บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2301 อสนีบาตฟาดกลางแดนสงัด!

บทที่ 2301 อสนีบาตฟาดกลางแดนสงัด!

ขบวนรับเจ้าสาวซึ่งมาเยือนตระกูลจงโบราณนั้นมีมากกว่าร้อยคน

ทั้งกลุ่มผู้ทรงอำนาจจากตระกูลซุน

กลุ่มผู้อาวุโสจากศาลาดาบบุปผาบูรพา

ทางฝั่งตระกูลซุน แม้กระทั่งซุนฉางเช่อ ผู้นำตระกูลซุนยังมาเยือนด้วยตนเอง!

และทางฝั่งศาลาดาบบุปผาบูรพายังส่งผู้อาวุโสใหญ่โหวเฟิงมาด้วย!

การจัดขบวนเช่นนั้นทำให้คนตระกูลจงผงะ อดมิได้ที่จะรู้สึกเกรงอกเกรงใจ

“ผู้อาวุโสโหวเฟิง พี่ซุน พวกเจ้า…ไฉนจึงมาด้วยตนเองได้?”

ผู้เฒ่าคนหนึ่งจากตระกูลจงรีบออกไปต้อนรับด้วยท่าทางตกตะลึงระคนปรีดา

ตามกฎระเบียบและมารยาทของงานมงคลดั้งเดิม ยามรับตัวเจ้าสาว คนใหญ่คนโตอย่างซุนฉางเช่อและโหวเฟิงนั้นไม่จำเป็นต้องมาด้วยตนเอง

ทว่าพวกเขามิเพียงมาด้วยกันในยามนี้ แต่ยังยกขบวนคนมาอีกเป็นร้อย!

สิ่งนี้ทำให้เหล่าคนใหญ่คนโตของตระกูลจงตื่นตะลึง และยังรู้สึกว่ามีเกียรติศักดิ์ศรี

เห็นได้ว่าตระกูลซุนให้ความสำคัญกับงานแต่งหนนี้อย่างมาก!

“เชิญเถิด เชิญเข้ามา!”

“พวกเราเตรียมงานเลี้ยงรอทุกท่านไว้แล้ว”

ผู้เฒ่าตระกูลจงบางคนต่างก้าวเข้ามาต้อนรับอีกฝ่ายอย่างอบอุ่น

ผู้นำตระกูลจงโบราณเองก็ก้าวออกมาคารวะอย่างเคร่งขรึม และเชื้อเชิญซุนฉางเช่อกับโหวเฟิงสู่โถงหลัก

ทว่ายามนี้ ซุนฉางเช่อกลับส่ายหน้า “เราทั้งหลายในครานี้ไม่ได้มาเพื่อรับตัวเจ้าสาวหรอก”

หนึ่งประโยคนั้นทำให้ผู้ฟังทั้งมวลชะงัก

บรรยากาศตีฆ้องร้องรำอันเดิมอึกทึกรื่นเริงพลันเงียบลง

รอยยิ้มบนใบหน้าของเหล่าผู้เฒ่าตระกูลจงโบราณต่างชะงักอย่างตกตะลึง

ไม่ใช่เพื่อรับเจ้าสาว?

แล้วจะเพราเหตุใด?

จงซินหลานซึ่งเงียบมาตลอดอดมิได้ที่จะผงะไปอย่างสุดประหลาดใจ

“ผู้นำตระกูลซุน ท่าน…มิได้ล้อเล่นอยู่หรอกกระมัง?”

ผู้เฒ่าตระกูลจงผู้หนึ่งเค้นรอยยิ้ม “วันนี้เป็นวันสำคัญของเราสองตระกูล และเราก็เตรียมการเพื่อเหตุนี้มาหลายวัน……”

ซุนฉางเช่อถอนหายใจกล่าวขัด “ลูกสุนัขของข้าไม่เอาไหน หามีคุณสมบัติแต่งงานกับแม่นางซินหลานไม่ และจากนี้ไป ตระกูลซุนของข้า… ก็ไม่อาจเอื้อมอาศัย ไต่ระดับสังคมจากตระกูลจงได้!”

ด้วยวาจาเหล่านี้ เหล่าผู้ฟังพลันเงียบลงโดยสมบูรณ์

ทุกผู้ในตระกูลจงสีหน้าแปรเปลี่ยน แสนตกตะลึง

ตระกูลซุนหมายความเช่นไร?

