บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2153 เข้าสู่ภูเขา!

บทที่ 2153 เข้าสู่ภูเขา!

นอกหน้าต่างเป็นยามดึกสงัด

จันทร์เพ็ญสีม่วงลอยสูงดั่งกาลก่อน

ทว่าในภูเขาอีกามารวันนี้ กลับเกิดเหตุแปรผัน!

ปราณดาบสีเลือดสายหนึ่งทะยานจากภูเขาลึก ผ่าหมู่เมฆาเหนือนภา กลืนกินแสงจันทร์อันพร่างพรมจากจันทราเพลิงมารม่วงอย่างหิวกระหาย

ปราณดาบสายนั้นทอดยาวตามนภา รัศมีดาบสีเลือดพลุ่งพล่านแผ่วงเยี่ยงคลื่นนที

สัตว์ปีศาจซึ่งกบดานอยู่ในภูเขาอีกามารต่างหนีตายอย่างตื่นกลัว!

เปรี้ยง!

ทั่วทิวเขาสะเทือนสั่น เสียงคำรามของสัตว์ร้ายสะท้อนก้องไกล

วิหคยักษ์บางตัวกระพือปีกคิดจะหนีจากภูเขาอีกามาร ทว่าไม่ทันไร ลำแสงดาบสีเลือดอันน่าสะพรึงกลัวได้เข้าปกคลุมร่างของพวกมัน เพียงชั่วพริบตา ร่างของวิหคร้ายเหล่านี้พลันแหลกสลายไป!

เหตุเช่นเดียวกันนี้เกิดขึ้นภายในภูเขาอีกามารอย่างต่อเนื่อง

และทั้งหมดนี้ยังทำให้ปราณดาบสีเลือดนั่นดูแปลกประหลาดน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

ชาวหมู่บ้านเฉาซีล้วนตื่นตระหนก เดินออกมาจากบ้านตามๆ กัน

“ปราณดาบลึกลับสีเลือดนั่นปรากฏตัวอีกแล้ว!”

“ไม่อาจทราบได้เลยว่ามันมีที่มาเช่นไร และไฉนจึงปรากฏขึ้นเป็นครั้งคราวเฉพาะยามวิกาล ทะลวงเวหากลืนกินแสงจันทร์เช่นนี้”

ชาวบ้านมากมายหัวใจสะท้าน

ไม่กี่ปีมานี้ พวกเขาได้พบเหตุประหลาดเช่นนี้มาหลายต่อหลายหน

แต่ทุกครั้งที่เห็น พวกเขาก็ยังคงอกสั่นขวัญแขวน

“แต่สำหรับเรา นี่เป็นเรื่องประเสริฐแล้ว!”

ผู้นำหมู่บ้านเซวียเทียนอวิ๋นกล่าวอย่างเฝ้ารอ “พรุ่งนี้เช้า เราจะเข้าสู่ภูเขาไปด้วยกัน ต้องได้ซากสัตว์ปีศาจมามากมายแน่นอน!”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ดวงตาของคนมากมายต่างเปล่งประกายจ้า ต่างคนต่างถูมือเฝ้ารอ

ทุกครั้งที่เหตุพลิกผันเช่นนี้เกิดขึ้น สัตว์ปีศาจน่าสะพรึงกลัวมากมายจะตกตายในภูเขา

สัตว์ปีศาจบางตัวถูกทำลายไป

แต่ก็ยังมีสัตว์ปีศาจมากมายที่กลัวจนหัวใจวายตาย เลือดเนื้อยังคงครบถ้วน เป็นส้มหล่นจากสวรรค์สำหรับหมู่บ้านเฉาซีอย่างไร้กังขา!

ขอเพียงพรุ่งนี้พวกเขาเข้าสู่ภูเขา ก็จะได้รับประโยคมากมายโดยไม่ต้องลงแรง!

“อย่าด่วนดีใจไป”

ผู้อาวุโสลี่ฉางชิงกลับพึมพำว่า “ลืมไปกันแล้วหรือว่า ไม่ว่าครั้งใดที่เกิดเหตุอาเพศเช่นนี้ จะมียอดฝีมือจากขุมกำลังใหญ่มากมายถูกดึงดูดมาเช่นกัน?”

