บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2063 เหลียนเซิง

บทที่ 2063 เหลียนเซิง

พร้อมกันนั้น หลวงจีนเฒ่าร่างผอมผู้หนึ่งก็เดินมาจากไกลๆ

แต่ละก้าวล้วนบังเกิดบงกชผลิบาน แสงธรรมสาดส่องงดงาม

อำนาจล่องหนอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านทั่วในฟ้าดิน ทำให้เทพชั้นสูงขอบเขตกำเนิดวาสนามากมายอดหน้าเปลี่ยนสีกันมิได้ และไม่กล้ามองตรงๆ

เบื้องหลังหลวงจีนเฒ่ามีหลวงจีนผู้ดูเยาว์วัยเช่นชายหนุ่มอีกผู้หนึ่ง หว่างคิ้วมีตราประทับบงกช ท่าทางสุขภาพดี แต่งกายเรียบง่ายสมถะ

หลวงจีนเฒ่านี้คือพุทธเจ้าแผดตะเกียง!

ทุกผู้ในโลกเทพล้วนรู้จัก

ขณะที่หลวงจีนหนุ่มเบื้องหลังเขากลับไม่คุ้นตาสำหรับใครหลายคน

แต่เมื่อเห็นตราบงกชที่หว่างคิ้วของอีกฝ่าย หลายคนพลันนึกถึงข่าวลือหนึ่งขึ้นมาได้……

บุตรพุทธะเหลียนเซิง!

ทารกเทพอันกำเนิดจาก ‘บงกชเขียวฮุ่นตุ้น’ พร้อมธรรมฤทัยเก้าทวาร พุทธธาตุห้าสีและจิตเทพบงกชเขียว!

ยามคนผู้นี้กำเนิด พุทธเจ้าแผดตะเกียงแห่งอดีตกาล พระพุทธศากยมุนีแห่งปัจจุบันกาล และพุทธตถาคตแห่งอนาคตกาลล้วนมาพิทักษ์วิถีให้เขาด้วยตนเอง!

กล่าวกันว่าเขาเกิดมาเพื่อตรัสรู้ เข้าสู่วิถีฝึกฝนตั้งแต่อายุสามปี รู้แจ้งยามเจ็ดปี เติบโตได้สิบเอ็ดปีก็ชี้ไปยังยอดเขาสูงสุดของภูเขาวิญญาณสุขาวดี กล่าวว่าในสิบปี ที่นี่จะเป็นที่พำนักของข้า

และจริงดังวาจา เพียงแปดปีจากนั้น เขาก็ได้พำนักที่ยอดเขาของภูเขาวิญญาณสุขาวดี กลายเป็นอรหันต์ผดุงลัทธิซึ่งอายุน้อยที่สุดในช่วงเวลาที่ผ่านมา!

เหตุการณ์นี้ก่อให้เกิดเสียงฮือฮาในโลกแห่งเทพ และนามของ ‘เหลียนเซิง’ ยังเป็นที่เล่าขานทั่วเก้าสวรรค์จรดแดน ทว่าน้อยคนนักในโลกแห่งเทพจะได้พบกับเขา

เหตุผลนั้นเป็นเพราะเหลียนเซิงฝึกฝนอย่างต่อเนื่องมาร้อยกว่าปี ไม่เคยเหยียบย่างออกมาแม้เพียงก้าว!

คำร่ำลือเกี่ยวกับเขาก็แสนลึกลับเต็มไปด้วยปริศนามาโดยตลอด

และผู้คนก็ตระหนักได้แล้วในยามนี้ว่าหลวงจีนผู้มีใบหน้าอ่อนเยาว์นี้ต้องเป็นบุตรพุทธะเหลียนเซิงแน่แท้!!

ในโลกแห่งเทพ เหลียนเซิงนั้นเป็นที่รู้จักในฐานะ ‘ผู้ได้รับเลือกจากสวรรค์’ บุตรคนโปรดแห่งวิถีสวรรค์ผู้ถือกำเนิดมาพร้อมวาสนายิ่งใหญ่!

“แผดตะเกียง เจ้าพาเหลียนเซิงมา ไม่กลัวเกิดอุบัติเหตุหรือไร?”

