บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2119 ระดับสูงต่ำสำคัญหรือไม่
บทที่ 2119 ระดับสูงต่ำสำคัญหรือไม่
ขวับ!
อวี๋จิ่วสะบัดหอกสีดำในมือโจมตีซูอี้ผ่านนภา สะบั้นสุญตาแหลกเป็นทางยาวตามทิศชี้ปลายหอก
และจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวนี้……ได้จับจดที่ซูอี้อย่างมั่นคง!
ขอบเขตสรรสร้างนั้นบรรลุถึงอำนาจกฎเกณฑ์แห่งยุคสมัย สูงส่งเหนือล้ำกว่าขอบเขตมหาศาลสามระดับ แปรศิลาเป็นทอง เปลี่ยนความเสื่อมทรามสู่ปาฏิหาริย์เทพ
คำว่าสรรสร้างสองพยางศ์นี้ นิยามสถานการณ์นี้ได้อย่างเหมาะสมสูงสุด
และอวี๋จิ่วก็คือเทพชั้นล่างผู้แข็งแกร่งยิ่งยวดในขอบเขตสรรสร้าง!
ยามโจมตี เขาไม่จำเป็นต้องใคร่ครวญคำนึง ทั้งพลังลมปราณและอำนาจมหาวิถีในร่างล้วนถูกผสานสู่คมหอกในมืออย่างเต็มเปี่ยมสุดสามารถ!
การโจมตีนั้นนับว่าไร้เทียมทานในขอบเขตเดียวกันแล้ว เพียงพอกระหน่ำโจมตีเทพชั้นกลางขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วได้ทั่วโลกหล้า!
ดวงตาของซูอี้เรืองประกาย
จิตต่อสู้ลุกโชนขึ้นทันใด
ชายหนุ่มคาดการณ์ไว้ไม่ผิด อวี๋จิ่วเป็นศัตรูผู้ควรค่าโดยแท้!
ไร้ความจำเป็นต้องผนึกขอบเขตตนหรือออมมือ ปล่อยตนกระทำการตามสามารถได้อย่างเต็มที่!
“ไป!”
ซูอี้สะบัดแขนเสื้อทะยานฟาด แต่ละครั้งที่แขนเสื้อพริ้วไสวดุจระลอกคลื่น ปราณดาบพลันห้อตะบึงเช่นอาชา ฟาดฟันโจมตีออกไป
เพียงพริบตา ทั้งสองได้ประมือกันเป็นร้อยๆ หน ปราณดาบโหมทะยาน เงาหอกทอดเรียงเป็นชั้นๆ โรมรันกันในทะเลเมฆาฮุ่นตุ้น
เคร้ง!
ในที่สุด ร่างของทั้งสองได้เซถอยจากกันพร้อมด้วยเสียงสนั่นลั่นเลื่อน
อาภรณ์ของซูอี้โบกไสว ยังคงไร้รอยขีดข่วน
ขณะที่รอยแผลดาบชุ่มเลือดหนึ่งรอยปรากฏบนบ่าของอวี๋จิ่ว อีกเพียงนิดเดียว แขนทั้งข้างของเขาก็จวนเจียนสะบั้นขาด
เจ้าตัวเม้มปาก สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม อำนาจในกายทวีความน่าสะพรึงกลัวขึ้นไปอีกทีละขั้น!
“ฆ่า!”
อวี๋จิ่ววูบไหวโจมตีอีกครั้ง
ซูอี้เชิดหน้าหัวเราะลั่นนภา และยังใช้โอกาสนี้ชิงโจมตี ไม่มีหลบเลี่ยง
ครู่ต่อมา
เปรี้ยง!
หอกในมืออวี๋จิ่วถูกปัดหลุดจากมือพร้อมเสียงอู้อี้ ขณะร่างของเจ้าตัวถูกปราณดาบอหังการฟาดกระเด็นไปเช่นกัน
มุมปากของอวี๋จิ่วมีโลหิตหยาดหยด ความตื่นตะลึงอันไม่อาจสะกดกลั้นปรากฏบนสีหน้าอย่างชัดเจน
เขายามโจมตีสุดฝีมือเคยสังหารเทพชั้นกลางขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว ณ อารยธรรมยุคสมัยที่เขาเคยอยู่มาแล้วนะ!
ทว่ายามนี้ กลับแพ้พ่ายด้วยมือซูอี้ ตัวตนระดับสุดลึกล้ำถึงสองหนติด!
