บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2143 ไม่สังหารผู้ไร้นาม

บทที่ 2143 ไม่สังหารผู้ไร้นาม

“ลั่วเสวียนจี เจ้าลำพังหยุดเราไม่ได้หรอก”

ไกลออกไป พุทธเจ้าแผดตะเกียงส่ายหน้า

พวกเขาย่อมรู้ว่าลั่วเสวียนจีไม่ใช่คนของยุคปัจจุบัน และเป็นผู้นำเขตหวงห้ามอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

แต่แล้วเช่นไร?

พวกเขาเป็นกลุ่มสามคน ซึ่งล้วนมีวิธีของตนเองในการรับมือกับอีกฝ่าย!

“แต่หากไม่ลอง จะรู้ได้เช่นไร?”

ดวงตาของลั่วเสวียนจีเย็นเยียบ

นางคืนสู่ลักษณ์ที่แท้จริงอย่างเงียบเชียบ อาภรณ์แดงเยี่ยงเปลวเพลิง เรือนผมขาวพิสุทธิ์เหนือหิมะ โอบล้อมโดยกฎวิถีเทพลึกลับแดงฉาน

“หลี่ฝูโหยว เจ้าในกาลก่อนทะนงเพียงไร ยอมตายในศึกดีกว่าถอยหนี ไฉนเจ้าในยามนี้จึงตาขาวนัก ทำได้เพียงปล่อยให้สตรีสู้แลกชีวิตเพื่อเจ้า?”

จอมมารเจวี๋ยเทียนกล่าวเย้ย

ซูอี้แค่นยิ้มกล่าว “หากเจ้ากล้าจริงๆ เช่นนั้นกล้าประชันข้าตัวต่อตัวหรือไม่?”

ดวงตาของจอมมารเจวี๋ยเทียนวูบไหว “จริงหรือ?”

ซูอี้กล่าว “เจ้าจะลองดูก็ได้ว่า ข้าหรือเจ้า ผู้ใดจะตายก่อน!”

เขาดูสุขุมเยือกเย็น ยืนนิ่ง โดยไม่เผยร่องรอยความกังวลใดๆ แต่กลับแสนใจเย็นหนักแน่น

สิ่งนี้ทำให้จอมมารเจวี๋ยเทียนขมวดคิ้ว

“เฮอะ! เจ้าก็แค่ผู้บรรลุเทพใหม่ หามีคุณสมบัติสู้ตัวต่อตัวกับข้าผู้นี้ไม่!”

จอมมารเจวี๋ยเทียนแค่นเสียงเย็นชา

ซูอี้เสสรวล “มิกล้าหรือ? เจ้ายังจะวางท่าโอหังนัก! กลัวว่าหากเกิดสิ่งใดกับเจ้า ไอ้แก่แผดตะเกียงกับอวิ๋นเซียวจะได้ของดีไปง่ายๆ ใช่ไหมเล่า?”

สีหน้าของจอมมารเจวี๋ยเทียนพลันคล้ำเครียด

“น่าขันนัก เราจะดูดายให้เกิดเรื่องกับสหายเต๋าเจวี๋ยเทียนอย่างนั้นหรือ?”

จอมเทพอวิ๋นเซียวขมวดคิ้ว “คนบาปเอ๋ย ลูกไม้เสี้ยมความโกลาหลนั้นช่างไร้ค่านัก”

“เทียบกับฝีมือของหลี่ฝูโหยวเมื่อกาลก่อน คนบาปในครานี้ช่างมิควรค่าเปรียบเทียบจริงๆ”

พุทธเจ้าแผดตะเกียงส่ายหน้า ใช้หลี่ฝูโหยวมาปฏิเสธและหยามเหยียดซูอี้

ซูอี้แค่นเสียง กล่าวกับจอมมารเจวี๋ยเทียนว่า “สองคนนั้นว่าเช่นนี้ แล้วเจ้ากล้าสู้กับข้าหรือไม่?”

จอมมารเจวี๋ยเทียน “……”

สีหน้าของอีกฝ่ายดูจะเข้าใจยากไปชั่วขณะ ก่อนจะกล่าวเสียงเย็น “ข้าบอกแล้ว เจ้าในยามนี้หาควรค่าสู้กับข้าไม่!”

