บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2162 พี่น้อง

บทที่ 2162 พี่น้อง

ยามฮูหยินเฉิงปี้จรจาก นางยืนหยุดที่ทางเข้าหมู่บ้านเฉาซีแล้วเหลียวกลับมามอง

หมู่บ้านนี้ช่างห่างไกล ยากจน และดูเยี่ยงคนเถื่อน

ทว่าหมู่บ้านเฉาซีในสายตาของฮูหยินเฉิงปี้ยามนี้กลับเหมือนถูกชั้นหมอกบดบัง ไม่อาจมองทะลุคาดเดา

“เซียวเจี่ยน… ข้าอยากเห็นนักว่าเจ้า คนพิการที่แม้แต่เรี่ยวแรงยังไม่อาจสู้ไก่ จะรับมือมรสุมยิ่งใหญ่จากชายแดนทักษิณนี้เช่นไร?”

ฮูหยินเฉิงปี้สูดหายใจลึกๆ และหันหลังจากไป

ซูอี้ปฏิเสธไม่ส่งเคล็ดวิชาอันสามารถรวบรวมใช้งานปราณดาบสีเลือดนั่นให้แก่นาง

นี่หมายความว่ามิอาจเลี่ยงสงครามใหญ่!

แต่แม้ฮูหยินเฉิงปี้จะจากจร หัวใจของนางก็ยังแสนงุนงง เซียวเจี่ยนผู้นั้น… ไปเอาความมั่นใจมาจากหนใด จึงกล้าเลือกสู้กับขุมกำลังสูงสุดทั้งแปดแห่งชายแดนทักษิณ?

ต้องทราบว่าครานี้ กลุ่มเต๋าใหญ่ทั้งแปดแห่งชายแดนทักษิณแต่ละแห่งล้วนส่งเซียนปีศาจมากลุ่มหนึ่ง!

เมื่อรวมกันแล้วก็มีร้อยกว่าผู้

นอกจากนั้นยังมีราชันเซียนปีศาจขอบเขตศักดิ์สิทธิ์รวมอยู่ด้วย!

อย่าว่าแต่สิ่งอื่น เพียงการจัดทัพเช่นนี้ก็พอจะกวาดล้างชายแดนทักษิณทั้งหมดแล้ว!

และฮูหยินเฉิงปี้ก็รู้ว่านอกเหนือจากคนเหล่านี้ ยังมีกลุ่มเต๋ามากมายซึ่งอยู่ใต้อาณัติกลุ่มเต๋าใหญ่ทั้งแปดแห่งชายแดนทักษิณเข้าร่วมด้วย

มีผู้ฝึกตนมารปีศาจนับไม่ถ้วนที่พร้อมทำศึก!!

……

“พี่ใหญ่เซียว เราต้องออกศึกกับพวกเขาจริงๆ หรือ?”

ในลานบ้าน สีหน้าของหลิงเอ๋อร์เปี่ยมความกังวล

แม้นางจะไม่ได้เจนโลกนัก นางก็ยังรู้ว่ายามมรสุมนี้กวาดเข้ามา มันจะร้ายแรงและน่าสะพรึงกลัวเป็นแน่!

“ไม่ใช่ว่าเราอยากเปิดศึกหรอก แต่เป็นพวกเขานั่นแหละที่อยากตายกัน”

ซูอี้หรี่ตาอาบแสงตะวัน กล่าวอย่างเฉยชา “ยามเจ้าฝังความกลัวให้พวกเขา และทำให้พวกเขาตระหนักว่าพวกตนหาต่างจากมดปลวกไม่ พวกเขาย่อมไม่กล้ามาก่อกวนอีก”

ใช้ชีวิตในโลกหล้ายากจะรอดจากการพัวพันแห่งความขัดแย้ง

ในโลกแห่งการฝึกฝน การต่อสู้ฆ่าฟันย่อมนำมาซึ่งปัญหามากมาย

ไม่ว่าจะเป็นในอดีตชาติหรือปัจจุบัน ซูอี้ก็ได้ประสบเหตุพลิกผันมากมายในโลกหล้า มีหรือจะไม่รู้เรื่องนี้?

