บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2300 สุขเศร้านั้นแตกต่าง

บทที่ 2300 สุขเศร้านั้นแตกต่าง

ประเด็นนั้นอยู่ที่สัจธรรมว่า ตระกูลจงโบราณเสื่อมอำนาจบารมีมาเนิ่นนาน

ขณะเดียวกัน ซุนจั้งอวิ๋นนั้นเกิดในตระกูลผู้ดี กอปรกับมีศาลาดาบบุปผาบูรพาหนุนหลัง ตระกูลจงโบราณจึงไม่กล้าปฏิเสธการสู่ขอนี้

ทั้งหมดนี้มาจากวาจาของเป่าอวิ๋น

แม้จงซินหลานจะไม่เคยพูดถึงมัน แต่ซูอี้ก็พอสรุปได้ว่าเป่าอวิ๋น ผู้เป็นสหายสนิทของจงซินหลานจะไม่โกหกเรื่องเช่นนี้แน่

“พี่ฝูโหยว เกิดอันใดขึ้นหรือ?”

เมื่อเห็นซูอี้เงียบไป วั่นจื่อเทียนก็อดถามไม่ได้

“เจ้ายังจำจงโหย่วชีได้หรือไม่?” ซูอี้ถาม

“แน่นอน” วั่นจื่อเทียนพึมพำ “เขาตกตายในสมรภูมิไร้สิ้นสุด ทำข้าเศร้าไปหลายปีเลย”

“เกิดเรื่องขึ้นกับทายาทของเขา” ซูอี้กล่าวเสียงสุขุม “ข้าต้องจัดการเรื่องนี้ ทั้งยังต้องจัดการจนถึงที่สุดด้วย!”

……

เจ็ดวันหลังจากนั้น

รุ่งเช้า

บรรยากาศในจวนตระกูลจงโบราณครึกครื้น

ทั่วทั้งตระกูลล้วนยุ่งง่วนวุ่นวาย

วันนี้คือวันมงคลของจงซินหลาน บุตรีผู้นำตระกูล และในอีกครึ่งชั่วยาม ซุนจั้งอวิ๋นและญาติมิตรของเขาจะมารับตัวเจ้าสาว

ในห้องเจ้าสาว

จงซินหลาน บุตรีแห่งสวรรค์ไร้เทียมทานผู้เป็นที่ลือนามว่า ‘สำเนียงศิลป์ล้วนงดงาม’ แห่งทวีปเทพอัคคีทักษิณสวมมงกุฎวิหคเพลิง สวมผ้าคลุมหน้าอยู่นานแล้ว

ใบหน้าหยกอันเจิดจรัสถูกอาภรณ์แดงสดขับเน้นให้ยิ่งดูผ่องแผ้ว

ทว่าสีหน้าของนางกลับเจือความเศร้าหมอง

“ซินหลาน ลำบากเจ้าแล้ว”

ข้างกายนาง มารดาของจงซินหลานน้ำตาหลั่งริน คู่เนตรแดงก่ำ

ในฐานะมารดา นางย่อมรู้มานานแล้วว่าบุตรีของตนไม่ต้องการการแต่งงานนี้ในใจ

แต่จะทำเช่นไรได้ ตระกูลจงของพวกนางเป็นบริวารของศาลาดาบบุปผาบูรพา ไร้คุณสมบัติปฏิเสธงานแต่งนี้ได้เลย

ทว่า…นั่นก็คือการทำร้ายบุตรีนาง!

ความคิดนี้ทำให้นางเศร้าใจ

“ท่านแม่ ในฐานะที่ลูกเป็นสมาชิกตระกูลคนหนึ่ง ก็ควรแบ่งเบาความกังวลของตระกูลเจ้าค่ะ”

จงซินหลานปลอบเสียงเบา “ท่านไม่ต้องคิดถึงมันหรอก อย่าว่าแต่อื่นใด… ศิษย์พี่ซุนกับข้ารู้จักกันมานาน แต่งงานกับเขาเช่นนี้…”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ นางก็เต็มไปด้วยความเศร้าโศกเสียใจจนแทบคุมไม่ได้ แต่ก็ยังสงบใจก่อนจะกล่าวเสริมว่า “ลูก… ไม่รู้สึกลำบากหรอกเจ้าค่ะ”

มารดาจงพึมพำ “เจ้ามีความคิดของตนเองตั้งแต่ยังเล็ก และตั้งมั่นกระทำการเพื่อตระกูล ยังจะห่วงอีกว่าข้าจะเศร้าเพราะเรื่องนี้ เจ้า…จะมีเหตุผลเกินไปแล้ว”

วาจานี้ทำให้ดวงตาของจงซินหลานแดงรื้น แทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่

ใช่แล้ว นางคิดถึงตระกูลมาโดยตลอด ทว่า… ใครบ้างเคยคิดถึงนาง?

