บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2142 ตายเพื่อเจ้า
บทที่ 2142 ตายเพื่อเจ้า
ลั่วชิงตี้กล่าวด้วยท่าทีเฉยชา “ข้าคือใคร เจ้าไร้คุณสมบัติล่วงรู้!”
ผู้เฒ่าเรืองวิญญาณเลิกคิ้วถาม “จริงหรือ?”
เปรี้ยง!
ลั่วชิงตี้ออกหมัด
สุญญะพลันระเบิดแหลก
ไกลออกไป เหนือจุดที่ผู้เฒ่าเรืองวิญญาณยืนอยู่ รอยประทับหมัดสีเขียวซึ่งถูกโอบล้อมโดยรัศมีเรืองรองตวัดฟาดลงมาอย่างรุนแรง
ทว่าผู้เฒ่าเรืองวิญญาณเพียงแค่นเสียงเย็นชา สะบัดมือเข้ารับโดยตรง
เปรี้ยง!!
สุญญะในละแวกพลันถล่มสูญ บังเกิดรอยร้าวเกินนับถ้วน
ผู้เฒ่าเรืองวิญญาณถอยกรูด ใบหน้าชราเดี๋ยวคล้ำเดี๋ยวซีด กระอักกระอ่วนพอตัว
เขากล่าวอย่างประหลาดใจ “เจ้าเป็นใครกันแน่!!”
ซูอี้เองก็ประหลาดใจเช่นกัน
เขาเคยได้ยินเหอปั๋วกล่าวถึงลั่วชิงตี้มาก่อน อีกฝ่ายพูดเพียงว่าคนผู้นี้มีฝีมือไร้เทียมทานในระดับจอมเทพเมื่อเนิ่นนานมาแล้ว และมาจากเผ่าวิหคเพลิงอมตะเหมือนลั่วเสวียนจี
แต่ซูอี้หาคาดไม่ว่าลั่วชิงตี้จะดุดันเพียงนี้!
ร่างจริงของคนตกปลาถูกหนึ่งหมัดผลักกระเด็น
“ข้าบอกไปแล้ว……ข้าคือใคร เจ้าไร้คุณสมบัติล่วงรู้”
ลั่วชิงตี้กล่าวอย่างเฉยชา
ร่างของเขาผอมแห้ง เรือนผมยาวยุ่งกระเซิง ดูโทรมนัก
ทว่ากลับให้บรรยากาศยิ่งใหญ่ ปกครองนภาสรวง กลืนกินจักรวาลพร่างดาว!
สีหน้าของคนตกปลาแปรเปลี่ยน
“หากเพิ่มเราเข้าไป จะมีคุณสมบัติหรือไม่?”
เสียงเยี่ยงดาบสายหนึ่งกล่าวขึ้น
และภายในสุญตาอันไร้สิ้นสุด ร่างอันทรงพลังผู้แล้วผู้เล่าต่างปรากฏขึ้น
หนึ่งบุคคลเป็นชายรูปลักษณ์เยาว์วัยเหยียบย่างบนดาบไม้ ภาวะดาบเคลื่อนเยี่ยงกระแสธาร กู่คำรามทั่วทศทิศบดขยี้หมู่ดารานับไม่ถ้วนในแต่ละก้าว
หนึ่งหญิงงามขี่หงส์เพลิง อาบไล้ในเพลิงเทพเจิดจรัส สบายปีกจรัสเพลิงสาดรัศมีทั่วเวหา
บุรุษร่างกำยำคนหนึ่งสวมอาภรณ์หนังสัตว์ ร่างมหึมาเยี่ยงขุนเขา จิตสังหารอัดแน่นเยี่ยงพายุป่วนหล้า
คนเหล่านี้คุ้นตาซูอี้นัก พวกเขาคือจอมเทพอวิ๋นเหอแห่งศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ จอมเทพจากตระกูลเหวินเหรินโบราณเหวินเหรินฉิน และจอมเทพเทียนฮวง!
