บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2149 ซากศพบนภูเขาอีกามารแห่งโลกชางหลาน

บทที่ 2149 ซากศพบนภูเขาอีกามารแห่งโลกชางหลาน

ชีวิตของอี้เต้าเสวียนขื่นขมนัก

ทว่าเส้นทางวิถีดาบของเขากลับเลิศล้ำเป็นตำนาน!

เคราะห์ภัยสารพัดได้ขัดเกลาเส้นทางวิถีดาบของเขาจนสะท้านสะเทือนโลกา

และความสามารถโดยกำเนิดของเขา ชีพจรดาบเก้าทวารก็เปรียบดั่งพยัคฆ์ติดปีก ทำให้ตัวคนก้าวหน้าอย่างห้าวหาญ เรืองฤทธิ์บนวิถี

และยามนี้ มรดกวิถีดาบ และประสบการณ์ทั้งหลายนี้ต่างถูกส่งต่อให้ซูอี้

วิถีดาบของอี้เต้าเสวียนนั้นสามารถจำกัดความสั้นๆ ได้หนึ่งประโยค

ยามพิทักษ์ มั่นคงไม่อาจทำลาย

ยามทำร้าย ไร้เทียมทาน!

ใช้ได้ทั้งโจมตีและป้องกัน

วิถีดาบนี้ไม่ใช่การสังหารศัตรูด้วยดาบเดียว แต่เป็นการต่อสู้อย่างมั่นคงทีละขั้นตอน

ยามอี้เต้าเสวียนสมบูรณ์พร้อม แม้เขาจะถูกศัตรูผู้แข็งแกร่งทัดเทียมกันรุมโจมตีหลายคน เขาก็ยังสามารถปกป้องตนได้อย่างมั่นคง

แต่หากเปิดโอกาสให้จู่โจม เขาก็จะผลาญทำลาย ไม่คิดหลงเหลือสิ่งใดไว้!

วิถีดาบนี้คล้ายคลึงกับอุปนิสัยของอี้เต้าเสวียนมาก

วิริยะอดกลั้นเยี่ยงขุนเขายามไม่ขยับตน ก่อนกลายเป็นหนึ่งเคลื่อนกายดุดันอหังการเยี่ยงอัสนี!

เมื่อหลอมรวมอำนาจกรรมวิถีของอี้เต้าเสวียน ในที่สุดซูอี้ก็ประจักษ์ว่าอี้เต้าเสวียนยามสมบูรณ์พร้อมน่าสะพรึงกลัวเพียงไร

หากมองข้ามการฝึกฝนขอบเขตอมรณาหล่อหลอมขั้นเก้าของเขาไป แล้วพูดเพียงอำนาจวิถีดาบ ก็นิยามได้ด้วยคำว่า ‘มั่นคง’

มั่นคงเสียจนมิอาจสั่นคลอนทำลาย!

มั่นคงเสียจนขอเพียงลงมือ เพียงชั่วดีดนิ้วก็สังหารศัตรูได้!

ด้วยเหตุนี้ ขณะหลอมรวมอำนาจกรรมวิถีของอี้เต้าเสวียน ในที่สุดซูอี้ก็เข้าใจว่าความขัดเคืองใจเป็นเช่นไร และความคับข้องใจหมายความเช่นไร!

ความขัดเคือง คับข้องใจนั้นเป็นเพราะความแค้น หนี้เลือดทั้งมวลยังไม่ได้รับการสะสาง!

ในหมู่หนี้เลือดเหล่านั้น มีทั้งความแค้นต่อสำนักผู้ใส่ร้ายป้ายสี สหายรักผู้แว้งกัดหักหลัง! ญาติมิตรร่วมสำนักตระกูลผู้มีความแค้นต่อกันมา

และยังมีการล้างแค้นต่อศัตรูร้ายมากมายซึ่งไล่ล่าสังหารเขา!