“อย่ากังวลไปเลย”

ซูอี้พึมพำ “ไม่ว่าจะเป็นกลยุทธ์รถศึกหรือผู้คน มามากเพียงไรก็ตายกันเท่านั้น หาแตกต่างกันไม่”

หลิงเอ๋อร์ผงะไป ก่อนจะพยักหน้า

“ไปบอกผู้อาวุโสเจ้าเสียว่า ในช่วงนี้ อย่าปล่อยชาวบ้านออกไปนอกหมู่บ้าน”

ซูอี้ออกคำสั่ง

“อื้อ”

หลิงเอ๋อร์พยักหน้าแล้วรีบจากไป

……

ซูอี้ต้องประหลาดใจเมื่อมียอดฝีมือกลุ่มหนึ่งมาที่นี่ก่อนมรสุนทันบังเกิด

สามวันจากนั้น

ยามเย็น ท้องนภามืดครึ้ม

เมฆสีดำเยี่ยงหมึกปกคลุมท้องนภาเหนือภูเขาอีกามาร ฟ้าดินอึมครึม

ซูอี้ผู้ทอดกายอยู่ในลานตั้งใจจะอาบแดดขมวดคิ้ว

หากไม่ใช่ว่าเขามิเหลือปราณในร่าง ชายหนุ่มคงจะฟาดฟันหนึ่งดาบใส่หมู่เมฆมืดดำ เปิดช่องให้แสงจากสรวงสาดส่องสู่ร่างของเขาเป็นแน่

ทันใดนั้น เขาก็ผงะไป

หากเขามีวิถีเต๋าในร่าง ไฉนเลยต้องสนใจเรื่องเล็กน้อยอย่างการอาบแดดด้วย?

ไม่ห่างไปนัก หลิงเอ๋อร์กำลังเย็บรองเท้าหนังสัตว์คู่หนึ่ง

นางเชื่ออย่างหนักแน่นว่าพี่ใหญ่เซียวของนางจะฟื้นตัวแน่นอน และภายหน้าก็จะสวมรองเท้าหนังสัตว์ที่นางทำ

สรรพสิ่งแสนเงียบสงบ

ทว่าเมื่อท้องนภายิ่งมืดครึ้ม ในฟ้าดินแสนไกลออกไป ลำแสงเจิดจรัสสามสายก็ทอดลงมาจากนภา แปรเปลี่ยนเป็นสามตัวตน

ผู้นำเป็นสตรีในอาภรณ์สีม่วง ใบหน้างดงามเย็นชา เปี่ยมด้วยปราณจิตเซียน

อีกสองคนเป็นบุรุษ คนหนึ่งมีรูปร่างกำยำแข็งแกร่ง เส้นผมดุจง้าว สวมเกราะสำริด

อีกคนหนึ่งเป็นชายผู้มีเส้นผมยาวสีเลือด สวมอาภรณ์สีทอง ใบหน้าหล่อเหลา

ทั้งสองเองก็เปี่ยมด้วยปราณวิถีเซียน

“เจ้าคือ…ซวงเอ๋อร์หรือ!?”

ในหมู่บ้าน ผู้อาวุโสลี่ฉางชิงกล่าวขึ้นก่อนใคร และเมื่อเห็นสตรีชุดม่วงผู้นำทางมาไกลๆ เจ้าตัวก็อดอุทานอย่างประหลาดใจมิได้

วูบ!

สายตาของสตรีชุดม่วงมองมาอย่างคมปลาบเยี่ยงอัสนี

ครู่ต่อมา รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากนาง “ผู้อาวุโส! ซวงเอ๋อร์กลับมาเยี่ยมท่านแล้ว!”

ลี่ฉางชิงแสนปรีดาประหลาดใจ “ซวงเอ๋อร์ เป็นเจ้าจริงด้วย ประเสริฐนัก ประเสริฐนัก!”

วันเดียวกันนั้น ข่าวการกลับมาของหยางซวงเอ๋อร์และสองศิษย์พี่น้องร่วมสำนักได้แพร่ไปทั่วทั้งหมู่บ้านเฉาซี เหล่าชาวบ้านล้วนออกมาพบพานทักทายกัน

“พี่สาวเจ้ากลับมาแล้วหรือ?”

ซูอี้ผงะไป “หรือนางจะได้ยินข่าวการล่มสลายของสำนักปีศาจเพลิงสวรรค์ จึงเร่งรุดกลับมา?”

