บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2097 เจ็ดมหาเทพ

บทที่ 2097 เจ็ดมหาเทพ

ร่วมมือต่อไป?

ซูอี้อดหัวเราะไม่ได้

ก่อนเขาจะทันได้พูด เทพชั้นสูงเหล่านั้นต่างพากันปริปากร้องขอไม่หยุด

“เราถูกหลอกมาแล้วหนึ่งหน ได้รับบทเรียนอันเจ็บปวด และจะไม่ทำผิดซ้ำสองอีก!”

“สหายเต๋าซูต้องการผู้ช่วยยามไปถึงเขตเทพโบราณเป็นแน่แท้ แล้วไฉนจึงไม่ปล่อยความขัดเคืองเก่าไปเสียเล่า?”

……ทวยเทพทั้งหลายต่างตะลีตะลาน

ด้วยฉินชงหยางและอีกเจ็ดคนล้วนแต่เป็นเทพชั้นสูง แต่กลับถูกสยบลงแน่นิ่งในพริบตา! ใครเล่าจะไม่สะพรึงกลัว?

“ข้าบอกแล้ว ยามพวกเจ้ามีโอกาสที่ข้าให้ ถนอมมันไว้ให้ดี แต่ในเมื่อพวกเจ้าคิดไปว่าตนฉลาดล้ำ แล้วจะโทษผู้ใดได้?”

ซูอี้กระซิบ

ระหว่างทางนี้ มีหรือเขาจะไม่รู้ว่าทวยเทพเหล่านี้ร่วมมือกับตนโดยแฝงเจตนาร้าย?

มีหรือจะไม่กระจ่างว่าทวยเทพเหล่านี้คิดร่วมมือกับศัตรูภายนอกมาฆ่าเขาบนเรือข้ามฟากนี้?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าที่พวกเขาร้องขอความเมตตากันในยามนี้ แท้จริงก็แค่ขอชีวิตตนเองไว้ก่อน เมื่อภายหน้ามีโอกาส คนพวกนี้ก็จะแว้งกัดทันที!

“ถอย!”

“ขอเพียงพ้นจากเรือข้ามฟากนี้ เขาก็ทำอันใดเราไม่ได้แล้ว!”

ทันใดนั้นเสียงตะโกนพลันดังอื้ออึง

พวกเริ่นเป่ยโหยวล้วนทะยานเวหาหนีออกนอกเรือข้ามฟาก

เปรี้ยง!

กฎเกณฑ์ร้ายกาจโปรยปราย กรุ่นโทสะเชี่ยวกรากเยี่ยงกระแสธาร ปกคลุมหมู่ชนทั้งหลาย

เริ่นเป่ยโหยวและพรรคพวกปฏิกิริยาเร็วยิ่ง ความฉับไวในการหนีรวดเร็วไม่แพ้กัน ทว่าในเรือข้ามฟากนี้ การดิ้นรนของพวกเขาดูแสนปวกเปียกไร้ฝีมือ

เพียงพริบตา พวกเขาก็ถูกสยบไว้สิ้น!

บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ทั้งหลายอดผงะจังงังกันมิได้

“จากกฎของทะเลดาราเทพผันแปร อำนาจใดเหนือระดับสุดลึกล้ำล้วนไม่ได้รับอนุญาตให้มาปรากฏ และหากมี ต้องถูกกำจัด”

ซูอี้กล่าว “บางทีตลอดกาลนานมา วิถีแห่งบรรพเทวานี้อาจเกิดการเปลี่ยนแปรมากมาย แต่ในเมื่อข้ามาแล้ว ข้าก็ควรดำเนินตามกฎ”

วาจาราบเรื่อยยังคงก้องสะท้อน ขณะที่ซูอี้ยกมือขึ้นกดลง

ราวพิพากษ์ทัณฑ์จากเบื้องบน

อำนาจกฎเกณฑ์นับไม่ถ้วนพลุ่งพล่านบ้าคลั่ง แปรเปลี่ยนเป็นดาบตุลาการฟาดฟันลงสู่ทวยเทพเหล่านั้น

“ไม่!!”