ซูอี้แย้มยิ้ม

การถากถางในรอยยิ้มนั้นทำให้สีหน้าของจอมมารเจวี๋ยเทียนถมึงทึงยิ่ง

พุทธเจ้าแผดตะเกียงและอวิ๋นเซียวเองก็ขมวดคิ้ว รู้สึกว่าจอมมารเจวี๋ยเทียนคิดเล็กคิดน้อยยิ่งนัก ช่าง… ขายหน้าแท้!

“สหายเต๋า พวกเขากำลังถ่วงเวลา!”

ลั่วเสวียนจีขมวดคิ้ว “ไม่ขอรอช้า ข้าจะส่งเจ้าไปเดี๋ยวนี้!”

วูบ!

นางยกมือขึ้น ม้วนภาพสีแดงสดคลี่ปกคลุมร่างของซูอี้ไว้

เขาไม่ได้หยุดมัน ดวงตาของเขาจับจ้องเพียงลั่วเสวียนจี ก่อนจะกล่าวว่า “ข้าจะรอวันที่เราได้พบกันอีก”

น้ำเสียงของเขามีความแน่วแน่ ราวกับปักใจแล้วว่าพวกเขาจะได้พบกันอีก

ลั่วเสวียนจีนิ่งไป คู่เนตรพราวระยับเยี่ยงริ้วธาร ก่อนจะแย้มยิ้มพลางกล่าวว่า “ข้าก็จะรอเช่นกัน”

ตู้ม!

ไกลออกไป พุทธเจ้าแผดตะเกียงพลันเคลื่อนมือ ก่อตราประทับหัตถ์พุทธะผนึกฟ้ากดลงมา

จักรวาลพร่างดาวป่วนปั่น สุญตาร้าวราน

อำนาจตราประทับหัตถ์พุทธะนั้นน่าสะพรึงกลัวไร้ขอบเขต!

ลั่วเสวียนจีสะบัดมือออกไป

ตู้ม!

ม้วนภาพสีแดงสดนั้นพาซูอี้เคลื่อนผ่านมิติเวลาจากไปไกลแล้ว

ขณะเดียวกัน ลั่วเสวียนจีพลันก้าวเข้ามา ใช้มือเยี่ยงมีดสะบั้นตราประทับหัตถ์พุทธะของพุทธเจ้าแผดตะเกียงลงได้อย่างง่ายดาย

“หากคิดจะไป ก็ไม่มีทาง!”

อวิ๋นเซียวตวาดลั่น บงกชวิถีสามสหัสโบกไหวเยี่ยงโลกภูมิกว้างใหญ่สามพันแห่งทะยานสรวง ขวางทางตรงหน้าไว้ พิรุณแสงมหาวิถีกระจ่างใสไร้สิ้นสุดแผ่ออกผนึกมิติเวลาตรงหน้า

“เปิด!”

เรือนผมขาวของหญิงสาวสะบัดพลิ้ว รัศมีเทพสีชาดหลั่งไหลออกมาจากร่างอรชรของนาง วาดปลายนิ้วออกหนึ่งหน

โครม!!

จักรวาลพร่างดาวพลันสะท้านสั่น แสงสีชาดไร้ประมาณโปรยลงมาจากนภา

ตู้ม!

ท่ามกลางเสียงคำรามสะท้านภพ บงกชวิถีทั้งสามพันสั่นสะท้านรุนแรง กิ่งก้านแหลกร้าว รัศมีเทพกระฉอกสาด

แล้วรอยแตกเป็นทางยาวก็ปรากฏบนบงกชวิถีทั้งสามพัน

อำนาจมีดนี้ทำให้อวิ๋นเซียวอดเปลี่ยนสีหน้าไม่ได้ สตรีผู้นี้… ดุดันน่าสะพรึงกลัวยิ่ง!!

ทว่าขณะเดียวกัน ลั่วเสวียนจีก็ถูกขวานศึกสองคมโจมตี ฟาดเฉือนแผ่นหลังของนางเจียนสะบั้น!

