บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2129 ทั้งสองล้วนเป็นนาย

บทที่ 2129 ทั้งสองล้วนเป็นนาย

ป้าบ!

เสียงตบนั่นดังก้องกังวาน

แก้มของนักพรตหัวมังกรปกคลุมไปด้วยเกล็ดมังกรเล็กละเอียด ทว่าฝ่ามือนี้กลับทำให้เกล็ดมังกรบนแก้มซ้ายของเจ้าตัวแตก ปากถูกตบจนเบี้ยว จมูกมีเลือดไหลออกมา ขณะที่ร่างกายกระเด็นปลิวออกไปหลายสิบจั้ง

ซูอี้หาได้ประหลาดใจกับภาพนี้ไม่

เขาเก็บดาบเก้าคุมขังไปและกล่าวว่า “เจ้าเฒ่านี่ ในที่สุดก็ยอมโผล่ออกมาเสียทีนะ”

ในขณะเดียวกัน ทัณฑ์อสนีบาตที่ไร้สิ้นสุดรอบกายยังคงไหลทะลักสู่ร่างดุจสายนที

ทันใดนั้น บรรยากาศรอบกายเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นเรียบง่ายไร้พิษสงราวกับซ่อนศัสตราใส่กล่องไว้

สง่างามไร้มลทิน

ทว่าขณะนี้ เขาได้กลายเป็นเทพผู้สูงส่งไปแล้ว!

“เจ้าเด็กนี่ รู้ด้วยรึว่าข้ามาด้วย?”

ไม่ห่างไกลนัก ชายชราร่างผอมเตี้ยปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุ เขาคือเหอปั๋ว

เขาคือผู้ตบนักพรตหัวมังกรกระเด็นไปก่อนหน้านี้อย่างไม่ต้องสงสัย

“ไม่ใช่เพราะข้ารู้ แต่เพราะข้าสังหรณ์ว่าเจ้าจะมาต่างหาก”

ซูอี้จับจ้องเหอปั๋วอย่างลึกล้ำ “เพราะถึงอย่างไร หากเกิดสิ่งใดขึ้นกับข้า เกรงว่าเจ้าคงไม่อาจกินอิ่มนอนหลับสุขสบาย”

เหอปั๋วเป็นเทพแม่น้ำประจำธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัย และได้รับคำสั่งจากตัวตนในชาติแรกให้พิทักษ์เปลวเพลิงแห่งยุคสมัยมาแสนนาน

แม้กระทั่งศึกที่เกิดขึ้นบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์สิ้นสวรรค์ จากคำพูดของปฐมาจารย์ปู๋ถี แม้เขาจะไม่เปิดเผยตัว เหอปั๋วก็จะมาสลายศึกใหญ่ครานั้นทันกาลอยู่ดี!

ตั้งแต่นั้นมา ซูอี้จึงคาดการณ์ไว้ว่าเมื่อเผชิญสถานการณ์คอขาดบาดตายเช่นนี้ เจ้าเฒ่าลึกลับเหอปั๋วจะไม่มีทางอยู่ดูดาย!

ชายชราตบเข่าฉาด กล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น “โดนเจ้ามองออกแล้วจริงๆ!”

เหนือท้องนภา ชาติที่สามขมวดคิ้วและกล่าวว่า “เจ้าเฒ่า ไม่เห็นหรือว่าข้ากำลังลำบากอยู่? ในเมื่อเจ้ามาแล้ว ก็ช่วยข้าเสียหน่อยปะไร?”

เหอปั๋วผงะไป ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “เฮ้อ พวกเจ้าทั้งสองล้วนเป็นนาย แล้วข้า ตัวตนผู้น้อยผู้มาเดินธุระแทนจะกล้าไม่ช่วยได้เช่นไร?”

ว่าแล้ว เจ้าตัวพลันทะยานขึ้นสู่ท้องนภา สองมือเท้าเอว ตวาดดังลั่น

“ไอ้พวกสังวาสบรรพชน! ก่อปัญหายังไม่พอหรือไร!?”