‘หากผู้อาวุโสซูอยู่ที่นี่คงดี เขาและบรรพชนของข้าเป็นสหายรักกัน และเขาต้องช่วยข้าได้แน่ๆ……’

จงซินหลานพลันนึกถึงซูอี้ขึ้นมา

หลังกลับจากอารามกั้นเมฆา นางก็สืบค้นคัมภีร์โบราณของตระกูลเป็นพิเศษ และในที่สุดก็พบว่าบรรพชนของตระกูลนางอย่างจงโหย่วชีเป็นสหายรักของหลี่ฝูโหยว!

และหลี่ฝูโหยวก็คืออดีตชาติของซูอี้!

ณ จุดนี้ จงซินหลานพลันเข้าใจถ่องแท้ว่าไฉนซูอี้จึงดูแลนางดีนักยามเดินทางสู่อารามกั้นเมฆา

ยามนางแต่งงานในหนนี้ นางก็รวบรวมความกล้าเชื้อเชิญซูอี้ ทว่าไม่กล่าเอ่ยวาจาใดที่เป็นการขอความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย

ประการแรก นางกังวลจะเป็นการขอความช่วยเหลือที่วู่วามเกินไป และจะกลายเป็นที่เดียดฉันท์ของซูอี้

ประการที่สอง นางไม่ต้องการให้ซูอี้ไปเผชิญหน้ากับศาลาดาบบุปผาบูรพาเพียงเพราะเรื่องของนาง

นางรู้ดีมากว่าซูอี้ในขณะนี้มีปัญหามากมาย และอยู่ในสถานการณ์อันตราย

แล้วยามนี้นางจะกล้ารบกวนเขาให้มาเผชิญหน้ากับศาลาดาบบุปผาบูรพาเพียงเพราะเรื่องของตนได้อย่างไร?

ด้วยเหตุนี้ นางจึงบอกในสารเพียงว่า ขอเชิญซูอี้มาเป็นแขกร่วมสำราญในงานแต่งนี้

ทำราวกับขอให้ชายหนุ่มมาเป็นประจักษ์พยานแก่งานมงคลของนาง

ส่วนเรื่องอื่นๆ นั้น จงซินหลานหากล้าคาดหวังไม่

“อย่าโทษบิดาเจ้าเลย แม้เขาจะเป็นผู้นำตระกูล เขาก็เป็นบิดาเจ้าเช่นกัน เขารักเจ้าที่สุด หากไม่ถูกบีบบังคับให้ทำเช่นนี้ เขาจะไม่มีทางทำผิดต่อเจ้า”

มารดาจงดูเศร้าสร้อย “สาเหตุที่เขาไม่มาพบเจ้าวันนี้ ก็เพราะเขาเกรงว่าจะไม่อาจคุมอารมณ์ ทำลายงานแต่งงานวันนี้ลง หากเป็นเช่นนั้น ท้ายที่สุดตระกูลเราย่อมถูกกระทบไปด้วย”

“หากตระกูลจงของเราอยากอยู่ดี เราก็ทำได้เพียงอาศัยบารมี อยู่ในมือศาลาดาบบุปผาบูรพา และทำตามที่พวกเขาสั่งมาเท่านั้น”

สีหน้าของมารดาจงปรากฏเค้าความเหนื่อยล้า

จงซินหลานพยักหน้าเงียบๆ “วันนี้ ข้าไม่อาจถามหาสิ่งใดได้ มันเป็นเพราะตระกูลเรายังอ่อนแอ ไม่อาจต้านทานมรสุมคลื่นลม ทว่าภายหน้า……”

คู่เนตรพร่างพราวของนางพลันแปรเปลี่ยนเป็นหนักแน่นยิ่ง “ข้าจะเปลี่ยนมัน ไม่ให้โศกนาฏกรรมเช่นนี้เกิดขึ้นในตระกูลเราอีก!”

ว่าแล้ว นางก็ลุกขึ้นกล่าวว่า “ไปกันเถิดเจ้าค่ะท่านแม่ ผู้มารับตัวเจ้าสาว… น่าจะมาในเร็วๆ นี้”

หัวใจของมารดาจงสะท้าน ตระหนักชัดเจนว่าบุตรีของตนในขณะนี้เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

มันทำให้นางรู้สึกผิดแปลก ไม่คุ้นเคยเล็กน้อย!

