บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2074 เลือกฝั่ง!

บทที่ 2074 เลือกฝั่ง!

ลั่วเสวียนจีออกไปรับแขกด้วยตัวเอง

สำหรับผู้ที่ไม่ทราบคงคิดว่าหญิงสาวผู้นี้คือหนึ่งในลูกน้องของเขา แต่ผู้ที่เข้าใจจริงๆ จะล่วงรู้ว่าตัวตนที่น่าสะพรึงของหญิงสาวผู้นี้คืออะไร!

“กล้าพยายามอย่างหนักเพื่อบรรลุเป้าหมาย มีความยืดหยุ่นพอดี ไม่สงสัยเลยว่าเหตุใดนางจึงสามารถใช้ชีวิตอยู่ในช่วงกาลที่ผ่านมา จนเอาตัวรอดจากความโกลาหลของมิติเวลาจนมาถึงปัจจุบันได้”

ซูอี้ลอบถอนหายใจ

เขารู้ดีว่าลั่วเสวียนจีผู้นี้อันตรายยิ่ง นิสัยคาดเดาไม่ได้ ดังนั้นจึงห้ามประเมินค่านางต่ำเกินไปเด็ดขาด

แน่นอน หากสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้ มันคงจะดีเสียกว่า

ไม่ช้า ด้วยการนำของลั่วเสวียนจี เลี่ยซิงชวีกับเลี่ยเหลิ่งก็เดินเข้ามาในจวน

เลี่ยซิงชวีถือพัด สวมชุดคลุมขงจื่อ ไม่ต่างจากนักปราชญ์ ท่าทางดูดีนัก

เมื่อเลี่ยเหลิ่งเห็นซูอี้ เขาพลันรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

“ข้าไม่ชอบคุยเรื่องเล็กน้อย และไม่สนใจเกี่ยวกับพิธีการเล็กน้อยเหล่านี้ด้วย หากมีอันใดจะพูดก็เชิญพูดมาได้เลย”

ซูอี้นั่งเก้าอี้หวายโดยไม่ขยับไปไหน

เลี่ยซิงชวีไม่สนใจ เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “สหายเต๋าตรงไปตรงมาและใจกว้างนัก ช่างมีนิสัยสมชายชาตรีจริงๆ”

เขาชี้ไปยังเลี่ยเหลิ่งผู้อยู่ด้านข้าง “หลานชายของข้าถูกผู้อื่นหลอกใช้ ข้ามาที่นี่เพื่อคลายความเข้าใจผิดกับสหายเต๋า”

เลี่ยเหลิ่งหายใจเข้า เขาประสานมือคำนับแล้วกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ข้าตามืดบอด ต้องขอบคุณนายท่านที่ช่วยเรียกสติ ข้าจึงมีโอกาสได้แก้ไข หากตอนนี้ท่านยังโกรธเคืองอยู่ ข้าหวังว่าท่านจะให้อภัย”

ขณะกล่าว เขาก็ก้มคำนับ

ชายหนุ่มโบกมือ กล่าวว่า “เอาล่ะ ในสายตาของข้า มันก็แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ควรค่าให้กล่าวถึงหรอก”

เลี่ยซิงชวีหัวเราะแล้วกล่าวว่า “สหายเต๋าช่างมีจิตวิญญาณสูงส่งยิ่งนัก กว้างขวางเปิดเผย ช่างน่านับถือยิ่ง”

เขาชื่นชมซูอี้ก่อน จากนั้นจึงกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ข้ามาเยือนในครั้งนี้ เพื่อใช้โอกาสนี้แสดงจุดยืนของตัวเอง ความขัดแย้งก่อนหน้านี้ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับข้า เหตุผลที่ทำไมหลานชายของข้าถึงถูกคนอื่นหลอกใช้ ก็เพราะใครบางผู้อยากลากข้าให้เจอกับปัญหา เพื่อให้ข้ากลายเป็นศัตรูกับสหายเต๋า”

ซูอี้กับลั่วเสวียนจีต่างประหลาดใจ

“เช่นนั้นใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้?”

ซูอี้ถามด้วยความสนใจยิ่ง

“นักบวชสูงสุดที่สองฉินเหวินเสี้ยว”

เลี่ยซิงชวีกล่าวตามตรงว่า “เขาอยากลากข้าไปเจอกับปัญหา ข้าจะปล่อยให้เขาทำเช่นนั้นไม่ได้ ยิ่งกว่านั้น เรื่องมันเริ่มขึ้นก็เพราะเขา ข้าไม่อยากตกเป็นแพะรับบาปโดยไร้เหตุผล”

ซูอี้ครุ่นคิด “พวกเจ้าไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกันหรือ?”

