บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2170 ประกาศจับ

บทที่ 2170 ประกาศจับ

เทพปีศาจ…ท่านหนึ่ง!?

ม่านตาของมหาเซียนจื่อเจวี๋ยหดตัว

นางสัมผัสถึงความน่าสะพรึงกลัวจากอำนาจสายเลือดของวานรน้อยได้!

……ไม่ต้องสงสัยเลยว่าบุคคลตรงหน้านี้เป็นเทพปีศาจ!

และเทพปีศาจเช่นนี้ยังเรียกชายหนุ่มเผ่ามนุษย์นั่นเป็นนาย!!

สิ่งนี้ทำให้มหาเซียนจื่อเจวี๋ยแทบสิ้นสติ

แย่แล้ว!

ซวงเอ๋อร์ร้องลั่นในใจ

นางเชิญอาจารย์มาครั้งนี้ก็เพื่อเกลี้ยกล่อมประนีประนอมระหว่างซูอี้กับภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง

ทว่าหลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้น ท่านอาจารย์… นางจะยอมรับปากช่วยอีกหรือไม่?

อีกด้าน หลิงเอ๋อร์สงบนิ่งยิ่งกว่า

นางตระหนักถึงความน่าสะพรึงกลัวของเทพปีศาจตนนี้แล้ว แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายสังหารเถ้าแก่หอสุคนธ์สวรรค์ไปอย่างไร้เกรงใจอีกครั้ง หัวใจของนางก็ยังตกตะลึงอยู่ดี

นี่คือเทพปีศาจ!

สังหารเฉียบขาด ไร้ข้อห้ามใดๆ!!

“น่าผิดหวัง”

ขณะนี้ ซูอี้ส่ายหัวน้อยๆ แล้วลุกขึ้น

นับแต่เข้ามายังโลกเทพ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้ามาดื่มกินในโรงเตี๊ยม จึงคิดจะลองลิ้มชิมอาหารสุราที่นี่สักหน่อย

แต่ไม่คาดคิดเลยว่ามรสุมเช่นนี้จะมาพังมันไป!

“ถามไถ่ข่าวสารเป็นเช่นไรบ้าง?”

ซูอี้หันไปกล่าวกับวานรน้อย

“ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีขอรับ”

วานรน้อยกล่าวขณะนำม้วนหยกก้อนหนึ่งมอบให้แก่อีกฝ่ายด้วยสองมือ “ข่าวน่าสนใจทั้งหลายล้วนถูกสลักในม้วนหยกนี้แล้วขอรับ”

ซูอี้เก็บม้วนหยกไปโดยไม่มอง ขณะดวงตาจ้องไปยังมหาเซียนจื่อเจวี๋ย

ร่างของมหาเซียนจื่อเจวี๋ยในขณะนี้ชะงักงัน สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน กล่าวขึ้นว่า “ท่านคิดจะทำอันใด?”

ซวงเอ๋อร์รีบกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ นี่คือเซียวเจี่ยน สหายเต๋าเซียว เขาและใตเท้าเทพปีศาจมาที่นี่เพื่อ……”

ว่าแล้ว นางก็อธิบายเรื่องการประนีประนอม

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ปฏิกิริยาแรกของมหาเซียนจื่อเจวี๋ยคือส่ายหน้าพลางกล่าวอย่างเย็นชา “เรื่องนี้ข้าไม่ช่วย!”

ฆ่าศิษย์ภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงไปสองคน ยังอยากจะประนีประนอม?

ฝันไปเถอะ!

มีเทพปีศาจติดตามแล้วเช่นไร ในภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงมีเทพปีศาจมากกว่าหนึ่ง!

ไม่ต้องกล่าวถึงว่าสิ่งที่เกิดเมื่อครู่นี้สะเทือนใจมหาเซียนจื่อเจวี๋ยอย่างยิ่ง ทำให้นางสะอิดสะเอียนกับการกระทำของซูอี้ยิ่งนัก แม้ในใจนางจะแสนครั่นคร้ามต่อวานรน้อย แต่ในฐานะคนจากภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง นางก็ยังปฏิเสธ!

