บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2178 บริสุทธิ์ ซื่อตรง และ……ใบรับรอง

บทที่ 2178 บริสุทธิ์ ซื่อตรง และ……ใบรับรอง

ทัศนาวายุกระจ่าง……สถานที่ไร้นาม

เขาควบคุมวัตถุสะบั้นกฎเม็ดบัวแห่งเวลา

รากฐานการฝึกฝนคลุมเครือลึกลับ ไม่อาจหยั่งรู้ได้

ชายตรงหน้าผู้เรียกตัวเองว่าซือมิ่งคือ คนที่เขาจะต้องพบในอนาคต… ในฐานะศัตรูร้ายกาจจริงหรือ?

ซูอี้ครุ่นคิด

วัตถุสะบั้นกฎนั้นพิเศษเกินไป มันสามารถทำลายกฎเหล็กและท้าท้ายเต๋าแห่งสวรรค์ได้ รวมถึงมองข้ามกฎเกณฑ์แห่งโลกหล้าได้อีกด้วย

เนื่องจากซือมิ่งสามารถถือครองสมบัติดังกล่าวได้……เขาย่อมมีชะตาที่ไม่ใช่เพียงตัวตนไร้เทียมทานทั่วไป แต่เป็น… คนบาปนอกรีต!

สัตว์ประหลาดที่สามารถอยู่เหนือกฎระเบียบได้ เกินกว่าจะเอาสามัญสำนึกมาเป็นเกณฑ์วัด!

บทบาทเช่นนั้นมีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นคู่ต่อสู้บนมหาวิถี!

“เจ้ามองหน้าข้าแบบนั้นทำไม?”

ชายในอาภรณ์สีเงินนามซือมิ่งลูบเส้นผมอันยุ่งเหยิง ก้มศีรษะด้วยความเขินอาย “ข้าเพียงแค่เป็นคนดีผู้หนึ่ง ไม่ใช่คนที่มีงานอดิเรกชอบเพศเดียวกัน จนถึงขั้นพิศวาสจนตัดแขนเสื้อ*[1]เสียหน่อย”

ซูอี้ “…”

วานรน้อยอดระเบิดเสียงหัวเราะไม่ได้ อ้ายคุนตัวปลอมนี้คิดว่านายท่านสนใจในตัวเขางั้นหรือ?

แค่คิดก็น่ารังเกียจแล้ว!

ซือมิ่งสูดหายใจเข้า แสดงท่าทียอมแพ้ กัดฟันแล้วกล่าวว่า “แต่ถ้าท่านเต็มใจช่วยอาจารย์ ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะ…”

ซูอี้สั่นสะท้านทั้งร่าง กล่าวขัดทันทีว่า “ออกไป!”

ร่างของซือมิ่งกลิ้งไปตามพื้นทันที จากนั้นลุกขึ้นยืน เขายิ้มแล้วถามว่า “เจ้าพอใจหรือไม่? หากไม่พอใจ ให้ข้าทำอีกรอบดีหรือเปล่า?”

ซูอี้ “…”

ชายหนุ่มก่ายหน้าผาก ต้องยอมรับเลยว่าตนเองเจอคนหน้าด้านเข้าให้แล้ว!

“ที่จริง ข้าทำให้ได้ ทั้งหมดก็เพื่ออาจารย์!”

ซือมิ่งถอนหายใจ “เพื่อช่วยตาแกนั่น ศักดิ์ศรีอันใด เย่อหยิ่งอันใด เกียรติกับความเสื่อมเสียอันใด……มันจะทำไม?”

หลังจากนิ่งไป เขากล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “พวกเราเพิ่งพบกันครั้งแรก หากเจ้าตกลงที่จะช่วยเหลือจริงๆ ข้าก็คงรู้สึกไม่สบายใจเท่าไร”

“แต่ข้าเชื่อว่า หลังจากได้รู้จักกันดีแล้ว เจ้าจะเข้าใจเองว่าข้าเป็นชายที่บริสุทธิ์ ซื่อตรง และกตัญญูมากแค่ไหน”

บริสุทธิ์?