เลี่ยซิงชวียิ้มแห้ง “ไม่ใช่อยู่แล้ว”

“ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหตุใดกฎระเบียบในเมืองนี้ ถึงถูกผู้อื่นนำไปใช้หาผลประโยชน์ ขนาดนักบวชสูงสุดทั้งสามยังไม่เป็นหนึ่งเดียวกันเลย แล้วเช่นนี้จะทำให้กฎมันยุติธรรมได้อย่างไร?”

ซูอี้กล่าวอย่างแผ่วเบา

ในน้ำเสียงไร้ซึ่งการเสียดสีใดๆ

ทว่าเลี่ยเหลิ่งอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ซูอี้ผู้นี้คิดว่าอาของเขาคุยด้วยง่ายอย่างนั้นหรือ? ช่างโอหังเกินไปแล้ว

เลี่ยซิงชวีถอนหายใจพลางส่ายหน้า “สหายเต๋าคงยังไม่ทราบ ว่าวิถีแห่งบรรพเทวาไม่ได้เปิดมานานเกินไป ทุกสิ่งในเมืองแห่งการเริ่มต้นนี้เปลี่ยนไปนานแล้ว มันแตกต่างจากก่อนหน้ายิ่งนัก”

ซูอี้พ่นลมออกจมูก ก่อนจะถามว่า “เจ้าเล่าอย่างละเอียดได้หรือไม่?”

เลี่ยซิงชวีหัวเราะแล้วตอบว่า “ถ้าสหายเต๋าไม่รังเกียจ ข้าก็ไม่ว่าอะไรที่จะสนทนากับสหายเต๋าเกี่ยวกับเรื่องนี้”

“มานั่งคุยกัน”

ซูอี้ผายมือเป็นสัญญาณ

“ขอบคุณ” เลี่ยซิงชวีสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงท่าทีของอีกฝ่าย จึงเผยรอยยิ้ม ก่อนนั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง

ขณะที่เลี่ยเหลิ่งนั่งอยู่ทางด้านหลังของเลี่ยซิงชวีอย่างรู้งาน

บทสนทนาเช่นนี้นับว่าดี

ไม่ว่าซูอี้จะถามอันใด เลี่ยซิงชวีก็ล่วงรู้ทุกสิ่ง

แม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวที่เกี่ยวข้องกับนักบวชสูงสุดทั้งสาม ยังถูกกล่าวถึงสั้นๆ

ไม่ช้า ซูอี้ก็ได้ทราบหลายสิ่ง

ในอดีต กฎระเบียบของเมืองแห่งการเริ่มต้นถูกควบคุมโดยวัตถุศักดิ์สิทธิ์ต้องห้ามสามชิ้นมาตลอด มันไม่สามารถถูกเจตจำนงของมนุษย์เปลี่ยนแปลงได้ง่ายดาย!

ต่อให้เป็นนักบวชสูงสุดทั้งสามก็ไม่มีสิทธิ์ละเมิดกฎ

เพราะเหตุนี้ ในอดีตที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด สูงส่งหรือต่ำต้อย ขอเพียงก้าวเข้าสู่เมืองแห่งการเริ่มต้นก็ไม่มีใครกล้าละเมิดกฎ!

แม้กระทั่งทวยเทพก็ไม่ละเว้น!

วัตถุศักดิ์สิทธิ์ต้องห้ามสามชิ้นนี้ประกอบไปด้วยคันฉ่องเทพกระจ่างชัด ไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์ และกลองฟ้องร้อง!

คันฉ่องเทพกระจ่างชัดถูกควบคุมโดยนักบวชสูงสุด มันแขวนไว้ด้านบนในจวนเจ้าเมือง ล่วงรู้ทุกสิ่ง มองเห็นการทะเลาะวิวาททั้งหลายที่เกิดขึ้นในเมือง ทุกสิ่งจะถูกมองผ่านกระจก คอยแยกถูกผิดดำขาว

ไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์ถูกควบคุมโดยนักบวชสูงสุดที่สอง มันเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดในบรรดาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ทั้งสาม ซึ่งสามารถสะกดเทพมารได้!

กลองฟ้องร้องถูกควบคุมโดยนักบวชสูงสุดที่สาม วัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนี้พิเศษนัก น้อยครั้งที่จะได้ใช้ แต่ทันทีที่ใช้ นั่นหมายความว่ามีเรื่องคับข้องใจ!

