บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2192 หลู่ชิงเหมยและต้นกุ้ยจันทรา
บทที่ 2192 หลู่ชิงเหมยและต้นกุ้ยจันทรา
หือ?
ดูเหมือนจะมีวจีดาบสายหนึ่งดังขึ้น
หรือจะบอกว่าไล่ตามเซียวเจี่ยนผู้นั้นทันแล้ว?
ชั่วขณะนั้น หนิวขุยได้ยินเสียงดาบ แม้จะดังแสนห่างไกล แต่วจีดาบนั้นกลับเหมือนปรากฏเค้าให้เห็น
ทว่าเสียงนี้ก็มากพอแล้วที่จะทำให้เขาปรีดา!
“เฒ่าเถี่ย เซียวเจี่ยนผู้นั้นถูกพวกหวังเถิงจับเป็นได้แล้ว ยังไม่คิดรามืออีกหรือ?”
หนิวขุยกล่าวปรามาส
ขณะนี้ เถี่ยเหวินจิ้งกำลังต่อสู้ราวกับคนบ้า ดูสิ้นหวังทุ่มชีวิต
“ดื้อด้านจริงๆ!”
ชายชราก็แค่นเสียงเย็นชา “เทพชั้นล่างสายเลือดมังกรคบเพลิง ควรค่าให้เจ้าปกป้องเพียงนี้เลยหรือ?”
“เขารับปากจะเข้าร่วมกับศาลเทพชิงอู๋ของข้าแล้ว ดังนั้นเขาจึงนับเป็นคนของศาลเทพชิงอู๋!!”
ดวงตาของเถี่ยเหวินจิ้งแดงก่ำ กัดฟันกล่าวว่า “สู้ตายเพื่อสำนักสังกัดตน ไฉนจะมิได้?”
ตู้ม!
การโจมตีของเขาทวีความบ้าคลั่ง ทำให้หนิวขุยและชายชราสบถอย่างรำคาญใจ
เถี่ยเหวินจิ้งหาสนใจไม่
“พวกหวังเถิงก็น่าจะกลับมาถึงได้ แต่ไฉนยังไม่กลับมาอีกหนอ?”
หนิวขุยขมวดคิ้ว
เขาไม่อยากพัวพันกับคนคลั่งเถี่ยเหวินจิ้งนี่เลย
“หือ?”
ทันใดนั้น ชายชราจากสุขาวดีมารธุลีชาดดูจะสังเกตเห็นบางสิ่ง เขาเงยหน้าขึ้นมองท้องนภาโดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้น เขาก็เห็นดวงดาวพริบพรายนับไม่ถ้วนสว่างไสวบนนภาเยี่ยงธารดาราจรัสจ้าแผดเผา!
“แย่แล้ว!”
สีหน้าของหนิวขุยแปรเปลี่ยนฉับพลัน อุทานออกมา
ดวงดาราเฉิดฉายนับร้อยล้านโปรยปรายลงมาเยี่ยงม่านโรยตัวจากสรวง ธารดาราคล้อยต่ำ
ความน่าสะพรึงกลัวของปราณทำลายล้างจากมันหลอมสรรพสิ่งในสุญตาจนมอดไหม้
ชั่วขณะนั้น ฟ้าดินดุจแผดเผาเยี่ยงเตาเดือด มีสรรพสิ่งเป็นถ่านฟืน!
“วิ่ง!”
หนิวขุยตะโกนลั่น
หายนะสังหารอันบังเกิดกะทันหันนี้ทำให้ทวยเทพชั้นสูงขอบเขตกำเนิดวาสนาขนลุกขนพองจนแทบลืมหายใจ
เขาไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย จากนั้นจึงหันหลังหนีไปกับชายชราอย่างสุดกำลัง
“เหตุใดกัน……”
เถี่ยเหวินจิ้งเองก็ตกตะลึง สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน
เขาเองก็ไม่มีเวลาครุ่นคิด พยายามหนีสุดชีวิตเช่นกัน
เปรี้ยง!!
