บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2062 การล้อมโจมตี ณ เทือกเขาบรรพเทวา

บทที่ 2062 การล้อมโจมตี ณ เทือกเขาบรรพเทวา

อาณาจักรนิตย์ทิวานั้นกว้างใหญ่เยี่ยงโลกกว้างใบหนึ่ง

ทว่ายามบังเกิดศึกที่ทะเลสาบเมฆคล้อย เหตุการณ์ต่อสู้ก็เรียกความสนใจจากทั่วสารทิศได้ทันที

เพราะนี่คือสงครามเทพ!

และมันยังไม่ใช่ศึกเล็กๆ เพียงอำนาจเทพที่ถูกปลดปล่อยในการต่อสู้ก็เพียงพอจะทำให้ทวยเทพทั่วทั้งอาณาจักรนิตย์ทิวาสะดุ้งสะเทือนกันหมดแล้ว

ดังนั้นเมื่อซูอี้พ้นจากวงล้อมในทะเลสาบเมฆคล้อย เขาก็ตกเป็นเป้าในทันที

“เร็วเข้า หยุดเขาไว้!!”

เสียงตะโกนลั่นดังขึ้น เทพห้าคนทะยานเวหาขวางทางตรงหน้าไว้

พวกเขาซุ่มซ่อนอยู่ในบริเวณใกล้เคียงทะเลสาบเมฆคล้อยอยู่ก่อน จึงสามารถเข้าขวางได้ทันที

“ฆ่า!”

คนทั้งห้าโจมตีอย่างสุดกำลังโดยไร้การออมมือ

ตู้ม!

แดนดินระเบิดเลื่อนลั่น รัศมีเทพเจิดจรัสสาดส่อง

ทว่าหนึ่งแสงดาบวูบไหว กลับทิ้งหลุมเลือดไว้บนเวหา

เมื่อแสงดาบนั้นสลายไป เทพทั้งห้าคนก็ตายตกสามบาดเจ็บสอง!

พวกเขาล้วนไม่อาจหยุดอำนาจดาบของซูอี้ ถูกลบหายเยี่ยงเศษกระดาษไปทันทีที่เจอหน้า!

“นี่……”

ในบริเวณใกล้เคียงทะเลสาบเมฆคล้อย ไม่อาจทราบได้ว่ามีผู้ตกตะลึงมากมายเพียงไร

เพียงชั่วพริบตา การสกัดขวางก็พังทลาย

เทพทั้งสามถูกสังหารคาที่!!

ขณะที่ซูอี้หายวับไปนานแล้ว

ครู่ต่อมา

ชายผู้มีผมสีเลือดในอาภรณ์สีเทาปรากฏขึ้นขวางซูอี้จากความว่างเปล่า

“ขอท่านหยุดก่อนเถิด!”

ชายผู้มีผมสีเลือดกล่าว “ข้าพาท่านไปไล่ฆ่าศัตรูได้นะ!”

ตู้ม!

สิ่งที่สนองวาจาของเขาคือปราณดาบอันดุดันอหังการ ทอดตัวยาวสามพันจั้งกลางเวหา ฟาดฟันลงสู่อากาศสนั่นลั่นเยี่ยงธารดาราเก้าสวรรค์ปลิดโปรย

ม่านตาของชายผู้มีผมสีเลือดพลันหดตัว พยายามยื้อยุดไว้อย่างสุดกำลัง

เคร้ง!!!

หอกสีดำวับวามทะยานเวหาหยุดดาบนี้ไว้

ทว่าเพียงพริบตา อำนาจอันน่าสะพรึงกลัวจากปราณดาบนั้นก็ฟาดร่างของชายผู้มีผมสีเลือดกระเด็นกระแทกพื้น

และซูอี้ก็เหินเวหาจรจากไปเนิ่นนาน

พุทธองค์เจียโม่คาดการณ์ไว้ไม่ผิด เขาจะไปที่เทือกเขาบรรพเทวาจริงๆ

เพราะยามทำศึกก่อนหน้านี้ ชายหนุ่มตรวจพบสถานที่ตั้งของเทือกเขาบรรพเทวาจากปราณอันวูบไหวในเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยได้แล้ว

และแน่ใจว่ามันคือทางเข้าวิถีแห่งบรรพเทวา!

