บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2215 ต่อสู้

บทที่ 2215 ต่อสู้

ช่วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ซูอี้เหลือบมองผู้ชม มองไปทางที่นั่งรับรองแขกพิเศษจากไกลๆ

จากนั้นเขาพลันเห็นเข้ากับหลู่ชิงเหมยอย่างรวดเร็ว

นางยังคงเหมือนในความทรงจำอันแจ่มชัดของอี้เต้าเสวียน สวมชุดสีขาวซีดแขนเสื้อกว้าง ผมสีน้ำเงินยาวมัดเป็นมวย ใบหน้าสีขาวราวกับหยกบริสุทธิ์งดงามไม่ต่างจากสาวน้อย ดวงตาสงบนิ่งราวกับผิวน้ำ เจิดจรัสราวกับดวงดาว

นางเพียงนั่งอยู่กับที่อย่างสบายๆ ร่างผอมเพรียวดูโอ่อ่าตระการตา

ราวกับจักรพรรดินีกำลังนั่งอยู่ในสวรรค์ชั้นเก้า เฝ้ามองทุกสรรพสิ่งในสรวงสวรรค์

แต่ซูอี้ก็เข้าใจดีว่า หญิงสาวผู้นี้มีมากกว่าหนึ่งหน้า จิตใจลึกสุดหยั่ง กระทั่งลวงโลก

อี้เต้าเสวียนผู้เคยบำเพ็ญกับนาง นับว่าแข็งแกร่งทรงอำนาจยิ่ง แต่ในช่วงที่บำเพ็ญคู่ เขาเกือบถูกฆ่ามาแล้ว

ซึ่งนั่นก็พอจะจินตนาการได้ว่า หญิงสาวผู้นี้ปกปิดความรู้สึกตัวเองได้เก่งเพียงใด

ซูอี้สังเกตเห็นว่าหลู่ชิงเหมยมองมาทางเขาเช่นกัน

ชายหนุ่มสัมผัสได้อย่างชัดเจนในยามนี้ว่า มีอารมณ์บางอย่างเอ่อล้นอยู่ในดวงตาของหญิงสาว

ดวงตาของซูอี้แจ่มชัด ดูสงบนิ่ง เขาถอนสายตากลับมาอย่างเป็นธรรมชาติ เมินเฉยหญิงสาวผู้นี้

คิ้วงามราวจันทร์เสี้ยวละเอียดอ่อนของนางขมวดเล็กน้อย จากนั้นจึงละสายตา ทำตัวนิ่งเฉย

เจ้าสำนักเหลียงหลิงซูในเวลานี้นั่งอยู่ตรงที่นั่งรับรองกับผู้อาวุโสสามขู่เจิน คนทั้งคู่ต่างเผยสีหน้าซับซ้อนเช่นกัน

การมาถึงของซูอี้สร้างความโกลาหลให้กับสนามเต๋าทางช้างเผือก ทำให้พวกเขาได้เห็นชื่อเสียงและอิทธิพลในสำนักของซูอี้ ณ ยามนี้!

โดยเฉพาะเมื่อได้ยินเสียงชื่นชมซูอี้จากบรรดาศิษย์ของสำนัก จึงทำให้คนทั้งคู่รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

หากเป็นไปได้ พวกเขาไม่อยากให้อีกฝ่ายมาเลย!

แต่หลังจากนั้น เจ้าสำนักเหลียงหลิงซูก็เร่งปรับอารมณ์ เผยรอยยิ้มแล้วกล่าวว่า “ผู้ดูแลเซียว ที่พวกข้ารบกวนเวลาฝึกฝนของเจ้าเช่นนี้ หวังว่าจะไม่ถือสา”

“ต่อสู้เพื่อสำนักคือหน้าที่ของศิษย์ ท่านจะคิดมากไปไย?”

ขณะกล่าว เขาก็ก้าวเข้าไปในสนามเต๋าทางช้างเผือก

“จะสู้อย่างไร?”

ซูอี้เงยหน้ามองฟางซั่ว

กลิ่นอายของคนผู้นี้แข็งแกร่งยิ่งนัก นับว่าเป็นตัวตนอันท้าทายความสามารถสูงที่สุดในขอบเขตสรรค์สร้าง

แต่…มันก็แค่นั้น

ฟางซั่วมองซูอี้เช่นกัน สายตาของเขาสงบนิ่ง “ห้ามใช้วัตถุภายนอก ใช้วิถีของตัวเองเพื่อตัดสินผลลัพธ์”

“ได้” ซูอี้พยักหน้า

ยามนั้น ใครบางผู้กล่าวว่า “ช้าก่อน!”

