ร่างของผู้นำเขตหวงห้ามทั้งสิบสามก็ถูกปักจนนิ่งค้างกลางอากาศในท่าโจมตี

ภาพนั้นช่างประหลาดและสะท้านใจยิ่งนัก!

และยังชวนตกตะลึง!

“นี่คืออำนาจเหนือระดับจอมเทพ……”

หัวใจของซูอี้ปั่นป่วน

เขาคาดการณ์ไว้ตรงเผง ผู้กระทำการแทนชาติแรกของเขาผู้นี้ก็ต้องเป็นผู้เหยียบย่างสู่ธารสายยาวแห่งโชคชะตาแล้วเช่นกัน

หาไม่ อีกฝ่ายคงจะไม่มีทางกำราบเจตจำนงทั้งสิบสามของผู้นำเขตหวงห้ามอย่างง่ายดายเพียงนี้!

ซูสิงเค่อชะงักนิ่ง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ในขณะที่มีท่าทางเหม่อลอย

มหาศึกอันสะท้านสะเทือนทั่วฟ้าดินนี้จบลงแล้วหรือ?

ผู้นำเขตหวงห้ามทั้งสิบสามที่ไม่ใช่ตัวตนแห่งยุคสมัยนี้นั้นล้วนเทียบได้กับจอมเทพ กระทั่งอวตารก็สามารถปราบตัวตนที่มีระดับต่ำกว่ามหาเทพได้

ทว่ายามนี้ พวกเขากลับถูกปราบขณะที่เพิ่งเริ่มลงมือ!!

ผู้กระทำเช่นนี้ได้ต้องมีอำนาจเพียงไร?

“ด้วยความแข็งแกร่งและฝีมือของพวกเจ้า เรียกได้ว่าหายากยิ่งทั่วทุกยุคสมัย สะท้านสะเทือนตั้งแต่อดีตจวบปัจจุบัน หาไม่ พวกเจ้าคงไม่มีทางผ่านพ้นห้วงมิติเวลาปั่นป่วนมาได้ โชคไม่ดีที่พวกเจ้าล่วงเกินผู้มิสมควรล่วงเกิน เคราะห์นี้จึงสมควรแล้ว!”

พุทธองค์กงเหยี่ยส่ายหน้า

เขากลับมายืนอยู่ข้างกายซูอี้แล้วดีดนิ้ว

ตู้ม!

อวตารของผู้นำเขตหวงห้ามทั้งสิบสามผู้ถูกตรึงอยู่กลางอากาศต่างระเบิดออกพร้อมกันราวกับดอกไม้ไฟ

ทวยเทพทั้งหลายเพิ่งฟื้นคืนการรับรู้ จึงได้เห็นภาพเหล่านี้พอดิบพอดี พวกเขาอดผงะไปมิได้

ศึกจบแล้วหรือ?

ผู้นำเขตหวงห้ามทั้งสิบสามถูกกำจัดสิ้น!?

เมื่อครู่เกิดอันใดขึ้น?

เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผากของทุกคน

ไร้ผู้ใดให้คำตอบพวกเขาได้

พุทธองค์กงเหยี่ยว่า “ช่างเถอะ ให้ข้าส่งพวกเจ้าเองแล้วกัน!”

เขาสะบัดแขนเสื้อ

ตู้ม!

มิติเวลาทั่วฟ้าดินแปรปรวน พายุอันไร้สิ้นสุดปรากฏขึ้นกวาดพัดร่างของทวยเทพทั้งหลายเยี่ยงใบไม้ลอยตามลมอย่างไม่อาจควบคุมได้

เพียงชั่วพริบตา สรรพสิ่งพลันหายลับ

“ในที่สุดก็เงียบเสียที”

พุทธองค์กงเหยี่ยถอนหายใจยาว

ซูสิงเค่อตะลึงค้างจนจิตใจล่องลอย

ขณะที่ซูอี้กำลังครุ่นคิด เพียงอวตารจำนงอันใกล้สลายนี้อย่างเดียวก็ทรงพลังจนน่าขันแล้ว เช่นนั้นชายผู้ก้าวสู่ธารสายยาวแห่งโชคชะตานี้ต้องทรงพลังเพียงไร?

