บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2216 เจตนาดี?

บทที่ 2216 เจตนาดี?

ซูอี้พบว่า สาเหตุที่หลู่ชิงเหมยพาฟางซั่วมาที่นี่ก็เพื่อใช้สายเลือดมังกรคบเพลิงของฟางซั่วทดสอบตัวตนของเขา!

ถึงอย่างไร สายเลือดมังกรคบเพลิงก็หายสาบสูญไปนานแล้ว จอมเทพส่วนใหญ่ในโลกหล้าจึงไม่เคยได้เห็นลูกหลานที่แท้จริงของมังกรคบเพลิงมาก่อน

‘ผู้หญิงคนนี้ยังคงเหมือนเดิม หากนางจะลงมือ ย่อมต้องมีการวางแผนมาก่อน’

‘น่าเสียดาย ครั้งนี้นางคำนวณพลาด!’

ทันทีที่ความคิดนี้แล่นไหลในใจของซูอี้ ฟางซั่วก็โจมตีเข้ามาอย่างเปิดเผย

ตู้ม!

ปราณโลหิตของฟางซั่วแข็งแกร่ง เมื่อสำแดงอำนาจ ภาพมายาของมังกรคบเพลิงพลันเข้าโจมตี กระจายแผ่พลังสะเทือนปฐพีออกมา

แต่เมื่อซูอี้ปลดปล่อยอำนาจของสายเลือดมังกรคบเพลิงออกมาจากทั่วทั้งกาย ฉากอันน่าเหลือเชื่อได้บังเกิดขึ้น……

ร่างของฟางซั่วพลันแข็งทื่อ เงาของมังกรคบเพลิงบนร่างกายสั่นสะท้าน มันกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

ราวกับสัตว์ตัวเล็กผู้ต่ำต้อยได้พบเจอบรรพชน!

นี่คือแรงกดดันของพลังโลหิตอันบริสุทธิ์!!

สิ่งนี้ได้ทำให้เลือดลมและปราณทั่วทั้งกายของฟางซั่วติดขัด

สีหน้าของเขาพลันแปรเปลี่ยน

ในชั่วขณะนั้น ซูอี้ลงมือโดยไม่ลังเล

ตู้ม!

ขณะซัดหมัดออกไป มังกรคบเพลิงที่คล้ายกับพุ่งออกมาจากความมืดเงยหน้าขึ้นแผดเสียงคำรามยาว ทันใดนั้นมันก็กางกรงเล็บ ฟาดมายังภาพมายาของมังกรคบเพลิงบนร่างของฟางซั่วราวกับกำลังทำลายกระดาษก็ไม่ปาน

การโจมตีครานี้ดั่งกำลังมุ่งตรงสู่จุดอ่อนโดยตรง เพราะต้องทราบก่อนว่า ภาพมายามังกรคบเพลิงเหล่านี้ล้วนเกิดมาจากอำนาจปราณโลหิตในกาย!

หากภาพมายาของมังกรคบเพลิงถูกสะกดไว้ ปราณและพละกำลังทั่วกายย่อมถูกสะกดไว้เช่นกัน!

ยามซูอี้ซัดหมัด ฟางซั่วไม่มีเวลาหลบ จึงถูกซัดในทันที

สิ้นเสียงดัง ‘ปัง’ ฟางซั่วก็กระเด็นออกมาด้านนอกสนามเต๋า

ผู้ชมเงียบสนิท

หลังจากนั้น ทุกผู้เดือดพล่านราวกับอยู่บนกระทะเดือด เสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นดังก้อง

มันเดือดพล่านจนไปถึงท้องนภา

ไม่มีใครคาดคิดว่า หลังจากฟางซั่วผู้เป็นเทพชั้นล่างซึ่งทรงพลังที่สุดของศาลมารสะบั้นสรวงขึ้นสนามประลอง จะถูกอัดกลับในหมัดเดียว

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปจนคาดไม่ถึง!

หลายคนถึงขั้นดวงตาเบิกกว้าง ยืนอยู่กับที่อย่างเหม่อลอย เพราะไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง!

“โจมตีใส่จุดอ่อนโดยตรง? ฟางซั่วตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร?”