น้ำเสียงดังก้อง สะท้านทั่วมิติเวลาอันไร้สิ้นสุด

ตี้เอ้อและเหล่าตัวตนปริศนาล้วนตะลึงงัน

ไอ้แก่ผู้กล้าด่าทอพวกเขานี่มันใคร?!

ซูอี้หาประหลาดใจไม่

นอกจากความลามกแล้ว ตาเฒ่าเหอปั๋วผู้นี้ยังวาจาร้ายกาจ มีสารพัดคำหยาบคายให้เลือกสรรโดยหาสนใจมารยาทไม่

แต่สิ่งที่ซูอี้ประหลาดใจก็คือ ชาติที่สามนั้นรู้จักเหอปั๋วเป็นอย่างดี และเมื่อชายชราก้าวออกมา ร่างของเขาก็ถอยฉากจากไป

ชาติที่สามดูจะเชื่อมั่นเต็มหัวใจว่าเมื่อมีเหอปั๋วอยู่ หายนะนี้ก็จะคลี่คลายได้อย่างแน่นอน

“ไอ้แก่ รนหาที่ตายเสียแล้ว!”

ชายร่างสูงในชุดนักรบสีทองตวาดลั่น แล้วออกหมัดชกเข้าใส่เหอปั๋วข้ามมิติเวลาไร้สิ้นสุด

“ไปสมสู่มารดาเจ้าสิ!”

เหอปั๋วผรุสวาท ขณะขว้างหอคอยหลังหนึ่งออกไป

ตู้ม!

หอคอยนั้นบดขยี้ท้องนภา ทลายหมัดนั้นลง วูบไหวหายวับ แล้วทะยานผ่านมิติเวลาอันไร้สิ้นสุดฟาดเข้าใส่ชายร่างสูงในชุดนักรบสีทองอย่างดุดัน

ศีรษะของชายผู้นั้นถูกฟาดจนโลหิตไหลริน เสียงกรีดร้องสนั่นลั่นจนได้ยินผ่านมิติเวลาอันไร้สิ้นสุด

ทุกผู้ต่างตะลึง

เจ้าเฒ่าท่าทางหยาบคายนี่ดุร้ายเพียงนี้เลยหรือ!?

“ที่แท้หอคอยพิบัติโบราณนี่ก็เป็นสมบัติล้ำเลิศเช่นกัน”

ซูอี้มองออกทันทีว่าสิ่งที่เหอปั๋วขว้างออกไปคือหอคอยพิบัติโบราณ และเดิมที เขาก็ได้เปลวเพลิงแห่งยุคสมัยมาจากยอดหอคอยนี้!

“ใครยังไม่พอใจอีกก็ออกมา ข้าผู้นี้จะฟาดหัวให้!”

ทันทีที่เหอปั๋วคว้ามือออกไป หอคอยพิบัติโบราณก็เคลื่อนกลับมาจากอากาศ

เขาวางตัวหยิ่งผยอง มองยอดฝีมือลึกลับ ณ มิติเวลาไร้สิ้นสุดไกลออกไปด้วยแววตาท้าทาย

“ข้าอยากขอลอง!”

ยามนั้น ชายรูปงามผู้ดูเหมือนบัณฑิตกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าคล้ำเครียด ยกมือขึ้นโบกสะบัด

ตู้ม!

รัศมีเทพจรัสจ้าสายหนึ่งฟาดเข้าใส่เหอปั๋ว

เมื่อมองดีๆ จะพบได้ว่ารัศมีเทพสายนั้นเป็นมีดขว้างเล่มหนึ่ง!

เหอปั๋วยิ้มเหี้ยม ขณะเร่งใช้หอคอยพิบัติโบราณทำลายมีดขว้างนั้นในอึดใจจนกลายเป็นผุยผง

พรวด!

บัณฑิตรูปงามกระอักเลือด

แทบจะพร้อมกันนั้น หอคอยพิบัติโบราณทะลวงผ่านท้องนภา ฟาดร่างของบัณฑิตรูปงามจนร่างเจียนแหลกสลายในทันที!

