บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2172 หนึ่งพริบตา หนึ่งดาบ หนึ่งจอกสุรา
บทที่ 2172 หนึ่งพริบตา หนึ่งดาบ หนึ่งจอกสุรา
“เร็วเข้า ร่วมมือกันเร่งใช้ค่ายกลสังหารพิทักษ์แดน!”
“ไม่ว่ามันผู้นี้จะเป็นใคร หนนี้ต้องกำจัดสัตว์ร้ายนี่เสีย!!”
หานตงจื้อและคณะไม่มัวคิดอีกต่อไป แต่ละคนต่างทุ่มพลังเต็มที่เพื่อเร่งเดินค่ายกลสังหารพิทักษ์แดน
ตู้ม!
ค่ายกลสังหารกู่ก้อง เพลิงแสงทะยานเวหา พิรุณแสงอักขระนับไม่ถ้วนสาดซัดเยี่ยงกระแสธาร ปกป้องภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงไว้ภายใน
ในขณะเดียวกัน คลื่นทำลายล้างอันเกิดจากค่ายกลก็ฟาดเข้าใส่วานรน้อย
ทว่าวานรน้อยไม่ได้คิดหลบเลี่ยง ยกแขนทั้งหกขึ้นแล้วย่ำไปข้างหน้าอย่างรุนแรง กระทืบค่ายกลสังหารตรงหน้าภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงจนแหลกราวไร้อุปสรรคขัดขวาง
จากนั้นวานรน้อยก็เงยหน้าคำรามลั่นนภา ใช้ ‘ผนึกเคลื่อนกงล้อตะวันเทพ’ ออกมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้ค่ายกลสังหารพิทักษ์แดนปั่นป่วนอย่างยิ่ง
“เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร!?”
หานตงจื้อและคณะแสนเดือดดาล แทบไม่อาจเชื่อตาตน
ค่ายกลสังหารพิทักษ์แดนนี้สามารถจัดการกับเทพชั้นสูงขอบเขตกำเนิดวาสนาได้ ทว่ายามนี้กลับถูกเทพปีศาจผู้หนึ่งถล่มโจมตีจนเทพมิอาจคงสภาพ!!!
ยอดฝีมือคนอื่นๆ ในภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงเองก็ตื่นตะลึง วิญญาณสั่นสะท้านแทบหลุดลอย
เทพปีศาจผู้นี้เป็นใครกัน ไฉนจึงทรงพลังได้เพียงนี้?
เปรี้ยง!
ฟ้าดินรวนเร ทั่วทุกทิศต่างระส่ำระสาย
แม้จะห่างกันแสนไกล ก็ยังทำให้มหาเซียนจื่อเจวี๋ย ซวงเอ๋อร์ และหลิงเอ๋อร์ตื่นตกใจอย่างยิ่ง
มหาศึกนี้เกิดขึ้นรวดเร็วยิ่งนัก!
ไร้ผู้ใดคาดคิดว่าวานรน้อยจะดุดันเพียงนี้ ขยายร่างขึ้นสูงพันจั้ง ถล่มโจมตีเสียจนค่ายกลสังหารพิทักษ์ภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงสั่นสะท้าน
“นี่……”
ใบหน้างามของมหาเซียนจื่อเจวี๋ยซีดขาว
นางตระหนักแล้วว่าตนคิดผิด อำนาจต่อสู้ของผู้อาวุโสเทพปีศาจนั้นน่าสะพรึงกลัวกว่าความคาดการณ์ของนางนัก!
นี่ไม่ใช่การไปหาที่ตาย แต่เพราะมั่นใจในฝีมือตน!!
“ในสำนัก ไร้ผู้ใดหยุดผู้อาวุโสเทพปีศาจนั่นได้เลยหรือ?!”
ซวงเอ๋อร์อึ้งงัน
ในหัวใจของนาง ภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงซึ่งเป็นกลุ่มเต๋าอันดับหนึ่งแห่งโลกชางหลานนั้นเปรียบเช่นนายเหนือสวรรค์ ไร้ผู้ใดสั่นคลอนได้!
ทว่ายามนี้ ความเชื่อมั่นอันหนักแน่นของนางกำลังสะท้านสะเทือนพังทลาย!