พวกเขาทั้งสามต่างเป็นร่างจริง มีอำนาจไม่ด้อยไปกว่าผู้เฒ่าเรืองวิญญาณเลย
เมื่อเห็นเช่นนี้ ลั่วชิงตี้ขมวดคิ้วน้อยๆ ทว่าก็ไม่ได้ตื่นตระหนก
ซูอี้สัมผัสบางสิ่งผิดปกติ และกล่าวขึ้นว่า “เท่าที่ข้ารู้ ร่างจริงของพวกเจ้าล้วนถูกสะกดไว้ในสมรภูมิไร้สิ้นสุดนี่ ไฉนจึงออกมาได้?”
เมื่อนานมาแล้ว ลั่วเหยา สตรีลึกลับผู้เรียกซูอี้เป็น ‘พี่ชายร่วมวิถี’ กล่าวไว้ว่านางและสหายเต๋ากลุ่มหนึ่งกำลังประชันกับศัตรูร้ายอย่างจอมเทพอวิ๋นเหออยู่ในสมรภูมิไร้สิ้นสุด ไร้ผู้ใดออกมาได้
ทว่ายามนี้ ร่างจริงของคนเหล่านี้ต่างปรากฏตัวขึ้น!
เหตุแปรผันบางอย่างต้องเกิดขึ้นเป็นแน่
“เฮอะ เจ้าคนบาปจะตายรอมร่อ ยังมีกะใจมาห่วงเรื่องนี้อีก”
จอมเทพอวิ๋นเหอผู้เหยียบย่างเหนือดาบไม้เสสรวล
“ทว่าบอกเจ้าไปก็ไม่เสียหาย เมื่อไม่นานมานี้เกิดเหตุพลิกผันร้ายแรงในสมรภูมิไร้สิ้นสุด และสหายเก่าเหล่านั้นของเจ้าก็ติดอยู่ในนั้น”
เหวินเหรินฉินบนหงส์เพลิงกล่าวเนิบๆ “บางทีอีกสักปีสองปี พวกเขาก็คงประสบหายนะตกตายกันไปเอง”
ซูอี้ขมวดคิ้ว
เกิดเหตุพลิกผันร้ายกาจขึ้น ณ สมรภูมิไร้สิ้นสุด?
ไม่น่า……
นับตั้งแต่กาลก่อน ณ สมรภูมิแห่งยุคสมัยที่แดนเซียน อวตารเจตจำนงของลั่วเหยาและสหายเก่าเหล่านั้นปรากฏขึ้นช่วยเขาขวางศัตรูร้ายเอาไว้
ยามนั้น สมรภูมิไร้สิ้นสุดยังไม่ได้เกิดการแปลงเปลี่ยนใดๆ!
หากจะเกิดเหตุพลิกผันร้ายแรงใดๆ ก็ต้องเกิดในระหว่างสองปีมานี้!
“ยังมีสิ่งใดต้องพูดกับคนบาปนี่อีก ลงมือฆ่าพวกเขากันก่อนเลยเถอะ!”
จอมเทพเทียนฮวงกล่าวอย่างมาดร้าย
วาจาของคนผู้นี้สนั่นลั่นเยี่ยงวาตะอัสนี สะท้านสะเทือนสุญญะในละแวกเก้าหมื่นลี้สนั่นลั่น
จิตสังหารจดจ้องซูอี้นิ่งงัน
“หากคิดฆ่าสหายเต๋าซู ก็ผ่านข้าไปก่อน”
ลั่วชิงตี้ลุกขึ้นอย่างเฉยชา ขณะเดียวกันก็สั่งลั่วเสวียนจี “น้องสาว ต่อจากนี้ข้าจะสู้เปิดทางรอด ส่วนเจ้าพาสหายเต๋าซูไปเสีย”
“ได้!”
ลั่วเสวียนจีรับคำ
“ฮ่าๆ แค่เจ้าผู้เดียวน่ะหรือ?”
จอมเทพเทียนฮวงเชิดหน้าหัวเราะลั่น
ลั่วชิงตี้กล่าวเสียงเย็น “ข้าผู้เดียวก็พอแล้ว”
ตู้ม!
เขาก้าวมาเบื้องหน้า และจู่ๆ ร่างของเจ้าตัวก็แยกออกเป็นสอง จากสองเป็นสี่… ทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ
เพียงชั่วพริบตา อวตารร่างแยกมหาวิถีได้ปรากฏขึ้นนับไม่ถ้วน
ปราณของอวตารทุกร่างปกคลุมทั่วทุกแห่งหน เผยอำนาจยิ่งใหญ่ไร้ขอบเขต! ดูประหนึ่งกองทัพอันแกร่งกร้า
“ลงมือ!”