หมู่ดาราแดงฉานนับร้อยล้านโปรยปราย แต่ละดวงล้วนมีอำนาจบดขยี้สูงส่ง บี้พสุธากำเนิดหลุมหล่มมโหฬาร
ฟ้าดินสั่นสะท้านรุนแรง แดนดินในละแวกทั้งมวลพังทลายกลายเป็นธุลี
เปรี้ยง!!
หมู่ดาราเนืองแน่นกระหน่ำร่วง เถี่ยเหวินจิ้งดิ้นรนสุดชีวิต แต่ก็ยังถูกฟาดกระเด็นถอย กระอักเลือดคำใหญ่ออกจากปาก
เขาตื่นกลัวยิ่ง ร่างยังไม่ทันตั้งหลักได้ ศีรษะพลันถูกกระแทกอย่างแรง ดวงตามืดดำ หมดสติไปทันที
แทบจะพร้อมกันนั้น หัตถ์ใหญ่ข้างหนึ่งเข้ายกร่างของเถี่ยเหวินจิ้งขึ้น
“ขออภัย ข้าทำได้เพียงลำบากเจ้า ให้หลับไปชั่วขณะก่อน”
เจ้าของหัตถ์ใหญ่นั้นหาใช่ใครอื่นนอกจากซูอี้
ก่อนหน้านี้ เขาคิดหาสารพัดวิธี
เช่นแปลงลักษณ์เป็นหวังเถิงมาลอบโจมตี
เช่นแปลงเป็นคนนอกผู้ผ่านทางมา สังหารหนิวขุยและชายชราลงเสีย
แต่เหตุการณ์เช่นนี้มีจุดบกพร่องหนึ่งจุด……
มันจะทำให้เถี่ยเหวินจิ้งเคลือบแคลง!!
แม้ซูอี้จะมั่นใจว่าเขาจะมิเผยจุดผิดพลาดใด แต่อย่าลืมว่าหนิวขุยและชายชรานั้นมาจากศาลมารสะบั้นสรวงและสุขาวดีมารธุลีชาด
หากทั้งคู่ตายตก มันจะกระตุ้นให้เกิดการสืบเสาะจากขุมกำลังเบื้องหลัง และจะโยงมาหาเขากับเถี่ยเหวินจิ้งแน่
สรุปคือ ไม่ว่าจะทำเช่นไร ขอเพียงเถี่ยเหวินจิ้งเห็น มันย่อมทิ้งอันตรายแฝงไว้ทั้งสิ้น
ดังนั้น ในที่สุดซูอี้จึงตัดสินใจตีเถี่ยเหวินจิ้งให้สลบไปก่อน!
ขอเพียงเถี่ยเหวินจิ้งไม่อาจเห็นสิ่งใด ไม่ว่าอันใดจะเกิดก็มิสำคัญอีกต่อไป
เปรี้ยง!
ฟ้าดินสั่นสะท้าน ดาราอันลุกไหม้โปรยปรายสู่แดนดิน ปราณทำลายล้างพลุ่งพล่านเยี่ยงพายุ
หนิวขุยกับชายชราหนีมายังท้องนภาไกล รอดจากการโจมตีร้ายแรงนี้อย่างหวุดหวิด
“อำนาจร้ายกาจอันใดเช่นนี้ ใครกันลงมือ?”
สีหน้าของหนิวขุยมองแทบไม่ได้เลย
“แล้วเถี่ยเหวินจิ้งแล้ว ตายไปแล้วหรือ?”
ชายชราขมวดคิ้ว
หายนะสังหารอันเกิดขึ้นกะทันหันนี้เกินคาดกว่าจะสกัดกั้น
“ในเมื่อกล้าลงมือกับเรา ก็เพียงพอพิสูจน์ได้แล้วว่าหากไม่ใช่คนคลั่งไร้สติก็มิกลัวการล้างแค้นจากขุมกำลังเบื้องหลังเรา!”