ซูอี้มองภาพเหล่านี้จากไกลๆ อย่างเฉยชา เบื่อหน่าย และทำเพียงร่ำสุราฆ่าเวลา
ค่ายกลพิทักษ์แดนของภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงแข็งแกร่งมาก ทว่าวานรน้อยก็ไม่ได้ปวกเปียก แม้การฝึกฝนของมันจะอยู่เพียงขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว แต่อำนาจต่อสู้ของมันกลับแข็งแกร่งเทียบได้กับเทพชั้นสูงขอบเขตกำเนิดวาสนา!
“อุกอาจนัก!”
“ใครกันกล้ามาอาละวาดในภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงของข้า?”
……เสียงตวาดหนึ่งเปี่ยมโทสะดังมาจากภายในภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง
ติดตามมาด้วยร่างอันทรงพลังกลุ่มหนึ่งทะยานสู่ท้องนภา
เป็นสี่บุรุษหนึ่งสตรี
ทุกผู้ล้วนแต่เป็นเทพ!
ตัวตนทรงอำนาจอย่างเจ้าสำนักหานตงจื้อล้วนปรีดา พวกเขาล้วนแต่เป็นเทพปีศาจในสำนัก!!
“เทพชั้นกลางขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว?”
“ไปฆ่าเขาด้วยกัน!”
“ได้!”
เทพปีศาจทั้งห้าทะยานออกจากค่ายกลคุ้มแดน ใช้สารพัดสมบัติเทพโจมตีอย่างบ้าระห่ำทันที
อำนาจเทพอันน่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้ฟ้าดินครั่นคร้าม ปราณทำลายล้างหลั่งไหลเยี่ยงสายนที
“ตั๊กแตนเขย่าพฤกษา!”
วานรน้อยแสยะยิ้ม ขณะเดียวกัน ร่างซึ่งเดิมสูงพันจั้งของมันก็แปรเปลี่ยนเป็นหมื่นจั้ง ปราณฮุ่นตุ้นหนาแน่นเยี่ยงน้ำตก อำนาจถาโถมสูงชนิดทวีคูณ!
ตู้ม!
หกกรของมันยกสูง สุญตาแหลกมลาย อำนาจเลือดปราณอันน่าสะพรึงกลัวคุกรุ่นประหนึ่งพร้อมถล่มแดนทลายสรวง
เทวฤทธิ์……กฎสวรรค์เทียบหล้า!
เมื่อเทพปีศาจทั้งห้าร่วมมือกันโจมตี พวกเขาก็ยังมิอาจทะลวงการป้องกันของวานรน้อยได้
สมบัติเทพและเคล็ดวิชาทั้งหลายล้วนถูกอำนาจเทพอันยิ่งใหญ่ของวานรน้อยขัดขวางไว้ทั้งสิ้น!!
“นี่……”
ห้าเทพปีศาจล้วนตื่นตะลึง สีหน้าแปรเปลี่ยนเฉียบพลัน
ถูกหลอกแล้ว!
วานรตนนี้สงวนพลังไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้!!
ทว่าเมื่อรู้ตัวก็สายไปแล้ว
“ตาย!!”
วานรน้อยตวาดลั่น ลำแขนดุจขุนเขาทั้งหกทุบลงมาอย่างบ้าคลั่ง
เปรี้ยง! เปรี้ยง!
ทันใดนั้น ร่างของเทพชั้นล่างสองผู้ได้ระเบิดแหลก ถูกสังหารอย่างน่าอเนจอนาถก่อนจะทันรู้ตัว จิตวิญญาณละล่องจาก
โลหิตเทพอุ่นร้อนสาดกระจายทั่วทุกแห่งหน ย้อมท้องนภาเป็นสีแดงฉาน
“ถอย! ถอยเร็ว!”
เทพปีศาจคนอื่นๆ เองก็ตื่นตระหนกเช่นกัน พวกเขาขวัญเสีย หันหลังเผ่นหนี
ความต่างชั้นแห่งพลังยิ่งใหญ่เกินไป หากอยู่ต่อก็มีแต่ต้องตาย!
“อยากหนีรึ? ไม่มีทาง!”
ลวดลายวิถีที่หว่างคิ้วของวานรน้อยเบิกขึ้นราวดวงตา และเปล่งลำแสงสีเทาออกมา
วูบ!
