บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2101 สี่ดาบเทพต้องห้าม

บทที่ 2101 สี่ดาบเทพต้องห้าม

วาจาของมหาเทพปี้เฮ่อชักนำให้มหาเทพอีกสามเห็นด้วยคล้อยตาม

ในสายตาของพวกเขา ทวยเทพใดๆ ในที่นี้ล้วนไม่ควรค่าในสายตา อย่าว่าแต่หนึ่งชายหนุ่มผู้ยังไม่ทันได้เป็นเทพเลย

ซูอี้จิบสุรากล่าวยิ้มๆ “ในเมื่อข้าอ่อนแอนัก ไฉนพวกเจ้าจึงกล้าเพียงเล่นลิ้นแปร่งโสต แต่กลับมิลงมือกันเสียทีเล่า?”

“เจ้าเป็นสัตว์ร้ายในกรงไปแล้ว ไม่เห็นต้องรีบร้อนวอนตายเลย”

มหาเทพหั่วเยวียนกล่าวด้วยสีหน้าเฉยชา “สิ่งที่เจ้าทำในเมืองแห่งการเริ่มต้นและทะเลดาราเทพแปรผัน เรารู้แล้วว่าเจ้าก็แค่พึ่งอำนาจเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย ใช้อำนาจกฎเกณฑ์เข้าสลายวิกฤติเท่านั้น”

“แต่ในเขตเทพโบราณทุกวันนี้ เปลวเพลิงแห่งยุคสมัยช่วยเจ้ามิได้หรอก!”

ซูอี้เลิกคิ้วกล่าว “งั้นหรือ?”

มหาเทพเสวียนซวงเม้มปากแล้วแย้มยิ้ม “ข้าเห็นแล้วว่าเจ้ายังไม่ถอดใจ คงคิดกระมังว่าแม้อำนาจกฎในเขตเทพโบราณจะเสียหายร้ายแรง ขอเพียงเจ้าอยู่ในภูเขาศักดิ์สิทธิ์สิ้นสวรรค์ เจ้าจะทำตัวเรื่อยเฉื่อยลอยชายได้”

ซูอี้แย้มยิ้มกล่าว “หากไม่ใช่เช่นนั้น ไฉนจึงมิลงมือกันสักที?”

เขาถามเป็นหนที่สองแล้ว

ในสายตามหาเทพทั้งหลาย นี่คือการยั่วยุโดยแท้!

ทว่ามหาเทพทั้งสี่เหล่านี้ล้วนเฉยชาไม่สนใจ เยือกเย็นกันอย่างยิ่ง

“เรารอคนอยู่”

มหาเทพป้าอวิ๋นยิ้มบาง “ยังมีผู้เฒ่าอีกสามที่ยังมาไม่ถึง และเมื่อถึงกาล เราจะให้เจ้าเห็นเองว่าความสิ้นหวังแท้จริงเป็นเช่นไร”

เจ้าตัวกล่าวอย่างสง่างามเอื่อยเฉื่อย ทว่าความนัยช่างชวนยะเยือกนัก

ทั่วทิศบังเกิดเสียงอื้ออึง ทวยเทพทั้งหลายตระหนักทันทีว่าเจ็ดมหาเทพผู้ปกครองเขตเทพโบราณ ณ ขณะนี้จะเข้าร่วมครบถ้วน

และยามนี้ ยังขาดมหาเทพอีกเพียงสาม!

ขณะนี้ ซูอี้นำเก้าอี้หวายออกมาทอดกายสบายใจ

ในเมื่ออีกฝ่ายใจเย็นเอ้อระเหย

เขาก็ย่อมไร้สิ้นความรีบเร่ง

“ข- เขา……”

ทวยเทพทั้งหลายต่างผงะ แทบไม่อาจเชื่อตาตนเอง

ถูกล้อมไว้มิดเพียงนี้ แต่ซูอี้ผู้นั้นยังกล้านอนเอกขเนกบนเก้าอี้หวายอย่างแสนเฉื่อยชา!

หามีผู้ใดที่นี่ในสายตาแม้สักคน!!

สี่มหาเทพทั้งหั่วเยวียน เสวียนซวง ปี้เฮ่อ และป้าอวิ๋นอดผงะไปมิได้ รู้สึกพิกลนัก

เจ้านี่… ไม่รู้จักความกลัวหรือ?