หญิงสาวร่างผอมผู้นี้สวมชุดเครื่องแบบ นางไว้ผมสั้นถึงหู เจ้าตัวทะยานเข้ามาในสนามเต๋าทางช้างเผือก

หลิ่วเหอ!

ก่อนหน้านี้ หญิงสาวคนนี้ได้จัดการคู่ต่อสู้ไปแปดคนติด นางแสดงพละกำลังที่ดุร้ายและทรงพลังออกมา

“ขอข้าเล่นกับเขาก่อน หากข้าแพ้ ศิษย์พี่ฟางค่อยลงมือต่อ แต่ถ้าชนะ มันย่อมหมายความว่าเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะต่อสู้กับศิษย์พี่ฟาง”

หลิ่วเหอยืนกอดอก สายตาเย็นชาราวกับคมมีด เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

ทันใดนั้นได้เกิดความโกลาหลในพื้นที่

ศิษย์จำนวนมากของศาลเทพชิงอู๋เผยสีหน้าน่าเกลียดออกมา หลิ่วเหอผู้นี้คิดว่าผู้ดูแลเซียวไม่มีคุณสมบัติที่จะต่อสู้กับฟางซั่ว!!

“ได้สิ”

ซูอี้พยักหน้า คร้านเกินกว่าจะพูดจาโต้เถียง

ฟางซั่วครุ่นคิดสักพัก เขากล่าวกับหลิ่วเหอเพียงว่า “ในช่วงที่สู้ เจ้าต้องพยายามสุดความสามารถ สหายเต๋าเซียวผู้นี้ใช้มาตรฐานทั่วไปมาเทียบไม่ได้”

ดวงตาของหลิ่วเหอหรี่เล็กน้อย ราวกับว่าประหลาดใจอยู่บ้าง ก่อนจะพยักหน้าทันทีแล้วกล่าวว่า “เข้าใจแล้ว”

ฟางซั่วถอยหลังทันที

สายตาของผู้ชมทั้งหมดจับจ้องซูอี้และหลิ่วเหอเช่นกัน

ผู้ดูแลเซียวจะชนะหรือไม่?

ตัวตนอาวุโสเหล่านั้นในศาลเทพชิงอู๋ไม่มั่นใจ ขณะที่ศิษย์สำนักวิตกมากกว่าเดิม

หากผู้ดูแลเซียวแพ้ เช่นนั้นทางฝั่งของศาลเทพชิงอู๋ก็ไม่มีใครคู่ควรที่จะให้ต่อสู้อีก

“ศึกนี้ทำเอาข้าสับสนเหลือเกิน”

ผู้อาวุโสสามขู่เจินถอนหายใจ

สีหน้าของผู้อาวุโสจำนวนมากต่างเผยความแปลกประหลาดออกมา

ในใจของขู่เจินทราบดี ไม่ว่าซูอี้จะชนะหรือแพ้ มันก็ไม่อาจยอมรับได้!

เหตุผลนั้นง่ายมาก หากซูอี้ชนะ หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ ชื่อเสียงของเขาจะทวีมากขึ้น อิทธิพลมหาศาลอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ไม่ถูกกดขี่อีกต่อไป หาไม่แล้วคนส่วนใหญ่ในสำนักอาจจะไม่เห็นด้วย!

หากซูอี้แพ้พ่าย จะกลายเป็นว่าศาลเทพชิงอู๋ไร้ความสามารถเกินไป ไม่สามารถหาใครที่สามารถระงับความอวดดีของอีกฝ่ายได้

ที่สำคัญยิ่งกว่า เรื่องนี้ยังหมายความว่าพวกเขาพ่ายแพ้ให้กับศาลมารสะบั้นสรวงในการต่อสู้เต๋าครั้งนี้ด้วย!

ผลลัพธ์ทั้งสองนี้ล้วนไม่ใช่สิ่งที่ขู่เจินเต็มใจจะเห็นทั้งสิ้น!