พวกเขาคิดจะล่มงานแต่งหรือ?

ทันใดนั้น ผู้เฒ่าตระกูลจงหลายคนก็ร้อนรนขึ้นมา

“ผู้นำตระกูลซุน หรือตระกูลจงของเรากระทำสิ่งใดผิดให้ท่านขุ่นเคืองใจ จึงไม่ยินยอมผูกสัมพันธ์งานมงคลกับตระกูลข้าหรือ?”

ชายชราผู้หนึ่งถามขึ้นเสียงสั่น

“นั่นสิ หากตระกูลจงของข้ากระทำสิ่งใดผิดไป เราจะชดเชยให้ได้นะขอรับ!”

มีผู้เสนอขึ้น

“ขอวอนผู้นำตระกูลซุนให้โอกาสเราสักครั้งเถิด เราสัญญาว่าขอเพียงงานแต่งนี้ลุล่วงได้ ไม่ว่าผู้นำตระกูลซุนจะตั้งเงื่อนไขเช่นไร ขอเพียงตระกูลจงของเราทำได้ เราจะมิบิดพลิ้ว!”

มีผู้ตบอกกล่าวยืนยัน

เมื่อเห็นเช่นนี้ จงซินหลานแทบหลุดหัวเราะอย่างเดือดดาล

นางยังไม่ทันพูดอันใด เหล่าผู้ใหญ่ในตระกูลนางก็ร้อนรนกันไปก่อนแล้ว

แต่ละผู้ล้วนขออภัยบอกจะชดเชย ใบหน้าของพวกเขาช่างอุบาทว์นัก!

ไม่ต้องคิดก็ทราบได้ทันทีว่า แม้ผู้ทรงอำนาจตระกูลจงเหล่านี้จะดูเหมือนต้องการรักษาสัมพันธ์เชื่อมตระกูลนี้ไว้ แต่แท้จริงแล้ว พวกเขากลัวว่าจะพลาดโอกาสอาศัยบารมีตระกูลซุน!!!

บิดาของจงซินหลานแทบไม่อาจทนได้

เขาแค่นเสียงเย็นชา สาวเท้าออกไปและกล่าวเสียงลุ่มลึก “พี่ซุน นี่หมายความเช่นไร?”

ซุนฉางเช่อดูทึ่มทื่อ กุมกำปั้นขึ้นคารวะ “พี่จง ข้าต้องขอขมาเจ้าก่อน เรื่องการแต่งงานของลูกสุนัขกับธิดาล้ำค่าของเจ้านั้นเป็นความผิดของข้าเอง และหวังว่าเจ้าจะอภัยให้ข้าด้วย!”

ว่าแล้ว เขาก็ก้มหัวต่ำๆ ให้แก่บิดาจง

เหล่าผู้ชมล้วนตะลึง

ทุกผู้ล้วนจังงัง

นี่มันเรื่องอันใดกัน?

บิดาจงเองก็งุนงงเล็กน้อย “พี่ซุน นี่…มันเกิดอันใดขึ้น?”

ซุนฉางเช่อกล่าวด้วยสีหน้าซับซ้อน “อีกสักพัก เจ้าจะเข้าใจเองว่าตระกูลจงของพวกเจ้าคือผู้มีวาสนาบารมีเป็นที่หนึ่งแห่งฟ้าดิน!”

ว่าแล้ว เจ้าตัวจึงหันไปกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “จั้งอวิ๋น! ไปขอขมาแม่นางซินหลานเสีย! หากไม่อาจทำให้แม่นางซินหลานเข้าใจยอมยกโทษได้ ข้าจะไม่ถือว่ามีลูกอกตัญญูเช่นเจ้าอีก!!”

“ขอรับ!”

ซุนจั้งอวิ๋นเดินคอตกเข้ามาหาจงซินหลานผู้สวมอาภรณ์เจ้าสาวต่อหน้าสายตาทุกคู่

จากนั้นเขาก็ค่อยๆ คุกเข่าลงบนพื้น!!