ดวงตาของหนิวขุยวูบไหว สัมผัสได้แล้วว่ามีบางสิ่งไม่ชอบมาพากล บังเกิดความร้อนรนรุนแรงในใจ
“สถานการณ์ผิดปกติยิ่ง จนป่านนี้ พวกหวังเถิงก็ยังมิกลับมาอีก”
ชายชราเองก็สัมผัสถึงความผิดปกติได้เช่นกัน
จวบจนยามนี้ คนร้ายผู้จู่ๆ ก็โปรยธารดาราแผดเผาใส่พวกเขาจากเหนือนภาก็ยังไม่เผยร่องรอย!
“ไม่ว่าอย่างไร เราต้องส่งข่าวกลับสำนักโดยเร็วที่สุด!”
แกร็ก!
หนิวขุยทำลายยันต์ลับแผ่นหนึ่ง รุ้งทิพย์สีทองทะยานลับสู่เวหา
คนผู้กล้าลงมือกับเทพชั้นสูง อันตรายอย่างไร้กังขา!
เปรี้ยง!
ทันใดนั้น รุ้งทิพย์สีทองกลับระเบิดแหลกหายไปกลางคัน
สีหน้าของหนิวขุยพลันแปรเปลี่ยน ว่าแล้วเชียว มีผู้เร้นกายอยู่จริงๆ ทั้งยังขัดขวางเขาไว้ไม่ให้ขอความช่วยเหลือ!!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เหตุพลิกผันก็บังเกิดขึ้นอีก……
ตู้ม!
ปราณดาบพลันพวยพุ่งจากแดนดินทั่วทิศ ฉวัดเฉวียนสอดประสานเยี่ยงชั้นพลัง ขวางแดนดินใกล้เคียงไว้จนสิ้น
กระทั่งท้องนภายังถูกปกคลุมด้วยชั้นประกายดาบฮุ่นตุ้นสีเทา!
ทันใดนั้น สีหน้าของหนิวขุยกับชายชราก็แปรเปลี่ยนโดยสมบูรณ์
ศัตรูในครานี้รอบคอบเหลือเชื่อ ซุ่มรออยู่ที่นี่ล่วงหน้า ไม่มอบโอกาสให้พวกเขาหลบหนีเลย!!
“ท่านเป็นใคร และไฉนจึงไม่กล้าปรากฏตัว?”
หนิวขุยกล่าวเสียงเข้ม
เขากับชายชราใช้สมบัติรอรับศึก พร้อมบุกทะลวงออกไป
แต่ไร้ผู้ใดตอบกลับ
มีเพียงร่มสำริดคันหนึ่งซึ่งเปี่ยมด้วยปราณฮุ่นตุ้นพลันทะยานขึ้นสู่ท้องนภา ก่อนจะขยายขนาดเรื่อยๆ
ร้อยจั้ง พันจั้ง หมื่นจั้ง แสนจั้ง……
เพียงชั่วพริบตา ร่มสำริดเข้าบดบังท้องนภาไว้ราวรัตติกาลโรยตัวลงมา
ปราณฮุ่นตุ้นหนาแน่นเยี่ยงกลุ่มเมฆา ปกคลุมแดนดินนี้ไว้ทั่วทิศอย่างเบ็ดเสร็จ ปิดกั้นทุกการติดต่อกับโลกภายนอก
“ร่มแคล้วคลาด!!”
หนิวขุยตกตะลึงพรึงเพริด เขาร้องออกมาเสียงหลง “จบสิ้นแล้ว เกิดเรื่องขึ้นกับหวังเถิง!”
หนังศีรษะของชายชราชายิบ หัวใจดิ่งวูบสู่ก้นเหว
ใครกันนี่ หลังจากสังหารพวกหวังเถิงไปเงียบๆ ก็มาดักรอจัดการกับพวกเขาที่นี่หรือ?
ไฉนอีกฝ่ายจึงทำเช่นนี้?
ไม่กลัวถูกล้างแค้นจริงๆ หรือ?