ส่วนการกีดขวางที่พบระหว่างทาง ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด เจตนาดีหรือร้าย เขาหาสนใจไม่

ขอเพียงไปถึงวิถีแห่งบรรพเทวา ต่อให้มีการดักโจมตีฆ่าฟันเกิดขึ้นในอาณาจักรนิตย์ทิวา มันก็ล้วนทำอันใดเขาไม่ได้ทั้งสิ้น!

ไม่นานนัก ร่างของซูอี้พลันหายวับอย่างไร้ร่องรอย

ในขณะที่ชายผมสีเลือดซึ่งถูกหนึ่งดาบฟาดกระเด็นไปก่อนหน้านี้ทะยานขึ้นสู่เวหาด้วยสีหน้าคล้ำเครียด มองตามทิศทางที่ซูอี้จรจาก สีหน้าของเขาปรากฏแรงจิตสังหาร

“หากเจ้าไม่ร่วมมือกับเรา เช่นนั้นเจ้าก็มีแต่ต้องตาย!”

ดวงตาของชายผมสีเลือดวาวโรจน์ ทำลายยันต์ลับไปแผ่นหนึ่ง

……

ขณะเดียวกัน

ข่าวแล้วข่าวเล่าสะพัดไปทั่วทั้งอาณาจักรนิตย์ทิวา

“เร็วเข้า ร่างเวียนวัฏของหลี่ฝูโหยวปรากฏตัวแล้ว เขากำลังมุ่งหน้าไปสู่เทือกเขาบรรพเทวา”

“แจ้งผู้อาวุโสสูงสุดให้ไปขวางซูอี้ที่เทือกเขาบรรพเทวาเสีย!”

“ต้องไม่ปล่อยเขานำเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยไปยังวิถีแห่งบรรพเทวาเด็ดขาด!!”

……ในอดีต อาณาจักรนิตย์ทิวารวบรวมเทพไว้มากมาย

พวกเขาส่วนใหญ่เป็นเทพจากขุมกำลังหลักในโลกแห่งเทพ

เมื่อข่าวการเดินทางไปยังเทือกเขาบรรพเทวาของซูอี้ปรากฏขึ้นพร้อมกันในยามนี้ ทั่วทั้งอาณาจักรนิตย์ทิวาก็สั่นสะท้าน ทวยเทพจากขุมกำลังใหญ่ต่างๆ ล้วนออกเคลื่อนไหว

“หนนี้ เจียโม่เลินเล่อเสียแล้ว”

ภายในโถงสีดำแห่งหนึ่ง หลวงจีนผู้มีใบหน้าเยาว์วัยเยี่ยงชายหนุ่มกล่าวขึ้น

หว่างคิ้วของเขามีตราบงกช ถือประคำขาวหนึ่งเส้น แต่งกายสมถะ รูปลักษณ์สุขภาพดี ดวงตากระจ่างใสเยี่ยงนที

“ยามข่าวจากทะเลสาบเมฆคล้อยปรากฏขึ้นก่อนหน้านี้ เจียโม่อันเป็นเทพสวรรค์สูงสุดแห่งอาณาจักรนิตย์ทิวาก็มีโอกาสมากพอที่จะจัดการคนบาปซูอี้ได้แล้ว ทว่ายามนี้… โอกาสอันริบหรี่นั้นได้ดับมอดไป”

หลวงจีนหนุ่มพึมพำว่า “ข่าวการไปยังเทือกเขาบรรพเทวาของคนบาปผู้นั้นถูกแพร่งพรายไปยังขุมกำลังอื่นแล้วในยามนี้ มิอาจทราบได้ว่าหากจับเป็นคนบาปนี้ได้ จะเกิดการต่อสู้มากมายเพียงไร”