“ขอเพียงพวกเขาเข้ามาในภูเขาอีกามาร เราจะมีเนื้อเหลือให้กินหรือ?”

วาจานั้นทำให้สีหน้าของชาวบ้านมากมายคล้ำเครียด

เป็นจริงเช่นนั้น!

เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นมากกว่าหนแล้ว

คนนอกบางผู้ดุร้ายยิ่งนัก กวาดสมบัติทั้งหมดในภูเขาอีกามารไป และยังบุกมาปล้นชิงในหมู่บ้านของพวกเขาด้วย!

หากกล้าซ่อนสมบัติแล้วถูกเจอ พวกเขาจะถูกฆ่าทันที!

ปีก่อนมีเด็กคนหนึ่งในหมู่บ้านนึกสนุกซ่อนศิลาก้อนหนึ่งที่หยิบมาจากบนภูเขาอีกามาร แต่กลับถูกเซียนปีศาจตนหนึ่งซึ่งบุกเข้ามาในหมู่บ้านหาพบ และฆ่าเด็กน้อยซึ่งอายุเพียงเจ็ดแปดขวบนั่นทันที!

เหตุการณ์นี้ทำให้ทุกคนในหมู่บ้านเฉาซีแสนโศกเศร้าและไม่พอใจ แต่พวกเขาก็ไม่อาจกระทำการใดได้

เพราะเซียนปีศาจผู้นั้นแข็งแกร่งเกินไป เป็นผู้มีอำนาจจาก ‘เมืองเตาอัคคี’ ซึ่งมีสมญานามว่า ‘เซียนไก่ฟ้าวิญญาณ’ วาจาสามารถสั่งลมฝน อำนาจยิ่งใหญ่ร้ายกาจนัก!

ต่อหน้าเซียนไก่ฟ้าวิญญาณ ชาวบ้านในหมู่บ้านเฉาซีทุกคนหาแตกต่างจากมดตัวน้อยไม่!

“สรุปคือ ยามเราเข้าสู่ภูเขาพรุ่งนี้ ทุกคนต้องฟังคำสั่งข้า ผู้อื่นได้เนื้อ ส่วนเรา…ได้น้ำก็ยังดี”

ลี่ฉางชิงกล่าวเสียงลุ่มลึก

ทุกผู้ต่างพยักหน้า

ไกลออกไป ภูเขาอีกามารยังคงสั่นสะท้าน และเสียงคำรามลั่นของสัตว์ปีศาจก็สะเทือนทั่วทั้งแดนดิน

ปราณดาบสีเลือดนั่นทะลวงขึ้นเวหา แสงดาบประหนึ่งคลื่นสีเลือดปกคลุมทั่วทั้งภูเขาอีกามาร

แสงจันทร์สีม่วงพร่างพรมเยี่ยงน้ำตก แต่ก็ถูกปราณดาบสีเลือดกลืนกินอย่างต่อเนื่อง

ด้านนอกหมู่บ้านเฉาซี

เงาร่างบอบบางทว่าแข็งแรงผู้หนึ่งเหินบิน แบกคนผู้หนึ่งไว้บนหลัง

คือหลิงเอ๋อร์และซูอี้!

“พี่ใหญ่เซียว แน่ใจหรือว่าเข้าสู่ภูเขายามนี้จะไม่มีอันตราย?”

ระหว่างทาง หลิงเอ๋อร์ถามอย่างไม่แน่ใจเล็กน้อย

ยามอยู่ที่บ้านก่อนหน้านี้ นางคุยกับซูอี้เกี่ยวกับเหตุพลิกผัน ณ ภูเขาอีกามารนี้

โดยนางบอกว่าตนตั้งใจจะขึ้นเขาวันพรุ่งนี้ เพื่อหาว่าจะมีโอสถหายากมาช่วยเยียวยาซูอี้ได้บ้างหรือไม่

แต่ไม่คาดเลยว่าอีกฝ่ายจะบอกให้ขึ้นเขาไปคืนนี้เลย!