ซื่อตรง?

กตัญญู?

วานรน้อยอดสบถไม่ได้ คิดในใจว่า ความหมายตรงข้ามของคำเหล่านั้นน่าจะเป็นธาตุแท้ของอีกฝ่ายมากกว่า!

ซูอี้ไม่กล่าวอันใด

ทว่าในใจของเขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

หากซือมิ่งผู้นี้ตั้งใจจะสะกดรอยต่อไป เขาก็ไม่รังเกียจที่จะบอกให้อีกฝ่ายออกไปทันที

ขณะชายหนุ่มกำลังครุ่นคิด หลังจากซือมิ่งกล่าวจบ อีกฝ่ายได้หยิบถุงเก็บของออกจากแขนเสื้อ วางบนโต๊ะข้างตัวซูอี้

“ของกำนัลยามพบปะกัน ไม่ถือว่าเป็นการตอบแทน มันเป็นเพียงการแสดงมีน้ำใจและความจริงใจ โปรดรับมันไว้ด้วย”

ซือมิ่งยิ้ม หันหลังแล้วออกจากเรือสมบัติไป เขายิ้มก่อนโบกมือให้ซูอี้กับวานรน้อย “ภูเขาสูงตระหง่าน สายน้ำมิไหลกลับ พบเจอวันหน้า!”

หลังจากกล่าวจบ เจ้าตัวก็ส่ายหน้าอย่างวางมาด ก้าวไปข้างหน้า หายไปในพริบตาราวกับลำแสง

ตั้งแต่ต้นจนจบ ซูอี้นั่งอยู่กับที่ ไม่ได้ห้ามปราม หรือบอกกล่าวอันใด

“เจ้านาย ชายนามซือมิ่งแปลกประหลาดยิ่งนัก ไม่อาจรู้ได้เลยว่าแท้จริงแล้วเขามีเจตนาใด”

วานรน้อยกล่าว

ซูอี้ลูบหน้าผาก กล่าวว่า “คนผู้นี้ทั้งฉลาดและซื่อตรง ทว่าไม่ใช่คนเฉลียว แต่ก็พอบอกได้ว่า เขาต้องการบางอย่างจากข้า จึงร้องขอออกมาตามจริง”

วานรน้อยผงะด้วยความสับสนสักพัก ก่อนที่มันจะถามว่า “ฉลาดหรือ? ซื่อตรงหรือ? เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าเขาไม่จริงจังเลย?”

ซูอี้ยิ้ม “จากบทสนทนาก่อนหน้านี้ เขาคล้ายกับกำลังล้อเล่น ยิ้มลูกเดียว แต่แท้จริงแล้วตรงไปตรงมายิ่ง มีความจริงใจ แล้วก็… มีทุนทรัพย์มากอีกด้วย”

วานรน้อยมองถุงเก็บของ “เจ้านายจะบอกว่า นี่คือของขวัญที่เขาทิ้งไว้ให้หรือ?”

ซูอี้ตอบว่า “ไม่ เป็นของคนจากศาลเทพชิงอู๋ที่ถูกเขาฆ่าต่างหาก”

วานรน้อยตอบสนองทันที ถามว่า “นี่คือ…ใบรับรองหรือ!?”

“ถูกต้อง”

ซูอี้พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “เขาครอบครองวัตถุสะบั้นกฎเม็ดบัวแห่งเวลา ด้วยวิชาของเขา หากไม่อยากให้ข่าวเกี่ยวกับข้าแพร่งพรายออกไป คงได้แต่ฆ่าทวยเทพจากศาลเทพชิงอู๋เท่านั้น”

“แต่เขากลับทำ ทั้งยังแสดงความเห็นต่อข้า มีเจตนาที่ดี เพื่อขอความช่วยเหลือจากข้า เขาไม่กลัวที่จะถูกศาลเทพชิงอู๋เล่นงาน”

“นี่คือประการแรก”