ซวงเอ๋อร์พลันหน้าซีด

จบสิ้นแล้ว!

อาจารย์ไม่ยอมเป็นคนกลางประสานเรื่องให้ แล้วเซียวเจี่ยนจะไปประนีประนอมกับสำนักได้อย่างไรอีก?

และหากเจรจาด้วยสันติมิได้……

ผลลัพธ์ที่ตามมาก็ยากเกินคำนึง!!

แต่ซวงเอ๋อร์ก็ต้องประหลาดใจเมื่อซูอี้กล่าวขึ้นเนิบๆ ว่า “เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้าไม่เคยคิดจะไปคุยกับภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงอยู่แล้ว”

มหาเซียนจื่อเจวี๋ยแค่นยิ้ม “พูดจาเพ้อเจ้อ หากมิใช่เพราะเรื่องนี้ ไฉนเจ้าจึงให้ศิษย์เรียกข้ามาเล่า?”

ซูอี้กล่าว “ที่ข้าต้องการพบเจ้าก็เพื่อยืนยันเรื่องหนึ่งให้แน่ใจ นั่นก็คือดูว่าเจ้ามีทัศนคติเช่นไรกับซวงเอ๋อร์ และยามนี้ก็ประจักษ์แล้ว”

มหาเซียนจื่อเจวี๋ยนิ่งไป นี่หมายความเช่นไร?

“แม้เจ้าในฐานะอาจารย์จะมีปัญหามากมาย แต่ก็เห็นได้ว่าเจ้าหารู้ภูมิหลังของซวงเอ๋อร์ไม่ จึงไม่ได้ใช้ประโยชน์จากนาง”

ซูอี้กล่าวเนิบๆ “เช่นนี้ก็พอแล้ว”

ถูกต้อง นี่คือเหตุที่เขาต้องการมาพบมหาเซียนจื่อเจวี๋ย

จุดประสงค์ก็เพื่อหยั่งว่ามหาเซียนจื่อเจวี๋ยรับซวงเอ๋อร์เป็นศิษย์โดยมีจุดประสงค์แอบแฝงหรือไม่

โชคดีที่ปฏิกิริยาและการกระทำของมหาเซียนจื่อเจวี๋ยทำให้ซูอี้ตระหนักว่า สตรีนางนี้ไม่ได้รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของซวงเอ๋อร์แต่อย่างใด

ด้วยเหตุนี้ การที่นางรับซวงเอ๋อร์วัยสามขวบปีเป็นศิษย์ แสดงให้เห็นว่านางมีความคิดรับนางเป็นศิษย์จริงๆ และทุ่มเทกายใจฟูมฟักมาตลอดหลายปี

สำหรับซูอี้ เพียงได้รู้เรื่องนี้ก็พอแล้วจริงๆ

แต่มหาเซียนจื่อเจวี๋ยกลับยิ่งสับสนงุนงง นางไม่ได้สนใจว่าซูอี้จะลดค่านางเช่นไร และถามว่า “เจ้าหมายความเช่นไร?”

ซูอี้กล่าว “ความหมายของข้านั้นง่ายมาก เพื่อตอบแทนบุญคุณที่เจ้าฝึกฝนซวงเอ๋อร์ ข้าจะละเว้นชีวิตเจ้า”

มหาเซียนจื่อเจวี๋ย “???”

นางยิ่งงุนงงหนักกว่าเก่า

ทว่าชายหนุ่มไม่ได้คิดจะอธิบาย แล้วกวักมือเรียกวานรน้อย “ไปที่ภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงกันเถอะ”

“ขอรับ!”

วานรน้อยรับบัญชา

คณะของพวกเขาเคลื่อนออกจากหอสุคนธ์สวรรค์นี้ทันที

“ไม่ได้ ข้าต้องถามให้กระจ่าง และจะปล่อยซวงเอ๋อร์ไว้ในมือพวกเจ้าไม่ได้!”