ทันใดนั้น หัวใจของมารดาจงแสนร้าวราน เข้าใจว่าท้ายที่สุด งานมงคลวันนี้ทำให้บุตรีนางนึกเคืองแค้นในใจอยู่ดี

……

โถงตระกูลใหญ่

ผู้ยิ่งใหญ่จากตระกูลจงรวมตัวกัน

เมื่อจงซินหลานในอาภรณ์เจ้าสาวปรากฏตัวขึ้น ก็เป็นที่สนใจของเหล่าผู้คนทันที

ผู้เฒ่าหลายคนมีสีหน้าซับซ้อน พวกเขารู้แก่ใจว่างานมงคลครั้งนี้ทำให้หญิงสาวใจสลาย

แต่ผู้คนอีกมากมายกลับยิ้มแย้ม

“ซินหลาน เป็นเรื่องน่ายินดียิ่งนักที่เจ้าได้แต่งงานกับซุนจั้งอวิ๋น ทายาทตระกูลซุน จากนี้ไป พวกเราทั้งหลายล้วนต้องพึ่งพาบารมีเจ้า ภูมิใจในตัวเจ้านัก!”

ชายชราผู้หนึ่งกล่าวขึ้นพลางแย้มยิ้ม

“การได้แต่งงานเข้าตระกูลซุนย่อมเป็นโชคของซินหลาน และยังเป็นวาสนาของตระกูลเราด้วย!”

“ซินหลาน เจ้าเป็นผู้มีวาสนา ได้แต่งงานเข้าตระกูลซุนในภายหน้า แต่ก็อย่าลืมตระกูลเรานะ”

“สินสอดของตระกูลซุนมั่งคั่งยิ่งนัก อย่าว่าแต่สิ่งอื่นใด เพียงชีพจรแร่ระดับเทพสิบชิ้นในนั้นก็เพียงพอจะยกระดับอำนาจตระกูลเราได้แล้ว!”

สีหน้าแววตาของผู้ทรงอำนาจเหล่านั้นต่างแสนปรีดา โหยหาเฝ้ารอให้งานมงคลนี้เกิดขึ้น

ดวงตาของจงซินหลานเย็นเยียบ นางนิ่งเงียบไป ในใจรู้สึกขยะแขยงและไร้กำลังอย่างเกินพรรณนา

ไฉนจึงยังปรีดาอยู่ได้ พวกเจ้าไม่รู้สึกละอายบ้างหรือว่าผลประโยชน์ที่ได้รับมานี้แลกมาด้วยชีวิตของนางทั้งคน?

“พอแล้ว!”

บิดาของจงซินหลานพลันกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา “ไร้จำเป็นต้องกล่าววาจาเช่นนี้ กระทำกิจของใครของมัน!”

ทันใดนั้น บรรยากาศก็เงียบลงมาก

ทุกผู้ต่างรู้ว่า ผู้นำตระกูลคัดค้านงานมงคลนี้และโกรธเกรี้ยวที่สุด

“ท่านพ่อ วันสำคัญของลูก จะทำหน้าบึ้งตึงมิได้นะเจ้าคะ”

จงซินหลานโพล่งขึ้น “ท่านไม่ต้องห่วงอันใดแล้วเจ้าค่ะ ลูก…สบายดี”

สีหน้าของบิดาจงซับซ้อน ใบหน้าเต็มไปด้วยความละอาย ไม่กล้าแม้กระทั่งสบสายตาของบุตรี

“ซินหลาน… พ่อไร้ความสามารถเอง…”

บิดาจงกำหมัด ดวงตาเบิกกว้าง กล่าววาจาด้วยน้ำเสียงหนักอึ้งอย่างยากลำบาก “ข้า…”

โดยไม่รีรอให้เขาพูดจบ จงซินหลานก็กล่าวขัดว่า “ท่านพ่อ ไม่ต้องพูดแล้วเจ้าค่ะ ลูกทราบอยู่ในใจแล้ว วันนี้ท่านปล่อยใจสำราญเถิด เพราะถึงอย่างไร นี่ก็เป็นงานมงคลที่ลูกจะได้แต่งงานนะเจ้าคะ”

ริมฝีปากบิดาจงกระตุก ดวงตาของเขาแดงก่ำ

และทันใดนั้น เสียงตีฆ้องรัวกลองได้ดังขึ้นจากทางด้านนอกโถงใหญ่ ตามด้วยเสียงตะโกนอย่างปรีดา

“ผู้นำตระกูล ขบวนรับตัวเจ้าสาวของตระกูลซุนมาแล้วขอรับ!!”

ตู้ม!

ทันใดนั้น ทุกผู้ในโถงต่างรีบลุกขึ้น แห่กันออกไปข้างนอก

ดุจข้าราชบริพารต้อนรับจักรพรรดิ

ท่าทีระริกระรี้เช่นนี้ทำให้จงซินหลานหลับตาลง อดมิได้ที่จะลอบถอนหายใจ