บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2096 จู่โจมสวนกลับ

บทที่ 2096 จู่โจมสวนกลับ

ทวยเทพทั้งหลายต่างผงะประหลาดใจ

ยังมีผู้อื่นซ่อนอยู่ที่นี่หรือ?

เสียงของคนเรือมู่เทียนฉีไม่ทันสิ้น แสงทิพย์พลันเรืองรองออกมาจากส่วนลึกแห่งเรือข้ามฟากตามๆ กัน

ไม่นานนัก ตัวตนร้ายกาจกลุ่มหนึ่งพลันเดินเข้ามาหา

มีทั้งสิ้นเจ็ดคน

สามบุรุษสองสตรี พวกเขาล้วนเป็นเทพชั้นสูงขอบเขตกำเนิดวาสนา!

“ที่แท้ก็พี่ฉินนี่เอง”

เริ่นเป่ยโหยวมองออกทันทีว่าชายชราครอบมงกุฏสูงในอาภรณ์โบราณซึ่งเดินนำมาเป็นผู้อาวุโสสูงสุดคนหนึ่งจากตระกูลฉินโบราณ มีนามว่าฉินชงหยาง สถานะตำแหน่งแสนสูงส่ง

ฉินชงหยางกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “บุตรและบุตรีแห่งสวรรค์เหล่านั้นไว้ชีวิตได้ แต่โอกาสและสมบัติทั้งหมดที่ซูอี้ผู้นี้มีจะไม่ใช่ของพวกเจ้าเลย เข้าใจหรือไม่?”

สีหน้าของพวกเริ่นเป่ยโหยวดำคล้ำ

นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่ได้คาดการณ์ไว้

“พี่ชายร่วมวิถี เรามาที่นี่พร้อมยันต์บรรพชนตรีวิสุทธิ์ และเจ้าเองก็รับปากแล้วนี่ว่าขอเพียงเราร่วมมือกัน หลังสิ้นเรื่อง เราจะแบ่งสมบัติที่ซูอี้มีด้วยกัน ไฉนจึงมากลับคำกันยามนี้เล่า?”

เริ่นเป่ยโหยวขมวดคิ้ว

ชายร่างอ้วนเตี้ยในชุดทองข้างกายฉินชงหยางอดแสยะยิ้มมิได้ “หากไม่ใช่เพราะยันต์บรรพชนตรีวิสุทธิ์ เราคงไม่มาร่วมมือกับพวกคนต่างถิ่นเช่นเจ้าหรอก!”

หญิงวัยกลางคนสวมมกุฏและอาภรณ์นักพรตอีกคนเองก็กล่าวขึ้นเสียงเย็น “ข้าแนะนำว่าพวกเจ้ายอมสงบใจอยู่นิ่งๆ ตรงนั้น และหาโอกาสพาบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์เหล่านั้นไปจะดีกว่า หาไม่ อย่าโทษเราที่ไร้มารยาทเชียว!”

ทันใดนั้น สีหน้าของเริ่นเป่ยโหยว พุทธองค์เจียโม่ และคนอื่นๆ ก็ยิ่งทวีความไม่น่าดู ทุกผู้เดือดดาลขึ้นตามๆ กัน

ใครเล่าจะไม่เข้าใจว่าพวกเขาถูกถีบหัวเรือส่ง?

แต่ไม่ว่าหัวใจของพวกเขาจะเดือดดาลเช่นไร พวกเขา ณ ยามนี้ก็ทำได้เพียงทน!

ประการแรก มังกรแกร่งมิรังแกงูเจ้าถิ่น

ประการสอง อยู่ใต้ชายคา ต้องให้เกียรติเจ้าบ้าน!

เรือข้ามฟากนี้เต็มไปด้วยอำนาจกฎเกณฑ์ลึกลับร้ายแรง มีคนเรือถือสิทธิ์ขาด ใครเล่าจะกล้าบุ่มบ่ามทำการ?