“พี่ใหญ่เซียว ข้า…ข้าก็อยากพบพี่สาวข้า”

หลิงเอ๋อร์เป็นกังวลเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด ทั้งเฝ้ารอ และยังกระวนกระวายเล็กน้อย

“ไปสิ”

ซูอี้แย้มยิ้มแล้วพยักหน้า

“อื้อ!” หลิงเอ๋อร์หันหลังเดินออกไปนอกลาน

ณ บ้านของลี่ฉางชิง

หลิงเอ๋อร์ได้พบพี่สาวของนาง หยางซวงเอ๋อร์

รูปลักษณ์ของสองพี่น้องเหมือนกันเจ็ดส่วน ทว่าเทียบกันแล้ว หยางซวงเอ๋อร์ผู้ก้าวขึ้นสู่วิถีเซียนแล้วดูมีสง่าราศีกว่า

เพียงยืนเฉยๆ อาภรณ์พลิ้วไหวก็ดูสะดุดตา โดดเด่นกว่าผู้ใดในฝูงชน เจิดจรัสเปล่งประกายนัก

ขณะเดียวกัน หลิงเอ๋อร์ดูแสนธรรมดา เปี่ยมด้วยบรรยากาศชาวชนบท

เมื่อพบพี่สาวผู้สง่างามของนางเป็นครั้งแรก หลิงเอ๋อร์พลันผงะไป ก่อนจะพานรู้สึกละอายต่อตนเล็กน้อย

“เจ้าคือ…หลิงเอ๋อร์?”

หยางซวงเอ๋อร์เดินเข้ามาหา กุมมือหลิงเอ๋อร์ไว้แน่น ดวงตาแดงรื้น “ข้าไม่คาดจริงๆ ว่าบุพการีจะมีน้องสาวให้ข้า……”

หลิงเอ๋อร์กระซิบ “ข้า ข้าก็เพิ่งรู้ไม่นานนี้เองว่าในโลกหล้า ข้ายังมีพี่สาวอีกคน”

สาวน้อยดูตื่นเต้น กระทั่งทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

ไม่ห่างไปนัก ลี่ฉางชิงมองภาพการหวนพบพานของสองพี่น้อง หัวใจปั่นป่วนรวนเร

เขาลุกขึ้นและจากไปพร้อมคนอื่นๆ ทันที ทิ้งสองพี่น้องผู้มีชะตารันทดไว้ด้วยกัน

ในลานบ้าน

สองบุรุษผู้มากับหยางซวงเอ๋อร์ยืนนิ่ง ไม่แย้มยิ้ม

เดิมทีชาวบ้านบางผู้เดินเข้ามาทักทายพวกเขาอย่างอบอุ่น ทว่าปฏิกิริยาของคนทั้งสองเย็นชายิ่งนัก ในสายตายังมีความเดียดฉันท์

ดังนั้นเหล่าชาวบ้านจึงพากันยิ้มเก้อ ก่อนจะถอยจากไป

ทว่าเด็กน้อยทั้งหลายไม่ได้รู้ความถึงเพียงนั้น

เด็กหญิงตัวน้อยถักผมเปียก้าวเข้าไปกล่าวเสียงเจื้อยแจ้ว “พวกท่านอาเป็นเซียนหรือ?”

ชายร่างกำยำในชุดเกราะก้มลงมองสาวน้อยด้วยดวงตาดุดัน กล่าวออกมาเพียงคำเดียว

“ไสหัวไป”

ตุ้บ!

เด็กหญิงตกใจล้มก้นจ้ำเบ้า ใบหน้าน้อยซีดขาว

ลี่ฉางชิงบังเอิญเดินออกจากห้องมาเห็นภาพนี้เข้าพอดี สีหน้าของเขาพลันแปรเปลี่ยน ก้าวออกมาอุ้มเด็กหญิงและขออภัยในทันที “เด็กเล็กไม่รู้ความ หวังว่าท่านจะมิถือสา”

ข้างกายชายร่างกำยำ ชายรูปงามผมสีเลือดในชุดสีทองกล่าวเบาๆ “อย่ากลัวไป เห็นแก่หน้าศิษย์น้องหญิงหยาง เราจะไม่เอาเรื่องกับพวกบ้านนอกชั้นต่ำอย่างพวกเจ้าหรอก”

พวกบ้านนอกชั้นต่ำ!!

วาจาเช่นนี้เปรียบดั่งมีดเสียดแทงหัวใจของเหล่าชาวบ้านในบริเวณ สีหน้าของพวกเขาแปรเปลี่ยนจนมองแทบไม่ได้

ลี่ฉางชิงลอบสะกดโทสะในหัวใจ กล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณที่รามืออันสูงส่ง!”

ชายชุดทองโบกมือกล่าว “ให้พวกว่างจัดพวกนี้ไปเสีย”

“ขอรับ!”