“ยามนี้ ตะโกนให้คอแตกเช่นไรก็ไร้ค่า”
เสียงเฉยชาหนึ่งดังขึ้น
วูบ!
หนิวขุยกับชายชรามองขึ้นไปอย่างพร้อมเพรียง และพบกับคนผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นบนอากาศไกลออกไป
อาภรณ์ขาวยิ่งกว่าหิมะ ใบหน้าผอมซูบ ทว่าเปี่ยมความรู้สึกมิอาจสั่นคลอน
“เซียวเจี่ยน!!?”
ดวงตาของหนิวขุยเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ “ไฉนเป็นเจ้าได้?”
“นี่……”
ชายชราเองก็แทบผงะ
ใครเล่าจะคาดคิดว่าตัวตนผู้จัดแผนสังหารเช่นนี้จะเป็นเทพชั้นล่างผู้ซึ่งพวกตนไม่เคยเห็นในสายตา?
“ไฉนจึงเป็นข้าไม่ได้?”
ซูอี้เดินเข้ามาอย่างเฉื่อยชา “ข้าเป็นฝ่ายมาหาเองถึงที่ พวกเจ้าควรยินดีมิใช่หรือ?”
สีหน้าของหนิวขุยย่ำแย่ ขณะกล่าวว่า “หมายความว่าหวังเถิงกับหรงซานตายด้วยมือเจ้าไปแล้วหรือ?”
หรงซานคือนามของผู้ชายใช้ดาบจากศาลาดาบบุปผาบูรพา
“ไม่ผิด”
ซูอี้พยักหน้า “พวกเขาไปแล้วอย่างสงบ”
พวกหนิวขุยทั้งสองมองหน้ากัน หัวใจรู้สึกหนาวยะเยือก
“เจ้า…เป็นใครกันแน่?”
หนิวขุยอดกล่าวมิได้ เขาไม่เชื่อว่าเทพชั้นล่างจะแข็งแกร่งจนเหลือเชื่อได้เช่นนี้
อีกฝ่ายต้องมีตัวตนอื่นอยู่เป็นแน่
ซูอี้แย้มยิ้มกล่าวว่า “เช่นนี้เป็นไร เจ้าตอบคำถามข้า และข้าก็จะตอบคำถามเจ้า?”
สาเหตุที่เขาไม่ได้ฆ่าหนิวขุยและชายชราทันทีนั้น เป็นเพราะมีเรื่องจะถามจริงๆ
“ได้ เจ้าตอบข้ามาก่อน”
ดวงตาของหนิวขุยวูบไหว
เขาย่อมต้องการประวิงเวลาอีกเล็กน้อย
ซูอี้แย้มยิ้ม พลางกล่าวว่า “สัญจรไม่แก้นาม นั่งมิเปลี่ยนแซ่ ข้าคือเซียวเจี่ยนจริงๆ”
เซียวเจี่ยนคือชาติที่สามของเขา มิได้ผิดอันใด
ทว่าเห็นได้ชัดว่า คำตอบนี้ทำให้หนิวขุยและชายชราไม่พอใจ
แต่พวกเขาก็ทำได้เพียงทน ไม่กล้าระเบิดโทสะออกมา ด้วยเกรงว่าวาจาจะล่วงเกินซูอี้จนเสียโอกาสยื้อเวลา
“ถึงเวลาพวกเจ้าตอบคำถามข้าแล้ว”
ซูอี้กล่าว “หลู่ชิงเหมยยังอยู่ในศาลมารสะบั้นสรวงของเจ้าหรือไม่?”
หนิวขุยผงะไป “ไฉนจึงถามเรื่องนี้?”
“ตอบคำถามข้า” คู่เนตรของซูอี้ลึกล้ำเย็นเยียบ
หนิวขุยกล่าว “ใช่ บรรพชนชิงเหมยอาศัยอยู่ในศาลมารสะบั้นสรวงของข้าจริงๆ! กระไร เจ้ากับบรรพชนชิงเหมยสำนักข้ารู้จักกันหรือ?”