ข้างกายเขา หลวงจีนเฒ่าผู้หนึ่งซึ่งนั่งอยู่ในเงามืดของโถงกล่าวว่า “คนบาปผู้ถือครองวัฏสงสาร เปลวเพลิงแห่งยุคสมัย และยังมีอำนาจกรรมวิถีของอี้เต้าเสวียนกับหลี่ฝูโหยว คนเช่นนี้ฆ่ามิง่ายเลย”

หลวงจีนหนุ่มสะดุ้งแล้วพลันเงียบไป

หลวงจีนเฒ่าลุกขึ้นจากเงามืดแล้วกล่าวช้าๆ ว่า “ไปพบสหายเก่าเหล่านั้นกันเถิด และไปดูด้วยว่าคนบาปจะก่อมรสุมยิ่งใหญ่เพียงไรในหนนี้”

ว่าแล้ว เจ้าตัวก็เดินออกไปทางด้านนอกโถงหลัก

ในมือของเขาปรากฏประทีปสีเขียวขึ้นดวงหนึ่งตั้งแต่ยามใดไม่อาจทราบ แสงเงาเผยปราณอมตะ ดูประหนึ่งคงอยู่ตราบนิรันดร์

ขณะเดียวกัน หลวงจีนหนุ่มได้ลุกตามเขาไป

……

เทือกเขาบรรพเทวา

เทือกเขาโบราณในม่านหมอกทมิฬ

นี่เป็นเขตหวงห้ามเขตหนึ่งที่ไร้ผู้ใดกล้าเหยียบย่าง ณ อาณาจักรนิตย์ทิวา แม้กระทั่งเก้าเทพสวรรค์ยังไม่กล้าย่างเยื้องสู่สระอสนิบาตนี้แม้เพียงก้าว

เพราะเทือกเขาโบราณนี้ปกคลุมด้วยอำนาจมิติเวลาทุกหนแห่ง ขอเพียงย่างเข้าไป แม้กระทั่งเทพก็ไม่อาจหวนกลับ ติดอยู่ในอำนาจมิติเวลาไร้ทางหวนคืน!

ในตำนานเล่าขานมาแต่โบราณ จุดเริ่มต้นของวิถีแห่งบรรพเทวานั้นตั้งอยู่ ณ เทือกเขาบรรพเทวานี้!!

ยามเห็นเทือกเขาบรรพเทวาจากไกลๆ ซูอี้พลันสัมผัสได้ว่าเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยซึ่งถูกหลอมรวมกับร่างของเขาใหม่กระเพื่อมเป็นจังหวะดูตื่นตัวพิกล

ประหนึ่งผู้เร่ร่อนได้พบบ้านเกิด!

‘ว่าแล้วเชียว มีเพียงการครอบครองเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยเท่านั้นจึงเสาะพบทางเข้าวิถีแห่งบรรพเทวา และวิถีอันมีเพียงในตำนานนี้ก็จะสามารถฟื้นคืนได้’

ซูอี้กล่าวในใจ

ระหว่างทางก่อนหน้านี้ ซูอี้ถูกสกัดขวางหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็สะบัดหลุดมาได้โดยไร้ความเสี่ยง

ทว่า ขณะที่เขากำลังจะไปถึงเทือกเขาบรรพเทวานั้น ชายหนุ่มกลับชะลอความเร็วลง

ลางสังหรณ์บอกเขาว่ามีแผนลอบสังหารอยู่ในบริเวณใกล้เคียงเทือกเขาบรรพเทวา!!

“คนบาปกำลังมาแล้ว!”

เสียงหนึ่งตวาดลั่นทำลายความเงียบในเทือกเขาบรรพเทวา ก่อนที่รัศมีเทพเรืองรองจะปรากฏ และตามมาด้วยฝูงเทพกลุ่มหนึ่งที่เผยกาย!