“สหายเต๋า ข้าเองก็ควรไปเช่นกัน”

พุทธองค์กงเหยี่ยหันมากล่าวกับเขาด้วยสีหน้าคาดหวัง “ข้าสังหรณ์ว่าอีกไม่กี่ปี สหายเต๋าจะหวนคืนสู่จุดสูงสุด และบรรลุสู่วิถีที่สูงกว่าได้!”

ร่างของเขาเลือนรางเยี่ยงแสงเงามายาอันใกล้เสื่อมสลาย

ซูอี้ประคองกำปั้นกล่าว “ขอบคุณมาก”

เขารู้ว่า หากไม่ใช่เพราะมีพุทธองค์กงเหยี่ยอยู่ก่อนหน้านี้ สถานการณ์ในวันนี้คงไม่อาจคลี่คลายได้ง่ายเช่นที่เห็น

พุทธองค์กงเหยี่ยโบกมือด้วยรอยยิ้ม แล้วร่างของเจ้าตัวพลันสลายเป็นพิรุณแสง

“ผู้อาวุโสท่านนั้นคือใครกัน?”

ยามนั้นเอง ซูสิงเค่อจึงเอ่ยถาม

ซูอี้กล่าวเนิบๆ “บุคคลผู้อ้างตนว่ามาเดินสาร”

ซูสิงเค่อ “……”

ต่อจากนั้น คนทั้งสองก็กลับสู่หอคอยพิบัติโบราณ

ซูสิงเค่อได้รับบาดเจ็บสาหัส ต้องฟื้นตัวให้ทันกาล

หนึ่งวันผ่านไป

เมื่อซูสิงเค่อฟื้นตัวขึ้นเล็กน้อย ซูอี้ก็ตัดสินใจจรจาก

ระหว่างเวลาที่ผ่านมา ศัตรูอันน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นพร้อมกันมากมาย อย่าว่าแต่อาณาจักรนิตย์ทิวา เพียงตัวตนประหลาดจากเขตหวงห้ามต่างๆ ยังทำให้ซูอี้สัมผัสได้ถึงวิกฤต

เขาต้องพัฒนาฝีมือโดยเร็วที่สุด

หาไม่ อย่าว่าแต่ไปยังโลกเทพในภายหน้าเลย เกรงว่ากระทั่งหนีให้รอดจากธารสายยาวแห่งยุคสมัยยังทำมิได้!

“เหอปั๋วน่าจะกลับมาในไม่ช้า มิรออีกสักหน่อยหรือ?”

ซูสิงเค่อกล่าว

เขาเองก็ไร้วจีจะกล่าวยามพูดถึงชายชราผู้นี้

อีกฝ่ายรับปากไว้ว่าจะกลับมาในครึ่งปี แต่นี่ก็เลยครึ่งปีไปแล้ว ทว่ายังไม่ได้เห็นแม้กระทั่งเงา!

“ไม่รอแล้วล่ะ”

ซูอี้ส่ายหัว

ซูสิงเค่อว่า “เปลวเพลิงแห่งยุคสมัยคือกุญแจเปิดวิถีแห่งบรรพเทวา นี่คือสาเหตุที่ผู้นำเขตหวงห้ามต่างๆ ยื้อแย่งมันกันอย่างสุดชีวิต”

ซูอี้พลันตะลึง ที่แท้เปลวเพลิงแห่งยุคสมัยก็มีคุณสมบัติพิเศษเพียงนี้หรือ?

“การเข้าสู่วิถีแห่งบรรพเทวาสำหรับตัวตนขอบเขตมหาศาลนั้นเทียบได้กับประสบการณ์ในการพิสูจน์เต๋าเพื่อบรรลุเป็นเทพ ขอเพียงรอดมาได้ พวกเขาก็แทบจะได้เป็นเทพเสียเดี๋ยวนั้นแล้ว”

ซูสิงเค่อกล่าว “นอกจากนั้นยังมีโอกาสบรรลุเทพอันทรงพลังที่สุดตลอดยุคสมัยอยู่ แต่หากไร้เปลวเพลิงแห่งยุคสมัย ผู้ใดก็ล้วนไม่อยากเดินบนวิถีนี้”

หลังจากเว้นช่วงเล็กน้อย เขาก็กล่าวว่า “และจุดเริ่มต้นสู่วิถีแห่งบรรพเทวาก็ตั้งอยู่ในอาณาจักรนิตย์ทิวา”

