บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2064 ตอบแทนบุญคุณ
บทที่ 2064 ตอบแทนบุญคุณ
เมื่อได้ยินวาจาของซูอี้ นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ย ราชันเทพเทียนจิ้วและผู้นำเขตหวงห้ามคนอื่นๆ พลันเงียบกริบ
ทว่าทันใดนั้น นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยก็กล่าวพร้อมกับแย้มยิ้มว่า “ที่นี่วันนี้ สหายเต๋าอยู่ลำพังโดยแท้จริงแล้ว”
เหล่าผู้ฟังล้วนฮือฮา
นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยมิได้ปฏิเสธ!
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าซูอี้กล่าวไว้ถูกต้อง ผู้นำเขตหวงห้ามเหล่านี้เคยแพ้พ่ายตรงหน้าชายหนุ่มมาเมื่อไม่นานนี้จริงๆ
ช่างน่าเหลือเชื่อนัก
“ข้าอยู่ลำพังจริงๆ นั่นแล”
ทว่าเขากลับกล่าวอย่างไม่รีบร้อน “แต่หากไม่มีข้า พวกเจ้าย่อมละเมอเพ้อพกเป็นแน่หากจะเข้าไปในวิถีแห่งบรรพเทวา”
“ก็ไม่เสมอไป”
พุทธเจ้าแผดตะเกียงชี้เหลียนเซิงที่อยู่ข้างกายเขา “ในโลกนี้ ไม่ได้มีเพียงสหายเต๋าที่ควบคุมเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยได้ ศิษย์ใกล้ชิดของข้าก็ทำได้เช่นกัน หากมิเชื่อก็ลองดูได้”
ซูอี้กล่าวยิ้มๆ “แล้วหากข้าทำลายเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยไปเล่า?”
ทุกผู้ “……”
หากผู้พูดเป็นคนอื่น คงไม่มีผู้ใดเชื่อ
เพราะถึงอย่างไร นี่ก็คือเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย!
ทว่าซูอี้นั้นแตกต่าง เขาเป็นร่างเวียนวัฏของหลี่ฝูโหยวและถือครองอำนาจวัฏสงสาร หากอยากจะทำลายเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย ก็ยากจะกล่าวว่าจริงหรือเท็จ!
“ทำลายเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยไปก็ไม่เป็นไร”
ทันใดนั้น ผู้เฒ่าเรืองวิญญาณพลันกล่าวขึ้น “ขอเพียงกำจัดคนบาปเช่นเจ้าได้ที่เทือกเขาบรรพเทวานี้ ก็ถือเป็นผลงานมากมายแล้ว!”
“ถูกต้อง เปลวเพลิงแห่งยุคสมัยอันใด วิถีแห่งบรรพเทวาอันใด เทียบกับการฆ่าเจ้าคนบาปนี้แล้วล้วนไม่สำคัญ”
จอมเทพเทียนฮวงกล่าวอย่างมาดร้าย
“สหายเต๋าทั้งหลายคิดเช่นไร?”
พุทธเจ้าแผดตะเกียงกล่าวกับผู้นำเขตหวงห้ามทั้งหลาย
“เราไม่สนใจความเป็นความตายของเขา สิ่งที่เราใส่ใจคือวัฏสงสารและเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย”
นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยกล่าวอย่างเฉยชา
ผู้นำเขตหวงห้ามอื่นๆ ต่างพยักหน้า
พวกเขาไม่ใช่ตัวตนในยุคสมัยนี้ และร่างจริงยังติดอยู่ในเขตหวงห้ามต่างๆ จึงต้องการอำนาจวัฏสงสารมาปลดปล่อยคืนอิสระอย่างเร่งด่วน
ส่วนซูอี้จะเป็นหรือตายนั้น พวกเขาหาใส่ใจไม่
ชายหนุ่มอดมิได้ที่จะถากถางว่า “หวนคิดถึงยามอยู่ในนครสาบสูญแล้ว พวกเจ้าล้วนส่งทูตมาเชิญข้าไปเป็นแขก ช่างกระตือรือร้นเหลือเกิน แต่ยามนี้กลับแปรพักตร์กันไวดุจพลิกหน้าหนังสือเชียว”
น้ำเสียงของชายหนุ่มเผยความประชดประชันอย่างชัดเจน
“สหายเต๋า เป็นเช่นที่ข้ากล่าว ยามนี้กับยามนั้นไม่เหมือนกัน”
นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยรำพึง “หากเจ้าก้มหัวให้ข้าเสียแต่ทีแรก มีหรือเจ้าจะประสบเหตุร้ายแรงเช่นนี้ในปัจจุบัน?”