พวกเขามีกันถึงสิบกว่าคน

โดยผู้นำเป็นเทพชั้นสูงขอบเขตกำเนิดวาสนาผู้หนึ่ง!!

ซูอี้กวาดตามองผ่านๆ และเห็นจากอาภรณ์ของทวยเทพเหล่านั้นว่าอีกฝ่ายมาจาก ‘บรรพตเทพหมื่นแปร’ ขุมกำลังสูงสุดแห่งหนึ่งในโลกเทพ!

บรรพชนผู้ก่อตั้งของมันคือจอมเทพเทียนฮวง

หนึ่งในจอมเทพผู้ปรากฏกายในสมรภูมิแห่งยุคสมัยเมื่อกาลก่อน และจินจู๋หลิวซึ่งตกตายด้วยมือของซูอี้ก็เป็นทายาทผู้หนึ่งของจอมเทพเทียนฮวง

“ซูอี้ เรามารอที่นี่นานแล้วนะ”

อีกเสียงหนึ่งดังมาจากอีกทิศทาง

จากนั้นเทพอีกกลุ่มก็ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางรัศมีเทพเรืองรอง ดูทรงพลังและกดดันยิ่ง

พวกเขาเป็นยอดฝีมือจาก ‘ศาลเทพเรืองวิญญาณ’ ณ โลกแห่งเทพ!

บรรพชนผู้ก่อตั้งสำนักนี้คือผู้เฒ่าเรืองวิญญาณ คนตกปลา!!

ซูอี้หรี่ตาลง และตระหนักได้ว่าคงมีเทพจากฝ่ายอื่นๆ ซุกซ่อนอยู่ในบริเวณใกล้เคียงเทือกเขาบรรพเทวา

และก็จริงตามนั้น ขณะที่เพิ่งคิดถึงตรงนี้ ทิศต่างๆ ก็เกิดการเคลื่อนไหวพร้อมกัน

เปรี้ยง!

เทพสิบกว่าผู้ปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุ พวกเขามีทั้งชายหญิง ล้วนแต่งกายด้วยชุดนักพรต

เป็นเทพจากศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์แห่งโลกเทพ!

ตู้ม~!

ม้วนภาพมหึมาคลี่ออกกลางเวหา ตามด้วยเทพกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากม้วนภาพ

พวกเขาเป็นเทพปีศาจจาก ‘ศาลปีศาจเก้าลึกล้ำ’

ตู้ม!

หอคอยกระดูกขาวหลังหนึ่งปรากฏขึ้นบนนภา และเหนือหอคอยก็มีปราณมารหนาแน่น รัศมีสีเลือดสะท้อนร่างเทพมารกลุ่มหนึ่ง

……เพียงชั่วพริบตาเดียว บริเวณรอบข้างเทือกเขาบรรพเทวาได้ปรากฏร่างเทพจากกลุ่มเต๋าต่างๆ ขึ้นเรียงแถวกัน เป็นการจัดทัพอันแสนทรงพลัง

เพียงอำนาจเทพจากพวกเขาแต่ละคนก็สามารถปั่นป่วนสวรรค์สะท้านแดนดิน จิตสังหารพวยพุ่งทะลวงเก้าชั้นสรวง

ซูอี้มีเพียงลำพัง จึงดูเดียวดายสะดุดตาเป็นพิเศษ

ทวยเทพที่ปรากฏขึ้นเหล่านี้ เขาไม่คุ้นตาเอาเสียเลย

แต่ด้วยประสบการณ์ของหลี่ฝูโหยว ชายหนุ่มจึงตัดสินได้ว่าอีกฝ่ายมีที่มาเช่นไรจากปราณ รูปลักษณ์ และอาภรณ์

ต้องกล่าวว่าอีกฝ่ายเตรียมการมาเป็นเวลานานแล้ว แทบทุกฝ่ายต่างมีเทพชั้นสูงขอบเขตกำเนิดวาสนาปะปนอยู่ด้วย!