สถานการณ์มิอาจสะสาง จนกระทั่งยามสิ้นใจ เขาจึงตระหนักว่ายังมีสิ่งที่ต้องทำอยู่อีกมากมาย

……ยังมีบุญคุณที่ยังไม่ได้ชดใช้ ความรักเยื่อใยในครอบครัวซึ่งยังไม่เคยได้ตอบแทน คำมั่นสัญญาที่เขาให้ไว้ซึ่งยังมิได้บรรลุเติมเต็ม

มากมายยิ่งนัก

อี้เต้าเสวียนประสบเหตุพลิกผันมาชั่วชีวิต แต่ก็ยังมีผู้มีพระคุณและญาติมิตร รวมทั้งคนรักอยู่มากมาย!

เขาแต่งงานมีบุตรและทายาทมากมาย

เขาตั้งสำนักและรับคนเข้ามากมาย!

และยังเคยเข้าร่วมฝึกฝนในกลุ่มเต๋ามากมาย!!

ยามเขาประจักษ์ชัดความรู้สึกเหล่านี้ ทั้งความรักในครอบครัวและมิตรภาพก่อนอี้เต้าเสวียนสิ้นใจ ซูอี้ก็พลันทอดถอนหายใจ

เพราะผู้คนและสิ่งของที่อี้เต้าเสวียนห่วงใยนี้เอง เขาจึงยากสงบใจยามตกตายในศึก!

เทียบกันแล้ว หลี่ฝูโหยวนั้นผ่าเผยเหนือใดอย่างไร้กังขา

สะบั้นความคับข้องขณะยังมีชีวิต ไม่พัวพันกับผลกรรมใด ห่างเหินลำพังเหนือสรรพสิ่ง

แม้ท้ายที่สุดจะตกตายในสมรภูมิ ในใจเขาก็ไม่ได้มีความคับแค้นมากนัก รู้สึกเพียงว่าตายในศึกก็เพราะแข็งแกร่งไม่พอ ไม่อาจเอาชนะศัตรูได้……

จะบอกว่าใจกว้างได้หรือไม่?

เทียบกับอี้เต้าเสวียนแล้ว พวกเขาแตกต่างราวฟ้ากับเหว

หือ?

ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็ตระหนักว่ามีบางสิ่งผิดปกติ

ตัวข้า…ยามนี้อยู่หนใด?

ยังอยู่หรือตาย?

อยู่ในสถานการณ์เช่นไรกัน?

ทันทีที่เขาตระหนักถึงเรื่องนี้ สติของซูอี้ก็แผ่พุ่งดุจระเบิดออก เข้าสู่สภาวะยุ่งเหยิงงุนงงอีกครั้ง

……

โลกเทพ

ทวีปเทพอัคคีทักษิณ

หนึ่งในโลกภูมิทั้งสามสิบสาม ‘โลกชางหลาน’

ภายในขุนเขาลึก ณ บริเวณชายแดน ป่าเขาโบราณ พฤกษาสูงตระหง่าน

บนท้องนภา แร้งสีเลือดตัวหนึ่งโบยบินเหนือเวหา

ป่าเขาโบราณในสายตาของมันปรากฏซากศพทอดกายอยู่ศพหนึ่ง

แน่นิ่งไม่ขยับเขยื้อน

และนี่แล เหยื่อที่มันถวิลหา

หลังจากจับตามองอย่างใจเย็นอยู่เนิ่นนาน ในที่สุดแร้งสีเลือดก็อดใจไม่ไหว กระพือปีกคมกริบเยี่ยงมีดของมันโฉบลงมา

คู่กรงเล็บแหลมคมง้างออกเยี่ยงใบมีด คว้าไปบนซากศพนั้น

ทว่าทันใดนั้น หอกกระดูกเล่มหนึ่งพลันพุ่งออกมาจากในป่าเขาไกลออกไป เสียบศีรษะของแร้งสีเลือดรวดเร็วเยี่ยงสายฟ้า

ตู้ม!