ในที่สุด ตี้เอ้อและยอดฝีมือลึกลับคนอื่นก็หน้าเปลี่ยนสี ทุ่มกำลังสุดตัวเพื่อขัดขวางความอหังการของหอคอยพิบัติโบราณและช่วยเหลือบัณฑิตรูปงามกันทันใด

และเมื่อมองมายังเหอปั๋วอีกครั้ง สีหน้าของคนเหล่านั้นต่างมืดมนยิ่ง

“แค้นนัก หากไม่ใช่เพราะร่างจริงข้าผู้นี้ไม่อาจออกจากธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตาได้ มีหรือจะปล่อยเจ้ากำเริบเสิบสาน!”

บัณฑิตรูปงามโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง สีหน้าเปี่ยมความแค้นเคือง

“ถุ้ย! หากไม่ใช่เพราะข้าผู้นี้ต้องพิทักษ์ที่นี่ บุกไปฆ่าร่างจริงของเจ้าในธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตาหรือ ง่ายเยี่ยงผายลม!”

เหอปั๋วด่าอย่างดุดัน กล่าวอย่างดูแคลน “มาๆๆ ยังมีผู้ไม่พอใจอยู่อีกหรือไม่?”

ความหยิ่งผยองนั้นเหนือใดเปรียบโดยแท้

ยอดฝีมือลึกลับเหล่านั้นล้วนฉุนเฉียว สีหน้ายิ่งไม่น่ามองทุกขณะ

ทว่าท้ายที่สุด พวกเขาก็สะกดกลั้นไว้

“เจ้าจะเป็นใครก็ช่าง ในเมื่อกล้ามาทำแผนใหญ่ของพวกข้าพัง สักวันก็ต้องชดใช้!”

ตี้เอ้อกล่าวด้วยสีหน้าเย็นเยียบ

ว่าแล้ว ร่างของคนทั้งหลายนี้ต่างหายวับไป

กระทั่งธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตามุมที่เปิดเบื้องหลังพวกเขายังหายวับตามไปด้วย

“ก็แค่ไอ้แก่หน้าไม่อายเหม็นฉึ่ง ฝันหวานอยากฉวยโอกาสขโมยท้ออันอยู่ไกลเกินเอื้อมฝูงหนึ่ง!”

เหอปั๋วสะบัดมือ

ตู้ม!

บนท้องนภา มิติเวลาอันไร้สิ้นสุดเลือนหายไป เมฆาฮุ่นตุ้นหนาทึบเคลื่อนบดบังไว้อีกครั้ง

และอำนาจกฎบัญญัติปกคลุมวิถีแห่งบรรพเทวาก็หวนคืนสู่ที่ของมัน

หนึ่งมหันตภัยอันกล่าวได้ว่าเปรียบมหาวิปโยคได้จบลงด้วยประการฉะนี้

ทว่า สำหรับผู้คน ณ สถานที่ต่างๆ ทั่ววิถีแห่งบรรพเทวานั้น การสงบใจช่างยากเย็นในชั่วขณะนี้

สรรพสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ช่างแปลกประหลาดและชวนตกตะลึงยิ่งนัก!

หนึ่งมหาภัยพิบัติบรรลุเทพก่อความปั่นป่วนไปทั่ววิถีแห่งบรรพเทวา นอกจากนั้นยังนำพาความสนใจจากตัวตนลึกลับบางผู้ให้เข้ามาก่อกวนอย่างแข็งกร้าวทรงพลังอีก

นี่เป็นสิ่งที่ไร้ผู้ใดคาดฝันไว้เลย

บนยอดหอคอยเทพที่หก

ยามเหอปั๋วหวนคืน เขาก็กลับไปเป็นตาเฒ่าลามก กล่าวแสดงความยินดีด้วยรอยยิ้ม

“สหายเต๋า ยินดีด้วยที่บรรลุเทพในวันนี้ สัญจรสู่วิถีอันไม่เคยปรากฏให้พบพานตลอดกาลนาน!”

มิห่างไปนัก สายตาของชาติที่สามกลับซับซ้อน ทั้งยังเงียบงัน

ซูอี้ไร้กะจิตกะใจมาสนว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอันใด และกล่าวถามว่า “เมื่อครู่ คนเหล่านั้นคือใครกัน?”