คนตกปลาแผดเสียง ยกมือขึ้น รัศมีเทพสีเงินไร้สิ้นสุดแผ่ไพศาลเยี่ยงจักรวาลโอฬารสะท้านทั่วนภา
จอมเทพอวิ๋นเหอ เหวินเหรินฉิน และจอมเทพเทียนฮวงล้วนโจมตีอย่างสุดกำลัง
“ไป!”
ดาบไม้ของใต้เท้าจอมเทพอวิ๋นเหอทะยานหาว ส่งรัศมีดาบเจิดจรัสเกินนับคะเนออก
เหวินเหรินฉินฟาดมือออกไป หงส์เพลิงสยายปีกกระพือพัด แปรเปลี่ยนเป็นดาบหยกปลายมนสีแดงเพลิงพุ่งออกไป
จอมเทพเทียนฮวงตรงไปตรงมากว่าใคร ในมือถือขวานศึกสำริดสองคมกระโจนเข้าจู่โจม
ทันใดนั้น อวตารมหาวิถีหลายร่างของลั่วชิงตี้ก็ระเบิดแหลก
ทว่าเขากลับดูเฉยเมย หาสนใจไม่ เพียงส่งเสียงคำรามต่ำๆ เท่านั้น และในชั่วพริบตา ร่างจริงพลันเข้าสู่สมรภูมิ ประสานร่วมกับหมู่ร่างอวตารอันมากมายล้อมสังหารศัตรูร้ายทั้งสี่
เปรี้ยง!!
ศึกนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหันและรุนแรงล้ำเป็นประวัติการณ์ รัศมีเทพเจิดจรัสสาดส่อง สมบัติเทพร้ายกาจมากมายกู่ก้อง ดูประหนึ่งจะฉีกกระชากสุญตาอันลึกล้ำนี้ให้แหลกลาญ
“สหายเต๋าซู ไปกันเถอะ!”
ลั่วเสวียนจียกมือขึ้น อัสนีสีชาดสายหนึ่งปรากฏขึ้นบนท้องนภา โอบร่างของนางกับซูอี้เคลื่อนไปไกลด้วยกัน
“เราไป แล้วพี่ชายเจ้าเล่า?”
ซูอี้ขมวดคิ้ว
“พี่ชายข้าจะไม่เป็นไร”
สีหน้าของลั่วเสวียนจี ณ ขณะนี้สุขุมยิ่ง และกล่าวว่า “ต่อให้ต้องตายในศึกในท้ายที่สุด พี่ชายข้าก็ไร้สิ่งใดให้เสียดาย”
ม่านตาของซูอี้หดตัวเล็กน้อย
“สหายเต๋าซู ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ไปหรอก สาเหตุที่ข้าเคยดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อรักษาตัวรอดก็เพื่อไปพบกับพี่ชายข้า”
ดวงตาของลั่วเสวียนจีอ่อนหวานทว่าแน่วแน่ “และพี่ชายข้าก็เช่นกัน เราทั้งสองต่างรับปากเหอปั๋วไว้ว่าจะส่งสหายเต๋าสู่โลกเทพโดยสวัสดิภาพ และเราย่อมไม่ผิดวาจา!”
ซูอี้พลันเงียบไป
เขารู้ว่าสถานการณ์เร่งด่วน ไม่มีเวลามาครุ่นคิดลังเล
แต่ชายหนุ่มก็ยังอดเดือดดาลในใจมิได้!
เพราะมีผู้กำลังสู้ตายเพื่อเขา!!
“เร็วเข้า หยุดพวกเขาไว้!!”
คนตกปลาที่อยู่ในสมรภูมิแผดเสียงร้อง
จอมเทพทั้งสี่ลงมือสุดชีวิต พยายามขัดขวางซูอี้และลั่วเสวียนจีไว้
ทว่าความพยายามทั้งมวลล้วนถูกลั่วชิงตี้สกัดไว้!