ร่างที่มีขนาดสิบกว่าจั้งของแร้งสีเลือดร่วงลงกระแทกพื้น ส่งเสียงร้องได้เพียงแอะเดียว แล้วก็ตายสนิท

ขณะเดียวกัน ร่างบอบบางร่างหนึ่งได้พุ่งออกมาจากในป่าห่างออกไป

นางเป็นสาวน้อยนุ่งชุดหนังสัตว์ผู้หนึ่ง

เรียวขาของนางเหยียดตรง ผิวกายสีรวงข้าว ใบหน้างดงาม คู่เนตรพริ้งพรายเยี่ยงดวงดาว

เรือนผมสีดำขลับนุ่มสลวยสั้นเพียงหูพลิ้วตามลม เผยลำคอระหง

สาวน้อยเปี่ยมด้วยบรรยากาศมีชีวิตชีวา มือเท้าแคล่วคล่อง เคลื่อนไหวเฉียบคมเปี่ยมพลัง

เมื่อเดินมาถึง นางก็มองไปที่แร้งสีเลือดก่อน ให้แน่ใจว่าวิหคปีศาจนี้ตายสนิท แล้วจึงลอบถอนใจโล่งอก จากนั้นจึงเสไปมองซากศพซึ่งกองอยู่บนพื้น

“แปลกจริง ไฉนจึงเป็นศพได้……”

สาวน้อยผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

ขณะที่นางกำลังหาเก็บโอสถในป่าเขาก่อนหน้านี้ จู่ๆ นางก็เกิดความรู้สึกอันไม่อาจอธิบาย ราวมีบางสิ่งเพรียกหานางอย่างแผ่วบาง

ขณะนั้น นางสงสัยว่าตนน่าจะพบโอกาสสัมพันธ์เข้าให้แล้ว!

เมื่อตั้งใจจะลองหา นางจึงใช้ลางสังหรณ์นั้นพาตนมาที่นี่

ทว่าโอกาสที่คาดหวังกลับไม่ปรากฏ

นางพบเพียงซากศพร่างหนึ่ง!

“ข้าหรือก็หลงคิดว่าวาสนามาหาถึงที่ ใครเล่าจะคิดว่าจะเป็นโชคร้าย ต้องมาเจอคนตายเช่นนี้……”

สาวน้อยพึมพำ

ในภูเขาอีกามารแห่งนี้ มีวัตถุดิบเทพและโอสถมากมายเติบโตขึ้น ผู้ฝึกตนมากมายจึงเข้ามาแสวงโชคตลอดปี

แต่ในป่าเขาก็มีสัตว์ปีศาจอยู่มากมาย ซ่อนอันตรายสารพัด จึงมักมีผู้ฝึกตนมาตายที่นี่

สาวน้อยได้พบพานเหตุการณ์เช่นนี้มาหลายหนจนชาชิน

“เอาเถอะ ในเมื่อมาพบแล้ว ก็ช่วยคืนเขาสู่ดิน ไม่ให้ต้องถูกสัตว์ปีศาจในป่าเขากลืนกินแล้วกัน เพราะมันคงน่าเวทนาเกินไป……”

สาวน้อยถอนหายใจ เริ่มขุดหลุมในบริเวณใกล้ๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปช่วยฝังศพ

ทันใดนั้น นางก็ผงะไป

ซากศพนั้นเปิดตาขึ้นมา!!

ฟิ้ว!

สาวน้อยถอยหลบทันที ในมือถือหอกกระดูกไว้มั่น คู่เนตรเรืองประกายเปี่ยมความตกใจ นี่…เป็นศพปลอมหรือ!?

เมื่อมองดีๆ แม้ศพจะเบิกตาอยู่ แต่มันก็ยังนอนแน่นิ่ง ดูไม่เหมือนจะมีอันตราย

“เจ้าตายตาไม่หลับหรือ? อย่าห่วงเลยนะ ข้าจะช่วยเจ้าเก็บศพ และรับปากจะทำสุสานสวยๆ ให้เจ้า จะได้พักผ่อนอย่างสงบไง”

สาวน้อยกล่าวราวกับจะปลอบใจตัวเอง “หากเจ้าเชื่อใจข้า หลับตาลงเถอะนะ? ลืมตาโพลงขึ้นมาเช่นนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว……”

ซูอี้ “……”

ยายหนูน้อยนี่คิดว่าเขาตายแล้วหรือ!?

นั่นสินะ การเป็นเช่นนี้กับเป็นซากศพต่างกันเช่นไร?