ความคับข้องใจที่ว่ามักเกี่ยวข้องกับการละเมิดกฎระเบียบ แต่การแหกกฎนั้น มันมีเหตุผลลับซ่อนเร้นอยู่

ด้วยเหตุนี้ จึงต้องใช้กลองฟ้องร้องเพื่อล้างแค้นความอยุติธรรมให้ตัวเอง และเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง

ตามที่เลี่ยซิงชวีว่า เมื่อนานมาแล้ว เรื่องทั้งหมดนี้ได้เกิดการแปรเปลี่ยน

เหตุผลนั้นเรียบง่าย เดิมที ‘คันฉ่องเทพกระจ่างชัด’ ถูกควบคุมโดยนักบวชสูงสุด ทว่ากลับถูกขโมยไปจนหายสาบสูญ

ส่วน ‘กลองฟ้องร้อง’ ที่ถูกควบคุมโดยนักบวชสูงสุดที่สาม ไม้ตีกลองก็หายไป มีเพียงกลองใบใหญ่ใบเดียวที่หลงเหลืออยู่ในจวนเจ้าเมือง แต่หากไม่มีไม้ตีกลอง วัตถุศักดิ์สิทธิ์นี้ก็ไม่อาจสำแดงอำนาจวิเศษที่แท้จริงออกมาได้

เหลือเพียงไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์ที่ยังอยู่ในการควบคุมของนักบวชสูงสุดที่สอง

ด้วยเหตุนี้เอง นักบวชสูงสุดฝ่าเทียนหมิงจึงเหมือนกับพยัคฆ์ที่ถูกถอนเขี้ยวออกไป แม้จะดูเหมือนเป็นผู้ปกครองเมืองแห่งการเริ่มต้น แต่ความจริงแล้วเขามีอำนาจไม่มากนัก

ตอนนี้คนที่มีอำนาจมากที่สุดคือนักบวชสูงสุดที่สอง ฉินเหวินเสี้ยว!

เขาครอบครองอาวุธสังหารขนาดใหญ่อย่างไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์ ซึ่งสามารถใช้พลังของกฎเกณฑ์ลึกล้ำในเมืองเพื่อสะกดและสังหารผู้ละเมิดกฎเหล่านั้นได้ ตัดสินเป็นตายได้ อำนาจมหาศาลนัก

นอกจากนี้ ฉินเหวินเสี้ยวยังมีตระกูลฉินโบราณหนุนหลังอยู่ และตระกูลฉินโบราณก็คือหนึ่งในอำนาจสูงสุดบนวิถีแห่งบรรพเทวา

สิ่งที่เกิดกับซูอี้ในวันนี้มาจากคำสั่งของฉินเหวินเสี้ยว ทำให้เลี่ยเหลิ่งนำกลุ่มผู้พิทักษ์เมืองมาประหัตประหาร

ส่วนเลี่ยเหลิ่ง เขาเป็นหลานของเลี่ยซิงชวีได้ถูกฉินเหวินเสี้ยวหลอกใช้ เพื่อลากนักบวชสูงสุดที่สามมาเจอกับปัญหา!

หลังจากเข้าใจเรื่องนี้ ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว พลางถามว่า “เหตุใดเขาจึงอยากลากเจ้ามาเจอปัญหาด้วย?”

เลี่ยซิงชวีถอนหายใจ ก่อนจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง

คันฉ่องเทพกระจ่างชัดถูกขโมยไป ไม้ตีของกลองฟ้องร้องก็หายไปเช่นกัน ตอนนี้กฎระเบียบของเมืองแห่งการเริ่มต้นถูกตัดสินโดยนักบวชสูงสุดทั้งสาม!

นักบวชสูงสุดเมินเฉยต่อเรื่องทางโลกมาตลอด จึงไม่เต็มใจที่จะให้ใครเข้ามารบกวน แต่ท่าทีของเขาก็ชัดเจนนัก ทุกสิ่งควรเป็นไปตามกฎ!

ภายใต้สถานการณ์เช่นนั้น หากนักบวชสูงสุดที่สองหมายมาดจะจัดการกับซูอี้ เขาก็จำต้องทำให้ทุกอย่างลงตัว และถูกต้องตามกฎระเบียบ

แต่ตรงจุดนี้มีปัญหาอยู่

กฎคือของตาย มนุษย์คือคนเป็น!