“ผู้ดูแลเซียวทราบว่าสถานการณ์โดยรวมคือสิ่งสำคัญที่สุด ผู้อาวุโสสามวางใจได้ ไม่ต้องสนผลได้ผลเสียชั่วคราว”

เหลียงหลิงซูกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มีหนึ่งประโยคที่มีคมดาบซ่อนอยู่ภายใน หมายจะเชือดเฉือนผู้อาวุโสสาม!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ในฐานะคนที่เชื่อใจผู้อาวุโสสามมากที่สุด เขายังไม่พอใจการกระทำของผู้อาวุโสสามมากที่สุดเช่นกัน!!

ใบหน้าของขู่เจินเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ไม่กล้าพูดอันใดอีก

ทว่าเมื่อเขามองซูอี้ กลับรู้สึกถึงไอเย็นเยือกที่มองไม่เห็น

ก๊อง!!

ตามมาด้วยเสียงระฆัง

การประลองที่หลายคนคาดหวังเริ่มขึ้นในที่สุด

“ข้าจะใช้วิชาที่แข็งแกร่งที่สุด ใช้เวลาให้น้อยที่สุด เพื่อล้มเจ้า!”

หลิ่วเหอกล่าวอย่างเย็นชา

ทันทีที่ขยับ นางก็ทุ่มสุดตัว โดยพยายามใช้วิชาสังหารที่มี เพื่อโจมตีอย่างหนักหน่วง!

ตู้ม!

วงแหวนศักดิ์สิทธิ์สีเขียวเจิดจ้าสามสิบหกวง คุ้มกันทั่วกาย แผ่แสงสว่างสีเขียวอันสูงส่งออกมา

การบุกของนางเป็นดั่งขุนเขาทะเลที่กดทับลงมา กลิ่นอายทำลายล้างสะเทือนปฐพี ดูร้ายกาจยิ่งนัก

คู่ต่อสู้แปดคนที่แพ้นางก่อนหน้านี้ต่างพ่ายแพ้จากการบุกที่รุนแรงและทรงพลังเช่นนี้ พวกเขาไม่มีโอกาสสวนกลับ สุดท้ายจึงพ่ายแพ้ไปอย่างน่าสังเวช

แต่ว่า…

สิ่งที่ทำให้ทุกผู้ประหลาดใจคือ เซียวเจี่ยนแข็งแกร่งและมีอำนาจเหนือกว่าหลิ่วเหอ!

ร่างสูงใหญ่ของเขาระเบิดปราณสีโลหิต ฉายภาพมายามังกรคบเพลิงปรากฏขึ้นที่ด้านหลัง ด้วยพลังอันท่วมท้นนั่น ทำให้เขาสามารถเผชิญหน้ากับการโจมตีซึ่งๆ หน้าที่พุ่งเข้ามาได้!

ตู้ม!

เพียงชั่วพริบตา คนทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือดหลายร้อยกระบวนท่า

ทุกการโจมตีทำเอาผู้ชมสะดุ้งด้วยความหวาดกลัว ตกตะลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในไม่ช้า ผู้คนส่งเสียงยินดีเพราะการบุกของหลิ่วเหอถูกพังทลายลง……โดนเซียวเจี่ยนปราบอย่างต่อเนื่อง!

นี่ทำให้ผู้แข็งแกร่งของศาลมารสะบั้นสรวงอดประหลาดใจไม่ได้ คล้ายพวกเขาไม่อยากเชื่อตาตัวเอง

หลิ่วเหอคือทวยเทพขอบเขตสรรค์สร้าง ภายในสำนัก นางเป็นรองเพียงฟางซั่วเท่านั้น!!

แต่ระหว่างการเผชิญหน้ากันตรงๆ ยามนี้ นางกลับเริ่มเสียเปรียบ

หลังจากนั้นไม่นาน……

สิ้นเสียงคำรามและการปะทะอันรุนแรง ร่างผอมของหลิ่วเหอถูกหมัดกระแทกลอยออกมา ร่วงกระแทกอยู่ด้านนอกสนามเต๋าทางช้างเผือกอย่างควบคุมไม่ได้

พลันเกิดความเงียบขึ้น

หลังจากนั้น เสียงยินดีได้ดังสนั่นขึ้นมา

“ยอดเยี่ยม!”

“ผู้ดูแลเซียวเก่งกาจนัก!”

“ยอดเยี่ยม ข้าเพิ่งมาเข้าใจตอนนี้เองว่า การต่อสู้ที่ยอดเขาไผ่วิญญาณ ผู้ดูแลเซียวไม่ได้ใช้พละกำลังทั้งหมด พลังในการต่อสู้ที่แท้จริงของเขาแข็งแกร่งกว่าที่พวกเราคาดคิดไว้!!”