ท่ามกลางลำแสงนี้ สุญตาอันพังทลายใกล้เคียงพลันนิ่งงัน และฟ้าดินในถิ่นนั้นต่างชะงักค้างราวภาพนิ่ง
แม้กระทั่งมิติเวลายังดูราวถูกแช่แข็ง!
ภาพนี้ดูประหลาดยิ่ง สรรพสิ่งในฟ้าดินชะงักค้างไม่ไหวติง!
กระทั่งพื้นที่โดยรอบบนภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงยังถูกกดดันอย่างร้ายแรง ทุกผู้ล้วนรู้สึกราวตนถูกผนึกในน้ำแข็ง ไม่อาจสะบัดหลุด!
เทวฤทธิ์……เนตรแห่งความเงียบงัน!
เทพปีศาจที่เหลืออีกสามตนเป็นดั่งแมลงน้อยติดใยแมงมุม พวกเขาล้วนแสนพรั่นพรึง ดิ้นรนหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่าหามีผลไม่
ขณะที่วานรน้อยระดมหมัดโจมตีอย่างดุดันเข้ามาแล้ว!
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
เทพปีศาจทั้งสามตกตายแทบพร้อมเพรียงกัน โลหิตเทพกระเซ็นสายดุจพิรุณ
ทว่านี่ไม่ใช่เป้าหมายสุดท้ายของวานรน้อย
หลังจากสังหารเทพปีศาจทั้งสามตนไป จู่ๆ มันก็สะบัดตัวหันขวับ แล้วลำแขนหนาเยี่ยงขุนเขาทั้งหกข้างก็ฟาดเข้าใส่ค่ายกลพิทักษ์แดนของภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง
เปรี้ยง!!
เสียงสนั่นสะเทือนหล้าดังขึ้น
ค่ายกลพิทักษ์แดนพังทลายไม่เหลือซาก
ภายใต้คลื่นทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว ยอดเขาและอาคารโบราณมากมายพากันพังถล่ม
และยอดฝีมือมากมายในภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงซึ่งไม่อาจสลัดหลุดจากอำนาจจองจำของ ‘เนตรแห่งความเงียบงัน’ ก็ถูกคลื่นทำลายล้างกวาดพินาศสิ้น วิญญาณแหลกสลายโดยพลัน
เมื่อมองจากไกลๆ การโจมตีนี้ของวานรน้อยก็หาแตกต่างจากการระเบิดภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงไม่
ผู้ฝึกตนปีศาจนับไม่ถ้วนทั่วขุนเขาล้วนแหลกมลายในพริบตา เยี่ยงหย่อมหญ้าต้องพายุคลั่งกวาดกระหน่ำ
ซูอี้บนเรือสมบัติกำลังจิบสุรา เขารู้ดีว่าวานรน้อยเลือกจังหวะโจมตีได้เหมาะเจาะทีเดียว!
มหาเซียนจื่อเจวี๋ยนั่งแหมะอยู่บนพื้น ตื่นกลัวเสียจนวิญญาณละล่อง
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านางมิอาจยอมรับเรื่องทั้งหมดนี้ได้
ใบหน้าจิ้มลิ้มของซวงเอ๋อร์ซีดขาว ดวงตาเลื่อนลอย
หลิงเอ๋อร์รู้สึกปั่นป่วนในอก อารมณ์แปรปรวน ในใจมีเพียงความคิดเดียว……
นางจะแข็งแกร่งได้เหมือนผู้อาวุโสเทพปีศาจยามใดกัน?
“ไม่”
ในภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง เจ้าสำนักหานตงจื้อผู้บาดเจ็บสาหัสกรีดร้องโหยหวน
ก่อนหน้านี้ เขาและผู้มีอำนาจคนอื่นๆ ล้วนถูกลูกหลงจนได้รับบาดเจ็บสาหัส
เมื่อได้เห็นสภาพอันเละเทะของสรรพสิ่งยามนี้ ทุกผู้ก็แสนปวดร้าวใจ
ในขณะนี้ เทพปีศาจทั้งห้าถูกสังหาร ค่ายกลพิทักษ์แดนพังทลาย และภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยงก็ล่มสลาย!!