ฉินชงหยางเดินตรงมาหาซูอี้ กล่าวด้วยแววตาเคร่งขรึม “ข้าก็คิดว่าผู้กลับมาน่าจะเป็นตัวตนร้ายกาจ ทว่าแท้จริงกลับเป็นเพียงแมลงน้อยซึ่งยังไม่ได้เป็นเทพเสียนี่!”

เทพชั้นสูงซึ่งมากับเขาต่างก็ตามมามุงดูซูอี้ตามกัน สายตาพินิจไร้เกรงใจ สีหน้าของหลายผู้ดูละโมบอย่างเกินควบคุม

ดุจหมายตาลูกแกะตัวจ้อย!

ขณะนี้ ซูอี้ถูกอำนาจกฎเกณฑ์ลึกลับพันธนาการไว้ และในสายตาพวกเขา ชายหนุ่มก็ไม่ต่างอันใดกับเหยื่อรอวันเชือดจริงๆ

“ขอบคุณพี่มู่ที่ร่วมมือกับเราจับเหยื่อนี่ในครั้งนี้”

ฉินชงหยางหันไปประสานมือโค้งแก่มู่เทียนฉีเพื่อแสดงความขอบคุณ

มู่เทียนฉีแย้มยิ้มกล่าว “ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ ตามข้อตกลงก่อน เปลวเพลิงแห่งยุคสมัยเป็นของข้า นอกนั้นพวกเจ้าจัดการตามใจ”

ทันทีที่วาจาเหล่านี้ถูกกล่าว เปลือกตาของเทพชั้นสูงข้างกายฉินชงหยางพลันกระตุก คิ้วขมวดหากัน

เห็นได้ชัดว่ามีการขัดขืนไม่เต็มใจบ้าง

ฉินชงหยางกล่าวอย่างสุขุม “เป็นไปตามนั้น ต่อจากนี้ขอพี่มู่ลงมือจัดการคนผู้นี้เถิด”

สายตาของมู่เทียนฉีกวาดมองพวกฉินชงหยาง “พวกเจ้าถอยไปก่อน”

ฉินชงหยางและคนอื่นๆ ถอยไปไกลทันที

ขณะเดียวกัน มู่เทียนฉีพลันเดินมาหาซูอี้พร้อมรำพึง “ใต้เท้าซู กาลเวลาผ่านไปแล้ว วิถีแห่งบรรพเทวาได้แปรเปลี่ยนอำนาจไปเนิ่นนาน แต่เจ้ากลับใช้กฎเก่ามาประณามข้า ช่างน่าขันจริงๆ”

ว่าแล้ว เจ้าตัวจึงเสสรวลตบอกตนอีกครั้ง “อันที่จริง เมื่อครู่ ใต้เท้าซูทำให้ตาเฒ่าผู้น้อยตกใจกลัวจริงๆ หลงคิดไปว่าใต้เท้าซูจะเตรียมตัวมาพร้อมเสียอีก”

“ทว่ายามนี้ ตาเฒ่าผู้น้อยรู้แล้วว่าเจ้า… ก็มีดีแค่ปาก เป็นหนอนน้อยไม่รู้ความอันใด พาตนเองมาตายถึงที่ และถึงยามนี้ ตาเฒ่าผู้น้อยก็ทำได้เพียงสงเคราะห์ให้เจ้า”

ว่าแล้ว เขาพลันยกมือขวาขึ้น

ตูม!

เสาเทพสามสหัสกู่ก้อง ปลดปล่อยคลื่นอำนาจกฎเกณฑ์ลึกลับร้ายกาจ

ตรวนทิพย์จากกฎเกณฑ์บนร่างของซูอี้รัดตัวแน่นขึ้น เรืองรองรัศมีโชติช่วง ก่อนจะทะลวงรุกล้ำสู่ร่างชายหนุ่ม

ชั่วขณะนี้ ทุกผู้อดแสดงความคาดหวังมิได้

และยามนี้เองที่ซูอี้ผู้ถูกพันธนาการแน่นิ่งอย่างไร้วจีถอนหายใจออกมา

“น่าเบื่อ ไม่เห็นน่าสนุกเลย”

พร้อมกันนั้น เสียงระเบิดโครมพลันดังสนั่นระรัว

ตรวนทิพย์กฎเกณฑ์ซึ่งผนึกรอบร่างของซูอี้ล้วนแหลกสลายกลายเป็นพิรุณแสงโปรยปรายทีละส่วน

และร่างของซูอี้ก็หวนคืนสู่คลองจักษุทุกผู้คน

สรรพชีวิตล้วนตะลึง

“เป็นไปได้เช่นไร!?”