“ก็แค่เจ้าเฒ่าบางคนผู้ก้าวเข้ามาสู่ธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตา แต่ละคนล้วนหน้าไม่อายมิแพ้กัน อยากฉวยโอกาสนี้ชิงผลวิถีบรรลุเทพของเจ้าไป”

เหอปั๋วกล่าวอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง “โชคดีที่ข้าคาดการณ์เยี่ยงเทพลิขิต จึงเตรียมตัวรับมือไว้ล่วงหน้า ไม่ปล่อยให้ตัวแปรนี้ทำลายวิถีบรรลุเทพของสหายเต๋าได้”

ชาติที่สามอดแค่นยิ้มเยาะมิได้ “คาดการณ์เยี่ยงเทพลิขิต? หมายความว่าเจ้าอยู่ที่นี่ยามข้าลงมือ แล้วเหตุใดจึงมิช่วยข้าเสียแต่แรก?”

ร่างของเหอปั๋วแข็งทื่อ รอยยิ้มบนใบหน้าเจื่อนลง ขณะกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน “ด้วยอำนาจของสหายเต๋า ไฉนข้าต้องสอดมือด้วย?”

ชาติที่สามกล่าว “เจ้าอย่าลืมสิว่า ทั้งข้าและเขาต่างเป็นร่างเวียนวัฏของชาติแรก ในเมื่อเจ้ากระทำการเพื่อชาติแรก เจ้าก็มิอาจลำเอียงเห็นใครดีกว่าใครได้!”

เหอปั๋วยิ้มขมขื่น “ครั้งหน้าไม่ใช่เช่นนี้แล้ว! ข้ารับปากว่าจะมิยุ่งกับเรื่องระหว่างพวกเจ้านายทั้งสอง!”

ซูอี้อดครุ่นคิดมิได้

เหอปั๋วกระทำการแทนชาติแรก เขาจึงมิกล้าล่วงเกินทั้งชาติที่สามและตัวเขา เพราะถึงอย่างไร ทั้งสองก็เป็นคนคนเดียวกัน

แต่ก่อนหน้านี้ ชาติที่สามแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน เพราะเขาคิดว่าเหอปั๋วลำเอียง!

แต่สิ่งนี้ก็ทำให้เขาประจักษ์ได้เช่นกันว่า ตัวตนทรงพลังอย่างยิ่งเช่นชาติที่สามเองก็ใส่ใจตำแหน่งของเหอปั๋ว!!!

“เป็นเช่นนั้นได้ย่อมประเสริฐ ข้าจะจัดการกับตนเอง ถึงอย่างไร หนึ่งผู้ก็ต้องตกตาย หากเจ้าเข้ามาสอดมือ มันจะเป็นการไม่เคารพชาติแรกอย่างร้ายกาจ”

ชาติที่สามกล่าวอย่างสุขุม

ว่าแล้ว เขาก็หันไปกล่าวกับซูอี้ “ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ ข้าคาดการณ์เรื่องบางเรื่องไว้ และในที่สุดก็เข้าใจว่าไฉนข้าจึงมีชีวิตอยู่ได้จนยามนี้ ทุกอย่าง…ล้วนเป็นเพราะเจ้า”

“ข้า?” ซูอี้ขมวดคิ้ว

“ไม่ผิด”

ดวงตาของชาติที่สามซับซ้อน “เจ้าไม่คิดหรือว่าการมีอยู่ของข้าเสมือนหินลับมีดของเจ้า?”

หัวใจของซูอี้ตกตะลึง และพอจะเข้าใจแล้ว

“นับแต่ยามที่เจ้าถือครองวัฏสงสารและได้รับเปลวเพลิงแห่งยุคสมัยมา ก็บ่งบอกถึงวิถีที่แตกต่างจากอดีตชาติทั้งมวลแล้ว”

“เพราะเหตุนี้ เหอปั๋วจึงยอมรับเจ้า และพามายังวิถีแห่งบรรพเทวานี้”

“อีกทั้งมีบททดสอบด่านพิสูจน์ใดบ้างที่เจ้าพบระหว่างทางที่ไม่ใช่ตัวตนในชาติแรกทิ้งไว้ให้?”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ชาติที่สามจึงชี้ตนเอง “และย่อมรวมถึงข้าด้วย”

ใบหน้าผอมตอบของเขาปรากฏเค้าความเย้ยหยันตนเอง “กล่าวคือ ข้า… ถูกชาติแรกหมางเมินมาเนิ่นนาน!”