อย่าว่าแต่ในธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัยเลย กระทั่งในโลกเทพ การจัดทัพยิ่งใหญ่เช่นนี้ยังหาได้ยากนัก!

มันปรากฏให้เห็นได้เพียงในสถานที่พิเศษอย่าง ‘สมรภูมิไร้สิ้นสุด’ และ ‘ภูมิเมฆาเก้าสวรรค์’ เท่านั้น

และขุมกำลังหลักทั้งหมดจากโลกเทพในยามนี้ล้วนมาเพื่อจัดการเขาผู้เดียว!

ซูอี้ยืนนิ่ง จากนั้นเขาจึงนำไหสุราออกมาจิบ ต่อจากนี้อาจมีศึกอันดุเดือดเกินคาดเดาบังเกิดขึ้นก็เป็นได้!

แต่อย่างน้อยที่สุด ในยามนี้ ซูอี้ก็ไม่ได้กลัวสิ่งใด

กลัวไปก็เท่านั้น

“ซูอี้!”

ทางฝั่งศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ นักพรตจมูกวัวผู้หนึ่งกล่าวเสียงดังลั่นเยี่ยงอัสนี สะท้อนก้องทั่วทั้งฟ้าดิน

ทว่าชายหนุ่มกลับยกนิ้วขึ้นจุ๊ปากโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ “ชู่ อย่าเพิ่งพูดสิ รอก่อน”

ทุกผู้ “???”

ผู้ใดถูกเทพจากขุมกำลังสูงสุดห้อมล้อมมากมายเพียงนี้ เกรงว่าคงตื่นกลัวไปแล้ว

ทว่าซูอี้มิใช่เช่นนั้น

เขาไม่เพียงเยือกเย็น ยังดูแสนสุขุมไร้ความกลัว!!

“คนบาปพูดถูก สหายร่วมวิถีอีกมากมายยังเดินทางมาไม่ถึง ฉะนั้นอย่าได้รีบร้อนไปเลย หาไม่ ก็คงได้กลายเป็นตั๊กแตนจับจักจั่น มิทันระวังนกขมิ้นเบื้องหลังได้”

เสียงหนึ่งอันทรงอำนาจกล่าวอย่างเนิบช้าก้องกังวานในฟ้าดิน

“วาจานี้ดีแท้ สงครามยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพทหาร”

เสียงหนึ่งดังขึ้นตามมาอย่างอบอุ่นราวสายลมวสันต์

“อย่าลืมว่า ณ สมรภูมิแห่งยุคสมัยในคราก่อน เราปล่อยให้คนผู้นี้พลิกสถานการณ์ได้ หนนี้…จะผิดพลาดซ้ำเดิมไม่ได้เด็ดขาด!”

“หนนี้แตกต่างจากกาลก่อน อวตารของเราถูกสมรภูมิแห่งยุคสมัยจำกัดอำนาจ จึงทำได้เพียงสำแดงพลังที่เทียบเท่ากับเทพชั้นล่างเท่านั้น หนนี้ ข้อจำกัดเช่นนั้นไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว!”

“ข้าแค่ไม่รู้เลยว่าสหายเก่าผู้ใดจะปรากฏขึ้นอย่างเกินคาดคิดบ้าง จึงอยากรอชมก่อน”

……บทสนทนาเหล่านี้ดังขึ้นจากตีนเทือกเขาบรรพเทวา

แต่เมื่อมองตามไป ผู้มองกลับเห็นเพียงว่าในบริเวณนั้นมีชั้นรัศมีเทพลึกลับอันยิ่งใหญ่อยู่ และเงาตะคุ่มสิบกว่าร่างปรากฏอยู่

แต่หลังฟังบทสนทนา ทวยเทพจากขุมกำลังหลักต่างๆ ก็ล้วนไม่กล้าลงมือบุ่มบ่าม พวกเขายืนอยู่นิ่งกับที่แล้วเฝ้ารออย่างเคร่งขรึม