มุมปากของซูอี้กระตุกยิ้มเจื่อน

“ศพนี่ยังยิ้มได้อีก!!”

สาวน้อยขวัญเสียอย่างเห็นได้ชัด เผลอยกหอกกระดูกในมือแทงใส่ซูอี้อย่างดุดัน

ฉึก!

หอกกระดูกเสียบเข้าที่ต้นขาซูอี้

ซูอี้ “……”

ไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

ร่างของเขาดุจกระเบื้องเคลือบร้าว ใกล้แหลกสลายเต็มที แรงสักนิดในกายยังไม่มี

เมื่อเทียบกับบาดแผลสาหัสบนร่างแล้ว การโจมตีของสาวน้อยหาแตกต่างจากขูดเล็บบนรองเท้าไม่

แต่นี่ก็ยังทำให้ซูอี้ขมวดคิ้ว เค้นเสียงกล่าวออกมาว่า “ข้า…ยัง…ไม่ตาย!”

วาจานั้นอ่อนแรงและกระท่อนกระแท่น

สาวน้อยผงะนิ่ง “ยังมิตาย!?”

นางตอบสนองทันที ที่แท้นี่ไม่ใช่ซากศพ แต่เป็นคนซึ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไม่ต่างจากซากศพ!

ฉับ!

นางรีบดึงหอกกระดูกของนางออก และกล่าวว่า “ขออภัยแล้ว ข้าคิดว่า… เจ้าเป็นศพน่ะ”

ซูอี้อยากส่งมะเหงกลงศีรษะสาวน้อยผู้นี้เสียจริง ตายังมีแวว เช่นนี้ ไฉนนางจึงไม่เห็นกันว่าเขายังมีชีวิต?

ทว่าก็ต้องจนใจเมื่อเขาในยามนี้มิอาจขยับได้เลย

ร่างวิถีได้รับบาดเจ็บสาหัส จิตวิญญาณและวิถีเต๋าของชายหนุ่มไม่เพียงแทบมลายสูญ ทั่วทั้งร่างกลับว่างเปล่าราวมิใช่ของเขาเอง

“พี่สาว!”

ไกลออกไป ตัวตนกลุ่มหนึ่งพุ่งออกมาหา

คนเหล่านั้นมีทั้งชายหญิงซึ่งล้วนนุ่งอาภรณ์จากหนังสัตว์ ฝ่ายบุรุษแข็งกร้าวดุร้าย ขณะเหล่าสตรีก้าวร้าวป่าเถื่อน

ให้ความรู้สึกราวพบคนเถื่อนจากยุคดึกดำบรรพ์

“เขาเป็นใคร?”

“ซากศพหรือ?”

“เกิดอันใดขึ้นกับเขา บาดแผลบนร่างหนักหนานัก……”

ชายหญิงเหล่านี้ล้วนพบซูอี้และหารือกัน

ซูอี้จนใจเล็กน้อย

เขาไม่ชอบความรู้สึกยามถูกผู้อื่นพินิจตัดสิน แต่จะทำเช่นไรได้ เขาขยับมิได้นี่!

“หลิงเอ๋อร์ มหาตะวันอีกาทองจะลาลับแล้ว เราต้องกลับหมู่บ้านโดยเร็วที่สุด หาไม่ ยามจันทราเพลิงมารม่วงปรากฏจะเป็นปัญหาได้”

ชายหนุ่มร่างกำยำผู้หนึ่งกล่าวเสียงลุ่มลึก

ผู้ถูกเรียกว่าหลิงเอ๋อร์นั้นก็คือสาวน้อยงามผู้ถือหอกกระดูก

นางขบริมฝีปาก ชี้นิ้วไปทางซูอี้และกล่าวว่า “พาเขาไปด้วยสิ”

อันใดนะ?

ทุกผู้ต่างลังเล

ชายหนุ่มร่างกำยำขมวดคิ้ว “หลิงเอ๋อร์ คนผู้นี้ไม่ทราบหัวนอนปลายเท้า จะพากลับหมู่บ้านได้เช่นไร?”