ทันใดนั้น มหาเซียนจื่อเจวี๋ยก็ไล่ตามติดไป

หลังพวกเขาจากไปได้ไม่นาน ข่าวที่เถ้าแก่ฮั่วแห่งหอสุคนธ์สวรรค์ถูกเทพปีศาจตนหนึ่งสังหารได้แพร่ออกไปเยี่ยงพายุทั่วเมืองนภาคราม เกิดเป็นเสียงลือลั่นทั่วกัน

ขณะเดียวกัน อีกข่าวหนึ่งก็ได้แพร่กระจายไปในเมืองนภาคราม……

“ดูให้ดี ขอเพียงหาคนผู้นี้เจอ เจ้าจะได้รับบำเหน็จยิ่งใหญ่ อนาคตสว่างไสว!”

ใจกลางเมืองมีหอคอยศิลามหึมาหลังหนึ่งตั้งอยู่

นี่คือสถานที่แลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารของเมือง ผู้ใดก็ตามที่ต้องการข่าวสารจะมารวมตัวกัน

ขณะนี้ ภาพวาดขนาดมหึมาถูกแปะอยู่บนหอคอยศิลา

รูปวาดนั้นเป็นของชายหนุ่มชุดเขียวผู้หนึ่ง สองมือไพล่หลัง หรี่ตามองท้องนภา ใบหน้าหล่อเหลาเปล่งประกายเยี่ยงหยกจากแสงแห่งนภา

ใต้ภาพวาดนั้นมีข้อความเขียนว่า

‘ซูอี้ ผู้มาจากธารนทีสายยาวแห่งยุคสมัย หากผู้ใดพบร่องรอย ศาลเทพชิงอู๋มีบำเหน็จให้! และยังสามารถเข้าเป็นศิษย์ฝึกฝนที่ศาลเทพชิงอู๋ด้วย!’

เมื่อภาพวาดนี้ปรากฏ เสียงอื้ออึงพลันลือลั่นขึ้นมา

เพราะประกาศจับนี้มาจากศาลเทพชิงอู๋ ขุมกำลังยักษ์ใหญ่สูงสุดแห่งหนึ่งของทวีปเทพอัคคีทักษิณ!

สำหรับสรรพชีวิตในโลกชางหลาน ที่แห่งนั้นดูไม่ต่างจากสุขาวดีอันสูงส่งในตำนานเลย

“ซูอี้? คนผู้กล้าล่วงเกินศาลเทพชิงอู๋นี้เป็นใครกัน?”

“หาทราบไม่ แต่แน่ใจได้ว่าคนผู้นี้อายุสั้นแน่!”

……ผู้คนสนทนา และประกาศจับเช่นเดียวกันนี้ก็เริ่มปรากฏตามเมืองต่างๆ ทั่วโลกชางหลานจากวันนี้ไป

……

เมื่อประกาศจับนี้ปรากฏขึ้น ซูอี้ก็ล่องเรือสมบัติออกไปจากเมืองนภาครามแล้ว

“ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะไปทำอันใดที่นั่น”

มหาเซียนจื่อเจวี๋ยไล่หลังตามมา ไม่กล้าเผชิญหน้ากับวานรน้อย นางจึงมาหายามซูอี้อยู่เพียงลำพัง

“เมื่อไปถึงภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง เจ้าจะรู้เอง”

ซูอี้กล่าวเนิบๆ ขณะพลิกอ่านข่าวที่วานรน้อยรวบรวมมา

ข่าวส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับสถานการณ์ในทวีปเทพอัคคีทักษิณ

เพราะสถานที่ที่เขาจะไปต่อก็คือทวีปเทพอัคคีทักษิณ

ทำเช่นไรได้ แม้โลกชางหลานจะตั้งอยู่ในโลกเทพ แต่ก็ยังเป็นได้เพียงโลกภูมิระดับต่ำ

ที่นี่มีสมบัติไม่มากพอที่จะทำให้ซูอี้ฟื้นบาดแผล ไม่อาจทำให้เขาคืนการฝึกฝนโดยเร็วที่สุดได้