แม้บาดแผลจะไม่ได้ร้ายแรง แต่ความตกตะลึงในใจนั้นไม่อาจควบคุมได้เลย
“อีกทีสิ!”
ซูอี้กระโจนเข้าหา กิริยาผ่าเผยองอาจ สะบัดมือส่งปราณดาบอันมิอาจทำลายออกมาหนึ่งสาย
“ฆ่า!”
อวี๋จิ่วตวาดเบาๆ ทิ้งความคิดฟุ้งซ่านแล้วตั้งจิตมุ่งแรงไปในศึก ลืมสิ้นตัวตน เข้าสู่ภวังค์ศึกอันพิศวง
ยิ่งกาลผันผ่าน การโจมตีของอวี๋จิ่วยิ่งก็ทรงพลังทบทวี ความดุดันเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพียงหนึ่งวาดหอก ท้องนภาก็แหลกเละ เมฆาฮุ่นตุ้นหมื่นชั้นสลายทะลวง!
ทว่าการโจมตีเช่นนี้กลับแหลกสลายไปครั้งแล้วครั้งเล่าตรงหน้าซูอี้
เขาแข็งแกร่งขึ้น ทว่าซูอี้ก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน!
อวี๋จิ่วบาดเจ็บแล้ว ร่างของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลดาบฟันโชกโลหิต
เปรี้ยง!
ตัวคนถูกฟาดกระเด็นไปอีกครั้งจนแทบเซร่วงลงไปกองกับพื้น ใบหน้าซีดขาว หอบฮั่กโกยลมหายใจ
ซูอี้แข็งแกร่งเกินไป!
ดุจขุนเขาอันไม่อาจสั่นคลอน แม้เขาจะสังเวยชีวิตเข้าสู้ก็ไม่อาจโยกไหว
ถึงยามนี้ มีหรืออวี๋จิ่วจะไม่เข้าใจกระจ่าง ว่าแม้จะอ้างตนเป็นเทพชั้นล่างผู้แข็งแกร่งสูงสุดตลอดกาลนาน แต่ระหว่างเขาและซูอี้ผู้อยู่ในระดับสุดลึกล้ำ ก็ยังห่างชั้นกันแสนไกลอยู่ดี!
“เจ้ายังสู้ไหวหรือไม่?”
ไกลออกไป ซูอี้ยังอารมณ์ค้างเล็กน้อย
เขาไม่ได้ประชันอย่างเบิกบานเพียงนี้มาเนิ่นนาน ไร้การยุดรั้งออมมือ สาใจเหลือแสน
“ไฉนจะไม่ได้?”
อวี๋จิ่วสูดหายใจลึกๆ แล้วโจมตีอีกครั้ง
ครานี้ เจ้าตัวสิ้นคำนึง ใช้วิชาก้นหีบออกมาอย่างสุดกำลัง
ทว่าท้ายที่สุด อวี๋จิ่วก็ยังแพ้พ่าย ร่างคนกระเด็นหัวทิ่ม โลหิตโชกชโลมกาย
ซูอี้ยังอยากโจมตีอีก ทว่าเห็นเช่นนี้ เขาก็ยังอดรู้สึกเสียดายน้อยๆ ในใจไม่ได้
อวี๋จิ่วแข็งแกร่งมาก!
เป็นศัตรูผู้ควรค่าโดยแท้!
ทว่า……
อีกฝ่ายก็แค่พอประมือไหวเท่านั้น
บุคคลตรงหน้าอาจยังกระเสือกกระสนต่อสู้ต่อได้ แต่หากคิดสยบตน ย่อมไร้โอกาสโดยสิ้นเชิง!
ต้องทราบว่าซูอี้สังหารเทพชั้นกลางได้นับแต่ก่อนเข้าสู่ขอบเขตพินิจสุดขั้วเสียอีก!
และหลังจากก้าวย่างสู่ขอบเขตพินิจสุดขั้ว เขากระทั่งต่อกรเทพชั้นสูงยังได้!