ที่โต๊ะรับรองแขก ตัวตนอาวุโสบางส่วนขมวดคิ้วแน่น “หากเขาใช้อำนาจจิตวิญญาณ ย่อมเป็นไปได้ที่จะไม่แพ้ง่ายดายเช่นนั้น”

“นั่นสิ สายเลือดมังกรคบเพลิงของเขาดูเหมือนจะไม่สมบูรณ์ จึงถูกกดข่มโดยอำนาจสายเลือดบนร่างของผู้ดูแลเซียว ดังนั้นเขาจึงพ่ายแพ้ในกระบวนท่าเดียว น่าเสียดาย…”

ใครบางผู้ถอนหายใจ

ตัวตนอาวุโสเหล่านี้ย่อมมองเห็นเหตุผลที่ฟางซั่วแพ้ได้อย่างรวดเร็ว

“สหายเต๋า เหตุใดข้ารู้สึกว่า ฟางซั่วอยากใช้พลังสายเลือดนี้ เพื่อทดสอบเขากันนะ?”

ผู้อาวุโสสูงสุดที่สองไป๋หลี่อินหันมามองหลู่ชิงเหมย

“ตอนเขามาที่นี่ ฟางซั่วได้ทราบเรื่องเกี่ยวกับเซียวเจี่ยน แต่เขาเชื่อว่าเซียวเจี่ยนไม่ใช่ลูกหลานของมังกรคบเพลิง จึงคิดจะใช้พลังสายเลือดเพื่อทดสอบด้วยตัวเอง”

หลู่ชิงเหมยกระซิบว่า “น่าเสียดาย เขาพ่ายแพ้เพราะอคติของตัวเอง คิดว่าตนเป็นลูกหลานเพียงผู้เดียวของสายเลือดมังกรคบเพลิงในโลกหล้าใบนี้ แต่ข้าไม่เคยคาดคิดว่าพลังสายเลือดของผู้ดูแลเซียวจะแข็งแกร่งกว่าเขา”

หลังจากนั้นทุกคนพลันตระหนักได้

“น่าเสียดายจริงๆ ความพ่ายแพ้ถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่มีโอกาสที่จะแก้ไขได้”

ไป๋หลี่อินเสียดาย

อันที่จริง คิ้วของเขาคลายออกแล้ว

ในใจไม่รู้สึกเสียใจกับความพ่ายแพ้ของฟางซั่ว แต่เมื่อเห็นความพ่ายแพ้ของฟางซั่ว มันกลับทำให้นางมีความสุขยิ่ง ก่อนมองซูอี้ด้วยความนับถือ

เซียวเจี่ยนผู้นี้จะต้องฝึกฝนมาเป็นอย่างดีแน่นอน!

ผู้ชมทั้งหมดต่างตกตะลึง

ฟางซั่วลุกขึ้นจากพื้น ใบหน้าของเขาซีดเผือด มองเซียวเจี่ยนด้วยความสับสน ถามว่า “เจ้า… มาจากสายเลือดมังกรคบเพลิงจริงหรือ?”

ซูอี้หันมามองฟางซั่ว ตอบว่า “เจ้าได้ลองดูแล้ว น่าจะรู้คำตอบอยู่แก่ใจ”

ฟางซั่วเงียบสักพัก

เขามีคำตอบอยู่แล้ว เพราะยามที่เผชิญหน้ากับซูอี้ ตัวเขาสัมผัสได้ถึงการกดขี่จากสายเลือดของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน!!

ยามเผชิญหน้ากับซูอี้……เขารู้สึกเหมือนได้พบเห็นบรรพชนมาเยือนด้วยตนเอง!

เพราะพลังของสายเลือดมังกรคบเพลิงบนร่างของอีกฝ่าย มันทั้งโบราณ บริสุทธิ์ เต็มไปด้วยปราณดั้งเดิม และสูงส่งทรงอำนาจ

เทียบกันแล้ว สายเลือดมังกรคบเพลิงบนร่างกายของตัวเขาแตกต่างอย่างสิ้นเชิง รูปลักษณ์ก็ด้อยกว่า!!