“แต่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ ยามราตรีมาเยือน เขาจะต้องตายเป็นแน่”

สาวน้อยหลิงเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ในเมื่อข้ามาเจอะเจอเขา ก็ไม่อาจเห็นคนตายโดยไม่ช่วย เมื่อเขาฟื้นตัวได้ ก็ค่อยให้เขาไปเสียก็ได้นะ”

ชายหนุ่มร่างกำยำยังอยากโต้เถียง ทว่าหลิงเอ๋อร์กลับก้าวเข้าไปแบกร่างซูอี้ขึ้นจากพื้นแล้ว

“หลิงเอ๋อร์! เจ้าลืมคำสั่งผู้เฒ่าในเผ่าไปแล้วหรือไร? ห้ามนำคนนอกผู้ไม่ทราบที่มาเข้าหมู่บ้านนะ!!”

สีหน้าของชายหนุ่มร่างกำยำมืดมน

หลิงเอ๋อร์เงยใบหน้าน้อยขึ้นจ้องชายหนุ่มร่างกำยำอย่างดื้อดึง “เขาก็เป็นเผ่ามนุษย์คนหนึ่งเหมือนเรา! หากเราไม่ช่วย ก็ไร้ผู้ใดช่วยเขาแล้ว!”

เผ่ามนุษย์!

คำจำกัดความเช่นนี้ทำให้ซูอี้หรี่ตาลง

เมื่อนึกถึงมหาตะวันอีกาทองและจันทราเพลิงมารม่วงที่คนเหล่านี้เรียกขาน ซูอี้ก็พอตัดสินเรื่องหนึ่งขึ้นในใจได้……

ที่นี่น่าจะเป็นโลกชางหลาน หนึ่งในสามสิบสามโลกภูมิแห่งโลกเทพ ตั้งอยู่ในบริเวณรอบนอกของทวีปเทพอัคคีทักษิณ!!!

และโลกชางหลานก็เป็นโลกแห่งมารปีศาจ

เผ่ามารปีศาจมากมายอาศัยร่วมกัน และขุมกำลังฝึกฝนส่วนใหญ่ยังอยู่ในวิถีปีศาจและวิถีมาร

อำนาจเผ่ามนุษย์อ่อนแอที่สุด เป็นผู้อยู่ ณ จุดต่ำสุดแห่งโลกชางหลาน ถูกมารปีศาจปกครองและจับเป็นทาสมาช้านาน!

ดังนั้น เผ่ามนุษย์ซึ่งกระจัดกระจายในโลกชางหลานจึงอยู่ในสภาวะต่ำต้อยและกระอักกระอ่วนยิ่ง

ในบางพื้นที่ของโลกชางหลาน เผ่ามนุษย์หาแตกต่างจากข้าทาสผู้จะฆ่าจะแกงเช่นไรก็ย่อมได้ไม่!

อันที่จริง ทวีปเทพอัคคีทักษิณทั้งแดนเป็นโลกหล้าของมารปีศาจ

หกบรรพปีศาจ แปดจอมมารผู้เลื่องชื่อ กว่าครึ่งมาจากทวีปเทพอัคคีทักษิณ!

นอกจากนั้น กลุ่มเต๋ามารปีศาจสูงสุดในแดนเซียนบางแห่งยังตั้งถิ่นฐานอยู่ในทวีปเทพอัคคีทักษิณ

ตระกูลเฟิงเผ่าเทพของเฟิงอู๋จี้ซึ่งเป็นทายาทของปีศาจโบราณราหูเองก็ตั้งอยู่ในทวีปเทพอัคคีทักษิณ!

“ก็ได้ หลังจากกลับถึงหมู่บ้าน เจ้าก็อธิบายกับผู้อาวุโสของเผ่าเองแล้วกัน!”

เมื่อเห็นว่าหลิงเอ๋อร์ยังดื้อรั้นจนไม่อาจเกลี้ยกล่อมได้ ชายหนุ่มร่างกำยำจึงถอนหายใจและหยุดขัดขวาง

ทว่าสายตาของเขาที่มองมายังซูอี้กลับยังเปี่ยมด้วยความเป็นอริและการปฏิเสธ!