เขามีร่างอวตารอันไร้ประมาณ แพ้พ่ายอย่างต่อเนื่อง ทว่าตัวคนหาลังเลไม่ และทุ่มกำลังเพื่อหยุดศัตรูร้ายทั้งสี่
ซูอี้หันไปมอง และพบเพียงว่าในสมรภูมิอันปั่นป่วน ร่างอันอาจหาญของลั่วชิงตี้ค่อยๆ เลือนหายไปในรัศมีเทพไร้สิ้นสุด
“หากเกิดสิ่งใดขึ้นกับพี่ชายเจ้า ศัตรูเหล่านี้ ข้าในภายหน้าจะช่วยเขาละเลงเลือดชดใช้!”
ซูอี้กล่าวชัดทีละคำ
สีหน้าของชายหนุ่มแฝงจิตสังหารอันเย็นเยียบบางเบา
แม้เขาจะคาดคิดไว้แล้วว่าการเดินทางสู่โลกเทพครั้งนี้จะไม่สงบสุข ชายหนุ่มก็ไม่ได้คาดเลยว่าศัตรูร้ายจากอดีตชาติเหล่านี้จะบ้าคลั่งเสียจนพาร่างจริงออกมาโจมตีฆ่าฟัน!
“หากพี่ชายข้าได้ยิน เขาคงปรีดานัก”
ลั่วเสวียนจีกล่าวอย่างเคร่งขรึม
ขณะนี้ พวกเขาหนีมาจากสมรภูมิ เคลื่อนสู่ทิศทางไปยังโลกเทพอย่างสุดความเร็ว
ความเร็วของลั่วเสวียนจี ผู้นำหนึ่งเทพหวงห้ามนั้นสูงล้ำน่าตกใจ
“เจ้า…ไม่ห่วงสถานการณ์ของพี่ชายตัวเองเลยหรือ?” ”
ซูอี้อดกล่าวไม่ได้
เขาพบว่าลั่วเสวียนจีนั้นสุขุมตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้เผยความร้อนใจใดๆ เลย
ลั่วเสวียนจีกล่าวเสียงแผ่วเบา “สหายเต๋าซูหารู้ไม่ เราทั้งสองกล่าวลากันล่วงหน้านับแต่ออกเดินทางแล้ว ขอเพียงเราส่งสหายเต๋าสู่โลกเทพได้ เป็นหรือตายก็ไร้สำคัญ”
หัวใจของซูอี้ปั่นป่วน
ยามนี้เอง เขาจึงรู้ว่าคู่พี่น้องเตรียมใจตายมาตั้งแต่อึดใจที่ออกเดินทางแล้ว!!
“คุ้มค่าแล้วหรือ?”
ซูอี้กล่าวรำพึง
หากกล่าวตามตรง มิตรภาพระหว่างเขากับลั่วเสวียนจีไม่ได้ลึกล้ำ และยังเพิ่งได้พานพบกับลั่วชิงตี้
ทว่าเพื่อช่วยเขา คนทั้งสองกลับไม่สนกระทั่งความเป็นความตายของตน!
สิ่งนี้ทำให้ซูอี้เกรงใจยิ่งนัก
“คุ้มค่าแล้ว!”
ลั่วเสวียนจีตอบโดยไม่หยุดคิด “สหายเต๋าอาจไม่สนใจเกี่ยวกับบุญคุณที่ช่วยข้า แต่ในสายตาข้า บุญคุณนี้สำคัญยิ่งกว่าชีวิตอีก เพราะว่า… ในที่สุดข้าก็ได้หวนพานพบพี่ชายข้าอีกครั้ง”
ขณะกล่าวเช่นนั้น รอยยิ้มโล่งอกจากใจได้ปรากฏบนใบหน้าของนาง
ซูอี้พลันเงียบไป
“น่าเสียดายนัก แม้พวกเจ้าจะใช้ชีวิตเข้าแลก ซูอี้ผู้นี้ก็ยังต้องตายวันนี้อยู่ดี”
ทันใดนั้น พุทธวจนะอันโอฬารก็ดังขึ้นจากไกลๆ
จากนั้น ท้องนภาสั่นสะท้าน แสงทองนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นปกคลุมจักรวาลพร่างดาว เรืองรองทั่วทศทิศจากไกลๆ
เป็นแสงสว่างอันยิ่งไร้ประมาณ สูงส่งศักดิ์สิทธิ์ และกว้างใหญ่ไพศาล!