“……ทว่ามันก็ยังไม่สายไปหรอกนะ”
ธิดาเทพกูเยี่ยกล่าวเสียงเย็น “หากยอมจำนนเสีย เราก็จะช่วยเจ้าเช่นกัน จะทำหรือไม่?”
ทันใดนั้น บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมา
หากผู้นำเขตหวงห้ามเหล่านั้นตั้งใจจะช่วยซูอี้จริงๆ เหตุการณ์ยื้อแย่งนี้ก็ย่อมแสนดุเดือดเหนือสิ่งใด!
ซูอี้กวาดสายตามองทุกผู้โดยรอบ ก่อนจะส่ายหัว “พึ่งใครไม่สู้พึ่งตนเอง การจำนนที่ว่านั่น ท้ายที่สุดก็คือการหยามเกียรติกันอยู่ดี!”
ว่าแล้ว เขาก็เงยหน้าดื่มสุรา ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “นอกจากนั้น นักดาบเช่นข้าไม่เคยรักตัวกลัวตาย ข้าหรือจะสนใจคำขู่เช่นนี้?”
ชายหนุ่มยืนลำพัง ท่าทีสุขุมเยือกเย็น เขามองทวยเทพราวกับอีกฝ่ายไร้ตัวตน เป็นกิริยาสูงส่งอันทำให้ทวยเทพบางผู้ลอบทอดถอนใจ
แม้จะไม่ต้องการ แต่ก็ต้องยอมรับว่าความห้าวหาญของอีกฝ่ายนั้นโดดเด่นเหลือเกิน!
“สหายเต๋าคิดจะสู้กันหรือ?”
ดวงตาของพุทธเจ้าแผดตะเกียงวูบไหว ดูเคร่งขรึมจริงจัง
พร้อมกับวจีนั้น บรรยากาศซึ่งเดิมกดดันอยู่แล้วก็ยิ่งทวีความตึงเครียด
ทวยเทพต่างพร้อมลงมือ!
จิตสังหารพวยพุ่งสู่เก้าสวรรค์ฉาบทั่วแดน
ซูอี้เดินไปยังเทือกเขาบรรพเทวาขณะกล่าวว่า “โอกาสรอดของข้าอยู่ในวิถีแห่งบรรพเทวา และยามนี้ ข้าจะเปิดประตูสู่วิถีแห่งบรรพเทวา จะมาขวางก็ได้”
ในมือของเขาปรากฏเพลิงแสงฮุ่นตุ้นโกลาหลขึ้น
มันคือเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย
ตู้ม!
ราวตรวจจับปราณเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยได้ เทือกเขาบรรพเทวาซึ่งอยู่ห่างออกไปพลันสั่นสะท้าน มิติเวลาโกลาหลมากมายก่อตัวประหนึ่งทะเลคลั่ง
ภาพนี้ทำให้ผู้ชมทั้งหลายแตกตื่น
จอมเทพและผู้นำเขตหวงห้ามทั้งหลายต่างโผทะยาน ดวงตาเปี่ยมจิตสังหารเตรียมลงมือ!
ไร้ผู้ใดยอมให้ซูอี้เข้าสู่วิถีแห่งบรรพเทวาได้
ก่อนหน้านี้ พวกเขาอยู่นิ่งเสมอเพราะกำลังเผชิญหน้ากันอยู่ ทุกผู้ล้วนรู้ว่าใครขยับก่อน จะตกเป็นเป้าโจมตีของคนทุกผู้!
ทว่าเมื่อซูอี้เคลื่อนไหวในยามนี้ สถานการณ์ทั้งหมดก็พลันแปรเปลี่ยน
จอมเทพและผู้นำเขตหวงห้ามทั้งหลายต่างพร้อมลงมือ!