“ประการที่สอง ครั้งแรกที่พบกัน เขาได้แสดงวัตถุสะบั้นกฎออกมา บอกความจริงและความตั้งใจอย่างละเอียด นับว่าตรงไปตรงมา”

“เจ้าต้องรู้ก่อนว่า การฝึกฝนของเขาอยู่ในระดับเดียวกับพวกเรา การติดต่อกับใครบางคนที่มีภูมิหลังแปลกประหลาด ย่อมต้องเกิดความระแวดระวังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”

“ทว่าหมอนี่ฉลาด เขามาหาข้าในครั้งนี้ไม่ได้มาขอให้ข้าช่วยเหลือแต่อย่างใด เขาแค่แสดงท่าที ความตั้งใจ และเจตนาดีเท่านั้น นี่คือความจริงใจ หรือไม่ใช่?”

วานรน้อยถอนหายใจออกมา “ข้าไม่คิดเลยว่าคนผู้นี้จะคิดล้ำลึกถึงเพียงนี้ เช่นนั้น…นายท่านจะช่วยเขาหรือไม่?”

ซูอี้ยิ้ม “ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง หากการคาดการณ์ของข้าถูกต้อง เขาจะต้องมาหาข้าอีกในอนาคตอย่างแน่นอน และเขาผู้นี้จะเสนอความจริงใจที่ยากจะปฏิเสธ!”

“ข้าแค่นั่งอยู่บนท่าตกปลา รอดูความประหลาดใจที่เขาจะนำมาให้ หากสามารถทำให้ข้าประทับใจได้ ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยเหลือเขา”

ขณะกล่าว ชายหนุ่มมองถุงเก็บของ “ส่วนของกำนัลยามพบปะกัน ถึงแม้จะล้ำค่า แต่ก็ไม่มีค่าให้พูดถึง”

ในถุงเก็บของ มีผลึกเทพอมตะหนึ่งพันก้อน มีโอสถเทพขอบเขตกำเนิดวาสนาแปดสิบเอ็ดเม็ด!

ตามที่ซือมิ่งกล่าวก่อนหน้านี้ สมบัติเหล่านี้หายากยิ่ง มากพอที่จะทำให้ทวยเทพน้ำลายไหล

แต่สิ่งเหล่านี้สุดท้ายก็เป็นเพียงวัตถุนอกกาย

ถึงแม้มันจะเป็นสิ่งที่ซูอี้ต้องการในตอนนี้ แต่ว่ามันไม่ใช่เรื่องที่มิอาจบอกปฏิเสธได้

“แล้วถ้าเกิดคนผู้นี้ไม่ได้มีเจตนาอันใดเบื้องหลังเล่า?”

วานรน้อยอดถามไม่ได้

ซูอี้หัวเราะออกมา “ยามผู้คนทุ่มเทกายใจทำอันใดสักอย่าง ต่อให้ไม่มีเจตนาใด เขาก็ยังต้องการบางสิ่งจากข้า ภายใต้สถานการณ์เช่นนั้น คนฉลาดอย่างเขามีชะตาที่จะไม่หาเรื่องให้เสียเปล่าอย่างแน่นอน”

วานรน้อยอดพยักหน้าไม่ได้ เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง

ซูอี้ไม่ได้กล่าวอะไรอีก ลุกขึ้นจากเก้าอี้ กลับห้องพักแล้วเริ่มทำสมาธิฝึกฝน

ภายในไม่ถึงสามวัน พวกเขาจะสามารถไปถึงทวีปเทพอัคคีทักษิณได้

ก่อนหน้านั้น เขาต้องเตรียมการบางอย่างเพื่อเข้าร่วม ‘ชุมนุมเต๋าสารทวสันต์’ !