สิ่งนี้ทำให้นางตะลึงยิ่งนัก

ทว่าซูอี้กลับกล่าวไว้ว่าการเข้าสู่เขาอีกามารคืนนี้จะไม่ก่อให้เกิดอุบัติเหตุ แต่ยังสามารถฉวยโอกาสมาได้บ้าง และหากสายไป พวกมันจะหายไปหมด!

เดิมทีหลิงเอ๋อร์คิดจะเกลี้ยกล่อมซูอี้อีกครั้ง ทว่าท้ายที่สุดก็ไม่เป็นผล จึงทำได้เพียงกัดฟันพาชายหนุ่มมายังที่นี่ด้วยตนเองเช่นปัจจุบัน

“อย่าห่วงเลย มีปราณดาบนั่นอยู่ ไร้ผู้ใดทำร้ายเจ้ากับข้าได้”

ซูอี้เงยหน้าขึ้นมองไปไกล ปราณดาบสีเลือด ณ หุบเขาลึกนั้นแน่นหนาอย่างยิ่ง ทะลวงตรงเยี่ยงเสาเทพค้ำสวรรค์ อำนาจยิ่งใหญ่เกินประมาณ!

“ไฉนจึงเป็นเช่นนั้นกัน?” หลิงเอ๋อร์งุนงง

ปราณดาบสายนี้น่าสะพรึงกลัว เพียงมองก็รู้สึกสิ้นหวัง แม้กระทั่งมารปีศาจในป่าเขาเหล่านั้นยังกลัวจนแน่นิ่ง มันจะไม่ทำร้ายคนแน่หรือ?

“ไปถึง เจ้าจะรู้เอง”

ซูอี้แย้มยิ้ม แววตาซับซ้อน

ยามเห็นปราณดาบสีเลือดนั่น ชายหนุ่มก็แน่ใจมากขึ้นทุกทีว่า การที่อี้เต้าเสวียนส่งเขามาที่นี่ ต้องมีความนัยอันลึกซึ้งอยู่!

โชคร้ายที่แม้ตัวเขาจะได้สืบทอดความทรงจำและประสบการณ์ของอี้เต้าเสวียน แต่เพราะบาดเจ็บสาหัสและไร้กำลังใดในร่าง ชายหนุ่มจึงไม่มีทางหาคำตอบจากความทรงจำของอี้เต้าเสวียนในขณะนี้ได้

หาไม่……มิต้องเดาเขาก็รู้ได้ทันทีว่าไฉนอีกฝ่ายจึงพาเขามายังโลกชางหลานนี้ และไฉนจึงพบหลิงเอ๋อร์ในภูเขาอีกามาร

“เร็วเข้า ไม่ต้องระวังตนนักหรอก เหินสู่ภูเขาอีกามารสุดกำลังไปเลย”

ระหว่างทาง ซูอี้พบว่าขณะสาวน้อยรีบเร่งเดินทาง นางยังคงหวาดระแวงเอาการ ผิวนุ่มเนียนของสาวน้อยเกร็งตึงเพราะความประหม่า ทำให้เขาเผยยิ้มออกมา

มีเขาอยู่ทั้งคน ไฉนต้องกังวลด้วย?

ยอมรับก็ได้ว่าเขาในยามนี้ไร้กำลัง ทว่า…ต่อให้ทวยเทพมาเอง พวกนั้นก็ไม่เป็นภัยต่อเขาหรอก!

“เอ่อ……”

หลิงเอ๋อร์ผงะไป “พี่ใหญ่เซียว หากกระทำการบุ่มบ่ามแล้วเกิดเรื่องขึ้นมาเล่า?”

ขณะสนทนา พวกเขาก็มาสู่บริเวณรอบนอกของภูเขาอีกามารแล้ว

ตู้ม!