ซูอี้ประหลาดใจ

ครู่ต่อมา ชายหนุ่มจึงกล่าวว่า “ดูเหมือนอาณาจักรนิตย์ทิวาจะยิ่งน่าไปเยือนขึ้นนะ”

ชายหนุ่มมีความแค้นฝังลึกเมื่อครั้งถูกเก้าเทพสวรรค์แห่งอาณาจักรนิตย์ทิวาประกาศจับ และตั้งใจจะไประบายโทสะที่นั่นมานานแล้ว

ทว่ากระทั่งจุดเริ่มต้นสู่วิถีแห่งบรรพเทวาก็อยู่ในอาณาจักรนิตย์ทิวา เขาจึงไร้เหตุผลที่จะไม่ไป!

“ผู้คนจากเขตหวงห้ามต่างๆ หมายตาเจ้าอยู่แล้ว และเบื้องหลังเก้าเทพสวรรค์จากอาณาจักรนิตย์ทิวาก็มีกลุ่มเต๋าสูงสุดกลุ่มหนึ่งจากโลกเทพอยู่ พวกเขาน่าจะได้ข่าวและเคลื่อนไหวกันแล้ว”

ซูสิงเค่อกล่าวเตือนว่า “เมื่อเจ้าไปยังอาณาจักรนิตย์ทิวาครานี้ ไม่ใช่เจ้านำตัวเองไปติดกับดักหรือ?”

ชายหนุ่มกล่าวพลางแย้มยิ้มว่า “เว้นแต่พวกเขาไม่อยากเข้าสู่วิถีแห่งบรรพเทวา พวกเขาย่อมทำอันใดข้าไม่ได้”

แววตาของอีกฝ่ายดูแปลกพิกล “เมื่อเปรียบเทียบกับวิถีแห่งบรรพเทวา มีผู้ใดในหมู่พวกเขาบ้างที่ไม่ครั่นคร้ามต่ออำนาจวัฏสงสารที่เจ้ามี? สรุปก็คือ ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อทำร้ายเจ้า แต่มาเตือนว่าเจ้าควรคิดให้ดีเสียก่อน”

ว่าแล้ว เขาก็ชี้ตนเอง “ดูข้าสิ สภาพของข้ามิสะบักสะบอมหรือ? หากมิใช่ผู้อาวุโสเดินสารผู้นั้น หนนี้ข้าก็ย่อมไม่อาจเหลือรอด ข้าว่านะ รอให้เหอปั๋วกลับมาก่อนค่อยตัดสินใจจะปลอดภัยที่สุด”

ซูอี้ตบบ่าเขาและกล่าวว่า “ข้าต้องการโอกาสเช่นนี้แหละ”

ท้ายที่สุด ซูสิงเค่อก็ไม่อาจโน้มน้าวอีกฝ่ายได้

วันถัดมา

ดาบเคียงประชิดพาร่างของซูอี้ละล่องทวนกระแส ข้ามธารสายยาวแห่งยุคสมัย

การเดินทางไปยังอาณาจักรนิตย์ทิวานั้นยาวนาน อย่างน้อยก็กินเวลาหนึ่งเดือน และมีจุดจอดพักมากมายรายทาง

ซูอี้ตั้งใจจะหาจุดจอดพักสักแห่งเพื่อแลกสิ่งของที่มีกับโอสถเทพก่อน

ตลอดครึ่งปีที่เขาฝ่าฟันในหอคอยพิบัติโบราณ โอสถเทพที่เขามีแทบไม่เหลือให้ใช้ และต้องหามาเพิ่ม

‘อีกไม่ถึงหนึ่งวัน ก็จะไปถึงเมืองโบราณจิตเกษตรแล้ว’

ซูอี้คิดในใจ

ทันใดนั้น เปลือกตาของชายหนุ่มก็กระตุกวูบ

อึดใจต่อมา ดาบเคียงประชิดก็พุ่งทะยาน พาร่างของเขาเหินเวหา

ตู้ม!

ลึกลงไปในธารใต้เท้า อาชาทองคำเจิดจรัสตัวหนึ่งพลันทะยานโจมตีใส่ซูอี้อย่างรวดเร็วเหลือเชื่อ