แต่ชายหนุ่มกลับดูเหมือนไม่รับรู้ เขาเดินต่อไปตามใจราวอยู่ในแดนดินรกร้างไร้ผู้คน
ท่าทางเยือกเย็นนั้นทำให้ทวยเทพมากมายรู้สึกละอายแก่ใจ
เมื่อลองถามตนเองดู หากเปลี่ยนพวกเขาไปอยู่แทนซูอี้ ใครเล่าจะสงบใจได้เพียงนี้?
“สหายเต๋า เราร่วมมือจับตัวคนผู้นี้กันก่อนแล้วค่อยตัดสินแบ่งสรร เจ้าคิดเห็นอย่างไร?”
พุทธเจ้าแผดตะเกียงประนมมือสรรเสริญพุทธคุณ
ประทีปเขียวลอยเด่นตรงหน้าเขา เผยปราณร้ายกาจสะท้านสะเทือนฟ้าดิน
“ได้”
นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยพยักหน้ารับ
พวกเขาล้วนรู้ว่าหากมัวสู้กันเอง พวกเขาจะเปิดโอกาสให้ซูอี้ และจะทำให้ตัวแปรเกินคาดเดาจะบังเกิดขึ้นได้ อีกทั้งชายหนุ่มจะฉวยโอกาสหนีไปได้!
ดังนั้นผู้นำเขตหวงห้ามทั้งหลายจึงตอบตกลงอย่างไร้ลังเล
ตู้ม!
ทันใดนั้น จิตสังหารบนร่างจอมเทพและผู้นำเขตหวงห้ามต่างๆ ก็พุ่งไปทางซูอี้อย่างพร้อมเพรียง ฟ้าดินแปรเปลี่ยนสีสัน แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวกวาดผ่าน มันรุนแรงเสียจนทวยเทพจากฝ่ายต่างๆ ไม่อาจต้านทานไหว ลมหายใจของพวกเขาขาดห้วง จำต้องล่าถอยไป
ซูอี้ชะงักฝีเท้า
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนั้นถาโถมเยี่ยงคลื่นยักษ์ถล่มแดน ทำให้ร่างของชายหนุ่มแข็งทื่อ พลังปราณทั่วกายแทบสลายโดยพลัน
น่าสะพรึงกลัวนัก!
ราวบรรพตศักดิ์สิทธิ์นับร้อยกดทับลงมาบนร่างของเขาพร้อมกัน
แม้ชายหนุ่มจะโคจรวิถีเต๋าขอบเขตพินิจสุดขั้วอย่างสุดกำลัง ก็ยังมิอาจต้านทานกำลังของพวกมันไหว
“เจ้าเฒ่าพวกนี้ยังคงไร้ยางอายเช่นกาลก่อนจริงๆ……”
ซูอี้ลอบรำพึง
ยังดีที่เขาไม่เคยคิดจะใช้อำนาจของตนเข้ารับตรงๆ
เพราะมันโง่เง่ายิ่งนัก ไม่ต่างจากแมลงเม่าสู้ไฟเลย!
นักดาบไม่รักตัวกลัวตาย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะบ้าบิ่นจนคิดทำลายตัวเอง!
การล้อมสังหารเช่นนี้ หากเปลี่ยนเป็นเทพชั้นสูง ก็ล้วนแต่ต้องตกตาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาในยามนี้เพิ่งบรรลุสู่ขอบเขตพินิจสุดขั้วได้เท่านั้น ยังไม่ทันได้เป็นเทพ แล้วจะแตกต่างอันใดกับการไม่ประมาณตน ส่งตัวเองไปตาย?
ทว่า ขณะที่เขากำลังจะตอบโต้นั้นเอง เหตุการณ์ไม่คาดฝันพลันบังเกิดขึ้น!
ตู้ม!
เพลิงสีแดงฉานพร่างพรมลงมาจากนภา ฉีกกระชากเวหาสลายสุญญะทั่วทศทิศ ส่งอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวถล่มฟ้าทลายแดนกวาดผ่านทั่วทุกตัวตน
จอมเทพกับผู้นำเขตหวงห้ามต่างๆ ซึ่งกำลังจะลงมือล้วนหัวใจเย็นยะเยือก ม่านตาหดตัวตามกัน
ช่างเป็นปราณที่แข็งแกร่งนัก!