ทันใดนั้น บรรยากาศเหมือนแช่แข็งหนักอึ้ง ทุกผู้เบิกตากว้างมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

ซุนจั้งอวิ๋น บุตรคนโตของตระกูลซุน ศิษย์หลักของศาลาดาบบุปผาบูรพา บุตรไร้เทียมทานแห่งสวรรค์ผู้ลือลั่นในทวีปเทพอัคคีทักษิณ และวันนี้เป็นวันสำคัญของเขา

ทว่าเขาในยามนี้กลับคุกเข่าตรงหน้าจงซินหลานโดยไม่สนใจศักดิ์ศรีหรือความละอาย!!

ขณะนี้ กระทั่งผู้โง่งมที่สุดยังตระหนักได้ว่างานมงคลวันนี้เกิดเหตุแปรเปลี่ยนเสียแล้ว

“ศิษย์น้องหญิงซินหลาน โปรดอภัยให้ข้าด้วย ให้โอกาสข้ากลับตัวกลับใจสักครั้งเถิด”

ซุนจั้งอวิ๋นก้มหัวลงกล่าวเสียงเบา สีหน้าเต็มไปด้วยความขื่นขม

ในอดีต เขานั้นแสนหยิ่งผยองโอหัง เป็นตัวตนโดดเด่นมากนิยมในศาลาดาบบุปผาบูรพา

ทว่าแม้จะคุกเข่าขอความเมตตาต่อจงซินหลานต่อหน้าต่อตาคนทุกผู้ในขณะนี้ เขากลับไร้โทสะหรือความไม่พอใจ

ใช่แล้ว มันคือความสิ้นกำลังและหดหู่จากหัวใจ

เหมือนความสิ้นหวังจนตรอก

จงซินหลานเม้มปาก เงยหน้าขึ้นมองซุนฉางเช่อ และปริปากว่า “ผู้อาวุโสเห็นบุตรตนคุกเข่าอยู่ตรงนี้ ต้องรู้สึกแย่ในใจอยู่เป็นแน่ใช่ไหมเจ้าคะ?”

ซุนฉางเช่อพึมพำด้วยสีหน้าซับซ้อน “ในเมื่อสร้างความผิดใหญ่ ย่อมต้องชดใช้ ถึงจั้งอวิ๋นจะเป็นบุตรของข้า เขาก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น”

“เรื่องนั้น… มันเกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ?”

จงซินหลานถาม

“ให้ข้าพูดเถิด”

โหวเฟิง ผู้อาวุโสใหญ่แห่งศาลาดาบบุปผาบูรพาซึ่งไม่เคยปริปากกล่าวขึ้น

เขากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ซินหลาน เจ้าโดดเด่นยอดเยี่ยมนัก หากแต่งงานกับผู้ใดในยามนี้ มันจะกระทบต่อเส้นทางเต๋าภายหน้าของเจ้าอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงแน่นอน!”

“เรื่องที่เจ้าถูกบีบบังคับให้ตกลงแต่งงานกับซุนจั้งอวิ๋นรู้ไปถึงหูของบรรพชน ‘สิงอี๋’ ผู้ปลีกวิเวกอยู่เนิ่นนานของสำนักเรา และนางก็สั่งหยุดงานมงคลนี้ด้วยตนเอง!”

วาจาของเขาทำให้เหล่าผู้ฟังล้วนฮือฮาแตกตื่น

บรรพชนสิงอี๋!

จอมเทพขอบเขตอมรณา หล่อหลอมขั้นเก้าผู้เก่าแก่และวิถีเต๋าลึกล้ำที่สุดของศาลาดาบบุปผาบูรพา!!

เล่าลือกันว่านางเก็บตัวมาเกือบแสนปี มิได้ให้ความสนใจเรื่องทางโลก หรือเผยร่องรอยในโลกา

ดุจตำนานผู้เร้นกาย

ทว่ายามนี้ งานมงคลระหว่างซุนจั้งอวิ๋นและจงซินหลานกลับกระเทือนถึงตัวตนในตำนานนี้ แล้วใครเล่าจะไม่ตกใจ?