วิหคร้ายสีเขียวตัวหนึ่งทะยานมาจากไกลๆ พร้อมหมอกมารที่ฟุ้งตลบ

ภาพนี้ทำให้หลิงเอ๋อร์ตะลึง หนังศีรษะชาวาบ ล่าถอยไปโดยไม่รู้ตัว

ทว่าทันใดนั้น รัศมีดาบสีเลือดสายหนึ่งได้สาดเข้ามาเยี่ยงกระแสธาร ทำให้วิหคร้ายสีเขียวร้องลั่นอย่างสิ้นหวัง ร่างแหลกกลายเป็นฝนโลหิต

เหตุการณ์นองเลือดนี้ทำให้หลิงเอ๋อร์ผงะตะลึง

“มิเป็นไรหรอก”

ซูอี้กล่าวเบาๆ “ปราณดาบสีเลือดนั่นเป็นเหมือนค่ายกลที่มีไว้เพื่อจำกัดบริเวณสัตว์ปีศาจในเขา ส่วนเรานั้น… ไม่ได้รับผลจากมันด้วย”

หลิงเอ๋อร์สูดหายใจลึกๆ ข่มความตกตะลึงในใจ และกล่าวว่า “พี่ใหญ่เซียว ถ้าเช่นนั้น…ข้าจะไปกับเจ้า!”

ว่าแล้ว สาวน้อยก็ทะยานร่างมุ่งสู่ภูเขา

ระหว่างทาง ศิลาใหญ่บนภูเขาถล่มร่วง ป่าเขาแหลกลาญ สัตว์ปีศาจวิหคร้ายมากมายแตกตื่นหนีกระเจิง ฝุ่นควันฟุ้งตลบหนาแน่น

แต่เพียงถูกปราณดาบสีเลือดนั่นกวาดใส่ ไม่ว่าสัตว์ปีศาจเหล่านั้นจะน่าสะพรึงกลัวเพียงไรก็ล้วนแต่ต้องตกตาย!

หลิงเอ๋อร์เห็นกระทั่งว่า สัตว์ปีศาจอันเทียบได้กับตัวตนระดับราชันแห่งภูมิหัวใจวายตายไปเองเพราะความกลัว!!

ขณะเดียวกัน แม้นางจะเหมือนผจญเหตุอันตรายยิ่งไปตลอดทาง เกือบถูกสัตว์ปีศาจบุกโจมตีหลายหน แต่ทุกครายามคับขัน ปราณดาบสีเลือดจะปรากฏขึ้นสังหารสัตว์ปีศาจเหล่านั้นไปทันที

ช่างเหลือเชื่อนัก!

สิ่งที่น่าเหลือเชื่อกว่านั้นคือ ปราณดาบสีเลือดนี้เหมือนมีจิตวิญญาณ ตั้งแต่ต้นจนจบ มันไม่ได้ทำร้ายนางและพี่ใหญ่เซียวบนหลังแม้แต่น้อย!

“อัศจรรย์ยิ่งนัก……”

หลิงเอ๋อร์พึมพำ

นางรู้สึกว่าสิ่งที่เห็นวันนี้ช่างเปิดหูเปิดตายิ่งนัก ทำให้ความรู้ความเข้าใจแต่เดิมของนางหยุดชะงักไป

“พี่ใหญ่เซียว ในที่สุดข้าก็เชื่อที่เจ้าพูดขึ้นมานิดหน่อยแล้ว”

หลิงเอ๋อร์ใจชื้นปรีดา คู่เนตรพร่างพราวเรืองรอง “หากข้านำความลับนี้ไปบอกผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน พวกเขาต้องยินดีกันเป็นแน่ เพราะพวกเขาไม่ต้องรอจนรุ่งสางก็ฉวยโอกาสยามวิกาลบุกมาเก็บกวาดซากสัตว์ปีศาจบนภูเขาอีกามารได้!”

“อย่า”

ซูอี้กล่าว “ความลับนี้ห้ามแพร่งพราย”

“ไฉนกัน?”

หลิงเอ๋อร์งุนงง

ซูอี้เงียบไปครู่หนึ่ง และกล่าวว่า “ที่นี่ มีแค่เจ้ากับข้าที่มาได้ หากผู้อื่นมา พวกเขาตายแน่”

หลิงเอ๋อร์ “???”

ซูอี้กล่าวว่า “ข้าจะบอกเจ้าเกี่ยวกับความลับของเรื่องนี้เองในภายหน้า เจ้าจำไว้ก็พอว่าพูดเรื่องมายังภูเขาอีกามารวันนี้ให้ผู้อื่นฟังไม่ได้ทั้งนั้น เข้าใจหรือไม่?”