สิ่งใดคือความพรั่นพรึง?

“ฮึ!”

มหาเทพปี้เฮ่อแค่นหัวเราะ “เห็นได้ชัดว่าเขาเชื่อจริงๆ ว่าภูเขาศักดิ์สิทธิ์สิ้นสวรรค์ช่วยชีวิตเขาได้”

ว่าแล้วนางพลันพลิกฝ่ามือ ดาบวิถีเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น

ตัวดาบเป็นสีเขียวหยก โอฬารเยี่ยงนภาเขียว มีคลื่นอำนาจเทพเรืองรองเขียวครามเกินคณา

ชั่วขณะนั้น ทุกสายตาล้วนถูกชักนำไปมอง

“ยังจำดาบนี้ได้หรือไม่?”

มหาเทพปี้เฮ่อกล่าว

ซูอี้ผู้นอนบนเก้าอี้หวายกล่าวอย่างใจลอย “อยากจะพูดอันใดก็พูดเถอะ”

“เห็นหรือไม่ เจ้าหนูนี่กระทั่งจำดาบเทพพิทักษ์แดนที่นักดาบนั่นทิ้งไว้ในเขตเทพโบราณเมื่อกาลก่อนยังมิได้เลย”

มหาเทพปี้เฮ่อเสสรวลลั่น

ดาบเทพพิทักษ์แดน!

เกิดเสียงลือลั่นขึ้นในบริเวณ

“นั่นต้องเป็นดาบเทพหวนขจีสะบั้น!”

“กล่าวกันว่าเมื่อนานมาแล้ว กฎบัญญัติในเขตเทพโบราณอยู่ในอารักขาของสี่ดาบเทพต้องห้าม คือดาบเทพหวนขจีสะบั้น ดาบเทพประหารยุคทอง ดาบเทพนทีลึกล้ำคุมขัง และดาบเทพคุมอัคคี!”

“ดาบเทพทั้งสี่ล้วนเป็นอาวุธสังหารร้ายแรง เมื่อผสานกับอำนาจวัฏสงสาร พวกมันก็ปกครองเขตเทพโบราณมาช้านาน ไม่คิดเลยว่าดาบเทพหวนขจีสะบั้นจะตกอยู่ในมือใต้เท้ามหาเทพปี้เฮ่อ!”

“ที่แท้ก็เป็นอาวุธสังหารร้ายแรงนั่น!”

……สายตาของผู้คนมากมายซึ่งมองไปยังดาบเทพหวนขจีสะบั้นแผดเผาร้อนรุ่มระคนตกตะลึง

คิ้วของซูอี้บนเก้าอี้หวายขมวดตัวเล็กน้อย

เขาได้รู้เรื่องภายในเขตเทพโบราณมาแล้ว และย่อมรู้ที่มาของสี่ดาบเทพต้องห้าม

สี่ดาบเทพต้องห้ามนี้ต่างก็เป็นสิ่งที่ชาติแรกของเขาทิ้งไว้ เหมือนกับกลองฟ้องร้อง คันฉ่องเทพกระจ่างชัด และไม้เท้าทัณฑ์สวรรค์ของเมืองแห่งการเริ่มต้น

ยิ่งกว่านั้น พวกมันยังถูกเตรียมไว้เพื่อปราบปราบทวยเทพจากอารยธรรมยุคสมัยต่างๆ ไม่ให้กล้ากำเริบฝืนกฎ นำหายนะมาสู่โลกหล้าอีกด้วย

แต่เขาหาทราบไม่ว่าแท้จริง ดาบเทพหวนขจีสะบั้นจะตกอยู่ในมือมหาเทพปี้เฮ่อแล้ว!

มิต้องสงสัยเลยว่า ตลอดกาลผ่านมา เหตุพลิกผันยิ่งใหญ่บังเกิดในเขตเทพโบราณ และยังทำให้สี่ดาบเทพต้องห้ามต้องถูกผู้อื่นฉกฉวยแย่งชิง!