เสียงแหบแห้งเสียงหนึ่งดังขึ้นจากบนพื้น ผู้พูดคือผู้เฒ่าเรืองวิญญาณ วจีนั้นแผ่กังวานทั่วทั้งแดนดิน

“หากโลกนี้มีหายนะนับร้อยพันล้าน ก็ต้องมีวิถีปัดป้องอยู่เป็นร้อยพัน และหายนะในวันนี้ เหลียนเซิงไม่อาจพลาดได้ และมิควรพลาดด้วย”

พุทธเจ้าแผดตะเกียงกล่าวอย่างเยือกเย็น

ว่าแล้ว เขาพลันหันไปถามซูอี้ “สหายเต๋าคิดเช่นไรกับศิษย์ใกล้ชิดจากสำนักข้าผู้นี้หรือ?”

ซูอี้มองพินิจเหลียนเซิงหัวจรดเท้าและกล่าวว่า “หากเขาได้รับมรดกแห่งอดีต ปัจจุบัน และอนาคต ความสำเร็จในภายหน้าของเขาจะเหนือกว่าเจ้า”

พุทธเจ้าแผดตะเกียงแย้มยิ้มกล่าว “ประเสริฐ สหายเต๋าช่างฉลาดเฉลียวเยี่ยงประทีปแท้ เห็นได้ทันทีว่าเหลียนเซิงต้องทำเช่นไรก่อนจะบรรลุเป็นเทพ”

ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับแย้มยิ้ม “พระสูตรอดีตกาล พระสูตรปัจจุบันกาล และพระสูตรอนาคตกาล สามวิถีพุทธอันแตกต่างสิ้นเชิง ข้าไม่เคยได้ยินเลยว่าจะมีผู้ใดสามารถหลอมรวมสามกรรมวิถีเหล่านี้เป็นหนึ่งได้”

“ข้าทำได้”

ทันใดนั้น เหลียนเซิงผู้ดูราวชายหนุ่มก็กล่าวขึ้น

ซูอี้เลิกคิ้ว “จริงหรือ?”

อีกฝ่ายกล่าวอย่างสุขุม “สมณะมิพูดปด แต่หากข้าต้องการหลอมรวมกรรมวิถีแห่งอดีต ปัจจุบัน และอนาคต ข้ายังต้องการความช่วยเหลือจากท่านอยู่”

ดวงตาของซูอี้ดูแปลกพิกล “ข้า?”

“ถูกต้อง”

เหลียนเซิงกล่าวต่ออีกว่า “ข้าต้องการเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย มีเพียงอำนาจที่มาฮุ่นตุ้นอันกำเนิดอารยธรรมยุคสมัยได้นี้เท่านั้นที่จะช่วยให้ข้าบรรลุเป็นเทพ หลอมรวมกรรมวิถีแห่งอดีต ปัจจุบัน และอนาคตได้”

รอบทิศเงียบงัน

ทุกผู้ต่างประหลาดใจ พวกเขาล้วนไม่คาดคิดเลยว่าเหลียนเซิงจะเผยเจตนาออกมาอย่างซื่อตรงยิ่ง

สมกับวาจา ‘สมณะมิพูดปด’ จริงๆ

ซูอี้ครุ่นคิดแล้วกล่าวว่า “ว่าเช่นนี้ เจ้าเฒ่าแผดตะเกียงก็จะช่วยเจ้าชิงเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยสินะ?”

เหลียนเซิงตอบ “หากท่านยอมมอบมันมา ก็เลี่ยงเหตุพลิกผันไปได้”

ซูอี้เสสรวล จากนั้นเขาก็หันไปกล่าวกับพุทธเจ้าแผดตะเกียงว่า “แม้ศิษย์ใกล้ชิดผู้นี้ของเจ้าจะพูดจาไม่เข้าหู แต่เขาซื่อตรงกว่าเจ้ามากนัก อย่างน้อยก็ไม่พลิกลิ้นบิดวาจาไปมา ซื่อตรงทั้งคำพูดการกระทำ หัวใจและเจตนา ไม่เลวเลย”

พุทธเจ้าแผดตะเกียงกล่าว “หากเป็นที่ชื่นชมของจอมดาบหลิงซูได้ ข้าผู้เป็นอาจารย์ก็ยิ้มหน้าบานได้แล้ว”