ทว่าทวีปเทพอัคคีทักษิณนั้นแตกต่างออกไป

ในฐานะหนึ่งในสี่ทวีปเทพหลัก ณ โลกเทพ ทวีปเทพอัคคีทักษิณมีดินแดนไพศาล กลุ่มเต๋าสูงสุดแห่งวิถีเทพมากมาย สถานที่เกินรับรู้หลายต่อหลายแห่ง รวมถึงเขตหวงห้ามและแหล่งแสวงโอกาสมากมาย

ที่นั่น เขาจะสามารถฟื้นบาดแผลคืนวิถีสู่ความสมบูรณ์พร้อมได้ไวที่สุด!

นอกจากนั้น ชายหนุ่มยังมีแผนการไปยังทวีปเทพอัคคีทักษิณโดยเบื้องต้นแล้ว

มหาเซียนจื่อเจวี๋ยกล่าว “ไม่ว่าเจ้าจะทำอันใด……ไม่นำซวงเอ๋อร์ไปเกี่ยวข้องได้หรือไม่?”

ข้างกันนั้น หัวใจของซวงเอ๋อร์รู้สึกอุ่นวาบ อาจารย์ยังคงห่วงใยนางไม่ต่างจากกาลก่อนเลย

“อย่าห่วงเลย ไม่ว่าผู้ใดต้องตกตาย ข้าจะไม่ให้นางเกิดอุบัติเหตุใด”

ซูอี้กล่าวอย่างใจลอย

เขาสังเกตพบว่าในบรรดาข่าวสารที่วานรน้อยรวบรวมมา มีหนึ่งในนั้นกล่าวถึงตระกูลเฟิงโบราณ!

ตระกูลเฟิงโบราณเป็นตระกูลโบราณซึ่งเฟิงอู๋จี้สังกัดอยู่ เป็นของเชื้อสายของปีศาจราหู

ในตระกูลนั้นมีบรรพปีศาจราหู จอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าผู้เป็นขุมกำลังสูงสุดอันเลิศล้ำในทวีปเทพอัคคีทักษิณอยู่!

อันที่จริง กล่าวได้ว่าทั้งทวีปเทพอัคคีทักษิณเป็นโลกหล้าแห่งมารปีศาจ และสี่ในหกบรรพปีศาจต่างก็มีบ้านเกิดในทวีปเทพอัคคีทักษิณนี้

ในหมู่สิบสองจอมมาร แปดคนตั้งรกรากในทวีปเทพอัคคีทักษิณ!

ทว่าทวีปเทพอัคคีทักษิณนั้นกว้างใหญ่ยิ่ง จึงไม่มีทางที่ขุมกำลังมารปีศาจเหล่านี้จะควบคุมได้ทั้งหมด

เท่าที่ซูอี้ทราบ ขุมกำลังโบราณในวิถีพุทธ เต๋า และขงจื่อก็มีอยู่ในทวีปเทพอัคคีทักษิณเช่นกัน

แค่ไม่อาจทราบว่าโครงสร้างอำนาจในทวีปเทพอัคคีทักษิณมีการเปลี่ยนแปลงตามกาลยิ่งใหญ่เพียงไร

และข่าวที่วานรน้อยรวบรวมมาก็ระบุว่า ไม่นานมานี้มีเหตุแปรผันยิ่งใหญ่เกิดขึ้นกับตระกูลเฟิงโบราณ

กล่าวกันว่าตัวตนบรรพกาลระดับซากกระดูกเดินได้ของตระกูลนี้ ‘บรรพปีศาจราหู’ บาดเจ็บสาหัสและติดอยู่ในเขตหวงห้ามโบราณแห่งหนึ่งยามออกสำรวจ!!

หนึ่งศิลาสะท้านพันเกลียวคลื่น ทั่วทั้งทวีปเทพอัคคีทักษิณล้วนตื่นตะลึงจากข่าวนี้

เพราะถึงอย่างไร บรรพปีศาจราหูก็เป็นหนึ่งในหกบรรพปีศาจ และเป็นจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าผู้เลิศล้ำสมบูรณ์แบบ!! ไม่อาจทราบได้ว่ามีชีวิตอยู่มากี่หมื่นแสนปี

ทว่าในยามนี้ เขากลับติดอยู่ในเขตหวงห้ามแห่งหนึ่ง ใครเล่าจะไม่สนใจ?