“ในอดีต ยามที่แม่ข้าตาย นางเพียงกล่าวว่าข้าเป็นลูกหลานคนเดียวของมังกรคบเพลิงที่หลงเหลืออยู่ในโลก บอกข้าว่าจงมีชีวิตอยู่ต่อไป พยายามแข็งแกร่งให้มากขึ้น เพื่อไม่ให้อับอายต่อพลังสายเลือดของตัวเอง”

ฟางซั่วพึมพำว่า “ข้าทำการฝึกฝนจนถึงตอนนี้ ไม่กล้าทำตัวเกียจคร้าน แต่ข้าไม่คาดคิดเลย นอกจากข้าในโลกหล้าใบนี้แล้ว จะมี…จะมีคนอย่างเจ้า…ที่เป็นเผ่าพันธุ์เดียวกัน…”

ซูอี้มองออกว่า ฟางซั่วถูกเล่นงานเข้าแล้ว สีหน้าของชายหนุ่มสับสนและหดหู่อย่างยิ่ง

นี่ทำให้เขารู้สึกทนไม่ได้

ถึงอย่างไร เขาก็ไม่ใช่ลูกหลานของมังกรคบเพลิงที่แท้จริง

“เจ้ายอดเยี่ยมมาก เมื่อเทียบกับผู้คนทั่วโลกหล้าในขอบเขตสรรค์สร้าง เจ้าย่อมถูกมองว่าเป็นตัวตนขัดขืนสวรรค์สูงสุดที่มีจำนวนเพียงหยิบมือ”

ซูอี้กล่าวว่า “ส่วนพลังสายเลือดในร่างกายของเจ้า มันไม่ได้มีความหมายอันใด จงฝึกฝนมหาวิถี พลังสายเลือดไม่สามารถตัดสินอนาคตของเจ้าได้หรอก”

ริมฝีปากของฟางซั่วเผยความขมขื่น เขาส่ายหน้า ก่อนจะหันหลังจากไป

“ใครอยากสู้อีก?”

ซูอี้มองรอบข้าง

ผ่านไปสักพักใหญ่ก็ไม่มีใครตอบ

หลังจากนั้นมีผู้อาวุโสคนหนึ่งประกาศว่า การประลองรอบที่สองระหว่างขอบเขตสรรค์สร้าง ศาลเทพชิงอู๋เป็นฝ่ายชนะ!!

ทันใดนั้น ก็เกิดความโกลาหลในผู้ชม เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นพักใหญ่

“ชนะแล้ว!!”

“ฮ่าๆๆ ใครจะคาดคิดว่าในช่วงวิกฤต ผู้ดูแลเซียวจะยืนหยัดพลิกสถานการณ์จนคว้าชัยชนะครั้งใหญ่มาได้?”

“พอคิดว่าผู้ดูแลเซียวถูกสะกดไว้ก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้กลับยังเต็มใจต่อสู้เพื่อสำนักอีก ข้ารู้สึกแย่แทนเขาเลย”

“ไม่ต้องห่วง หลังจบการต่อสู้นี้ หากสำนักไม่ให้ผู้ดูแลเซียวได้รับการดูแลอย่างที่สมควรจะได้ มันก็ออกจะเกินไปเสียหน่อย!”

…ในพื้นที่ ศิษย์ของศาลเทพชิงอู๋ต่างยินดี

แม้กระทั่งตัวตนผู้ยิ่งใหญ่ต่างยิ้มออกมา

ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงดังว่า “ผู้ดูแลเซียวชนะในครั้งนี้ นับเป็นการรักษาหน้าตาพวกเราศาลเทพชิงอู๋อย่างแท้จริง ความสำเร็จดังกล่าวจะต้องได้รับการดูแลเป็นลำดับสูงสุด!”

“ใช่แล้ว มันควรเป็นเช่นนั้น”

ตัวตนใหญ่โตคนอื่นพยักหน้าคนแล้วคนเล่า

ผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจงฉวยโอกาสนี้แสดงจุดยืนทันที กล่าวว่า “ดูท่าวีรบุรุษผู้นี้จะมีคุณสมบัติในการเป็นรองหัวหน้าหอ แต่หากไม่มีที่ว่างในหอตระเวนราตรี หอท่องตะวันของข้าจะสละตำแหน่งรองหัวหน้าหอเพื่อมอบให้กับผู้ดูแลเซียวเอง!”

ผู้คนมองจากทางด้านข้าง

เจ้าสำนักเหลียงหลิงซูขมวดคิ้ว จากนั้นกล่าวอย่างสงบว่า “ทุกท่านไม่ต้องห่วง ครั้งนี้ ข้าจะทำให้ทุกท่านพึงพอใจอย่างแน่นอน!”

ผู้อาวุโสขู่เจินแสนขมขื่นและลังเลที่จะพูด แต่ในที่สุดก็ถอนหายใจยาวออกมา สีหน้าดูหมองหม่น ไม่ว่าใครก็มองออก ว่าเขาไม่มีความสุข!