สีหน้าของมู่เทียนฉีแปรเปลี่ยนร้ายกาจ ตื่นตะลึงจนตาแทบถลนจากเบ้า ไม่อาจคาดคิดว่าไฉนจึงเกิดเหตุเช่นนี้ขึ้นได้

“ก่อนหน้านี้ ข้าแค่เล่นกับพวกเจ้าเพื่อดูว่ามีลูกไม้ใหม่ๆ บ้างหรือไม่เท่านั้นแหละ”

ซูอี้ส่ายหัวกล่าว “น่าเสียดาย มันหาน่าสนใจไม่ น่าเบื่อยิ่งนัก”

สีหน้าของมู่เทียนฉีดำคล้ำ เหงื่อกาฬผุดพรายท่วมตัว

มีเพียงเขาที่รู้ว่าอำนาจกฎร้ายกาจที่ปกคลุมทั่วเรือข้ามฟากแข็งแกร่งเพียงไร มันเพียงพอเป็นภัยถึงชีวิตต่อเทพชั้นสูงได้!!

ทว่ายามนี้ ชายหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งยังไม่ได้เป็นเทพกลับทำลายมันได้ แล้วเขาจะไม่ตกใจได้หรือ?

“จัดการเขาก่อน!”

บนพื้น หนึ่งเสียงตวาดลั่น

ฉินชงหยางและเทพชั้นสูงทั้งหกต่างทะยานพุ่งเข้ามาใส่ซูอี้

แต่ละผู้ล้วนแผลงฤทธิ์ร้ายแรงไปกว่ากัน

ทว่า……

ยังไม่ทันไร ตรวนทิพย์กฎเกณฑ์นับไม่ถ้วนพลันโปรยปรายลงเยี่ยงแส้เทพสวรรค์ใส่เทพชั้นสูงเหล่านี้พร้อมเสียงคำรณกัมปนาททลายแดน

พวกเขาแต่ละคนล้วนถูกฟาดร่างเละ ทั้งเลือดเนื้อปลิวว่อน

เหล่าผู้ชมล้วนผงะตะลึง

ทุกผู้เห็นกันชัดๆ ว่าซูอี้ทำเพียงยกมือขึ้น แล้วเสาเทพสามสหัสก็กู่คำรามสอดรับ ปลดปล่อยอำนาจกฎบัญญัติระเบิดพวกฉินชงหยางจนกระเด็นไป!

“เฒ่ามู่ มันเกิดอันใดขึ้น ไม่ใช่ว่าเจ้าคือผู้บงการอำนาจเสาเทพสามสหัสนี่หรือ?”

ฉินชงหยางตะโกนด้วยสีหน้าเปี่ยมโทสะ

ด้วยตระหนักได้แล้วเช่นกันว่าบางสิ่งผิดปกติ

“ข้า……”

เหงื่อกาฬเย็นเฉียบผุดเต็มหน้าผากมู่เทียนฉี ดูราวเผชิญบางสิ่งซึ่งน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก และกล่าวว่า “ข้า… ข้าไม่อาจทำได้อีกแล้ว!”

ทุกผู้ต่างตะลึง

มิอาจทำได้อีกแล้ว?

นี่หมายความเช่นไร?

หรืออำนาจควบคุมเสาเทพสามสหัสจะถูกซูอี้ชิงไปแล้ว?