ผู้ลงมือคือจอมมารเจวี๋ยเทียน ที่ฟาดฟันขวานศึกสองคมโจมตีอย่างดุเดือด

ทว่าเมื่อเห็นอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บ เขากลับประหลาดใจ

เพราะลั่วเสวียนจีไม่ได้หลบ!

เพื่อเปิดทางหนีให้ซูอี้ นางยอมเจ็บตัวมิเลี่ยงการโจมตีนี้!!!

และหลังบาดเจ็บ นางก็หาสนใจไม่ ก้าวเดินไม่เหลียวหลัง ร่างวูบไหวในอากาศธาตุ และจู่โจมเข้าใส่พุทธเจ้าแผดตะเกียง

พุทธเจ้าแผดตะเกียงกำลังจะเร่งใช้ประทีปเขียวไปขวางซูอี้ แต่เมื่อเห็นลั่วเสวียนจีพุ่งเข้ามา เขาก็อดขมวดคิ้วมิได้

ตู้ม!

ลั่วเสวียนจีโจมตีอย่างเด็ดเดี่ยว มีดโค้งใบแคบอันเจิดจรัสเยี่ยงสายฟ้าพุ่งออกจากแขนเสื้อ ฟาดฟันลงมาอย่างดุดัน

คมมีดดุจเปลวเพลิง แดงฉานเยี่ยงโลหิต!

มีดนั้นดูจะทุ่มชีวิตลืมตาย ทะยานตรงไปเบื้องหน้า

ในที่สุดสีหน้าของพุทธเจ้าแผดตะเกียงก็แปรเปลี่ยน

สตรีผู้นี้ทุ่มสุดชีวิต บ้าไปแล้ว!!

โดยไม่คำนึงถึงสิ่งอื่น พุทธเจ้าแผดตะเกียงก็ใช้ประทีปเขียวทะยานเวหาเข้าประชัน

เปรี้ยง!

แดนดินถิ่นนั้นระเบิดแหลก

ท่ามกลางพิรุณแสง ร่างของพุทธเจ้าแผดตะเกียงล่าถอย

ขณะเดียวกัน ลั่วเสวียนจีได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง ประทีปเขียวสาดแสงธรรมประหลาดออกมาใส่ร่างบอบบางของนางจนบาดเจ็บทันที

ทว่านางหายี่หระไม่ ร่างของหญิงสาววูบไหวเฉียบพลันเข้าโจมตีจอมเทพอวิ๋นเซียว

เคร้ง!!

ดาบวิถีที่จอมเทพอวิ๋นเซียวใช้ตัดผ่านจักรวาลพร่างดาวเข้าฟาดฟันใส่ซูอี้ แต่ยังไม่ทันไร ลั่วเสวียนจีก็มาขวางไว้ทันกาล

อำนาจวิถีดาบอันทรงพลังสะท้านร่างบอบบางของลั่วเสวียนจีจนผละถอย รอยเลือดหยดลงมาจากมุมปาก ใบหน้างดงามซีดขาว

การกระทำทั้งหมดทั้งมวลตั้งแต่ต้นจนจบเกิดขึ้นในเสี้ยวอึดใจเยี่ยงประกายเพลิง

และหญิงสาวก็ได้รับบาดเจ็บไปสองหน แต่กลับขัดขวางศัตรูร้ายทั้งสามไว้อย่างมั่นคง!

ทั้งมวลล้วนคุ้มค่าแล้ว

เพราะม้วนภาพสีชาดได้โอบร่างของซูอี้ ทะลวงผ่านชั้นพลังอันบังเกิดจากบงกชวิถีทั้งสามพันล่องสู่เวหาเป็นที่เรียบร้อย!

สิ่งนี้ทำให้สีหน้าของพุทธเจ้าแผดตะเกียง อวิ๋นเซียว และจอมมารเจวี๋ยเทียนล้วนคล้ำเครียด

ไร้ผู้ใดคาดคิดว่าลั่วเสวียนจีจะทิ้งกังวล ลืมความเป็นความตายของตน และเบิกทางรอดให้ซูอี้อย่างสุดชีวิต!

อวิ๋นเซียวหันกลับ คิดจะไล่ล่าสังหารซูอี้ต่อ

ตู้ม!