ในครั้งนี้ ผู้อาวุโสเถี่ยเหวินจิ้งก้าวมาข้างหน้า แสดงความเคารพ “เจ้าสำนัก ข้าขอเสนออีกครั้ง ขอให้ผู้ดูแลเซียวถือครองยอดเขาไผ่วิญญาณ เขา…คู่ควร!”

ทุกผู้ตกตะลึง พวกเขาล้วนตระหนักแรงจูงใจของเถี่ยเหวินจิ้งได้ อีกฝ่ายฉวยโอกาสเพื่อกดดันสำนัก!

มีหลายคนอยู่ที่นี่ที่ให้สัญญาว่าจะตบรางวัลให้ซูอี้อย่างงาม นอกจากนี้ยังไม่มีคนนอกอย่างจอมมารชิงเหมยจับตาดูอยู่ แล้วเจ้าสำนักจะปฏิเสธได้อย่างไร?

กล่าวได้ว่าจังหวะที่เถี่ยเหวินจิ้งเลือกนั้นเหมาะเจาะ เป็นประโยชน์ต่อเซียวเจี่ยนยิ่งนัก!

เจ้าสำนักเหลียงหลิงซูขมวดคิ้ว จากนั้นเขาเผยรอยยิ้มสดใส “คำขอเล็กน้อยนี้ เหตุใดจะไม่ได้? ข้ากังวลเช่นกันว่าผู้ดูแลเซียวจะไม่ชอบใจยอดเขาไผ่วิญญาณเสียด้วยซ้ำ!”

เถี่ยเหวินจิ้งหัวเราะออกมา “ขอเพียงเจ้าสำนักเห็นด้วย ผู้ดูแลเซียวย่อมมีความสุขแน่นอน”

เหตุการณ์เล็กน้อยนี้จบลงในไม่ช้า

ในการโต้เถียงครั้งสุดท้ายระหว่างสองสำนักใหญ่ได้สิ้นสุดลง เจ้าสำนักเหลียงหลิงซูจัดงานเลี้ยงด้วยตัวเอง เพื่อสร้างความสำราญให้กับจอมมารชิงเหมยและคณะของนาง

ที่งานเลี้ยง ซูอี้ได้รับคำเชิญให้เข้าร่วมเช่นกัน

บรรยากาศของงานเลี้ยงมีชีวิตชีวายิ่ง มีจอกสุรามากมาย มีเสียงสนทนาและหัวเราะ

ตัวตนใหญ่โตจำนวนมากเป็นฝ่ายเดินเข้ามาเพื่อสนทนากับซูอี้

การเปลี่ยนบทบาทจากการประลองครานี้ ทำให้ถูกประจบสอพลอ จนตัวคนคล้ายจะลอยขึ้นฟ้า

แต่สำหรับซูอี้ เขากลับรู้สึกเบื่อหน่ายยิ่ง ดังนั้นจึงผละตัวออกมาดื่มอยู่คนเดียว

ทว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้กลับถูกเถี่ยเหวินจิ้งมองออก ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกโล่งอกขึ้นมา

เขาทราบดีว่า หลังจากประสบกับการประลองครานี้ เซียวเจี่ยนได้ตกเป็นที่สนใจของตัวตนใหญ่โตจำนวนมาก!

ไม่ว่าใครที่อยากติดต่อกับเซียวเจี่ยนในอนาคต พวกเขาต้องใคร่ครวญถึงสิ่งที่จะเสนอให้ดี!

คาดไม่ถึง ประโยคหนึ่งผุดขึ้นในใจของเถี่ยเหวินจิ้ง ‘ปีกกล้าขาแข็ง ทำให้มหาวิถีมั่นคง!’

นับแต่นั้นมา เซียวเจี่ยนก็ไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงชื่อเสียง หรือสถานะในสำนัก เพราะพวกมันล้วนหนักแน่นมากพอแล้ว!!

ซูอี้ไม่คิดมาก

เขาสังเกตเห็นว่า ในระหว่างงานเลี้ยง หลู่ชิงเหมยคล้ายกับกำลังสนทนากับผู้อื่น แต่ที่แท้นางกำลังให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวทั้งหมดของเขา!