ว่าแล้ว เขาก็จดจ้องชายหนุ่มอย่างลึกล้ำ “และข้าก็อยากแสดงความยินดีกับสหายเต๋าเช่นกันที่หลอมรวมกรรมวิถีความทรงจำของจอมดาบหลิงซูได้สำเร็จ และได้พบกับตัวตนแท้จริงท่ามกลางวัฏสงสารอีกครั้ง”

ทันทีที่ว่าจาเหล่านี้ถูกกล่าว รอบทิศพลันอื้ออึงด้วยบทสนทนา

จอมเทพสิบกว่าผู้เหล่านั้นล้วนมีความคิดแตกต่าง

ยามอยู่ในสมรภูมิแห่งยุคสมัย ณ แดนเซียน พวกเขาล้วนตระหนักได้แล้วว่าซูอี้ยังไม่ฟื้นความทรงจำและกรรมวิถีของจอมดาบหลิงซูหลี่ฝูโหยว

แต่ซูอี้ในยามนี้แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง!

“พบตัวตนที่แท้จริงอีกครั้ง?”

ซูอี้ส่ายหัว “ข้าเป็นข้ามานานแล้ว ตัวตนใดๆ ล้วนเป็นอดีต สำหรับข้า มันก็เหมือนความฝันอันเลื่อนลอยเท่านั้น”

พุทธเจ้าแผดตะเกียงผงะไป ก่อนจะทวนวาจาว่า “เป็นข้ามานานแล้ว… เป็นวาจาที่ดีแท้! มิน่าเล่า ยามหวนคืนในชาตินี้ สหายเต๋าจึงแตกต่างจากกาลก่อน”

ขณะสนทนากัน เสียงแหวกอากาศก็แว่วมาจากไกลๆ

พุทธองค์เจียโม่และเทพสวรรค์คนอื่นๆ ก็มาถึงแล้วเช่นกัน

เมื่อเห็นสถานการณ์ในบริเวณเทือกเขาบรรพเทวา เทพสวรรค์ทั้งหลายต่างสูดหายใจเฮือก รู้สึกครั่นคร้ามในใจยิ่ง

การจัดทัพนี้น่ากลัวจริงแท้!

พวกเขาต่างแยกย้ายกันไปตามฝ่ายต่างๆ อย่างไม่รู้ตัว

อันที่จริง เก้าเทพสวรรค์แห่งอาณาจักรนิตย์ทิวานี้ต่างก็มาจากขุมกำลังสูงสุดในโลกเทพทั้งสิ้น

เหมือนพุทธองค์เจียโม่ ซึ่งเกี่ยวข้องกับภูเขาวิญญาณสุขาวดีอย่างไม่อาจตัดขาด

“สหายเต๋า คนของเราจะมากันครบแล้ว เจ้าคิดว่านี่เป็นการจัดขบวนต้อนรับเจ้าในชาตินี้อย่างจริงใจหรือไม่?”

พุทธเจ้าแผดตะเกียงถามเบาๆ

พร้อมกันนั้น สุญญะห่างไกลออกไปพลันแปรเปลี่ยน ร่างอวตารของจอมเทพสิบกว่าผู้ รวมถึงผู้เฒ่าเรืองวิญญาณ เหวินเหรินฉิน จอมเทพเทียนฮวง และจอมเทพอวิ๋นเหอต่างตามมาสมทบ

ชั่วขณะนั้น ปราณของแต่ละผู้ทะลวงสู่เวหารวมเป็นหนึ่ง สร้างเป็นโครงข่ายล่องหนปกคลุมทั่วทั้งฟ้าดิน ผนึกแดนดินใกล้เคียงไว้โดยสมบูรณ์

และที่บริเวณด้านนอก ทวยเทพจากฝ่ายต่างๆ เองก็กำลังจับตามองอยู่!

มองปราดเดียวก็เห็นเทพมากมายเต็มไปหมด จัดเรียงเป็นทัพยิ่งใหญ่เพียงพอจะทำให้สวรรค์แตกตื่น

และทั้งหมดนี้ก็เพื่อฆ่าซูอี้ผู้เดียว!

ชายหนุ่มจิบเมรัยขณะกล่าวเรียบเรื่อยว่า “หลังกาลเวลาผ่านไปแสนนาน พวกเจ้าก็ยังเป็นคนหน้าเดิมๆ ข้าเบื่อจะเห็นแล้ว ในโลกเทพอันกว้างไกลนี้ไม่มีผู้เลิศล้ำคนอื่นเลยหรือ?”