พวกเขาทำเพียงจับจ้องและจ่อปราณไว้กับซูอี้ ราวกลัวว่าชายหนุ่มจะหลบหนี

ทว่าซูอี้ไม่ได้หนี

เขาเพียงเงยหน้าขึ้นจิบเมรัย ดวงตามองไปยังตีนเขาบรรพเทวา

แม้สิบกว่าเงาร่างนั้นจะแสนเลือนราง แต่จากเสียงและบทสนทนา เขาก็ตัดสินตัวตนของเจ้าเฒ่าเหล่านี้ได้ทันที

ผู้เฒ่าเรืองวิญญาณ จอมเทพเทียนฮวง เทพปีศาจราหู จอมเทพจากตระกูลเหวินเหริน เหวินเหรินฉิน จอมเทพอวิ๋นเหอจากศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์และคนอื่นๆ

อวตารเจตจำนงของเจ้าเฒ่าเหล่านี้ล้วนเคยปรากฏกายในสมรภูมิแห่งยุคสมัย ณ แดนเซียน!

ดังนั้นชายหนุ่มจะไม่รู้จักพวกเขาได้หรือ?

และเมื่อผนวกกับประสบการณ์ของหลี่ฝูโหยวในยามนี้ ซูอี้ไม่ต้องคิดก็รู้ได้ว่าไฉนเจ้าเฒ่าเหล่านี้จึงมองเขาเป็นศัตรู

สรุปก็คือ ก่อนตกตาย พวกเขาเคยเป็นศัตรูตัวฉกาจของหลี่ฝูโหยว ซึ่งเคยทำศึกกันหลายต่อหลายปี ณ สมรภูมิไร้สิ้นสุดแห่งโลกเทพ!!

‘ใช้สมบัติเทพพรางปราณบนร่าง ดูเหมือนอวตารเจตจำนงของเจ้าเฒ่าเหล่านี้ก็ถูกปราณของธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัยคุกคามเช่นกัน และไม่กล้าบุ่มบ่ามเผยอำนาจเทพของตนออกมา’

ซูอี้คิดเร็วจี๋

ธารสายยาวแห่งยุคสมัยนั้นพิเศษยิ่ง ยิ่งการฝึกฝนของเทพสูงส่ง การสยบปราบและผลข้างเคียงที่ต้องประสบก็ยิ่งร้ายแรง

ดังนั้นร่างจริงของจอมเทพเหล่านี้จึงมิกล้าออกมาด้วยตนเอง

พวกเขามาเยือนได้เพียงอวตารเจตจำนงเท่านั้น

ทว่าแตกต่างจากสมรภูมิแห่งยุคสมัย อวตารเจตจำนงของจอมเทพเหล่านี้จะไม่ถูกจำกัดพลังอีกต่อไปในอาณาจักรนิตย์ทิวา ซึ่งสามารถเผยอำนาจในการต่อสู้อันน่าสะพรึงกลัวได้

อำนาจต่อสู้เช่นนี้สามารถทำให้เทพชั้นสูงครั่นคร้ามหวาดหวั่น!

ต่อให้ลงมืออย่างสุดกำลัง ร่างอวตารของจอมเทพเหล่านี้ก็จะถูกผลกระทบย้อนกลับ ทว่าก็ไม่ได้ส่งผลใดๆ ต่อร่างจริงของพวกเขาเลย

เพราะถึงอย่างไร อวตารเจตจำนงเช่นนี้ถึงทำลายไปก็ไม่เสียหาย

“ให้สหายเต๋าทั้งหลายรอนานเสียแล้ว”

ขณะที่ซูอี้กำลังครุ่นคิด เสียงชราวัยเสียงหนึ่งพลันก้องขึ้นในโลกหล้า

และทันใดนั้น สายตามากมายก็มองตามเสียงเป็นตาเดียว