นี่ทำให้ซูอี้ตระหนักได้ว่า แม้กระทั่งยามสู้กับฟางซั่ว และพิสูจน์ว่าสายเลือดมังกรคบเพลิงของตัวเขาเป็นของจริง แต่ว่าชายหนุ่มก็ยังไม่อาจขจัดความสงสัยในใจของหลู่ชิงเหมยได้อย่างสมบูรณ์

ทว่าเขาไม่ได้สนใจ

ต้องมีใครบางกดดันจนถึงจุดที่ต้องต่อสู้ได้เสียก่อน หาไม่แล้ว ไม่มีใครสามารถเปิดเผยตัวตนของเขาได้!

ที่งานเลี้ยง เจ้าสำนักเหลียงหลิงซูทำตามสัญญา เลื่อนขั้นซูอี้ให้เป็นรองหัวหน้าหอตระเวนราตรี และสัญญาว่าจะให้ยอดเขาไผ่วิญญาณอยู่ในการดูแลควบคุมของซูอี้ต่อไป!

นอกจากนี้ ทรัพยากรการฝึกฝนจำนวนมากถูกมอบให้เป็นรางวัลเช่นกัน

ครั้งนี้ ทุกคนมองออกว่าเจ้าสำนักทุ่มเทเป็นจำนวนมาก ในบรรดาทรัพยากรการฝึกฝนเหล่านั้น ยังมีโอสถเทพหายากรวมอยู่ด้วย!

“ผู้ดูแลเซียว เจ้าต้องการอันใดอีกหรือไม่? เจ้าจงพูดมาเสียแต่ตอนนี้ เจ้าสำนักย่อมตกปากรับคำแน่นอน เจ้าสำนักจะตระเตรียมให้ หากเจ้าสำนักไม่ยินยอม ข้าจะช่วยให้เจ้าสมหวังเอง!”

ผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจงหัวเราะเสียงดัง

การประกาศเช่นนั้นทำให้เจ้าสำนัก ตัวตนใหญ่โตในสำนักและผู้อาวุโสสามต่างขมวดคิ้ว พวกเขาตระหนักได้ว่าผู้อาวุโสใหญ่คล้ายกำลังพยายามจะเอาชนะใจเซียวเจี่ยน แต่ความจริงแล้วเขาจงใจทำให้เจ้าสำนักเสียหน้า!

ก่อนชายหนุ่มจะทันได้พูดอะไร เถี่ยเหวินจิ้งอดกล่าวไม่ได้ว่า “ผู้อาวุโสใหญ่ ข้าคิดว่าหากต้องการแสดงความขอบคุณต่อรองหัวหน้าเซียวจริง ท่านอาจจะต้องคืนดาบท่องสราญให้กับรองหัวหน้าหอเซียว”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา หลายคนถึงกับผงะไป

รอยยิ้มบนใบหน้าของเว่ยจงแข็งทื่อ

แต่หัวใจของซูอี้ดิ่งวูบ

หลู่ชิงเหมยผู้นั่งอยู่บนเก้าอี้แขกในยามนี้พลันมองมาทางเขา!

เหตุผลนั้นแสนง่ายดาย ดาบท่องสราญคือดาบเล่มก่อนของอี้เต้าเสวียน แต่ตอนนี้เขาได้รับมันมาแล้ว แบบนี้จะไม่กระตุ้นความสงสัยของหลู่ชิงเหมยได้อย่างไร?

ต่อให้ดาบเล่มนี้จะถูกผู้อาวุโสใหญ่เว่ยจงหยิบยืมไป แต่ไม่มีใครในที่นี้ทราบว่าดาบเล่มนี้เป็นของเขา! ทว่ายามนี้ไม่ใช่อีกแล้ว!!

“เถี่ยเหวินจิ้งผู้นี้ชอบสร้างความสับสนด้วยเจตนาดีอยู่เรื่อย”

ซูอี้กล่าวอย่างจนใจ

เขาไม่กล่าวโทษเถี่ยเหวินจิ้ง เพราะอีกฝ่ายทำด้วยเจตนาดี

หลังจากนั้น หลู่ชิงเหมยเปิดปากอย่างไม่ใส่ใจ ถามไป๋หลี่อินผู้อยู่ทางด้านข้าง

“เท่าที่ข้าทราบ ดาบท่องสราญเคยเป็นดาบของอี้เต้าเสวียน มันจะตกอยู่ในมือของรองหัวหน้าหอเซียวได้อย่างไร?”

สายตาของนางจับจ้องมายังซูอี้!