ร่างสูงใหญ่ของวานรน้อยในเวลานี้เป็นประหนึ่งยอดบรรพตสูงเสียดฟ้า คู่เนตรเยี่ยงตะวันจันทรา เส้นขนเปี่ยมอำนาจทำลายล้างน่าสะพรึงกลัว
ธรรมลักษณ์สามเศียรหกกรสะท้อนอยู่เบื้องหลัง ทำให้มันดูราวเทพปีศาจผู้แทรกตัวออกมาจากบรรพกาล!!
เพียงมองก็ชวนให้รู้สึกสิ้นหวังแล้ว……
ทว่าทันใดนั้น หอกศึกสีเลือดเล่มหนึ่งได้ปรากฏขึ้น ฟาดฟันเข้าใส่วานรน้อย
ฉัวะ!
วานรน้อยเหวี่ยงหมัดอย่างรุนแรง และแม้จะหยุดหอกศึกนี้ไว้ได้ มือของมันก็ถูกแทงเป็นรูเลือด!
วานรน้อยขมวดคิ้ว และเบนสายตามองลึกเข้าไปในภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง
ที่นั่นมีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากอากาศธาตุ สวมชุดนักพรตเต๋าสีแดงเพลิง บนศีรษะประดับมงกุฎหยก ใบหน้าเฒ่าชรา
เมื่ออีกฝ่ายปรากฏกาย ปราณอันน่าสะพรึงกลัวแห่งเทพชั้นสูงขอบเขตกำเนิดวาสนาพลันแผ่ไปทั่วทุกทิศ
“บรรพชน!”
หานตงจื้อและผู้มีอำนาจคนอื่นต่างร้องตะโกน สีหน้าของพวกเขาเปี่ยมเศร้าโศกระคนไม่ยินยอม
ไกลออกไปบนเรือสมบัติ มหาเซียนจื่อเจวี๋ยนั้นแสนตื่นเต้น เพราะจดจำคนผู้หนึ่งได้……
เทพปีศาจเซิ่งเชวีย!
เทพชั้นสูงขอบเขตกำเนิดวาสนาผู้เดียวของภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง และยังเป็นตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวที่สุดแห่งโลกชางหลานนี้
ชั่วกาลผ่านมา เทพปีศาจเซิ่งเชวียเก็บตัวฝึกฝนมาตลอด อย่าว่าแต่โลกภายนอกเลย กระทั่งมหาเซียนจื่อเจวี๋ยยังไม่เคยพบกับเทพปีศาจเซิ่งเชวียสักครั้งตลอดหลายปีที่เข้าร่วมกับภูเขาปีศาจเทียนเซี่ยง
และยามนี้ เทพปีศาจเซิ่งเชวียก็ปรากฏตัวแล้ว!!
“ในที่สุดก็มีพวกใช้ได้หน่อยโผล่มาแล้ว”
วานรน้อยแสยะยิ้ม
สายตาของเทพปีศาจเซิ่งเชวียกวาดมองไปรอบๆ และเห็นเพียงโลหิตกับซากปรักหักพังบนพื้น เขาจึงเกิดโทสะขึ้นมา
เขาสาวเท้ายาวๆ เข้ามา อำนาจในกายยิ่งเดินยิ่งไต่สูงขึ้นทีละขั้น
ไม่ว่าผู้ใดก็เห็นได้ว่าเทพปีศาจเซิ่งเชวียเดือดดาลโดยสมบูรณ์
“เจ้า…ต้องตาย!!”
ทันทีที่เสียงอันเย็นชาคั่งแค้นดังขึ้น เทพปีศาจเซิ่งเชวียก็ทะยานเข้ามา เงื้อหอกศึกสีเลือดเข้าโจมตี และเบื้องหลังเขา มีวิหคเทพมังกรสีทองตัวยักษ์ได้ปรากฏขึ้น ยามสยายปีกเต็มที่ มันได้เผยความยาวถึงหมื่นจั้งออกมา!
ยามเทพปีศาจเซิ่งเชวียโจมตี วิหคเทพมังกรพลันโฉบลงมา ฟาดฟันปีกอันคมกริบเยี่ยงมีดอย่างดุดัน
ม่านตาของวานรน้อยหดตัว เจ้าเฒ่านี่ไม่อาจเทียบกับเทพชั้นสูงทั่วไปได้ เขาเก่งกว่าอย่างเห็นได้ชัด!