หลิงเอ๋อร์งุนงง แต่นางไม่ได้โง่ สาวน้อยตระหนักแล้วว่าเหตุผิดปกติทั้งมวลในวันนี้ต้องมีเงื่อนงำแฝง!

ท้ายที่สุด สาวน้อยก็พยักหน้ากล่าว “พี่ใหญ่เซียว ข้าเชื่อใจเจ้า”

ซูอี้แย้มยิ้ม

โครม!

ไกลออกไป ภูเขาสูงชันลูกหนึ่งพลันถล่มลงมา โขดหินร่วงพรู และพฤกษาน้อยต้นหนึ่งอันเรืองรัศมีเงินยวงได้ร่วงตามลงมา

พฤกษาน้อยต้นนั้นประหลาดยิ่ง เห็นได้ชัดว่าเป็นโอสถไม่ธรรมดา!

ดวงตาของหลิงเอ๋อร์เรืองประกาย เตรียมจะไปหยิบมันมา ทว่าซูอี้หยุดนางไว้

“แค่โอสถระดับราชันแห่งภูมิ อย่าลำบากเลย เข้าไปหาปราณดาบสีเลือดนั่นในภูเขาอีกามารเถอะ!”

ซูอี้สั่งการ

“โอสถระดับราชันแห่งภูมิมิอยู่ในสายตาพี่ใหญ่เซียวเลยหรือ?”

หลิงเอ๋อร์อดกล่าวมิได้

นางอดใจแทบไม่ไหวจริงๆ

ต้องทราบว่านางฝึกฝนถึงเพียงขอบเขตวงล้อวิญญาณ ยังไม่ได้บรรลุสู่วิถีลึกล้ำ และวิถีราชันแห่งภูมินั้นยังสูงกว่าวิถีลึกล้ำเสียอีก!

อย่าว่าแต่นางเลย ในสายตาผู้อาวุโสและผู้นำหมู่บ้าน โอสถระดับราชันแห่งภูมินับเป็นโอกาสยิ่งใหญ่แล้ว!!

“ไม่ใช่ว่ามิเข้าตาข้า แต่ในภูเขาอีกามารยังมีสมบัติที่ดีกว่านี้อยู่”

ซูอี้อธิบายอย่างใจเย็น ไม่มีเค้าความร้อนใจแต่อย่างใด “เราต้องฉวยโอกาสจากปราณดาบสีเลือดนั่น หาสมบัติดีๆ ให้ได้มากที่สุดถูกหรือไม่?”

“อื้อ! ข้าจะฟังพี่ใหญ่เซียว!”

หลิงเอ๋อร์เหลือบมองพฤกษาน้อยสีเงินนั้นอย่างเสียดาย ก่อนจะทะยานสู่ภูเขาลึกต่อ

ระหว่างทาง นางได้เห็นของดีเกินจินตนาการหลายอย่างนัก

ทั้งซากสัตว์ปีศาจและสมบัติต่างๆ ยังมีสารพัดโอสถกระจัดกระจายท่ามกลางซากปรักหักพัง…

สิ่งนี้ทำให้สาวน้อยแสนตื่นเต้น อยากจะหยุดเก็บสมบัติอยู่หลายหน

ทว่าแต่ละครั้งล้วนถูกซูอี้หยุดไว้

สิ่งนี้ทำให้หลิงเอ๋อร์ไม่อาจจินตนาการได้ว่าสมบัติแบบใดกันจึงเข้าตาพี่ใหญ่เซียว ให้เขาสนใจได้……

สองเค่อต่อมา

ในที่สุด พวกเขาก็มายังภายในภูเขาอีกามาร และเข้าใกล้ปราณดาบสีเลือดนั่น

“พี่ใหญ่เซียว ข้าไม่เคยมาที่นี่มาก่อน ยามข้ายังเด็กนัก ผู้อาวุโสในเผ่ากล่าวว่าที่นี่เป็นเขตหวงห้าม ต่อให้เซียนผู้แข็งแกร่งเลิศล้ำมาก็ยากหวนกลับ เจ้า… แน่ใจหรือว่าจะไปต่อ?”

ขณะนี้ใบหน้าน้อยของหลิงเอ๋อร์ได้กลายเป็นเคร่งขรึม