ไม่ต้องพูดถึงว่า หลังจากเข้าสู่บททดสอบด่านสวรรค์ ทั้งกายเนื้อ จิตวิญญาณ และวิถีเต๋าของชายหนุ่มล้วนทะลวงถึงจุดสมบูรณ์แบบทั้งสิ้นแล้ว
จากการคาดเดาของตัวซูอี้เอง อำนาจต่อสู้ปัจจุบันของเขา แม้จะเผชิญหน้าเทพชั้นสูงอย่างเริ่นเป่ยโหยวและเหวินเซียวอีก หากเป็นการต่อสู้ดวลเดี่ยว เขาจะไร้เทียมทาน!
กระทั่งหากทุ่มต่อสู้สุดชีวิต ก็ไม่ใช่ว่าจะไร้โอกาสสังหารอีกฝ่ายลง!
“ข้าแพ้แล้ว……”
ไกลออกไป อวี๋จิ่วปริปากยอมแพ้ ไม่เพราะจากความเจ็บใจหรือขัดเคือง แต่เป็นเพราะความจนใจสิ้นปัญญา!
มีหรือเขาจะไม่รู้ ว่าหากซูอี้คิดจะฆ่า ไม่ต้องรอถึงยามนี้หรอก อีกฝ่ายมีโอกาสตั้งมากมายให้สังหาร!
และยามนี้ หากไม่ยอมแพ้เสีย ก็คงโง่งมไม่รู้ความเกินไป!
ซูอี้ก้าวเข้ามาช่วยพยุงอวี๋จิ่วลุกขึ้น และกล่าวว่า “วิถีที่เราแสวงแตกต่างกัน แพ้ชนะก็แค่ชั่วประเดี๋ยว”
อวี๋จิ่วผงะไป และอดกล่าวขึ้นมิได้ “เรามาจัดการกับเจ้า เจ้า… ไม่เกลียดเราหรือ?”
“ไร้บุญคุณความแค้นต่อกัน ไฉนข้าต้องเกลียดพวกเจ้าด้วย?”
ซูอี้เสสรวลกล่าว “หากข้าต้องเกลียดผู้ใดจริงๆ ก็ควรเป็นผู้ส่งพวกเจ้ามาต่างหาก”
ว่าแล้ว เขาก็หันกายจากไป
ศึกกับอวี๋จิ่วหนนี้ไม่ได้ทำให้เขาสำราญ จึงวางแผนไปสู้กับสตรีนามไป๋ซิ่ว ณ หอคอยเทพที่ห้าต่อ
“เจ้าไม่ต้องการโอกาสเหล่านี้จริงๆ หรือ?” อวี๋จิ่วถาม
“เจ้าเก็บไว้เถอะ ข้ายังไม่ใช่เทพ ไม่ต้องการมันหรอก”
ซูอี้โบกมือตอบโดยไม่เหลียวกลับ ร่างของเขาหายไปอย่างรวดเร็ว
เห็นเช่นนี้ อวี๋จิ่วก็อดรำพึงมิได้
“มิน่าเล่า ผู้อาวุโสท่านนั้นจึงหมายหัวเขา แม้เขาจะยังไม่เป็นเทพ แต่กิริยาและความคิดเช่นนั้น ห่างไกลเกินข้าจะเทียบได้ยิ่งนัก”
……
นอกหอคอยเทพที่สี่
เมื่อเห็นซูอี้ออกมาไวเพียงนี้ สีหน้าของเหล่าผู้ชมทั้งหลายพลันแปรเปลี่ยนอย่างละเอียดอ่อน
นี่ซูอี้พ่ายแล้วหรือ?
หาไม่ ไฉนจึงออกมาไวนัก?
ชั่วขณะนั้น เหล่าผู้ซึ่งแต่เดิมตัดสินว่าซูอี้ย่อมไม่ใช่คู่มือของอวี๋จิ่วอดผ่อนหายใจโล่งอกกันมิได้ ด้วยนี่เป็นเรื่องธรรมดา
หากซูอี้ชนะสิ จึงกล่าวได้ว่าผิดธรรมดา!
ส่วนผู้ที่เดิมเชื่อว่าซูอี้ยังมีโอกาสสู้ได้นั้นอดลอบทอดถอนใจกันมิได้
ท้ายที่สุด… ปาฏิหาริย์ก็มิได้สานต่อ
“สหายเต๋าซูอย่าได้ท้อถอย เจ้าได้บรรลุสร้างสถิติอันเลิศล้ำเกินใดเทียบมาแล้วในสามหอคอยเทพแรก เป็นบุคคลอันดับหนึ่งในระดับสุดลึกล้ำตลอดกาลนานจริงแท้ ควรค่าให้ยกย่องทุกยุคสมัย!”