“ฮ่าๆ ร้ายกาจนัก!!”

…ผู้ชมทั้งหลายส่งเสียงยินดี ใบหน้าของศิษย์เหล่านั้นล้วนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี ความโศกเศร้าที่สั่งสมอยู่ในใจก่อนหน้าถูกชะล้างไปสิ้น

ช่างน่าภูมิใจนัก!

บริเวณที่นั่งรับรองแขกผู้มีเกียรติ ผู้อาวุโสในสำนักต่างอมยิ้มให้แก่กัน

รอดไปที เซียวเจี่ยนผู้นี้มีฝีมือไม่เลวเลย!

“เจ้าสำนักได้เห็นแล้ว เด็กคนนี้ซ่อนพลังของตัวเองเอาไว้ มันไม่ได้เรียบง่ายเหมือนอย่างที่คนอื่นคิดกัน”

ผู้อาวุโสสามกล่าวด้วยสีหน้าหมองหม่น

เหลียงหลิงซูขมวดคิ้ว กล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “ซ่อนพละกำลังอันใดกัน? ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเพียงเทพชั้นล่าง หากไม่มีหลักฐานมาพิสูจน์ว่าเป็นตัวปัญหา เช่นนั้นผู้อาวุโสสามก็ต้องเลิกสงสัยได้แล้ว!”

ขู่เจินเงียบไปสักพักด้วยความสิ้นหวัง

เขาสังเกตเห็นว่า เพราะเหตุการณ์ของเซียวเจี่ยนทำให้ท่าทีของเจ้าสำนักที่มีต่อตัวเขาเกิดการเปลี่ยนแปลง จนเริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาบ้างแล้ว!!

“สหายเต๋าคิดว่าเซียวเจี่ยนผู้นี้เป็นอย่างไร?”

ผู้อาวุโสสูงสุดที่สองไป๋หลี่อินยิ้มพลางเอ่ยถามหลู่ชิงเหมย

นางมีความสุขยิ่งนัก ในใจโล่งอกเล็กน้อย การกระทำของซูอี้ ทำให้นางดูพอใจไม่น้อย!

“ดียิ่ง”

ทว่าคำตอบของหลู่ชิงเหมยกลับค่อนข้างดูเหม่อลอย

นางขมวดคิ้ว สายตาจับจ้องซูอี้ในสนามเต๋าราวกับกำลังคิดบางสิ่ง

ไป๋หลี่อินยิ้มเล็กน้อย กล่าวกับเจ้าสำนักเหลียงหลิงซูว่า “ไม่ว่าผู้ดูแลเซียวจะสำเร็จหรือล้มเหลว เขาต้องได้รับรางวัล ถึงอย่างไร เรื่องในครั้งนี้ก็นับว่ารบกวนการฝึกฝนของเขาเข้าแล้ว”

เหลียงหลิงซูยิ้มแล้วกล่าวว่า “ท่านบรรพชนไม่ต้องห่วง ข้าจะตระเตรียมให้”

ขณะพูด เขาก็ชำเลืองมองผู้อาวุโสสามโดยตั้งใจบ้างไม่ตั้งใจบ้าง เป็นการเตือนอ้อมๆ

ขู่เจินยิ่งหดหู่ เขาเข้าใจทุกสิ่งดี……อย่างที่ผู้อาวุโสสูงสุดที่สองกล่าว เป็นไปไม่ได้ที่จะหาข้ออ้างมากำราบเซียวเจี่ยนผู้นี้อีก!

ในบริเวณนั้น ผู้อาวุโสเก้าเถี่ยเหวินจิ้งภาคภูมิใจเป็นที่สุด มีความสุขที่สุด ปลื้มปลิ่มที่สุด

ช่างมีเกียรตินัก!