เป็นหลวงจีนร่างผอมถือประทีปเขียวในมือผู้หนึ่งที่ปรากฏขึ้นจากแสงสว่างไร้สิ้นสุดนั้น
พุทธเจ้าแผดตะเกียง!
ขุมกำลังระดับจอมเทพผู้หนึ่งจากภูเขาวิญญาณสุขาวดี!
“ถูกต้อง เราทั้งหลายรออยู่ที่นี่มานานแล้ว หากปล่อยเจ้าหนีไปได้อีกก็คงไร้ความสามารถเกินไป”
เสียงอันแหบชราทว่าอบอุ่นดังขึ้นมาจากอีกทิศทาง พิรุณแสงกระจ่างใสโปรยปรายทั่วนภา ควบร่างสร้างเป็นบงกชสามพันดอกผลิบานกลางเวหาอย่างเงียบงัน
บงกชวิถีพลิ้วพัด สะท้อนนิมิตประหนึ่งสามพันสวรรคโลก
และนักพรตร่างสูงผู้หนึ่งพลันเหยียบย่างออกมาจากบงกชวิถีทั้งสามพัน
เขาสวมมงกุฎบงกชบนศีรษะ หนวดเคราดุจกิ่งหลิวพลิ้วไหว มือหนึ่งถือแส้นักพรต ทั่วทั้งกายให้ความรู้สึกสูงส่งห่างเหิน
จอมเทพจากศาลเต๋าตรีวิสุทธิ์ อวิ๋นเซียว!
เขาเป็นศิษย์พี่ของจอมเทพอวิ๋นเหอ และยังเป็นตัวตนระดับปรมาจารย์ของวิถีเต๋าแห่งโลกเทพ!!!
“หลี่ฝูโหยว! เราล้วนได้ยินถึงการบรรลุเป็นเทพของเจ้าบนวิถีแห่งบรรพเทวาแล้ว แต่โชคร้ายนักที่เจ้าไร้โอกาสได้เรืองอำนาจอีกครา!!”
เสียงหนึ่งตะโกนลั่นเยี่ยงสายฟ้าเก้าชั้นสรวง
ชายร่างกำยำผู้มีเรือนผมยาวสีเลือดปรากฏขึ้น เปี่ยมด้วยปราณมารทลายพสุธา
จอมมารเจวี๋ยเทียน!
จอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าอันเลิศล้ำอีกผู้จากวิถีมาร!!
หัวใจของซูอี้ดิ่งวูบ คิ้วขมวดแน่น
เจ้าเฒ่าทั้งสามนี้รับมือยากกว่าพวกคนตกปลาเสียอีก!
จักรวาลพร่างดาวปั่นป่วน และท่ามกลางแสงธรรม แสงวิถีและแสงมารเจิดจรัสไร้สิ้นสุด สะท้อนกันไปมา ทอดเป็นวิถีไปเบื้องหน้า
พุทธเจ้าแผดตะเกียง จอมเทพอวิ๋นเซียว และจอมมารเจวี๋ยเทียนล้วนยืนตระหง่านเยี่ยงม่านอำนาจกั้นสวรรค์อันไม่อาจก้าวข้าม ชวนให้สิ้นหวังยิ่ง
ทว่าเมื่อประสบเหตุเช่นนี้ ลั่วเสวียนจีหาตกตะลึงไม่ และทำเพียงกล่าวอย่างแผ่วเบา
“สหายเต๋า ต่อจากนี้ข้าจะช่วยเจ้าเบิกทาง ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้น อย่าได้เหลียวกลับมานะ”
ซูอี้เบนสายตาไปจับจ้องลั่วเสวียนจี และก็ทำเพียงพยักหน้า
ขณะนี้ ไร้วาจาใดอธิบายความรู้สึก ณ ขณะนี้ของเขาได้
เขาไม่อาจปฏิเสธ
เพราะรู้ว่าปฏิเสธไปก็ไร้ความหมาย ด้วยมันรังแต่จะทำให้เขาดูโลเล ถ่วงเวลาไม่ให้ลั่วเสวียนจีลงมือจนพานไม่ทันกาล!
Comments for chapter "บทที่ 2142 ตายเพื่อเจ้า"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