ลี่ฉางชิงลงมือทันที

ก่อนหน้านี้ เขาได้รับรู้แล้วว่าสองศิษย์ร่วมสำนักซึ่งกลับหมู่บ้านมากับหยางซวงเอ๋อร์ครานี้ ล้วนมาจากภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง!

และยังเป็นเซียนผู้สูงส่ง!

คนใหญ่คนโตเช่นนี้ อย่าว่าแต่หมู่บ้านเฉาซีนี้เลย ต่อให้ทัศนาทั่วชายแดนทักษิณนี้ ยังแทบไร้ผู้ใดกล้าล่วงเกิน

เหตุผลนั้นง่ายดายมาก ทั่วทั้งโลกชางหลาน ภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงเป็นขุมกำลังยิ่งใหญ่อันทรงอำนาจอันดับหนึ่ง!!

ในห้อง

ขณะสนทนา หลิงเอ๋อร์และพี่สาวของนางหยางซวงเอ๋อร์กำลังค่อยๆ ทำความรู้จักกัน สนิทสนมกลมเกลียวกันมากขึ้น

“พี่สาว ไฉนจึงไม่มาจนยามนี้เล่า? ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผู้อาวุโสและข้าคิดว่าเจ้าหายไปแล้วเสียอีก”

หลิงเอ๋อร์อดถามมิได้

ใบหน้าของหยางซวงเอ๋อร์ปรากฏเค้าความละอาย รำพึงกล่าวว่า “สองสามปีมานี้ ข้าฝึกฝนกับท่านอาจารย์เสมอมา ไปมาหลายแดนดิน อยากจะกลับมาเสมอเลย ทว่าก็เพราะการฝึกฝน จึงยืดเยื้อมาจนยามนี้”

นางถอนใจกล่าวว่า “หนนี้ ข้าเพียงได้ยินท่านอาจารย์กล่าวถึงการล่มสลายของสำนักปีศาจเพลิงสวรรค์ บอกว่าเต็มไปด้วยความประหลาดผิดปกติมากมาย”

“หลังจากไถ่ถามเล็กน้อย ข้าจึงตระหนักว่าปราณดาบสีเลือดซึ่งถล่มสำนักปีศาจเพลิงสวรรค์นั้นมาจากภูเขาอีกามาร”

“นี่เป็นสาเหตุที่ท่านอาจารย์ให้ข้ากลับมาสืบหาเรื่องราว”

“จนกระทั่งเมื่อข้ามาถึงเมืองเตาอัคคี พอไปถามรายละเอียดการล่มสลายของสำนักปีศาจเพลิงสวรรค์ ข้าจึงพบว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องกับหมู่บ้านเฉาซี!”

ว่าแล้ว หยางซวงเอ๋อร์พลันจ้องมองหลิงเอ๋อร์ “น้องสาว นี่เป็นฝีมือเจ้าจริงๆ หรือ?”

หลิงเอ๋อร์พลันกล่าวอย่างขัดเขินเล็กน้อย “บอกพี่สาวตามตรง จริงอยู่ที่เป็นฝีมือข้า แต่…ข้าก็แค่ยืมอำนาจปราณดาบสีเลือดนั่นเท่านั้น”

หยางซวงเอ๋อร์กล่าวชม “ไม่คาดคิดเลยว่าเจ้าจะทรงพลังเพียงนี้แล้ว น้องสาว! ทว่า…ข้าสงสัยนัก เจ้าควบคุมปราณดาบสีเลือดนั่นได้เช่นไร?”

หลิงเอ๋อร์กล่าว “ข้าไม่ได้ทรงพลังอันใดหรอก ทั้งหมดนี้ พี่ใหญ่เซียวเป็นผู้สอนข้า”

“พี่ใหญ่เซียว?”

หยางซวงเอ๋อร์ครุ่นคิด “คนชื่อเซียวเจี่ยนผู้นั้นหรือ?”

หลิงเอ๋อร์ประหลาดใจ “พี่สาวก็รู้จักพี่ใหญ่เซียวหรือ?”

หยางซวงเอ๋อร์แย้มยิ้มกล่าวว่า “ข้าไปสืบข่าวที่หอรวมสวรรค์มา ย่อมเคยได้ยินเรื่องนี้”

หลังจากเว้นช่วงเล็กน้อย นางจึงกล่าวอย่างสงสัย “น้องสาว เจ้ายังมีปราณดาบสีเลือดนั่นในมือหรือไม่ ขอข้าดูหน่อยได้หรือไม่?”