นอกจากนี้ยังไม่มีคันฉ่องเทพกระจ่างชัดกับกลองฟ้องร้องไว้สำแดงอิทธิฤทธิ์ ไม่ว่าการกระทำของนักบวชสูงสุดที่สองจะถูกต้องตามกฎระเบียบหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนักบวชสูงสุดทั้งสาม

นักบวชสูงสุดฝ่าเทียนหมิงมาจาก ‘สำนักนิติธรรมนิยม’ โบราณ เขาจึงมีความขัดแย้งกับนักบวชสูงสุดที่สองมาโดยตลอด

ดังนั้น หากฉินเหวินเสี้ยวอยากให้การกระทำของเขาถูกต้องตามระเบียบ เพื่อให้นักบวชสูงสุดไม่พบข้อผิดพลาด เขาก็ทำได้เพียงลากเลี่ยซิงชวีมาเอี่ยวด้วย!

ตามกฎเมืองแล้ว ขอเพียงท่าทีของนักบวชสูงสุดสองคนเหมือนกัน พวกเขาย่อมตัดสินได้ไม่ว่าเรื่องดังกล่าวจะถูกต้องตามระเบียบหรือไม่!

ตอนนี้ ซูอี้เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว

ชายหนุ่มลูบคางพลางกล่าวว่า “หมายความว่า ถ้าข้าฆ่าเลี่ยเหลิ่งในวันนี้ เจ้าจะต้องไม่รามือแน่นอน ทั้งยังเป็นเหตุให้เจ้าสนับสนุนนักบวชสูงสุดที่สองฉินเหวินเสี้ยว เพื่อต่อสู้กับข้าอย่างหนัก ภายใต้สถานการณ์ดังกล่าว นักบวชสูงสุดก็จะไม่สามารถคัดค้านได้ใช่หรือไม่?”

เลี่ยซิงชวีพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ถูกต้อง”

หลังจากนิ่งไป เขากล่าวต่อว่า “นอกจากนี้ แผนลวงสังหารนี้ยังเกี่ยวข้องกับคนต่างถิ่นอีกด้วย ตอนพวกเขาเข้าเมืองแห่งการเริ่มต้นเมื่อสามวันก่อน คนพวกนั้นได้กลายเป็นแขกของนักบวชสูงสุดที่สองไปแล้ว”

ซูอี้กล่าวว่า “ยอดฝีมือของขุมกำลังใหญ่เหล่านั้นมาจากโลกเทพหรือไม่?”

“ถูกต้อง”

เลี่ยซิงชวีพยักหน้า

“มิน่าเล่า แผนลวงสังหารนี้ถึงเกิดขึ้นไวนัก ที่แท้ก็มีบางผู้ไม่สนใจกฎของเมืองแห่งการเริ่มต้นนี่เอง”

ซูอี้กล่าวอย่างแผ่วเบา หลังจากนั้นเขาพลันถามว่า “ถ้างั้น ท่าทีของเจ้าเล่า?”

เลี่ยซิงชวีผู้นี้น่าสนใจยิ่ง ในฐานะนักบวชสูงสุดทั้งสามของเมืองแห่งการเริ่มต้น แต่กลับมาหาถึงหน้าบ้านตัวเองเช่นนี้ เขาไม่เพียงขอให้เลี่ยเหลิ่งขอโทษเท่านั้น ทว่ายังมาช่วยคลายความเข้าใจผิด พร้อมกับบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดด้วยตัวเองอย่างอดทน ราวกับเกรงว่าตัวซูอี้จะคิดมากจนเกินไป

ท่าทีเช่นนี้ต้องไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่คิดแน่นอน

เลี่ยซิงชวีหุบยิ้มทันที จากนั้นเขาก็ตอบอย่างเคร่งขรึมว่า “ขอไม่ปกปิดสหายเต๋าก็แล้วกัน ข้ามีท่าทีแตกต่างจากนักบวชสูงสุดและนักบวชสูงสุดที่สอง! จุดประสงค์ที่มาที่นี่ เพื่อที่จะยืนอยู่ฝั่งสหายเต๋า!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ผู้ชมพลันตกอยู่ในความเงียบงัน

ลั่วเสวียนจีผู้ฟังมาโดยตลอดเผยสายตาแปลกประหลาด พลางครุ่นคิด

เลี่ยเหลิ่งตกตะลึง คล้ายแทบเสียสติ

ก่อนหน้านี้ อาของเขาไม่ได้บอกว่าจะเลือกยืนอยู่ฝั่งซูอี้แม้แต่น้อย!