วาจานั้นทำให้หลายคนขมวดคิ้ว รู้สึกเหมือนถูกดูหมิ่น

ผู้เฒ่าเรืองวิญญาณกล่าวด้วยแววตาเย็นเยียบ “ไม่ว่าโลกเทพจะใหญ่โตเพียงไร มันก็รองรับจอมเทพได้ไม่มากหรอก ในสายตาเจ้าหลี่ฝูโหยว จอมเทพเหมือนหัวผักกาดจริงๆ หรือ?”

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา มีผู้บรรลุเป็นจอมเทพบ้าง?”

จอมเทพเทียนฮวงกล่าวขึ้นเสียงดัง “ทั้งรากฐานและความแข็งแกร่งของคนเหล่านั้น พวกเขาเป็นเพียงผู้มาใหม่ในหมู่จอมเทพ น้อยคนนักจะกล้าเข้ามาพัวพันกับเหตุการณ์ในวันนี้!”

ทันทีที่กล่าวเช่นนี้ เสียงแหบพร่าหนึ่งพลันดังขึ้น “โลกเทพไม่มี แต่ในธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัยนี้มี!”

ตู้ม!

ไกลออกไปใต้ท้องนภา ทันใดนั้นเมฆสายฟ้าก็ก่อตัวขึ้น ปรากฏร่างเลือนรางของชายผู้หนึ่งท่ามกลางเมฆสายฟ้า ไม่อาจเห็นใบหน้าได้ชัดเจน

แต่เมื่อร่างของอีกฝ่ายปรากฏขึ้น ปราณหายนะประหลาดอันน่าสะพรึงกลัวก็พลันแผ่ซ่าน

ซูอี้จำได้ทันทีว่าเขาคือนักพรตเต๋าเชียนเจี๋ย!

ตัวตนสูงสุดของหนึ่งยุคสมัยอันไม่ใช่ปัจจุบันกาล ตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวผู้กระเสือกกระสนรอดชีวิตจากอดีตกาลมายังมิติเวลาอันปั่นป่วนในยามนี้

ผู้นำหนึ่งในแปดเขตหวงห้ามในธารสายยาวแห่งยุคสมัย……เกาะกำราบมาร!

พร้อมกันนั้น ทั่วสารทิศพลันบังเกิดเสียงอื้ออึง เกิดการถกเถียงกันจ้าละหวั่น

“นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ย? ตัวตนประหลาดจากเกาะกำราบมารนั่นน่ะหรือ?”

“เป็นปราณอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก เกรงว่าร่างจริงของเขาก็มีการฝึกฝนเทียบได้กับจอมเทพ!”

……ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทวยเทพบางผู้ที่นี่รู้ที่มาของนักพรตเต๋าเชียนเจี๋ย!

จอมเทพอย่างพุทธเจ้าแผดตะเกียงและผู้เฒ่าเรืองวิญญาณอดขมวดคิ้วกันมิได้

แต่ก็ไม่ได้ประหลาดใจ

พวกเขาต่างคาดการณ์ถึงสถานการณ์นี้ไว้แล้ว!

เพราะถึงอย่างไร การเบิกวิถีแห่งบรรพเทวาครานี้ไม่เพียงเกี่ยวพันกับการแก่งแย่งเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย ยังมีซูอี้ ชายหนุ่มผู้ถือครองวัฏสงสารอยู่ด้วย

จึงเป็นธรรมดาหากผู้มีอำนาจคิดจะสอดมือเข้ามายุ่ง ด้วยไม่อยากพลาดโอกาสดีงามเช่นนี้ไป!

“สหายเต๋า เราพบหน้ากันอีกแล้ว”

หลังจากนักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยมาถึง เขาก็ประสานกำปั้นคำนับให้แก่ซูอี้จากไกลๆ

ดูประหนึ่งสหายเก่าหวนพบพาน ทว่าซูอี้ไม่ได้คิดจริงจัง

เขากล่าวเสียงเนิบนาบว่า “เจ้าไม่น่าใช่ผู้เดียวที่มายังอาณาจักรนิตย์ตะวันครั้งนี้กระมัง?”