หัวใจซูอี้คำนึง ตรวจสอบสัมผัสด้วยอำนาจเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจปลุกดาบเทพหวนขจีสะบั้นขึ้นมาได้

“อย่าพยายามเลย ดาบนี้เป็นของข้าโดยสมบูรณ์แล้ว อำนาจเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยใช้ดาบเล่มนี้ไม่ได้แล้วล่ะ”

มหาเทพปี้เฮ่อเสสรวล ใบหน้าอันเต็มไปด้วยริ้วรอยยิ้มร่า ดูแสนภาคภูมิ

สีหน้าของซูอี้ราบเรียบ สายตามองมหาเทพอีกสาม “ดาบเทพอีกสามเล่มอยู่ในมือพวกเจ้าหรือไม่?”

มหาเทพป้าอวิ๋นแย้มยิ้ม ก่อนจะชี้กล่องดาบเบื้องหลังตน “ดาบเทพประหารยุคทองอยู่ในนี้”

ตู้ม!

วจีดาบแหลมเสียดสนั่นลั่น กล่องดาบเปิดออก แสงทองเจิดจรัสสาดส่องทะยานดาวเยี่ยงทองเทวะสาดเท คมดาบไร้ผู้เทียบ แดนดินใกล้เคียงถูกปราณดาบฟาดฟันเป็นริ้วรอยแหลกร้าวชวนผงะนับไม่ถ้วน

นี่คือดาบเทพประหารยุคทอง!

มหาเทพเสวียนซวงกระดิกนิ้ว เงาดาบอันดูประหนึ่งธารวารีปรากฏขึ้น เป็นสีน้ำเงินเข้ม ตัวดาบดูราวควบแน่นขึ้นจากสมุทรกว้างไร้สิ้นสุด เกลียวคลื่นถาโถม ภาวะดาบแข็งกล้า

“นี่คือดาบเทพนทีลึกล้ำคุมขัง” มหาเทพเสวียนซวงคลี่ยิ้มกล่าว

มหาเทพหั่วเยวียนอ้าปากถุย

ตู้ม!

เพลิงผลาญพลันปรากฏทะลวงฟ้าจรดแดน หากมองดีๆ จะพบว่ามันก็เป็นดาบเล่มหนึ่ง ทั่วเล่มดุจควบสร้างจากศิลาหลอม มีเพลิงทิพย์เกินคณานับกู่ก้องถ้วนทั่ว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือดาบเทพคุมอัคคี!

สี่อาวุธสังหารร้ายแรงแหวกว่ายสู่เวหา ปราบสยบท้องนภา สะท้อนกันและกัน ทำให้ฟ้าดินถิ่นนี้สะท้านสั่นคร่ำกำสรวล

ทวยเทพใกล้เคียงล้วนสูดหายใจเฮือก ถูกกระทบกระเทือนทั้งใจกาย

เหตุเป็นเพราะดาบวิถีทั้งสี่เล่มทรงพลังเกินไป เพียงมองจากไกลๆ ก็ให้ความรู้สึกชวนชาสะท้านทั้งสันหลัง ลามไปทั่วกาย!

ซูอี้นั่งบนเก้าอี้หวาย สายตากวาดมองดาบเทพทั้งสี่แช่มช้า และอดรำพึงในใจมิได้ ดาบทั้งสี่ที่ชาติแรกทิ้งไว้นั้นร้ายกาจจริงแท้ กล่าวได้ว่าชวนตะลึงทุกภพสมัย ยากยิ่งจะหาเทียบในโลกหล้า!

“ไม่ต้องคิดลองหรอก อำนาจเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยใช้ดาบเทพทั้งสี่นี้มิได้แล้ว”

ซูอี้กล่าวเนิบๆ “แต่น่าเสียดาย แม้พวกเจ้าจะมีดาบเทพทั้งสี่ แต่ก็ยังไม่กล้าลงมือกัน สุดท้ายเหตุผลก็แค่กลัว”

“กลัว?”