ชั่วขณะนั้น ทุกสายตาล้วนมองมายังจงซินหลานอย่างแปรเปลี่ยนไป

“บรรพชนสิงอี๋……”

ดวงตาของจงซินหลานเลื่อนลอย

นางฝึกฝนอยู่ในศาลาดาบบุปผาบูรพามาหลายปี แต่ตัวตนระดับสูงสุดที่นางเคยได้พบเจอก็เป็นเพียงเหล่าผู้อาวุโสสูงสุดบางคน

ส่วนบรรพชนสิงอี๋นั้นคือตัวตนในตำนานแห่งสำนัก ห่างไกลเกินผู้อาวุโสสูงสุดเหล่านั้นจะเทียบชั้น

ยิ่งกว่านั้น จงซินหลานยังแน่ใจว่าตนไม่เคยได้พบพานข้องแวะกับบรรพชนสิงอี๋มาก่อนเลย

มิเคยพบพานแม้เพียงหน แต่ไฉนจู่ๆ บรรพชนสิงอี๋จึงออกมาช่วยเหลือนาง?

จงซินหลานไม่อาจคิดออก

“ถูกต้อง นี่คือคำสั่งของบรรพชนสิงอี๋!”

ผู้อาวุโสใหญ่โหวเฟิงยิ้มเมตตา “พวกเรามาที่นี่ในวันนี้ ประการแรกก็เพื่อยกเลิกงานแต่ง และประการที่สองก็คือประกาศเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งภายใต้บัญชาบรรพชนสิงอี๋”

เรื่องสำคัญ?

ทุกผู้เงี่ยหูฟัง

จงซินหลานเองก็ถูกปลุกเร้าความสงสัย

โหวเฟิงเองย่อมไม่อ้อมค้อม ประกาศออกมาทันทีว่า

“เพื่อเส้นทางเต๋าของซินหลานในภายภาคหน้า บรรพชนสิงอี๋ตัดสินใจมองข้ามกฎเกณฑ์และรับเจ้าเป็นศิษย์ใกล้ชิด!”

ตู้ม!

เหล่าผู้ฟังล้วนผงะ ส่งเสียงอึกทึกดุจหม้อน้ำระเบิดเปรี้ยง

ศิษย์ใกล้ชิดของบรรพชนสิงอี๋!

นี่หมายความเช่นไร?

ในด้านลำดับอาวุโส ผู้อาวุโสใหญ่โหวเฟิงที่นี่ รวมถึงเจ้าสำนักคนปัจจุบันของศาลาดาบบุปผาบูรพาล้วนต้องยกจงซินหลานเป็นอาจารย์อาน้อย!

ในด้านสถานะ นางสามารถเทียบเท่ากับผู้อาวุโสสูงสุดบางคนในศาลาดาบบุปผาบูรพาได้ด้วยซ้ำ

การได้เป็นศิษย์ใกล้ชิดของบรรพชนสิงอี๋นั้นไม่ต่างจากการบรรลุสรวงในหนึ่งย่างก้าว เป็นที่สนใจทั่วทั้งทวีปเทพอัคคีทักษิณ อนาคตภายหน้าไร้ขีดจำกัด!

อย่าว่าแต่อันใด แค่ซุนจั้งอวิ๋นที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าจงซินหลานยามนี้ อย่างน้อยที่สุดยังต้องเรียกจงซินหลานเป็น ‘อาจารย์อาทวด’ !

ขณะนี้ เหล่าผู้คนจากตระกูลจงล้วนไม่อาจสงบใจ เสียกิริยากันโดยสิ้นเชิง

บิดาจงดูตะลึง แทบสงสัยว่าตนกำลังฝันอยู่หรือไม่

หนึ่งงานมงคลนี้ เขาถูกบีบให้ต้องตกลง แต่จู่ๆ ก็เกิดเหตุเช่นนี้ ใครเล่าจะทำใจยอมรับได้ทันที?

มันเกินกว่าชิ้นเนื้อตกมันร่วงจากสวรรค์เสียอีก!

ทว่าจงซินหลานพอเข้าใจแล้ว… นี่ต้องเป็นฝีมือผู้อาวุโสซูแน่ๆ!!

มีเพียงผู้อาวุโสซูที่เลิศล้ำสามารถ เขาไม่เพียงช่วยให้นางพ้นอุปสรรคในการแต่งงาน แต่ยังทำให้นางกลายเป็นศิษย์ใกล้ชิดของบรรพชนสิงอี๋ได้

จากนี้ไป ตระกูลของนางก็ไม่ต้องลำบากอีกต่อไปแล้ว

และจะไร้ผู้ใดในสำนักที่กล้าล่วงเกินนางง่ายๆ!