“แน่นอน”

นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยพยักหน้า “ทุกท่าน ในเมื่อถึงเวลาเผยทุกสิ่งที่มี ก็อย่าเร้นกายต่อเลย ออกมาพบกับสหายร่วมวิถีผู้ที่เราสามารถเรียกเป็น ‘สหายเต๋า’ ในวันนี้กันเถิด”

“ได้”

“ข้ารอไม่ไหวแล้ว”

“ออกก็ได้”

เสียงแล้วเสียงเล่าดังตามกัน

และแสนไกลในสุญญะ กลุ่มแสงสีม่วงพลันก่อร่างขึ้นเป็นสตรีชุดม่วงผู้หนึ่งก่อนใคร ทั่วทั้งร่างของนางพร่างพรมด้วยพิรุณแสงสีม่วง ทว่าแม้กายจะถูกปกคลุมจนไม่อาจเห็นได้ชัดเจน แต่มันก็ยังให้ความรู้สึกสูงส่งชวนตะลึงออกมา

ราชันเทพจิ่วหลี!

ผู้นำหนึ่งในแปดเขตหวงห้าม ‘บรรพตนพเคราะห์’

และถัดมา ตัวตนประหลาดอันน่าสะพรึงกลัวผู้แล้วผู้เล่าก็พากันปรากฏขึ้นมา มีทั้งชายหญิง ต่างรูปลักษณ์อาภรณ์ ทว่าพวกเขาล้วนแต่มีอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวยิ่ง

“ราชันเทพล่วนกู่!”

“ธิดาเทพกูเยี่ย!”

“ราชันเทพเทียนจิ้ว!”

“จอมมารอวิ๋นจั้ง!”

……ยามจดจำตัวตนของผู้ร้ายกาจเหล่านี้ได้ ผู้คนมากมายต่างตกตะลึงระคนประหลาดใจ

แม้ทวยเทพจากฝ่ายต่างๆ แห่งโลกเทพจะยังคงพากันระแวดระวังขึ้นมา สีหน้าของพวกเขาเคร่งขรึมจริงจังขึ้นมา

พวกเขาเกรงว่าเหตุการณ์ในวันนี้คงไม่จบง่ายๆ เสียแล้ว!

ท้ายที่สุด พวกนักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยกับราชันเทพจิ่วหลีก็มีร่างอวตารของผู้นำเขตหวงห้ามสิบสามคนมาปรากฏพร้อมกัน

ไร้ผู้ใดเป็นตัวตนของยุคสมัยนี้ ทว่าพวกเขาต่างเป็นตัวตนสูงสุดผู้อยู่รอดจากอารยธรรมยุคสมัยอันสูญสลายตามกาล ข้ามผ่านมิติเวลาอันรวนเรมาจนถึงยุคปัจจุบัน

แก่นแท้และความแข็งแกร่งของพวกเขาร้ายกาจเก่าแก่กว่าจอมเทพบางผู้ที่นี่เสียอีก!

เมื่อพวกเขาปรากฏขึ้นพร้อมกันในยามนี้ ฟ้าดินในบริเวณเทือกเขาบรรพเทวานี้ก็ยิ่งหดหู่ เทพชั้นสูงขอบเขตกำเนิดวาสนาทั้งหลายถูกกดดันจนสีหน้าเคร่งเครียดกว่ายามใด

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว จอมเทพอย่างพุทธเจ้าแผดตะเกียงกลับเยือกเย็นที่สุด

ทว่าเมื่อเห็นพวกนักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยและราชันเทพเทียนจิ้ว สีหน้าของพวกเขาพลันเคร่งขรึมขึ้นมากเช่นกัน

นี่คือศัตรู!

และรับมือได้ยากยิ่ง!

ทว่าซูอี้กลับเพียงจิบเมรัยในไหเบาๆ พลางมองภาพตรงหน้าอย่างไร้อารมณ์

เมื่อเห็นผู้นำเขตหวงห้ามอันคุ้นตาปรากฏขึ้นตามกัน เขายังมีกะใจมากล่าวหยอกเย้าว่า “ทัพของพวกเจ้าพังยับที่หน้าหอคอยพิบัติโบราณเมื่อคราวก่อน หนนี้พวกเจ้าไม่ห่วงจะผิดซ้ำรอยเดิมหรือไร?”

หนึ่งวจีตะลึงทั่วทิศ

มีเรื่องเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ!?