เสียงกรีดร้องอย่างหวาดผวาพรั่นพรึงลั่นระงม

ทวยเทพทั้งกลายดิ้นรนบ้าคลั่ง ทว่าพวกเขาล้วนถูกตรึงนิ่งกับที่ ทำได้เพียงมองการพิพากษ์ทัณฑ์นี้ดำเนินอย่างสิ้นหวัง

จากนั้น……

ทวยเทพทั้งหลายล้วนถูกประหารสิ้น!

โลหิตหลั่งรินย้อมธรณี แดงฉานแผดจรัส

บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ทั้งหลายมือเท้าหนาววูบวาบ สีหน้าเปี่ยมความกลัว

“อาจารย์ลุง!”

“อาจารย์อา!”

“ผู้อาวุโส!”

……ขณะนั้น บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ทั้งหลายร้องระงมอย่างอาดูร หมดอาลัยวิญญาณละล่อง

หมีเยี่ยอวิ๋นลอบกัดฟัน

สีหน้าของจินปู้อี๋บึ้งตึง

บุตรพุทธะเหลียนเซิงหลับตาประนมมือ ใบหน้าปรากฏเค้าอารมณ์หวั่นไหว

มุมปากเฟิงอู๋จี้กระตุก พึมพำออกมาว่า “อาจารย์ลุงเหวินเซียว ข้าเตือนไปตั้งหลายหนแล้วแท้เทียว แต่ไฉนกันจึงไม่ฟัง… อย่าห่วงเลย ข้าไม่ล้างแค้นให้เจ้าหรอก……”

วูบ!

ร่างของวานรน้อยทะยานออกมา และเมื่อเห็นซากศพเทพนอนเกลื่อนพื้น ดวงตาของมันพลันทอประกายเปี่ยมความลิงโลด

อำนาจวิญญาณเทพเพียบเลย!

เลือดเนื้อเทพช่างละลานตาจริงเชียว!

ลวดลายที่หว่างคิ้วของมันเบิกขึ้นอย่างเงียบเชียบ ปลดปล่อยรัศมีเทพสีเทากวาดไปทั่วทิศ

ซากศพและโลหิตของทวยเทพทั้งหลายทั่วพื้นพลันถูกกวาดหายวับไปทันควัน

“อย่ากินเกินประมาณล่ะ”

ซูอี้กล่าวเตือน

วานรน้อยพยักหน้าหงึกหงัก

ชั่วขณะนี้ คนเรือมู่เทียนฉีตื่นตระหนกโดยสมบูรณ์ ตะโกนออกมาว่า “ใต้เท้าซู ตาเฒ่าผู้น้อยพร้อมทำทุกสิ่งเพื่อชดใช้ความผิด! ขอเพียงท่านรามืออันสูงส่ง ไว้ชีวิตสุนัขเฒ่าต่ำต้อยผู้นี้ด้วยเถิด!”

“รู้กฎแต่ยังฝ่าฝืน การกระทำทั้งที่รู้ เจ้าจะให้ข้ารามือจากเจ้าเช่นไร?”

ซูอี้กล่าวเสียงเย็น

มู่เทียนฉีแผดเสียง “ตาเฒ่าผู้น้อยถูกบังคับ! ตาเฒ่าผู้น้อยไร้ทางเลือกเช่นกันขอรับ!!”

“โอ้ ใครกันที่สั่งให้เจ้าทำ?”

“ท่านมหาเทพหั่วเยวียน!”

มู่เทียนฉีรีบร้อนกล่าว “ในเขตเทพโบราณทุกวันนี้ มียักษ์ใหญ่มากมายซึ่งเดิมถูกอำนาจวัฏสงสารปราบไว้ลืมตาตื่นขึ้น และท่านมหาเทพหั่วเยวียนก็เป็นหนึ่งในนั้น!”