มีผู้อดออกมาปลอบใจซูอี้มิได้ “ข้าเชื่อว่าด้วยภูมิหลังเช่นสหายเต๋า หลังบรรลุเป็นเทพ เจ้าจะสร้างตำนานของตนได้แน่นอน!”
หลายบุคคลพยักหน้าสนับสนุน
แม้ซูอี้จะแพ้พ่าย เขาก็สามารถภาคภูมิในตน ไม่ใช่ผู้ที่ใครก็ตามที่นี่สามารถเทียบชั้นได้เลย!
“ผู้ใดบอกว่าข้าพ่าย?”
ซูอี้ถามอึ้งๆ
ทุกผู้ “???”
ไม่ได้พ่ายหรือ!?
เมื่อมองไปทางซูอี้อีกครั้ง เขาก็ส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันเดินไปทางหอคอยเทพที่ห้าซึ่งอยู่ไกลๆ
เรื่องแพ้ชนะนั้นไม่ควรค่าให้เขากล่าวถึงเลย และย่อมคร้านเกินกว่าที่ชายหนุ่มจะอธิบายใดๆ
ทันทีที่เขาจรจาก รอบข้างพลันระเบิดเปรี้ยง
“ซูอี้เขา… เขาชนะหรือ?”
“เป็นไปได้เช่นไร! ไฉนผู้อาวุโสซึ่งทำลายสถิติในหอคอยเทพที่สี่ กล่าวได้ว่าเป็นเทพชั้นล่างผู้แข็งแกร่งสูงสุดตลอดกาลนานจึงพ่ายแพ้ได้?”
“ซูอี้ต้องสัมผัสบางอย่างผิดปกติได้ จึงไม่กล้าท้าทายแล้วชิงหนีออกมาก่อนแน่แท้!”
ผู้คนเสวนา พยายามหาเหตุผลอันฟังขึ้นมาอธิบาย
จนกระทั่งเมื่ออวี๋จิ่วเดินออกมา จากสภาพเละเทะโชกเลือดของเจ้าตัว คำอธิบายใดๆ ก็ไร้จำเป็นอีก สารพัดเสียงถกเถียงพิพาทหายวับทันที
ทั่วทิศเงียบสงัด เข็มตกยังได้ยิน!
ทุกผู้ผงะตะลึง ในใจมีเพียงความคิดเดียว ซูอี้เขา… ชนะจริงๆ!!
เจี่ยนสิงอวิ๋น หลี่มู่และลู่คงซึ่งรอผลอยู่ไกลๆ เห็นแล้วก็อดหันมองหน้ากันมิได้ หัวใจสะท้านกระเพื่อมแรง
อวี๋จิ่วพ่ายแล้ว!
คนผู้นี้เพิ่งทำลายสถิติของหอคอยเทพที่สี่ไป กล่าวได้ว่าเป็นเทพชั้นล่างผู้เลิศล้ำสูงสุดในขั้นต้น กลาง และปลายของขอบเขตสรรสร้างตลอดกาลนาน ทว่ากลับพ่ายต่อชายหนุ่มในระดับสุดลึกล้ำ!!
ทันใดนั้น พวกเจี่ยนสิงอวิ๋นก็จำทิศทางการสัญจรของซูอี้ได้ แล้วหัวใจของพวกเขาก็ผงะตะลึง
ซูอี้กำลังจะไปท้าทายไป๋ซิ่วต่อ!
ทันทีที่คิดเช่นนี้ เขาก็เห็นว่าอวี๋จิ่วผู้ชุ่มโชกด้วยเลือดเดินไปทางหอคอยเทพที่ห้าโดยไม่สนใจความร้ายแรงบาดแผลตน
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอีกฝ่ายคิดจะดูการศึก รอชมการชี้ชัดแพ้ชนะระหว่างซูอี้และไป๋ซิ่ว!
พวกเจี่ยนสิงอวิ๋นฝืนตนสะกดความตกตะลึงในใจ ตามไปยังหอคอยเทพที่ห้ากันทันที
และเมื่อผู้คนฟื้นจากภวังค์ตกใจ พวกเขาก็ล้วนตระหนักเช่นนี้ และต่างเฮโลกันไปยังหอคอยเทพที่ห้าเช่นกัน
วันนี้ พวกเขาได้เห็นปาฏิหาริย์บังเกิดครั้งแล้วครั้งเล่า
ทว่าเมื่อครู่นี้ ปาฏิหาริย์ของอวี๋จิ่วถูกพิชิตลง
และยามนี้ ปาฏิหาริย์ของซูอี้ยังคงดำเนินต่อ กำลังจะไปท้าทายหอคอยเทพที่ห้าเพื่อเคลื่อนขอบเขต!