มีเพียงซูอี้ที่รู้สึกจนใจมากที่สุด

การแสดงเช่นนี้ช่างเหนื่อยล้าเหลือเกิน

โดยเฉพาะรอบบริเวณที่มีตัวตนระดับจอมเทพจำนวนมากจับตาดูการต่อสู้อยู่ หากต้องการปกปิดพละกำลัง ย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย

เขามั่นใจว่า จอมเทพในตอนนี้จะต้องสังเกตเห็นแล้วว่า ยามสู้กับหลิ่วเหอ ตัวชายหนุ่มยังไม่ได้ใช้พลังอย่างเต็มที่

เพราะไม่ว่าจะปกปิดพละกำลังดีแค่ไหน ไม่ว่าจะต่อสู้สุดกำลังเพียงใด มันก็ยังคงให้สภาพที่แตกต่างออกมาอยู่ดี

ตรงจุดนี้ไม่อาจปกปิดได้

ทว่าซูอี้ไม่ได้กังวล

สายเลือดมังกรคบเพลิงของเขาเป็นของจริง ดังนั้นรูปลักษณ์ของเขาจึงเป็นของจริงเช่นกัน แม้กระทั่งวิชาลับกับอำนาจเฉพาะที่ใช้ ก็มาจากพลังโดยกำเนิดของสายเลือดมังกรคบเพลิง

ต่อให้ใครบางผู้ตรวจจับได้ว่าเขาปกปิดพละกำลังบางส่วน แต่อีกฝ่ายย่อมไม่สงสัยเกี่ยวกับตัวตนปลอมของเขา

ท่ามกลางความโกลาหลทั้งหมด ฟางซั่วเดินเข้าไปในสนามเต๋า

อีกฝ่ายมีสีหน้าสงบ ก่อนทำท่าคำนับ “รบกวนด้วย”

กระทำอย่างรัดกุม ไม่มีอ้อมค้อม

หนึ่งคำพูดกลับมีน้ำหนักมหาศาล ทำให้เสียงอึกทึกของผู้ชมทั้งหมดหายไป บรรยากาศเงียบสงัดในพลัน

ฟางซั่วสั่นสะท้าน เห็นได้ชัดว่ายามนี้ไม่มีใครกล้าสงสัยว่า ผู้ดูแลเซียวเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้หรือไม่

ในตอนนี้ ตัวตนอาวุโสเหล่านั้นกำลังกลั้นหายใจเช่นกัน พวกเขาเริ่มรอดูอย่างจริงจัง

“รบกวนด้วย”

ซูอี้ยกมือส่งสัญญาณ

ฟางซั่วพยักหน้า ก่อนจะก้าวออกไป

ตู้ม!

บนร่างเพรียวบางของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงฉับพลัน ปราณโลหิตเดือดพล่านพุ่งขึ้นท้องนภา ก่อตัวเป็นภาพเงาของมังกรคบเพลิงยืนอยู่บนพื้น

เมื่อเห็นฉากนี้ ผู้ชมต่างแข็งทื่อสักพัก จากนั้นจึงเกิดความโกลาหล

“หมายความว่าฟางซั่วก็มีสายเลือดของมังกรคบเพลิงงั้นหรือ?!”

“สวรรค์ เป็นแบบนี้ได้อย่างไร?”

“ไม่คาดคิดเลยว่า นอกจากผู้ดูแลเซียวแล้ว จะมีอีกคนในโลกนี้ที่มีสายเลือดของมังกรคบเพลิง!!”

…ที่โต๊ะรับแขก ตัวตนยิ่งใหญ่เหล่านั้นอดตกตะลึงไม่ได้ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เพราะจากการโต้เถียงก่อนหน้านี้ ฟางซั่วไม่ได้เปิดเผยอำนาจสายเลือดมังกรคบเพลิงออกมา แต่กลับใช้วิธีต่อสู้เยี่ยงผู้ฝึกตนในวิถีจิตวิญญาณ

ทุกคนจึงพานคิดว่า นี่คือผู้ไร้เทียมทานซึ่งฝึกฝนจิตวิญญาณ

ใครจะคาดคิดว่าเขายังมีสายเลือดของมังกรคบเพลิงด้วย?

ดวงตาของซูอี้หรี่ลงเล็กน้อย หัวใจสั่นสะท้าน ชำเลืองมองหลู่ชิงเหมยผู้นั่งอยู่บนเก้าอี้รับแขกไกลออกไปโดยไม่รู้ตัว

จอมมารไร้เทียมทานผู้ได้รับการเรียกขานว่าเป็นตัวตนในตำนานของโลกหล้า ดวงตาเจิดจ้าราวกับดวงดาวเหล่านั้นกำลังจ้องมองเขาจากไกลๆ เช่นกัน ในยามนี้ ซูอี้จึงมั่นใจในที่สุดว่า หลู่ชิงเหมยสงสัยในตัวตนของเขา และนางมาเยือนในครั้งนี้ก็เพราะเขา!