เมื่อมู่เทียนฉีอธิบาย ซูอี้จึงเข้าใจในไม่ช้า

ในเขตเทพโบราณทุกวันนี้ สรรพสิ่งแตกต่างจากกาลก่อน

เพราะการสาบสูญของวัฏสงสาร ตลอดกาลนานมาตัวตนร้ายกาจซึ่งถูกผนึกไว้ต่างก็ดิ้นหลุดออกมาเริงร่า

ในหมู่พวกเขา อำนาจของตัวตนร้ายกาจเจ็ดผู้ร้ายกาจที่สุด ถูกเรียกขานว่าเป็น ‘เจ็ดมหาเทพแห่งเขตเทพโบราณ’ !

มหาเทพหั่วเยวียนเองก็เป็นหนึ่งในเจ็ดมหาเทพ!

และคนเรือมู่เทียนฉีก็รับใช้มหาเทพหั่วเยวียนที่ว่า

เจ็ดมหาเทพเหล่านี้เป็นเหมือนเจ็ดนายเหนือแห่งเขตเทพโบราณ แต่ละผู้ล้วนครองหนึ่งแดนดิน มีขุมกำลังมากมายใต้อาณัติ

ขุมกำลังสูงสุดอย่างตระกูลฉินโบราณนั้นเป็นผู้ใต้บัญชารับใช้มหาเทพหั่วเยวียนอยู่เนิ่นนาน

“แม้ว่าตาเฒ่าผู้น้อยจะเป็นคนเรือ แต่กลับไม่อาจทำสิ่งอื่นใดได้นอกจากเชื่อฟังคำสั่งจากท่านมหาเทพหั่วเยวียนขอรับ”

มู่เทียนฉีกล่าวอย่างขื่นขม

แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นกล่าวทันใด “โชคดีที่ใต้เท้าซูกลับมา! การจะจัดเรียงสรรพสิ่งใหม่ก็เป็นไปได้แน่แท้……”

ฉับ!

คมมีดอันแปรเปลี่ยนจากกฎบัญญัติสายหนึ่งฟาดฟันเข้าสังหารมู่เทียนฉี คนเรือผู้นั้นผงะตะลึง สิ้นเสียงตกตายไปกะทันหัน

“ยามไร้อุบัติเหตุ ต่างผู้ล้วนกำเริบเสิบสาน แต่ยามผิดแผนก็กลายเป็นแมลงน้อยน่าสงสาร ถูกบีบบังคับสิ้นหนทาง แล้วใครจะเชื่อลง?”

ซูอี้ส่ายหน้าไปชั่วขณะ

วานรน้อยก้าวเข้ามาแล้วเริ่มช่วยเก็บศพมู่เทียนฉี มือเท้าประสานรับแคล่วคล่องว่องไว

ไกลออกไป ฉินชงหยางและพรรคพวกเทพชั้นสูงทั้งเจ็ดซึ่งถูกสยบกับที่ล้วนเห็นภาพเหล่านี้ชัดเจนเต็มสองตา ต่างผู้ล้วนหมดอาลัย

พวกเขารู้ว่าดิ้นรนไปก็ไร้ค่า

“แม้เจ้าจะครอบครองเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย แต่ขอเพียงไปถึงเขตเทพโบราณ เจ้ามีแต่ต้องตาย!”

ทันใดนั้น ฉินชงหยางก็เงยหน้าขึ้นกล่าวเสียงแหบอย่างยากลำบาก เค้นพูดทีละคำ “ทุกผู้รู้แล้วว่าเจ้ากลับมา และพวกเขา… รอเจ้าเข้าสู่เขตเทพโบราณกันอยู่!”

ซูอี้เดินเข้าไปหา ก้มลงกล่าวกับฉินชงหยาง “เกี่ยวอันใดกับเจ้า?”

ฉินชงหยาง “……”

ฉับ!

หนึ่งคมมีดกฎเกณฑ์โปรยลง สังหารฉินชงหยางลงทันที

อีกหกคนล้วนวิญญาณสะท้าน

“เอาล่ะ ยามนี้ข้าอยากได้ใครสักคนมาบอกข้าเกี่ยวกับสถานการณ์ในเขตเทพโบราณหน่อย”

ซูอี้กล่าวเนิบๆ “ผู้ใดร่วมมือ ผู้นั้นรอดชีวิต เลือกกันเองนะ”

คนทั้งหกสะดุ้งมองหน้ากัน

“ข้ายินดีร่วมมือ!”