แต่วานรน้อยก็ไม่ได้สะดุ้งสะเทือน กลับทะยานไปเบื้องหน้าทันทีแทน
เปรี้ยง!!
เพียงหนึ่งการโจมตี ร่างสูงของวานรน้อยก็ถูกฟาดจนล่าถอย แต่ละย่างก้าวยุบพื้นพสุธาเป็นหลุมมโหฬาร หกแขนเต็มไปด้วยบาดแผลโชกเลือด
ภาพนี้ทำให้พวกหานตงจื้อแสนตื่นเต้นแทบน้ำตาไหล!
“ผู้อาวุโสเทพปีศาจเขา……”
สีหน้าของหลิงเอ๋อร์พลันแปรเปลี่ยน หัวใจจุกอยู่ในคอ
มหาเซียนจื่อเจวี๋ยและซวงเอ๋อร์เองก็เบิกตากว้าง
“ตาย!!”
เทพปีศาจเซิ่งเชวียไม่รอช้า เขาโจมตีอีกครั้ง หอกศึกสีเลือดกวัดแกว่งอย่างดุเดือด และเงาร่างวิหคเทพมังกรสีทองเบื้องหลังก็โฉบโจมตีเข้าสำทับ
เปรี้ยง!
วานรน้อยถูกฟาดถอยอีกครั้ง ร่างบังเกิดรอยร้าวมากมาย โลหิตรินหลั่งเยี่ยงน้ำตก
มันแยกเขี้ยวอย่างเดือดดาลยิ่ง เร่งเร้าอำนาจเทพในกาย โจมตีอย่างสุดกำลัง
ทว่ามันยื้อไว้ได้เพียงครู่ ไม่นานก็ถูกฟาดถอยไปอีกหน ร่างสูงหมื่นจั้งของมันถูกฟาดลงกับพื้น ยอดเขาเกินคณานับถล่มร่วง แดนดินแหลกสลายเป็นเสี่ยง
“ไฉนเป็นเช่นนี้ได้……”
หลิงเอ๋อร์ร้อนใจขึ้นมาแล้ว
หานตงจื้อและผู้มีอำนาจคนอื่นๆ ต่างตื่นเต้นกว่าครั้งใด สีหน้าเปี่ยมไปด้วยยินดี
มหาเซียนจื่อเจวี๋ยและซวงเอ๋อร์มีความรู้สึกซับซ้อนกว่าใคร ไม่อาจทราบว่าควรยินดีกับเทพปีศาจเซิ่งเชวียหรือกังวลเกี่ยวกับวานรน้อยดี……
“ตาย!!”
และขณะนั้น เทพปีศาจเซิ่งเชวียพลันตวัดหอกศึกฟาดใส่ศีรษะของวานรน้อยอย่างหาลังเลไม่
ด้วยการโจมตีนี้ เขามั่นใจว่าจะสามารถฆ่าศัตรูได้ทันที!!
ทว่ายามนี้เอง……
ฉัวะ!
วจีดาบสายหนึ่งพลันดังก้องในฟ้าดิน
ทันใดนั้น ฟ้าดินก็ชะงักนิ่ง ปราณดาบอันเจิดจ้าได้พุ่งพาดผ่านนภา ทะยานเข้าใส่ร่างของเทพปีศาจเซิ่งเชวีย
จากนั้น……
เปรี๊ยะ!
หอกศึกสีเลือดพลันถูกผ่ากลางเป็นสองซีก
และที่คอของเทพปีศาจเซิ่งเชวียได้ปรากฏเส้นสีแดงดุจเลือดขึ้น
เบื้องหลังเขา วิหคเทพมังกรทองสยายปีกซึ่งมีขนาดหมื่นจั้งแผดร้องกำสรวล ร่างแหลกสลายไปอย่างเงียบเชียบ
ขณะเดียวกัน ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าวานรน้อย
ยกไหสุราขึ้นจิบหนึ่งอึก
Comments for chapter "บทที่ 2172 หนึ่งพริบตา หนึ่งดาบ หนึ่งจอกสุรา"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