มีดสีชาดฟาดลงมา ลั่วเสวียนจีโจมตีขัดขวางอวิ๋นเซียวไว้อีกครั้ง

“มีข้าอยู่ พวกเจ้าถือว่าหมดโอกาส”

ลั่วเสวียนจีกล่าวเสียงเรียบ

บนใบหน้างามของนางเผยรอยยิ้ม ดูแสนเบิกบานยิ่งนัก

“ผิดแล้ว หนนี้เจ้าคนบาปนั่นตายแน่!!”

“ไฉนต้องพูดมากความ ฆ่าหญิงบ้านี่ก่อน!”

พุทธเจ้าแผดตะเกียง จอมมารเจวี๋ยเทียน และจอมเทพอวิ๋นเซียวล้วนโจมตีอย่างเดือดดาล

เปรี้ยง!

จักรวาลพร่างดาวนี้รวนเรยิ่งนัก รัศมีเทพสาดส่อง อำนาจจอมเทพอันน่าสะพรึงกลัวรุนแรงเสียยิ่งกว่าพายุมารดาราเสียอีก

หาใช่การประมือของจอมเทพขอบเขตอมรณาโดยทั่วไปไม่

นี่คือศึกระหว่างสามจอมเทพสูงสุด หล่อหลอมขั้นที่เก้าและผู้นำเขตหวงห้ามผู้หนึ่ง!!

จอมเทพหล่อหลอมขั้นหนึ่งก็เปรียบได้กับผู้เพิ่งบรรลุสู่ขอบเขตอมรณา

จอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้านั้นนับได้ว่าเป็นจอมเทพขอบเขตอมรณาขั้นสมบูรณ์แล้ว

เป็นจอมเทพเหมือนกัน ทว่าอำนาจกลับแตกต่างยิ่งนัก เทียบได้กับความต่างระหว่างแสงจากหิ่งห้อยเทียบตะวันจันทราเหนือสรวง

โชคดีที่ลั่วเสวียนจีไม่ใช่จอมเทพหล่อหลอมขั้นหนึ่ง

นางคือจอมมารไร้เทียมทานผู้ดิ้นรนจะเอาชีวิตรอดจากอารยธรรมยุคสมัยแห่งอดีต เป็นผู้นำเขตหวงห้ามอันอยู่ยืนยงในมิติเวลาอันปั่นป่วนจนยามนี้

วิถีเต๋าของนางแข็งแกร่ง เป็นจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้า ตัวตนสูงสุดผู้หนึ่งโดยแท้จริง!

แม้นางจะถูกสามศัตรูร้ายผู้อยู่ ณ จุดสูงสุดเหมือนกันรุมโจมตี แต่ชั่วขณะนี้ พวกเขาก็ยังเอาชนะนางไม่ได้!

“ข้าหวังเพียงว่าสหายเต๋าซูจะไปถึงโลกเทพได้สำเร็จ ดังนั้น แม้ข้ากับพี่ชายจะตกตายในศึก ก็ไร้สิ่งใดให้เสียดาย”

ระหว่างต่อสู้ ลั่วเสวียนจีพึมพำในใจ

นางไม่ได้ห่วงแพ้ชนะในศึกนี้ และมิได้สนใจความเป็นความตายของตน

สิ่งเดียวที่นางกังวลคือซูอี้!!

……

แสงสีชาดสายหนึ่งทะยานล่องผ่านสุญตาไร้สิ้นสุด วูบไหวพริบพรายเพียงหนก็เคลื่อนทะยานไปนับหมื่นลี้

แสงสีชาดนั้นหาใช่ใดอื่น นอกจากซูอี้ผู้ถูกห่อหุ้มโดยม้วนภาพสีแดงทะยานผ่าน

กาลเวลาเคลื่อนคล้อย

หนึ่งชั่วยามจากนั้น

ทันใดนั้น ชายหนุ่มพลันยกมือขึ้นกด

วูบ!