ใครจะเข้ามาพัวพันกัน?
ช่างหาญกล้าเสียนี่กระไร!
“พวกเจ้านี่หน้าไม่อายกันจริงๆ”
เสียงพึมพำเบาๆ ดังขึ้นพร้อมอาภรณ์แดงพลิ้วไหวปรากฏลักษณ์ พิรุณแสงโปรยปรายแปรเปลี่ยนเป็นร่างผอมเพรียวอันงามสง่าร่างหนึ่ง
เรือนผมยาวสีขาวดุจหิมะโรยตัวระเอว รูปลักษณ์ตรึงจิตเปี่ยมเสน่ห์ ผิวขาวกระจ่างเกินหิมะ วางตัวทะนงสง่า!
ลั่วเสวียนจี!
อดีตผู้นำนครสาบสูญ!
เมื่อนางปรากฏขึ้น ทั่วทิศก็พากันเซ็งแซ่
ซูอี้เลิกคิ้วครุ่นคิด
เขาประหลาดใจเล็กน้อย
เพราะสถานการณ์ในวันนี้อันตรายยิ่ง และจากนิสัยของลั่วเสวียนจี การที่นางกล้าเข้ามาแทรกแซง ณ ยามนี้นับว่าเกินคาดของซูอี้ไปบ้าง
ทว่าเขาในยามนี้ยังไม่แน่ใจว่าสตรีอันตรายผู้นี้ต้องการกระทำสิ่งใดกันแน่
“ลั่วเสวียนจี เจ้าทำเช่นนี้หมายความเยี่ยงไร?”
นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยกล่าวเสียงเย็น
ในฐานะผู้นำเขตหวงห้ามเหมือนกัน นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ย ราชันเทพเทียนจิ้วและคนอื่นๆ ย่อมรู้ถึงการมีอยู่ของสตรีผู้นี้
ผู้นำนครสาบสูญลั่วเสวียนจี!
ใบหน้าของทวยเทพมากมายเปลี่ยนสี พวกเขาตระหนักได้แล้วว่าสตรีชุดแดงผู้นี้เป็นใคร
“หมายความเช่นไร?”
ลั่วเสวียนจีเยื้องย่างแผ่วเบา และหลังจากมาถึง นางก็กล่าวอย่างแดกดันว่า “พวกเจ้าล้วนแต่เป็นผู้นำเขตหวงห้าม แต่กลับร่วมมือกันรังแกคนหนุ่มผู้เดียวซึ่งยังมิได้เป็นเทพ ไม่ละอายกันบ้างหรือ? ช่าง… ไร้ยางอายกันจริงๆ!”
แล้วนางก็หันไปกล่าวกับพุทธเจ้าแผดตะเกียงและจอมเทพทั้งหลาย “และพวกเจ้า พวกเจ้าทั้งหลายต่างเป็นจอมเทพแห่งปัจจุบันกาล แต่ยามนี้กลับจัดทัพมาเสียใหญ่โตโดยไร้ลังเลเพียงเพื่อจัดการชายหนุ่มผู้เดียว และยังร่วมมือกันโจมตีอีก ข้าควรบอกว่าพวกเจ้าขี้กลัวเยี่ยงหนู หรือจะด่าว่าไร้ยางอายอีกหนดี?”
ทันใดนั้น สีหน้าของทุกผู้พลันถมึงทึง
“ข้าพบพานคนไร้ยางอายมาก็เยอะ แต่ไม่เคยพบผู้ใดหน้าด้านหน้าทนเช่นพวกเจ้ามาก่อนเลย”
ลั่วเสวียนจีค่อนแคะอย่างไร้ความเกรงใจ “ข้าอยากรู้นักว่าพวกเจ้าจะรู้สึกอย่างไรยามสรรพชีวิตทั่วนภาสรวงรู้ว่าพวกไอ้แก่อย่างพวกเจ้าน่ารังเกียจไร้ยางอายกันเช่นนี้! ศิษยานุศิษย์คงคิดว่าเจ้าช่างน่าละอายเป็นแน่!”