ความตื่นเต้นอันเกินบรรยายพลุ่งพล่านในหัวใจของจงซินหลาน ความรวดร้าวทุกข์ทนซึ่งสุมอยู่ในใจมาหลายวันทะลักไหลเยี่ยงสายชล อารมณ์ของนางหลุดจากควบคุม ดวงตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาใสหลั่งรินสองสาย

ไม่ห่างไปนัก มารดาจงซึ่งได้เห็นเรื่องทั้งหมดนี้ก็ร่ำไห้ด้วยปรีดาจนต้องลอบไปปาดน้ำตาเช่นกัน

ในที่สุดทุกผู้ก็เข้าใจว่าไฉนซุนฉางเช่อจึงต้องพาคนมาหยุดงานมงคลนี้ด้วยตนเอง

ในที่สุดก็กระจ่างว่าไฉนซุนจั้งอวิ๋นผู้องอาจหยิ่งผยองจึงทำได้เพียงคุกเข่าอย่างไร้กำลัง วอนขอขมาจากจงซินหลาน

ทุกสิ่งแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์ เนื่องจากตัวตนและสถานะของจงซินหลาน!

หากตระกูลซุนอยากรอดจากด่านบรรพชนสิงอี๋ พวกเขาก็ทำได้เพียงก้มหัวชดใช้ ขอขมาความเห็นใจจากจงซินหลาน!!!

สัจธรรมนี้ดุจการตบหน้ากันอย่างไร้ไยดี ฟาดใส่หน้าเหล่าผู้เฒ่าตระกูลจงจนแสบร้อน

ก่อนหน้านี้ พวกเขาแตกตื่นลนลาน รีบร้องอ้อนวอนต่อซุนฉางเช่อไม่ให้ยกเลิกงานมงคลด้วยสีหน้าประหนึ่งสิ้นบุพการี

ทว่ายามนี้ พวกเขาล้วนผงะจังงัง ตระหนักแล้วว่าการกระทำของพวกเขาในงานมงคลนี้ล่วงเกินจงซินหลานอย่างสมบูรณ์!

หลังจากจงซินหลานกลายเป็นศิษย์ใกล้ชิดของบรรพชนสิงอี๋ในยามนี้ นางหรือจะยกโทษให้พวกเขาง่ายๆ?

หากไม่คิดบัญชีกับพวกเขา ก็ถือเป็นบุญเพียงไรแล้ว!!

“ผู้น้อยโหวเฟิง คารวะอาจารย์อาจง!”

ขณะนั้น โหวเฟิงผู้อาวุโสใหญ่แห่งศาลาดาบบุปผาบูรพาก้าวเข้ามาก้มหัวคารวะให้แก่จงซินหลาน

“ผู้นำตระกูลซุน ซุนฉางเช่อ คารวะผู้อาวุโสจง!”

แล้วซุนฉางเช่อก็ก้าวเข้ามาคารวะ

ต่อจากนั้น ตัวตนทรงอำนาจคนอื่นๆ จากตระกูลจงและศาลาดาบบุปผาบูรพาซึ่งมากับทั้งสอง ต่างคารวะจงซินหลานอย่างพร้อมเพรียง

ขณะนี้ จงซินหลานกลายเป็นจุดสนใจของคนทุกผู้ อารมณ์ของผู้คนตื่นตะลึง มองนางด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

ทุกผู้ต่างทราบว่า บุตรีแห่งสวรรค์ไร้เทียมทานเจ้าของสมญา ‘สำเนียงศิลป์ล้วนงดงาม’ จากตระกูลจงผู้นี้จะล่องเมฆาเหนือสรวงจากนี้ไป!

จงซินหลานปาดน้ำตาให้กับภาพเบื้องหน้า สูดหายใจลึกๆ ก่อนจะกระชากมงกุฎวิหคแดงจากร่างของนางออกอย่างรุนแรง

ดุจกระชากตรวนออกจากร่าง!

ในหัวใจของนางกล่าวขึ้นว่า ‘ผู้อาวุโสซู ผู้น้อยจงซินหลานจะมิทำให้บุญคุณของท่านวันนี้เสียเปล่าเจ้าค่ะ!’