ชายชราร่างผอมในชุดเทาผู้หนึ่งปฏิกิริยาไวที่สุด ชิงพูดขึ้นก่อนใคร

“ฝูเทา เจ้าจะตาขาวเกินไปแล้ว!”

“ไร้ยางอาย ไม่คาดเลยว่าเจ้าจะเป็นพวกรักตัวกลัวตาย!”

มีผู้กล่าวปรามาสอย่างเดือดดาล

“ข้าก็ยินดีเช่นกัน! วอนใต้เท้าซูให้โอกาสข้าด้วย!”

ยังมีผู้เอ่ยวอน

ซูอี้มองชายชราชุดเทาซึ่งกล่าวขึ้นก่อน “เจ้ามีนามว่าฝูเทาสินะ ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”

ชายชราชุดเทากล่าวอย่างปรีดาทันที “ขอบคุณใต้เท้า ขอบคุณใต้เท้า!”

ซูอี้กล่าวต่อ “ข้ายังต้องการใครอีกคนมาเป็นพยานด้วย หากฝูเทาผู้นี้โกหก ขอเพียงคนผู้นั้นจับโกหกได้ เขาจะรอดตาย”

ฝูเทาตัวสั่น

“ข้าเอง! ใต้เท้าซู ข้าจะทำ!”

ชายวัยกลางคนชุดดำผู้หนึ่งร้องอย่างกระตือรือล้น สีหน้าเปี่ยมความโหยหา “ไม่เพียงข้าสามารถจับตามองฝูเทาไม่ให้โกหกได้ ข้ายังจะบอกทุกสิ่งที่ข้ารู้ด้วย!”

“ได้ งั้นก็แล้วแต่เจ้า”

ซูอี้พยักหน้า

อีกสี่คนลนลาน ต่างฝ่ายล้วนละล่ำละลักพูดว่าพวกตนก็จะร่วมมือ

น่าเสียดายที่ในสายตาซูอี้ ไม่มีหน้าที่อื่นใดสำหรับพวกเขา จึงเริ่มลงมือสังหารคนทั้งสี่นี้ทันที

วานรน้อยก้าวเข้าไปเก็บศพอย่างเริงร่าย่ามใจ

ซูอี้เรียกฝูเทาและชายวัยกลางคนชุดดำไปหาที่นั่งสุ่มๆ แล้วเริ่มถามไถ่

ไกลออกไป บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ทั้งหลายต่างเห็นการณ์ที่เกิด และพวกเขาล้วนสะท้านทั้งใจกาย นิ่งทื่อกับที่ราวรูปสลัก

ฝีมือของซูอี้น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว!

เพียงยกมือก็สังหารเหล่าเทพไท้สูงส่งราวเกี่ยวผักเก็บหญ้า!

เพียงชั่วอึดใจ เทพชั้นสูงสิบกว่าคนต่างตกตายคาที่อย่างอนาถ!!

และซูอี้ก็ดูเหมือนทำเรื่องแสนเล็กน้อยไร้สำคัญ แสนผ่อนคลายเรียบรื่นแต่ต้นจนจบ

“ข้ารู้อยู่แล้วเชียวว่าในสายตาผู้อาวุโสซู เราบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์ทั้งหลายต่างมิต่างจากปลาซิวปลาสร้อยเลยสักนิด”

เฟิงอู๋จี้รำพึง ลอบยินดีที่ตนไม่เคยตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับซูอี้มาก่อน

บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์คนอื่นๆ ต่างดูหดหู่สิ้นวิญญาณ

สิ่งที่พวกเขาประจักษ์แจ้งในวันนี้ส่งผลกระทบกระเทือนถึงจิตใจหนักหนาเกินไป พวกเขากระทั่งรู้สึกแสนอับอาย กดดันเสียจนหัวใจไม่อาจคิดล้างแค้นเอาคืนใดๆ

จะให้ทำเช่นไรได้?

ความต่างชั้นมันยิ่งใหญ่เสียจนพวกเขาทั้งหลายรู้สึกสิ้นหวังโดยสมบูรณ์!