‘หวังเพียงว่าไอ้แก่นี่จะไม่ตายไปก่อน……’

ซูอี้กล่าวในใจ

บรรพปีศาจราหูเป็นหนึ่งในศัตรูร้ายก่อนตายของหลี่ฝูโหยว!!

ความแค้นยังไม่ได้สะสาง เขาย่อมไม่อยากให้เจ้าเฒ่านั่นตกตายไปโดยสิ้นความแค้นกันเพียงเท่านี้

“ผู้อาวุโสท่านนี้ ด้วยความเคารพ ตัวตนเช่นท่าน ไฉนกัน… จึงยอมรับใช้ผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์เป็นนาย?”

ทันใดนั้น เขาก็พบว่ามหาเซียนจื่อเจวี๋ยเดินเข้าไปคารวะ ขณะกล่าวกับวานรน้อย

เห็นได้ชัดว่าคำถามนี้ค้างคาใจนางมาเนิ่นนาน

วานรน้อยกล่าวอย่างเฉยชา “เกี่ยวอันใดกับเจ้า?”

หญิงสาวพลันเงียบไป

ที่นี่คือโลกชางหลาน แม้กระทั่งในทวีปเทพอัคคีทักษิณ ใครบ้างเคยเห็นเทพปีศาจถือคนเผ่ามนุษย์เป็นนาย?

ช่างน่าขัน!

“พี่ใหญ่เซียว ในเมื่อเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อเจรจาประนีประนอม เช่นนั้น… เราก็ต้องทำศึกกับภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงหรือ?”

หลิงเอ๋อร์กระซิบ

วาจานี้ดึงความสนใจของมหาเซียนจื่อเจวี๋ยและซวงเอ๋อร์ทันที

“ไม่ผิด”

ซูอี้กล่าวโดยไม่คิด “มีความแค้นต่อกัน ไม่ชำระไม่ได้หรอก”

ภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงเป็นหนึ่งในตัวการทำลายตระกูลอี้ที่ซูอี้รู้ในยามนี้!

เขากลับมายังโลกแห่งเทพแล้ว หลอมรวมความทรงจำและกรรมวิถีของอี้เต้าเสวียนเสร็จสิ้น และสำหรับเขา ตระกูลอี้ถือเป็นทายาทของเขา!

หนี้เลือดเช่นนี้ จะปล่อยไว้ได้หรือ?

และเมื่อได้ยินวาจาของซูอี้ มหาเซียนจื่อเจวี๋ยพลันรู้สึกราวต้องอัสนี ร่างชะงักนิ่งค้าง

สงคราม!?

คนผู้นี้บ้าหรือไร?

เทพปีศาจเพียงหนึ่งยังกล้าไปเปิดศึกกับภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงอีกรึ?

ผู้ใดจะทำเรื่องโง่เง่าเพียงนี้?

ซวงเอ๋อร์เองก็ผงะเช่นกัน

นางไม่คาดคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะมายังภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงเพื่อก่อสงคราม!!

เพราะเรื่องนี้บ้าบอเกินไป ใครเล่าจะคาดคิด?

“พวกเจ้า…พวกเจ้าทำเช่นนี้ แตกต่างอันใดกับฆ่าตัวตายกัน?”

มหาเซียนจื่อเจวี๋ยพึมพำเบาๆ ดวงตาเปี่ยมความไม่อยากเชื่อ

ทว่าซูอี้เพียงแย้มยิ้ม ไม่ได้อธิบายอันใด จากนั้นก็ก้มอ่านม้วนหยกในมือต่อ

ครู่ต่อมา

วานรน้อยพลันกล่าวว่า “เจ้านาย ข้างหน้านั่นคือภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงขอรับ!”