“ยิ่งกว่ารู้จักเสียอีก”
ซูอี้กล่าวอย่างราบเรียบ “เมื่อนานมาแล้ว เรายังขึ้นเตียงฝึกฝนมหาวิถีคู่กัน และมีความสัมพันธ์ทางอารมณ์อันพิเศษ”
หนิวขุยผงะไป แทบคิดแล้วว่าเซียวเจี่ยนเสียสติไป!
หลู่ชิงเหมย
สมญาวิถี ‘จอมมารชิงเหมย’ ยักษ์ใหญ่สูงสุดในวิถีมารผู้หนึ่งในโลกเทพ!!
นางเป็นตำนานอันเลิศล้ำจรัสจ้าที่สุดในหมู่วงศ์วานมารปีศาจ แต่งงานกับจอมมารเจวี๋ยเทียนมาเนิ่นนาน!
ทว่ายามนี้ เซียวเจี่ยนผู้นี้กลับกล่าวว่าตนเคยหลับนอนกับจอมมารชิงเหมย มีความสัมพันธ์พิเศษต่อกัน ใครเล่าจะกล้าเชื่อลง?
บ้าไปแล้ว!
“มิเชื่อหรือ?”
ซูอี้แย้มยิ้ม “น่าเสียดายที่ข้าไม่อาจพิสูจน์แก่พวกเจ้าได้” ”
ว่าแล้ว เขาก็กล่าวกับชายชราอีกครั้ง “ต้นกุ้ยนั่นยังอยู่ในสุขาวดีมารธุลีชาดหรือไม่?”
ชายชราขมวดคิ้วงุนงง “ไฉนท่านจึงถามเรื่องนี้กัน?”
เขารู้สึกแปลกพิกล เซียวเจี่ยนผู้นี้สงสัยในเรื่องพิเศษเหนือธรรมดา เกินคาดโดยสิ้นเชิง
สายตาของซูอี้เลื่อนลอยเล็กน้อย กล่าวขึ้นว่า “ต้นกุ้ยนั่นเป็นของข้า ย่อมต้องใส่ใจว่ามันยังอยู่หรือไม่”
“ของเจ้า?”
ชายชราอดแค่นยิ้มมิได้ “ในโลกหล้าแดนเทพ ใครไม่ทราบบ้างว่าต้นกุ้ยจันทราเป็นสมบัติพิทักษ์สำนักของข้า? จะเป็นของเจ้าไปได้เช่นไร?”
ซูอี้กล่าว “หมายความว่ามันยังอยู่ในสุขาวดีมารธุลีชาดจนยามนี้หรือไม่?”
“แน่นอน!”
ชายชรากล่าวโดยไม่คิด
ซูอี้โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด และกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ดี ภายหน้า ข้าจะไปนำมันกลับบ้านเกิดข้า”
“เซียวเจี่ยน! ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าเป็นใคร ไฉนจึงมาตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับเรา?”
หนิวขุยอดกล่าวมิได้
“เป็นพวกเจ้าที่มาหาเรื่องข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดจะชิงดาบท่องสราญอันน่าภาคภูมิใจของข้า ไฉนจึงมาบอกว่าข้าตั้งตัวเป็นปรปักษ์กับพวกเจ้า?”
ซูอี้กล่าวทั้งรอยยิ้ม
“ก่อนหน้านี้ เจ้าบอกว่าต้นกุ้ยจันทราเป็นของเจ้า และยามนี้ยังบอกว่าดาบของอี้เต้าเสวียนก็เป็นของเจ้า ใครกันจะเชื่อคำโกหกนี้?”
ชายชราแค่นยิ้มเยาะ
ทว่าทันใดนั้น ขุยหนิวก็ตระหนักได้ถึงบางอย่าง สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนไปอย่างยิ่ง และกล่าวขึ้นเสียงสั่น “เจ้า…เจ้าคงมิใช่……”
Comments for chapter "บทที่ 2192 หลู่ชิงเหมยและต้นกุ้ยจันทรา"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