นี่ไม่เท่ากับเป็นการฉีกหน้าฉินเหวินเสี้ยวหรอกหรือ?

“ท่านอา ถึงแม้หลานผู้นี้จะถูกหลอกใช้ แต่ก็ไม่มีอันใดเกิดขึ้น ท่านไม่ต้องทำเพื่อหลานชาย จนเลือกที่จะเดินทางสายนี้ก็ได้!”

เลี่ยเหลิ่งรีบเปิดปากห้ามปราม

หัวใจของเขาอบอุ่น ตื้นตันใจ ตระหนักได้ว่าที่ท่านอาทำเช่นนี้ก็เพื่อช่วยเขาระบายโทสะ!

ทว่าผลลัพธ์กลับร้ายแรงเกินไป การลงมือบุ่มบ่ามจะทำให้สูญเสียทุกสิ่ง!

เขาไม่อยากให้ท่านอาทำเพื่อตัวเขา จนถึงขั้นกระโดดลงไปในหลุมไฟ!

เลี่ยซิงชวีตกตะลึง “ใครบอกว่าข้าทำเพื่อเจ้ากัน?”

“…ไม่ใช่หรือ?” เลี่ยเหลิ่งประหลาดใจ

เลี่ยซิงชวีหัวเราะแล้วตอบว่า “หากเพื่อระบายโทสะให้เจ้า ข้าไม่จำเป็นต้องหาเรื่องกับฉินเหวินเสี้ยวเลย”

เลี่ยเหลิ่งพลันรู้สึกขายหน้า เขาตระหนักได้ว่าตัวเองคิดมากเกินไป เขา…ไม่ได้สลักสำคัญขนาดนั้นแม้แต่นิดเดียว!

“เพราะเหตุใด?” ซูอี้ถามด้วยความสงสัย

เลี่ยซิงชวีเงียบสักพัก ก่อนจะตอบว่า “เหตุผลพิเศษนี้ ข้าต้องขอโทษสหายเต๋าด้วยที่ไม่สามารถบอกได้ แต่ข้าเชื่อว่าหลังจากสหายเต๋าผ่านบททดสอบทั้งเก้าแล้ว เจ้าก็จะเข้าใจสิ่งที่ข้าทำในวันนี้เอง!”

หลังกล่าวเช่นนั้น เจ้าตัวพลันลุกขึ้นจากเก้าอี้ จัดชุดให้เรียบร้อย ก่อนจะกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “สิ่งที่พวกเราคุยกันในวันนี้ หากแพร่งพรายออกไป ข้าเกรงว่ามันจะทำให้ตระกูลข้าเข้ามาพัวพัน ข้าจึงหวังว่าท่านจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ”

ซูอี้พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ย่อมได้”

เห็นได้ชัดว่าเลี่ยซิงชวีโล่งอกในพลันเมื่อได้ยินชายหนุ่มรับคำ

ส่วนเลี่ยเหลิ่งตกตะลึง ภายในใจคิดว่านี่ท่านอาเสียสติไปแล้วหรือ ทั้งที่รู้ว่าจะทำให้ทั้งตระกูลต้องเข้ามาพัวพัน แล้วทำไมถึงเลือกทำเช่นนี้?

ทำเช่นนี้ไปเพื่ออันใด?

เลี่ยเหลิ่งไม่เข้าใจ

ริมฝีปากของลั่วเสวียนจีโค้งขึ้นเล็กน้อย ราวกับเข้าใจบางสิ่ง

“ข้ารับปากเช่นกัน ไม่ว่านักบวชสูงสุดที่สองจะทำอันใด ข้าจะพยายามสุดความสามารถเพื่อขัดขวางให้จงได้!”

“จากนั้นจะขอความยุติธรรมจากนักบวชสูงสุดด้วยตัวเอง ข้าจะพยายามสุดความสามารถ เพื่อคุ้มกันสหายเต๋าออกจากเมืองแห่งการเริ่มต้น นำพาท่านเข้าสู่เส้นทางแห่งการทดสอบ!”

เลี่ยซิงชวีดูเคร่งขรึม คำพูดทรงพลังนัก

ซูอี้ยิ้ม พลางกล่าวว่า “ข้าจะไปพรุ่งนี้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ คงจะปล่อยผ่านไปไม่ได้!”

แม้คำพูดจะราบเรียบ แต่มีจิตสังหารแผ่ออกมาอยู่เล็กน้อย

ทำให้หัวใจของทุกผู้เกิดความเคารพยำเกรง!