สี่มหาเทพล้วนเยาะยิ้ม

“เราอาจจะกลัวอำนาจกฎเกณฑ์ของภูเขาศักดิ์สิทธิ์สิ้นสวรรค์ อาจจะกลัววัฏสงสารและเปลวเพลิงแห่งยุคสมัย แต่มิใช่กลัวเจ้าหรอก”

มหาเทพปี้เฮ่อไม่ได้ซ่อนความเหยียดเยาะต่อซูอี้แม้แต่น้อย

ทว่าซูอี้เพียงแย้มยิ้ม คร้านจะคิดโต้เถียง

การปะทะคารมนั้นมักไร้พลังที่สุดเสมอ

โดยเฉพาะเมื่อความต่างชั้นอำนาจมากเกินไป ผู้อ่อนแอไม่ว่าจะพูดอันใดก็จะถูกมองเป็นเรื่องตลกเสมอ

ในทางกลับกัน ยามแข็งแกร่งมากพอ ต่อให้พูดเย้าเล่นก็จะยังถูกถือเป็นการชี้นำ มองเป็นวจีอันสมเหตุสมผลไป

ซูอี้จิบสุรา ทำเพียงเอกเขนกหลับตานอนไปบนเก้าอี้หวาย

คิ้วของสี่มหาเทพค่อยๆ ขมวดหากัน

พวกเขาไม่พบความลนลาน ความไม่สบายใจใดๆ จากซูอี้เลย ชายหนุ่มสุขุมเยือกเย็นเกินไป!

และความสุขุมนั้นมิใช่การเสแสร้ง!

ผิดปกติอย่างไร้กังขา

เจ้าเด็กนี่ยังมีไพ่ตายอื่นหรือ?

สี่มหาเทพครุ่นคิด

ทวยเทพซึ่งมองอยู่จากไกลๆ เองก็สังเกตเห็นว่าพฤติกรรมการแสดงออกของซูอี้เยือกเย็นเกินไป และพวกเขาเองก็ต่างแสนตกตะลึง

นี่จะบอกว่าทำทีข่มหรือไร้ความกลัวกัน?

วูบ!

หนึ่งเสียงแหวกอากาศดังแว่วมาไกลๆ

ก่อนผู้ใดจะทันไหวตัว สามร่างพลันปรากฏขึ้นตามๆ กัน

หนึ่งบุรุษในชุดผ้าเก่าๆ สวมมกุฏบงกชบนศีรษะ ดวงตาดุจตะวันจันทรา เหนือบ่าทั้งสองปรากฏจันทร์กระจ่างสุริยันฉาย

แบกตะวันจันทราไว้บนบ่า!

นี่คือมหาเทพหมิงโจ้ว!

ส่วนอีกสองคนเป็นชายหนุ่มผู้มีรูปลักษณ์งามสง่า และชายร่างผอมผู้ดูหยาบกระด้างในชุดหนังสัตว์

ชายหนุ่มสวมอาภรณ์หยก รูปลักษณ์กิริยาล้วนล้ำเลิศ ในอ้อมแขนถือง้าวสั้นสีแดงเล่มหนึ่ง

ชายในชุดหนังสัตว์เส้นผมรุงรังเช่นกอหญ้า คู่เนตรเย็นชาดุจคมมีด สองเท้าเหยียบย่างเหนือเมฆสายฟ้าดำทะมึน

ผู้แรกคือมหาเทพจื่อเตี้ยน

ขณะที่ผู้หลังคือมหาเทพหรานเฟิง

ด้วยการมาถึงของมหาเทพทั้งสาม ทั่วแดนพลันสั่นสะท้าน กลายเป็นจุดสนใจของทวยเทพทั้งมวล

โดยเฉพาะมหาเทพหมิงโจ้วผู้แบกตะวันจันทราไว้บนบ่าเป็นที่สนใจสูงสุด เพราะเขาคือผู้ทรงอำนาจสูงสุดในหมู่เจ็ดมหาเทพแห่งเขตเทพโบราณ!

เมื่อเห็นตัวคนปรากฏขึ้น สี่มหาเทพทั้งหั่วเยวียน เสวียนซวง ปี้เฮ่อ และป้าอวิ๋นล้วนเป็นฝ่ายไปทักทายเขาก่อน

ในหมู่ทั้งสี่ มหาเทพเสวียนซวงรีบอธิบายสถานการณ์ทั้งหมด

มหาเทพหมิงโจ้วพยักหน้าเล็กน้อย ขณะที่ดวงตามองไปยังซูอี้ ณ ยอดภูเขาศักดิ์สิทธิ์สิ้นสวรรค์

“สหายเต๋าจำเราไม่ได้จริงๆ หรือ?”