น้ำเสียงของเขาไร้ความเกลียดแค้น ไร้ความชิงชัง มีเพียงโทสะและความพยศอย่างหนัก

สีหน้าของเหอปั๋วแปรเปลี่ยนเล็กน้อย อ้าปากราวจะพูดบางอย่าง แต่ก็ถูกชาติที่สามหยุดไว้

“ฟังข้าพูดให้จบก่อน”

ชาติที่สามจับจ้องซูอี้ “ข้านั้นเป็นตัวแทนวิถีอดีตชาติเก่าก่อน สมควรสูญสลายหายจากโลกหล้าไปแสนนาน ทว่า……”

“เมื่อข้ามีโอกาสรอดชีวิตในยามนี้ ไม่ว่านี่จะเป็นแผนของชาติแรกหรือไม่ ข้าก็จะสู้จนถึงที่สุดแน่!”

“ส่วนเจ้าเป็นตัวแทนวิถีใหม่ที่ชาติแรกยอมรับ และนับแต่เจ้าเหยียบย่างสู่วิถีแห่งบรรพเทวา วิถีภายหน้าของเจ้าก็จะแตกต่างจากตัวตนในชาติแรกโดยสิ้นเชิงแล้ว”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ สายตาของชาติที่สามก็คมกริบ ขณะกล่าวชัดถ้อยทีละคำ

“ภายหน้าข้าจะลองดูว่า วิถีใหม่ของเจ้าจะล้มข้า หรือวิถีข้าจะแทนที่เจ้าได้!”

“ท้ายที่สุด เราสองต้องเหลือเพียงหนึ่ง!”

น้ำเสียงนั้นดังสนั่น

ฟังแล้ว ซูอี้ก็ทำเพียงพยักหน้าน้อยๆ “ข้าเข้าใจแล้ว”

ไร้ความลนลาน ไร้ความประหม่า ไม่มีความอึดอัดใจ

เขาทำเพียงตอบรับการต่อสู้ที่ถูกกำหนดให้เป็น ‘ศึกตัดสินเป็นตาย’ นี้อย่างเฉยเมย!

เหอปั๋วถอนหายใจด้วยสีหน้าซับซ้อน

“เจ้าไม่เข้าใจหรอก”

ชาติที่สามกล่าวกับซูอี้ “แม้เจ้าจะกลายเป็นเทพไปแล้ว แต่ในสายตาข้า เจ้าในยามนี้ไร้คุณสมบัติจะมางัดข้อกับข้า”

ซูอี้อดเลิกคิ้วมิได้

“ข้ารู้ เจ้าไม่ยอมรับหรอก แต่ยามนี้ข้าจะให้เจ้าได้ประจักษ์ว่าความต่างชั้นระหว่างเรา…ใหญ่หลวงเพียงไร”

ชาติที่สามหันหลังเดินไปหานักพรตหัวมังกรจากไกลๆ

“หวังว่าหลังจากเจ้าตระหนักถึงความต่างชั้น เจ้าจะล้มแล้วลุกขึ้นใหม่ แข็งแกร่งกว่านี้โดยเร็วที่สุด และภายหน้าเมื่อข้าออกจากวิถีแห่งบรรพเทวาได้ ข้าจะไปหาเจ้า!”

“ถึงยามนั้น ข้าจะไม่สนใจความสูงต่ำของวิถีเต๋าของเจ้า อีกทั้งไม่สนใจว่าจะยุติธรรมหรือไม่ จะลงมือโดยไร้ความปรานีแม้เพียงน้อย!”

ขณะเดียวกัน เมื่อเห็นชาติที่สามเดินเข้ามาหา สีหน้าของนักพรตหัวมังกรผู้ถูกทุกคนหมางเมินเมื่อกาลก่อนพลันแปรเปลี่ยน

เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ และจิตคุกคามมหาศาลพุ่งเข้าใส่ตนได้อย่างชัดเจน!