“เป็นคนเรือแห่งทะเลดาราเทพผันแปร รู้กฎทว่าฝ่าฝืนเหยียบย่ำกฎ เช่นนั้นก็คุกเข่าลงรอรับทัณฑ์ก่อน!”

ขณะนั้น ซูอี้ปริปากพลางยกมือขึ้นกด

ตูม!

อำนาจกฎเกณฑ์อันร้ายแรงเยี่ยงน้ำตกโปรยลงกดร่างของมู่เทียนฉีลงคุกเข่าในพริบตา กระทั่งจะโงหัวเงยหน้ายังทำไม่ได้

ภาพประหลาดนี้ทำให้คนอื่นๆ ร้องลั่น ตะลีตะลานในใจ

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เจนโลก แต่พวกเขารู้ดีนักว่าในเรือข้ามฟากนี้ ผู้ใดควบคุมอำนาจกฎเกณฑ์ที่นี่ได้ก็จะเปรียบเช่นเจ้าสวรรค์ บงการเป็นตายในมือ!!!

“ถอนตัว!”

“ขอเพียงไปให้พ้นจากที่นี่ ก็จะไม่ถูกคุกคามโดยอำนาจกฎที่นี่อีก!”

“ไปเร็ว!”

ฉินชงหยางและคนอื่นๆ หันหลังเผ่นหนี ไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่น้อย

“ทะเลดาราเทพผันแปรนี้ ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะไปมาได้ตามคำนึงหรอกนะ”

ทันทีที่เสียงของซูอี้ดังขึ้น เสาเทพสามสหัสพลันกู่ก้อง อำนาจกฎเกณฑ์นับไม่ถ้วนโหมซัดเช่นพายุปรกฟ้า ครอบคลุมทั่วเรือข้ามฟากอันเหมือนแผ่นดินนี้อย่างสมบูรณ์

เปรี้ยง!

เทพชั้นสูงผู้หนึ่งกำลังจะพุ่งถึงวังวนในจักรวาลพร่างดาวซึ่งอยู่ห่างออกไปรอมร่อ แต่กลับถูกอำนาจกฎเกณฑ์กวาดจนร่วงดิ่งฟาดพื้นจากกลางอากาศ

ขณะที่เทพชั้นสูงผู้อื่นก็หาต่างกันไม่

ไม่ว่าพวกเขาจะใช้สมบัติหรือเคล็ดวิชาใดๆ ภายใต้การสยบปราบของอำนาจกฎเกณฑ์เช่นนี้ พวกเขาทั้งหลายล้วนไม่ต่างกับตั๊กแตนเขย่าพฤกษา เพียงพริบตาก็สิ้นลูกไม้ถูกพันธนาการ

พวกเขาแต่ละคนล้วนร่วงหล่นอย่างทึ่มทื่อ ดวงดาราคล้อยเคลื่อนเต็มคลองจักษุ เสียงกรีดร้องสนั่นไร้จุดจบ

เริ่นเป่ยโหยว ฟู่อวิ๋นและคนอื่นๆ ซึ่งเห็นเรื่องทั้งหมดนี้อย่างชัดแจ้งล้วนตะลึงจังงัง

ก่อนหน้านี้ พวกเขายังโกรธเคืองที่ฉินชงหยางข้ามธารแล้วรื้อสะพานกันอยู่เลย

ทว่ายามนี้ เมื่อคนเรือมู่เทียนฉี ฉินชงหยาง และเทพชั้นสูงทั้งเจ็ดล้วนถูกปราบลง พวกเขาต่างก็หนาวเยือกทั้งกายราวตกสู่โพรงน้ำแข็ง

จบเห่แล้ว!

เดิมทีพวกเขาคิดเป็นหนอนบ่อนไส้ ร่วมมือกับมู่เทียนฉีและพวกฉินชงหยางฆ่าซูอี้เสีย แต่ไม่คาดเลยว่าพวกเขาจะขโมยไก่ไม่สำเร็จ ซ้ำยังเสียข้าวสารไปหนึ่งกำมือ!

“ข้าควรพูดเช่นไรต่อพวกเจ้าดีหนอ?”