ม้วนภาพสีแดงชะงักหยุด และเมื่อซูอี้ยกมือคว้า ม้วนภาพก็ค่อยๆ คลี่ตัว

นี่เป็นสมบัติลับของลั่วเสวียนจี มันเปี่ยมด้วยอำนาจเทพ สร้างขึ้นจากสมบัติเทพอมตะ ล้ำค่าอย่างยิ่ง

“ออกมาเถิด”

ซูอี้ยกไหสุราขึ้นจิบ

จักรวาลพร่างดาวแห่งนี้เงียบเหงาวังเวง ไร้ผู้ใดทั่วจตุรทิศ มีเพียงสะเก็ดดาราและอุกกาบาตลอยเคว้ง

ทว่าเมื่อวจีของซูอี้ดังขึ้น เสียงอันแหบห้าวเยี่ยงคมดาบครูดใส่กันได้ดังขึ้น

“เจ้าพบข้านานแล้วหรือ?”

พร้อมกันนั้น บนอุกกาบาตลูกหนึ่งอันลอยคว้างอยู่ไกลๆ ร่างอันแก่ชราผู้หนึ่งปรากฏขึ้น

เขามีเส้นผมยาวสีเหลืองลีบ สวมอาภรณ์ผ้าเรียบง่าย ดวงตาลึกโหลมัวหมอง หลังค่อม ในมือถือไม้เท้าสีดำรูปร่างเหมือนขนดงู

รอบกายเขาไม่มีอำนาจน่าสะพรึงกลัว แต่ยามปรากฏกาย ในใจของชายหนุ่มกลับรู้สึกถึงวิกฤตอย่างร้ายแรง

“ถูกต้อง”

ซูอี้พยักหน้า

เขาไม่เคยพบเจ้าเฒ่าผู้นี้มาก่อน และในความทรงจำของหลี่ฝูโหยวก็ไม่มีคนผู้นี้เช่นกัน!

ทว่ายามคนผู้นี้ปรากฏกาย ซูอี้กลับเข้าใจทันควันว่าตลอดกาลนานมา สังหรณ์ร้ายที่เกาะกุมหัวใจของเขาตลอดมานั้นเกิดจากคนผู้นี้!

“แต่ไฉนจึงไม่เผยร่องรอยของข้าจนบัดนี้เล่า?”

ชายชราหลังค่อมในอาภรณ์ผ้าดูงุนงง

“หากไม่ล่อเจ้าออกมา เกรงว่าสหายทั้งสองของข้าคงไร้โอกาสรอดจริงๆ น่ะสิ”

ซูอี้พึมพำ

ก่อนหน้านี้ ลั่วชิงตี้สู้ตายเพื่อเขา และลั่วเสวียนจีก็แลกชีวิตเพื่อเขา กระทั่งจอมมารเจวี๋ยเทียนยังล้อเลียนเขาว่าตาขาว ทำได้เพียงหลบซ่อนอยู่หลังสตรี

แต่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่า สาเหตุที่ชายหนุ่มเลือกร่วมมือกับลั่วเสวียนจีและลั่วชิงตี้นั้น ก็เพื่อล่อศัตรูอันลึกลับและน่าสะพรึงกลัวกว่าผู้หนึ่งออกไป!

ชายชราหลังค่อมในอาภรณ์ผ้าอดแย้มยิ้มมิได้ “เจ้าจะตายอยู่แล้ว แต่ยังคิดหาโอกาสรอดให้ผู้อื่น มิประมาณตนเอาเสียเลย”

ซูอี้กล่าวเรียบๆ ว่า “เรื่องของข้า ไฉนต้องพาผู้อื่นไปตายด้วย? บอกข้ามาว่าเจ้าเป็นใคร ดาบข้ามิสังหารผู้ไร้นาม”

ชายชราหลังค่อมในอาภรณ์ผ้าอดกล่าวเย้ยมิได้ “เมื่อก่อนอี้เต้าเสวียนถูกข้าและผู้เฒ่าอีกสองสามคนฆ่าไป ทว่าเจ้ากลับจำข้ามิได้! ฮ่าๆๆ ช่างน่าขำแท้!”

เสียงหัวเราะนั้นเปี่ยมด้วยความหยอกเย้าประชดประชันอย่างไร้อำพราง เหมือนกำลังล้อเลียนว่าโง่เง่า!

ซูอี้จิบสุราและกล่าวขึ้นเนิบๆ “ยามตาย ข้าหวังว่าเจ้าจะหัวเราะร่าอย่างสำราญได้เช่นนี้นะ”