“เราทำได้หากใช้อำนาจภายนอก”

บุตรพุทธะเหลียนเซิงพลันกล่าวขึ้น “มิต้องหนักอกหนักใจไปหรอก”

ทุกผู้ต่างผงะ

“แล้วเจ้าคิดว่าตนเลิศล้ำกว่าผู้อาวุโสซูหรือไร?”

เฟิงอู๋จี้ค่อนแคะ

“เปล่า”

เหลียนเซิงส่ายหน้า “ข้าห่างไกลเกินจะเป็นคู่มือเขาได้ และกระทั่งชั่วชีวิตนี้ก็ยังยากไล่ตามทัน ทว่า…”

กล่าวถึงตรงนี้ เจ้าตัวพลันเผยความสุขุมหนักแน่น “ข้ามีวิถีที่ข้าแสวง และจะไม่เทียบตนเองกับตัวตนเช่นเขา”

ผู้คนเงียบไป

วาจาของเหลียนเซิงสะเทือนถึงใจพวกเขา

ในอดีต พวกเขามักเทียบตนกับซูอี้

ทว่ายามนี้ พวกเขาต่างไร้คุณสมบัติจะเทียบประชัน!!

เหมือนเช่นมดบนพื้นแหงนหน้ามองมังกรทิพย์กลางเวหา เผ่าพันธุ์เดียวกันก็ไม่? แล้วจะเทียบอันใดได้?!

ครึ่งชั่วยามต่อมา

“พวกเจ้าไปได้แล้ว”

ซูอี้กล่าว

เขาได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับเขตเทพโบราณมาบ้างแล้ว

เขตเทพโบราณเป็นแดนดินไพศาลซึ่งมีอารยธรรมยุคสมัยมากมายอันหายลับสู่อดีตทิ้งร่องรอยไว้

ดังนั้น ในเขตเทพโบราณจึงสามารถพบพานขุมกำลังและยอดฝีมือจากยุคสมัยแห่งอดีตมากมาย!

ในอดีตกาล เขตเทพโบราณมีกฎบัญญัติของมัน ซึ่งไม่ต่างกับเมืองแห่งการเริ่มต้นและทะเลดาราเทพผันแปร

ทว่ายามนี้ กฎบัญญัติในเขตเทพโบราณถูกทำให้เสียหายร้ายแรง ครรลองอำนาจในนั้นแปรเปลี่ยนไปอย่างสะท้านพิภพ

ยามนี้ เจ็ดมหาเทพปกครองสรรพสิ่งในเขตเทพโบราณ!

ทั้งเจ็ดนี้ล้วนแต่เป็นผู้ร้ายกาจยักษ์ใหญ่อันถูกวัฏสงสารสยบไว้ในกาลก่อน

แต่ละผู้ล้วนมีความแข็งแกร่งเทียบได้กับจอมเทพ!

และยามนี้ เจ็ดมหาเทพต่างทราบแล้วว่าซูอี้ผู้ครอบครองวัฏสงสารและเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยมาที่นี่

ข่าวนี้ไม่ใช่ความลับในเขตเทพโบราณมาเนิ่นนาน และเพียงครู่ มันก็ก่อให้เกิดเสียงเอ็ดอึงปั่นป่วนทั่วเขตเทพโบราณ

วาทะของฉินชงหยางก่อนหน้านี้ กล่าวไว้ได้ไม่ผิด เจ็ดมหาเทพแห่งเขตเทพโบราณและขุมกำลังมากมายทั้งน้อยใหญ่กำลังรอซูอี้ปรากฏตัวอยู่!

โดยต้นสายปลายเหตุล้วนเกี่ยวข้องกับเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยและวัฏสงสารในมือชายหนุ่ม

หรือก็คือ หากซูอี้ผ่านเรือข้ามฟากไปยังเขตเทพโบราณเสียยามนี้ เขาจะกลายเป็นศัตรูร่วมของโลกหล้าแน่นอน!

แม้ซูอี้จะเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว แต่เมื่อรับรู้เช่นนี้ เขาก็พลันสัมผัสแรงกดดันปะทะหน้าขึ้นมาอยู่ดี!