ซูอี้หันกลับมาแล้วรำพึงกับพวกเริ่นเป่ยโหยว “โอกาสร่วมมือกับข้า ข้าก็ให้พวกเจ้าไปแล้ว แต่กลับไม่รู้จักถนอมไว้ ข้ายังคงผิดที่มีไมตรีจริงๆ”

สีหน้าของเริ่นเป่ยโหยว ฟู่อวิ๋นและคนอื่นๆ ล้วนแปรเปลี่ยน รู้สึกเพียงว่าวาจาของซูอี้แข็งกระด้างเกินฟัง เห็นได้ชัดว่าดูหมิ่นโจมตีพวกเขา!

“จะเย้าก็น้อยหน่อย เจ้าจะมาร่วมมือกับเราเช่นไร?”

เริ่นเป่ยโหยวกัดฟันกล่าว

“หากพวกเจ้าร่วมมือกับข้า อย่างน้อยที่สุดก็ยังได้สิ้นสงคราม”

ซูอี้กล่าวเนิบๆ “แล้วพวกเจ้าได้อันใดยามร่วมมือกับพวกเขาเล่า?”

ทุกผู้ต่างสิ้นวจี หัวใจล้วนรู้สึกเศร้าหมอง

นั่นสิ ก่อนหน้านี้พวกเขาถูกหลอกใช้!

ไม่คาดเลยว่าพวกฉินชงหยางจะปลดสัมภาระแล้วฆ่าลา!

ในทางกลับกัน ก่อนหน้านี้ยามร่วมมือกับซูอี้ หลังฆ่าฉินไท่เหลยและยอดฝีมือจากตระกูลฉินโบราณเหล่านั้นลง สินสงครามทั้งหลายล้วนตกสู่มือพวกเขา

เทียบกันแล้ว การกระทำของซูอี้นั้นใจกว้างกว่าพวกฉินชงหยางมากจริงๆ!

ชั่วขณะนั้น ทวยเทพมากมายกระทั่งรู้สึกอาวรณ์ คิดในใจว่าหากเสแสร้งร่วมมือกับซูอี้ได้เสมอไป หายนะตรงหน้าพวกเขาคงไม่เกิด!

โชคร้ายที่เสียใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว

“พวกเขาตระบัดสัตย์ แล้วเจ้าไม่ใช่หรือ?”

ดวงตาของพุทธองค์เจียโม่แดงก่ำ กล่าวขึ้นอย่างเดือดดาล “รับปากแล้วแท้ๆ ว่าหลังมาถึงที่นี่ จะปล่อยบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์เหล่านั้นไป ปากว่าตาขยิบ!”

ซูอี้โบกแขนเสื้อ

ตุ้บ! ตุ้บ! เสียงของหนักร่วงหล่นดังระรัว

จินปู้อี๋ หมีเยี่ยอวิ๋น บุตรพุทธะเหลียนเซิง เฟิงอู๋จี้และบุตรและบุตรีแห่งสวรรค์คนอื่นๆ ล้วนล้มกองลงกับพื้น

พวกเขามองภาพรอบๆ อย่างตื่นตะลึงและงุนงง เกิดอันใดขึ้น?

“เห็นหรือไม่ พวกเขาปลอดภัยสบายดี”

ซูอี้กล่าวเนิบๆ “และหลังจัดการพวกเจ้าเสีย ข้าจะปล่อยพวกเขาไป”

พุทธองค์เจียโม่ผงะ

ทวยเทพอื่นๆ เองก็ตะลึงไป

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาหาคาดไม่ว่าซูอี้จะเติมเต็มคำสัญญาจริงๆ

“หากเราอยากเปลี่ยนไปร่วมมือกับสหายเต๋าต่อไปเสียยามนี้ ยังไม่สายไปใช่หรือไม่?”

เริ่นเป่ยโหยวอดถามมิได้

ชั่วขณะนั้น ทุกสายตาพลันหันมองซูอี้เป็นตาเดียว