……

ท้องนภาดาราอันรกร้าง

ซือมิ่งนั่งลงบนดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่ง จากนั้นหยิบกระดองเต่าดำออกจากแขนเสื้อ

“ข้าไม่ตาย ยังสุขสบายดี รอก่อนเถอะ ก่อนยุคตำนานทมิฬจะมาเยือน ข้าสัญญาว่าจะช่วยท่าน ให้เป็นอิสระจากทะเลแห่งความทุกข์ทรมานไร้ที่สิ้นสุดนี้เอง”

ซือมิ่งกล่าวพลางยิ้มอย่างมีความสุข

ทันใดนั้น เกลียวรูปทรงแปลกประหลาดก็ปรากฏขึ้นบนกระดองเต่าดำอย่างเงียบงัน

หลังจากนั้น เสียงสบถชราแหบพร่าดังขึ้น “ข้านึกอยู่แล้วว่าวายร้ายเช่นเจ้ากระตือรือร้นที่จะกำจัดข้า!”

ซือมิ่งหัวเราะแล้วกล่าวว่า “อยากพูดอะไรก็พูดไป ข้ากำลังช่วยท่านนะ! ขนาดซูอี้ยังบอกเลยว่าข้ากตัญญู!”

“เลิกพูดกับข้าเสียที รีบบอกมาได้แล้ว เจ้าพบกับซูอี้ได้อย่างไร”

เสียงชราดังมาจากภายในกระดองเต่า “จำไว้ อย่าใส่สีตีไข่ อย่าตกหล่นรายละเอียด มันจะส่งผลกับการตัดสินสถานการณ์ของข้า!”

เสียงดังกล่าวเคร่งขรึมและจริงจังอย่างเงียบงัน

ซือมิ่งหรี่ตา รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป ครุ่นคิดสักพัก จากนั้นเล่าเรื่องที่ได้พบกับซูอี้อย่างละเอียดให้ฟัง

“ไม่แสดงกิริยาใดๆ ไม่ทำดีหวังผล อาจารย์บอกข้ามา เขาจะไม่มองข้าเป็นคนทรยศใช่หรือไม่?”

ซือมิ่งอดกล่าวไม่ได้

“อย่าเอาเงินฟาดหน้าเลย ด้วยวิธีการของเจ้าไม่มีทางได้ผลหรอก ทั้งยังโดนมองดูถูกด้วยซ้ำ!”

เสียงชรากล่าวอย่างเหยียดหยันว่า “หากเจ้าถูกบอกให้ไปก็จงไปเสีย ต่อให้เป็นการเสียสละตัวเองก็ต้องทำ… ถ้าตอนนั้นข้าไม่ได้ตามืดบอดจนรับเจ้าเป็นศิษย์ ข้าคงฆ่าคนไร้ยางอายเช่นเจ้าด้วยการถลกหนังเลาะกระดูก เพื่อไม่ให้สร้างปัญหาให้กับโลกหล้าไปแล้ว!”

ซือมิ่งลูบเส้นผมยุ่งเหยิงก่อนหัวเราะออกมา เขาไม่เพียงไม่รู้สึกละอายใจเท่านั้น แต่ยังภาคภูมิใจอีกด้วย

“เอาล่ะ มาเตรียมของกำนัลชิ้นใหญ่กันดีกว่า หากไม่มีอันใดผิดพลาด ซูอี้น่าจะกำลังรอให้เจ้าแสดงความจริงใจอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นเขาจะช่วยเจ้าแน่”

เมื่อได้ยินดังนี้ ซือมิ่งขมวดคิ้ว กล่าวว่า “อาจารย์ จุดประสงค์ของพวกเราทัศนาวายุกระจ่าง ไม่ใช่การหลีกเลี่ยงข้อพิพาททางโลกหรือ? หากข้าทำแบบนี้ขึ้นมา จะทำให้เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ หากท่านเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย…”

ก่อนจะทันได้กล่าวจบ เสียงชราพลันขัดขึ้น “อายุปูนนี้แล้ว เจ้ายังจะนิ่งเฉยอีกหรือ? เป็นไปไม่ได้หรอก!”