วาจาของนางดุด่าอย่างไร้ปิดบัง จนสีหน้าชราของจอมเทพบางผู้พลันบิดเบี้ยวอย่างเกินหยุดยั้ง
ทวยเทพจากฝ่ายต่างๆ ในและแวกเดียวกันล้วนมองหน้ากัน
ไร้ผู้ใดคาดคิดว่าผู้นำนครสาบสูญอันลึกลับนี้จะไม่ได้มาเพื่อขอส่วนแบ่ง แต่กลับเลือกช่วยเหลือซูอี้!
“พอแล้ว!”
จอมเทพเทียนฮวงตวาดลั่น “เจ้าคิดจะอยู่ข้างเจ้าซูอี้นี่แล้วเป็นศัตรูกับพวกข้าหรือ?”
ดวงตาของเขาเจิดจ้าเยี่ยงอัสนี จิตสังหารเดือดพล่าน
จอมเทพอื่นๆ เองก็ดูย่ำแย่
“เปล่า ข้ามาที่นี่เพื่อตอบแทนบุญคุณ”
ลั่วเสวียนจีจับเส้นผมไปทัดหู และกล่าวว่า “สหายเต๋าซูช่วยชีวิตข้าไว้ และยามนี้เขากำลังถูกพวกไอ้แก่หน้าไม่อายอย่างพวกเจ้ารังแก ข้าจะอยู่เฉยได้เช่นไร?”
ตอบแทนบุญคุณ!
ผู้ช่วยชีวิต!
ทุกผู้ต่างงุนงง
แต่เรื่องนั้นหามีค่าไม่ วาจาของลั่วเสวียนจีทำให้ทุกผู้ตระหนักแล้วว่าเจ้านครสาบสูญผู้นี้ตั้งใจช่วยซูอี้!
“แค่เจ้าหรือ?”
ยามนั้น ราชันเทพเทียนจิ้วอดแค่นยิ้มมิได้ “มิประมาณตนเอง!!”
ตู้ม!
ลั่วเสวียนจีลงมือเฉียบพลัน หัตถ์หยกขาวเยี่ยงหิมะยกขึ้นวาด ฟาดร่างของราชันเทพเทียนจิ้วกระเด็นไป
รอยร้าวมากมายปรากฏขึ้นบนร่างอวตารของเขา แทบระเบิดแหลกคาที่!
เหล่าผู้ชมล้วนตะลึง
แต่พร้อมกันนั้น ปราณอำนาจประหลาดอันร้ายแรงสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากเหนือสรวง ฟาดฟันเข้าใส่ร่างอรชรของหญิงสาวจนสะท้านสั่น สีหน้าปรากฏความเจ็บปวด
ทุกผู้ซึ่งเดิมเดือดดาลสงบใจลง สัมผัสได้ว่ามีบางสิ่งผิดแปลก
“นี่……ร่างจริงของเจ้าหรือ!?”
นักพรตเต๋าเชียนเจี๋ยกล่าวอย่างประหลาดใจ
ก่อนหน้านี้ ปราณประหลาดอันน่าสะพรึงกลัวซึ่งฟาดลงบนร่างของลั่วเสวียนจีมาจากกฎบัญญัติจากธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัย ยิ่งวิถีเต๋าร้ายกาจยิ่งส่งผลกระทบรุนแรง
นี่ยังเป็นเหตุผลที่ผู้นำเขตหวงห้ามต่างๆ ทำได้เพียงส่งอวตารเจตจำนงของตนมาปรากฏ
ทว่าลั่วเสวียนจีนั้นแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด!
“ใช่”
รอยยิ้มเจิดจรัสปรากฏบนใบหน้างดงามไร้ที่ติของลั่วเสวียนจี “สหายเต๋าซูช่วยร่างจริงของข้าให้เป็นอิสระจากนครสาบสูญ ข้าหรือจะไม่ตอบแทนบุญคุณอันยิ่งใหญ่เช่นนี้?”
ว่าแล้ว นางก็หันกลับมา ยกรอยยิ้มคำนับให้ซูอี้ซึ่งอยู่ไม่ไกล พลางกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“หนนี้ ข้าจะใช้ชีวิตตอบแทนบุญคุณ แสดงความบริสุทธิ์ใจต่อสหายเต๋า!”
Comments for chapter "บทที่ 2064 ตอบแทนบุญคุณ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