ใครเล่าจะไม่สนใจเรื่องนี้ได้?
ชั่วขณะนั้น ยอดฝีมือทั้งหมดในบททดสอบด่านสวรรค์ซึ่งมิได้ไปท้าทายด่านใดล้วนรวมตัวกันที่หอคอยเทพที่ห้า
และขณะผู้คนเคลื่อนไหว ซูอี้พลันเข้าไปในหอคอยเทพที่ห้าแล้ว
นี่เป็นระดับอันมุ่งเป้าไปยังเทพชั้นล่างขอบเขตสรรสร้างขั้นสมบูรณ์
แต่เทพชั้นล่างแทบทั้งหมดซึ่งสามารถผ่านด่านนี้ได้ ล้วนมีจุดประสงค์คือการเลื่อนขอบเขตกันทั้งสิ้น
ทว่าซูอี้ไม่ได้มาเพื่อเลื่อนขอบเขต
บททดสอบด่านพิสูจน์ทั้งหลายนี้ไม่อาจช่วยเขาให้บรรลุเป้าหมายการเคลื่อนขอบเขตได้เลย
เขามาที่นี่เพื่อสู้กับไป๋ซิ่ว!
ยอดหอคอยเทพที่ห้า
ในทะเลเมฆาฮุ่นตุ้น
ไป๋ซิ่วกำลังพลิกหน้าหนังสืออ่าน รูปลักษณ์ของนางงดงาม เปี่ยมด้วยกลิ่นอายหนังสือ
นางแต่งกายด้วยชุดกระโปรงอันเรียบง่าย เรือนผมยาวมัดลวกๆ ไว้เบื้องหลังด้วยเชือกแดง ไร้เครื่องประดับตกแต่ง กระจ่างใสไร้มลทิน
ทว่าเมื่อครู่ สตรีผู้ดูสงบเสงี่ยมงดงามนี้เพิ่งเอาชนะยอดฝีมือผู้เลิศล้ำไร้พ่ายในขอบเขตเดียวกันจากอารยธรรมยุคสมัยต่างๆ ในหอคอยเทพที่ห้าไป!
หากจะบอกว่าอวี๋จิ่วเป็นได้เพียงเทพชั้นล่างผู้เลิศล้ำสูงสุดในขั้นต้น กลาง และปลายขอบเขตสรรสร้าง
เช่นนั้น ไป๋ซิ่วก็เหนือชั้นเกินใคร ไร้ข้อกังขาในขอบเขตสรรสร้างทั้งมวล!
“เจ้าอ่านหนังสือใดอยู่หรือ?”
ซูอี้มาถึงแล้ว และถามอย่างสนอกสนใจ
“เจ้าว่า ระดับสูงต่ำสำคัญจริงๆ หรือ?”
ไป๋ซิ่วขมวดคิ้วดุจกิ่งหลิ่ว เอ่ยถามขึ้นแผ่วเบา น้ำเสียงของนางนวลนุ่ม อบอุ่นและรื่นโสตยิ่งนัก
ซูอี้นิ่งไป ก่อนจะแย้มยิ้ม “สำคัญ แต่ก็ไม่”
“หมายความเช่นไร?”
ไป๋ซิ่วดูสับสนเล็กน้อย
ซูอี้ครุ่นคิดสักประเดี๋ยวและกล่าวว่า “สู้กับข้าสิ ไม่ว่าจะชนะหรือไม่ ข้าก็จะบอกคำตอบของข้าให้”
ไป๋ซิ่วปิดหนังสือในมือลง แล้วจึงเบนสายตามามองซูอี้จากไกลๆ เป็นครั้งแรก
“หวังว่าคำตอบของท่านจะไขความสับสนของข้าได้”
ไป๋ซิ่วกล่าวแผ่วเบา
แล้วนางจึงยกมือขึ้นประสานคำนับ กล่าวขึ้นว่า
“เชิญ”
Comments for chapter "บทที่ 2119 ระดับสูงต่ำสำคัญหรือไม่"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