“เมื่อยุคตำนานทมิฬมาถึง ไม่ใช่แค่พวกข้า แต่สถานที่ไร้นามแห่งอื่นก็ไม่สามารถนิ่งเฉยได้เช่นกัน”

“อย่าว่าแต่เรื่องนั้นเลย หากเจ้าต้องการบางสิ่ง ก็ต้องจ่ายตามราคา หากไม่ทำอะไรเลย เจ้าคิดว่าผู้ใดจะมาช่วยเหลือกัน?”

สีหน้าของซือมิ่งสั่นไหวสักพัก ก่อนจะตกอยู่ในความเงียบ

ผ่านไปสักพักใหญ่ เขากัดฟันอย่างรุนแรง แววตาพลันเผยความโหดเหี้ยม กล่าวว่า “ช่างเถอะ เพื่อช่วยชายชราเช่นท่าน ไม่ว่าอาชญากรรมที่ก่อจะร้ายแรงแค่ไหน ข้าก็ไม่ลังเลที่จะทำ!”

เสียงชรานั่นถามว่า “นี่… ข้า…ข้ายังต้องขอบคุณเจ้าอีกหรือ?”

ซือมิ่งยิ้มแล้วยืนขึ้น ตอบว่า “เมื่อท่านเกิดใหม่สำเร็จ ข้าไม่เพียงจะขอให้ท่านขอบคุณด้วยตัวเองเท่านั้น แต่ยังจะรับท่านเป็นศิษย์ เพื่อแสดงความกตัญญูอีกด้วย!”

“เจ้าเนี่ยนะกตัญญูกับข้า…”

เสียงชรากำลังจะตะโกน แต่ซือมิ่งเก็บกระดองเต่าดำไปแล้ว

“ได้เวลาออกไปทำบางอย่างแล้ว ไม่อย่างนั้น ซูอี้จะรู้สึกถึงความจริงใจของข้าได้อย่างไร?”

ซือมิ่งบิดเอวพักใหญ่ พึมพำกับตัวเองว่า “งั้น… นับจากวันนี้ไป มาเตรียมของกำนัลชิ้นใหญ่ให้เขากันดีกว่า!”

……

สองวันต่อมา

“เจ้านาย ที่อยู่ไกลๆ นั่นน่าจะเป็นทางเข้าทวีปเทพอัคคีทักษิณใช่หรือไม่ขอรับ?”

บนเรือสมบัติ วานรน้อยพลันกล่าวขึ้น

ซูอี้เดินออกจากห้องพักอย่างเกียจคร้าน พลางเงยหน้ามอง

ภายในท้องนภาดาราที่อยู่ไกลออกไป มีแถบเส้นทางดาราลอยอยู่

มันเหมือนกับคูน้ำที่ขวางทางเอาไว้

เส้นทางดารานี้เริ่มจากโลกชางหลาน สิ้นสุดที่ทวีปเทพอัคคีทักษิณ

โดยแถบเส้นทางดารานี้มีนามว่า ‘ท่าเรือข้ามฟากวายุสวรรค์’

หากผ่านท่าเรือข้ามฟากวายุสวรรค์ จะสามารถไปถึงทวีปเทพอัคคีทักษิณได้! ในด้านความสำคัญแล้ว ท่าเรือข้ามฟากวายุสวรรค์ นับเป็นจุดเชื่อมต่อโลกชางหลานกับทวีปเทพอัคคีทักษิณ!

ทุกวัน เรือสมบัตินับไม่ถ้วนแล่นไปมาที่ท่าเรือข้ามฟากวายุสวรรค์

เมื่อพวกซูอี้มาถึง พวกเขาพบว่าใกล้กับท่าเรือข้ามฟากวายุสวรรค์ ถูกปิดกั้นโดยขุมกำลังผู้ฝึกตนอันแก่กล้า!

“ที่นี่ถูกปิดโดยศาลเทพชิงอู๋แล้ว นับจากนี้ไป ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามเข้าทวีปเทพอัคคีทักษิณเด็ดขาด!” ชายไว้เคราร่างกำยำตะโกนเสียงดัง

[1] ตัดแขนเสื้อหมายถึง กลุ่มคนรักร่วมเพศ