เขากล่าวช้าชัด วจีสะท้อนก้องทั่วฟ้าดิน

ทวยเทพมากมายสังเกตเห็นชัดเจนว่า จอมเทพผู้นี้แตกต่างจากผู้อื่น มหาเทพหมิงโจ้วเรียกชายหนุ่มผู้ยังไม่เป็นเทพอย่างซูอี้ว่าสหายเต๋า!

“รู้หรือไม่ต่างกันหรือ?”

ซูอี้ยังคงนั่งบนเก้าอี้หวายเช่นนั้น หามีความคิดลุกขึ้นไม่

มหาเทพหมิงโจ้วครุ่นคิดสักพักและกล่าวว่า “เรื่องในอดีตไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วจริงแท้ แต่ยามนี้ ข้าอยากรู้ยิ่งว่าสหายเต๋าจะแก้สถานการณ์ตรงหน้านี้เช่นไร”

วจียังไม่ทันสิ้น ดวงตาของเจ้าตัวพลันเผยความคมปลาบเช่นอัสนี ตะวันจันทราบนบ่าทะยานสูง สะท้อนรับกัน ทำให้ฟ้าดินสะท้านสั่นรุนแรง

เมื่ออำนาจน่าสะพรึงกลัวนั้นแผ่กระจาย ภูเขาศักดิ์สิทธิ์สิ้นสวรรค์ทั้งลูกก็สั่นเทิ้มกระทบตาม

เห็นได้ชัดเจนว่ามีอำนาจกฎบัญญัติเดือดพล่านปรากฏขึ้นทั่วภูเขาศักดิ์สิทธิ์สิ้นสวรรค์

ทวยเทพมากมายเผยความหวาดหวั่นลึกล้ำ

นี่แหละสาเหตุที่พวกเขาไม่กล้าเข้าใกล้ภูเขาศักดิ์สิทธิ์สิ้นสวรรค์ เพราะกฎบัญญัติเช่นนี้ลบล้างพวกเขาไปได้ง่ายๆ!

ทว่ายามนี้ อำนาจกฎเกณฑ์บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์สิ้นสวรรค์กลับถูกกระทบกระเทือนโดยอำนาจจากมหาเทพหมิงโจ้ว!!

ซูอี้เสสรสลกล่าว “ใครเล่าจะโง่พอประกาศไพ่ตาย? เป็นเจ้าจะทำหรือ?”

ไพ่ตาย!

ได้ยินวาจาเช่นนี้ มหาเทพทั้งเจ็ดผู้ครองเขตเทพโบราณก็ล้วนหรี่ตาลง

“สี่ดาบเทพต้องห้ามล้วนอยู่ในมือพวกข้าแล้ว อำนาจกฎเกณฑ์บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์สิ้นสวรรค์ก็เสียหายร้ายแรงเช่นกัน”

มหาเทพหมิงโจ้วกระซิบ “และก่อนข้าจะมา ข่าวการหวนคืนสู่เขตเทพโบราณของสหายเต๋าก็ถูกส่งไปยัง ‘อนุสรณ์เทพฝังวิถี’ ณ สุดวิถีแห่งบรรพเทวาผ่านเคล็ดวิชาเรียบร้อย!”

“หากไร้สิ่งใดผิดแปลก เทพบรรพกาลทั้งหลายผู้ถูกสหายเต๋าจองจำในอนธการไร้สิ้นสุดก็คงทราบข่าวการกลับมาของท่านกันหมดแล้ว”

“ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงเดามิได้จริงๆ ว่าสหายเต๋ามีไพ่ตายใดนอกจากวัฏสงสารและเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยในมือ”

“รบกวนสหายเต๋าช่วยเผยมันมาให้ข้าเปิดหูเปิดตาบ้างได้หรือไม่?”

มหาเทพหมิงโจ้วกล่าวขณะก้าวไปเบื้องหน้า

ตู้ม!

อำนาจอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าแผ่จากตัวคน ตะวันจันทราคู่นั้นทะยานเวหา ปลดปล่อยคลื่นอำนาจกฎเกณฑ์ร้ายกาจกดลงใส่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์สิ้นสวรรค์!