หลิงเอ๋อร์ลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับและนำยันต์ลับซึ่งสลักบัญญัติรวมลี้ลับออกมาส่งให้หยางซวงเอ๋อร์

หยางซวงเอ๋อร์จ้องยันต์ลับชั่วครู่ และกล่าวว่า “ปราณดาบสีเลือดนั่นซ่อนอยู่ในนี้หรือ?”

“ถูกต้อง” หลิงเอ๋อร์อธิบายอย่างอดทน “ยันต์ลับหนึ่งแผ่นบรรจุปราณดาบสีเลือดได้เพียงสามสาย และตอนที่อยู่ในเมืองเตาอัคคีก่อนหน้านี้ ข้าใช้ปราณดาบไปแล้วหนึ่งหน ยามนี้จึงเหลือเพียงสอง”

“แปลกจริง เมื่อก่อน อาจารย์ข้าเคยมาสำรวจวาสนาที่ภูเขาอีกามาร และเห็นปราณดาบสีเลือดอันน่าสะพรึงกลัวจากไกลๆ ด้วยฝีมือระดับราชันเซียนขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ของนาง นางในยามนั้นยังไม่กล้าเข้าใกล้เลย อย่าว่าแต่จะเก็บรวบรวมปราณดาบเช่นนี้ได้”

หยางซวงเอ๋อร์พึมพำ “เซียวเจี่ยนผู้นั้น…ทำได้เช่นไร?”

“พี่สาว เจ้าไม่รู้หรอก อย่าเห็นว่าพี่ใหญ่เซียวบาดเจ็บสาหัสจนไม่ต่างจากผู้พิการไร้ค่าเชียว เขายังซ่อนปริศนาอัศจรรย์ไว้มากมายนัก”

หลิงเอ๋อร์กล่าวเสียงใส “ยันต์ลับนี้ก็สลักบัญญัติรวมลี้ลับไว้ พี่ใหญ่เซียวเป็นคนสอนข้าเช่นกัน”

คู่เนตรพร่างดาวของหยางซวงเอ๋อร์เปล่งประกาย “หมายความว่าเจ้าก็รู้จักเคล็ดวิชารวบรวมปราณดาบสีเลือดนั่นหรือ?”

หลิงเอ๋อร์ผงะไป สังเกตเห็นแล้วว่าพี่สาวของนางดูจะใส่ใจปราณดาบสีเลือดนี่มากเกินไป และอดถามไม่ได้ว่า “พี่สาว เจ้ากลับมาครานี้เพื่อปราณดาบสีเลือดนั่นหรือ?”

หยางซวงเอ๋อร์กล่าวด้วยแววตาสงสาร “ใช่แล้ว ข้ามาที่นี่เพื่อสืบหาเรื่องราวตามคำสั่งท่านอาจารย์ แต่ที่สำคัญกว่านั้น ข้าก็อยากใช้โอกาสนี้กลับมายังหมู่บ้านเฉาซีด้วย ก่อนหน้านี้ ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าในโลกหล้า ข้ายังมีน้องสาวอยู่อีกคน”

“บางทีนี่อาจเรียกได้ว่าเป็นชะตาฟ้าลิขิต เราพี่น้องจึงได้หวนพบพานในวันนี้”

หยางซวงเอ๋อร์ทอดถอนใจ

หัวใจของหลิงเอ๋อร์เองก็ปั่นป่วน

“ไป เจ้าพาข้าไปพบเซียวเจี่ยนผู้นั้นหน่อย”

หยางซวงเอ๋อร์พลันกล่าวขึ้น

หลิงเอ๋อร์พยักหน้าตกลง และหลังจากนั้นจึงตระหนักบางอย่างไม่ชอบมาพากลได้ “พี่สาว ยันต์ลับบัญญัติรวมลี้ลับนั่น……”

โดยไม่รีรอให้นางพูดจบ หยางซวงเอ๋อร์พลิกฝ่ามือเก็บยันต์ลับไป ก่อนจะกล่าวยิ้มๆ “น้องสาว สิ่งนี้ยิ่งใหญ่นัก ข้าจะช่วยเจ้าเก็บไว้ก่อน”

หลิงเอ๋อร์ร้องลั่นพรั่นพรึงในใจ สัมผัสได้แล้วว่าบางสิ่งไม่ถูกต้อง!