บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2323 วิถีพยับสงัด

บทที่ 2323 วิถีพยับสงัด

ในเวลาเดียวกัน สัตว์ประหลาดเฒ่าอย่างเลี่ยนอวิ๋นจือผู้ติดตามมาตลอดทางตกตะลึงเช่นกัน

เมื่อได้ฟังน้ำเสียงแล้ว ก็ทราบได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคือเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ย!

แน่นอน การคาดเดาก่อนหน้านี้ถูกต้อง สองศิษย์พี่น้องคู่นี้คือคนของเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ย!!

“สหายเต๋าซู เรื่องของเจ้า เจ้าอ้วนได้บอกข้าแล้ว”

เสียงชราแหบพร่าดังขึ้นอีกครั้ง “ขอเพียงเจ้าสามารถทำสามสิ่งได้ ข้าไม่เพียงมอบโอกาสในการทำความเข้าใจเพลิงเทวะแรกบรรพกาลเท่านั้น แต่จะยังมอบหญ้าแสงทะยานให้อีกด้วย”

ทั้งชายหนุ่มร่างสูงและสาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าตกตะลึง

อาจารย์ผู้วิปลาสและมักอารมณ์ร้อนอยู่เสมอ กลับเป็นคนช่างพูดอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?

พวกเลี่ยนอวิ๋นจือล้วนแสดงสีหน้ายากมองออกมา

เจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยย่อมไม่มีทางปล่อยให้ซูอี้ได้เพลิงเทวะแรกบรรพกาลไปได้ง่ายๆ แน่นอน!

“เชิญว่ามา” ซูอี้กล่าว

“ดี ในเมื่อเจ้าตรงไปตรงมาเช่นนี้ ข้าก็จะพูดตรงๆ เช่นกัน”

เสียงชายชราหัวเราะเสียงดัง “ข้อที่หนึ่ง ศิษย์ตัวน้อยของข้า คือต้นกล้าแห่งยุคแรกบรรพกาล หากไม่ได้เกิดในช่วงปลายของยุคแรกบรรพกาล คงมีโอกาสได้ปกครองโลกหล้า และแตะเอื้อมธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตาไปแล้ว”

“ส่วนสหายเต๋าซูคอยควบคุมวัฏสงสาร เป็นคนที่คอยกำหนดวิถี ดังนั้นหากไม่ว่าอันใด ขอเจ้าโปรดประลองฝีมือกับศิษย์ตัวน้อยของข้าด้วย!”

“ไม่ว่าจะสำเร็จหรือล้มเหลว ก็ถือว่าสหายเต๋าซูทำข้อที่หนึ่งนี้สำเร็จแล้ว”

ซูอี้ตกตะลึง เพราะเรื่องนี้เองอย่างนั้นรึ!

เขากล่าวทันทีว่า “ข้าให้สัญญาเรื่องนี้ได้ ไม่ปฏิเสธแน่นอน”

“ดี!”

เสียงแหบพร่ากล่าวขึ้นอีกว่า “หลังจากประมือกันเสร็จแล้ว ข้าจะบอกข้อที่สองให้ฟัง ไม่ต้องห่วง นี่ไม่ใช่ความลับ แต่ข้อที่สองนี้เกี่ยวข้องกับการเข้าเมืองกุ่ยหลุน”

ซูอี้ครุ่นคิดก่อนกล่าวตอบ “ได้”

ขณะพูด เขาหันมองสาวน้อยในชุดกระโปรงผ้า “เจ้าอยากสู้แบบไหน?”

ร่างผอมของสาวน้อยในชุดกระโปรงผ้ายืนอยู่กับที่ ราวกับวัชพืชในแดนรกร้าง ดูอ่อนแอเปราะบางยิ่งนัก

เมื่อเผชิญหน้ากับการสอบถามของซูอี้ นางตอบตามตรงว่า “ห้ามหยิบยืมอำนาจภายนอก ห้ามหยิบยืมวัตถุภายนอก แล้วมาประลองกัน!”

ขณะพูด ใบหน้าเล็กซีดเซียวของนางดูจะอธิบายได้ยาก

มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ทอประกายเจิดจ้า!

หลังจากนั้น กลิ่นอายของนางพลันแปรเปลี่ยน

ลำแสงเปลวเพลิงมืดมนลึกลับ ซึ่งลึกล้ำราวกับหุบเหวแผ่กระจายออกจากผิวหนังของสาวน้อย

ใกล้กับท้องนภา ร่องรอยเผาไหม้นับไม่ถ้วนพลันปรากฏขึ้น

สิ่งที่น่าตกตะลึงที่สุดคือ พื้นใต้เท้าของสาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าคล้ายจะหลอมละลาย เมื่อสายลมพัดพา พื้นพลันกลายเป็นขี้เถ้าปลิวว่อนนับไม่ถ้วน

สาวน้อยในชุดกระโปรงผ้า ณ ยามนี้ คิ้วเรียวดั่งดาบ ใบหน้าละเอียดอ่อนเต็มไปด้วยความเฉยชาเย็นเยือก ราวกับกลายเป็นเทพแห่งความตายราตรีนิรันดร์ที่ไม่มีความผันผวนอารมณ์แต่อย่างใด!

เฮือก!

เสียงตื่นตระหนกดังมาแต่ไกล

กลิ่นอายมหาวิถีของสาวน้อยในชุดกระโปรงผ้า ดูมืดมนลึกลับ แต่ความจริงแล้วมันเป็นอำนาจต้องห้ามทรงพลังยิ่ง เต็มไปด้วยพลังเผาไหม้ที่หลอมละลายวิถีทั้งมวล!

“นี่คืออำนาจที่ตัวตนขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วสามารถครอบครองได้หรือ?……ในความเห็นของข้า นี่มันน่าสะพรึงยิ่งกว่าจอมเทพบางคนที่อยู่ในขอบเขตอมรณามาหลายปีเสียอีก!”

หัวอิ้นผู้กำลังขี่กวางขาวตกตะลึง

“คนที่ได้รับเลือกโดยเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ย ย่อมไม่ใช่ตัวตนธรรมดาทั่วไปอยู่แล้ว!”

เลี่ยนอวิ๋นจือคร่ำครวญว่า “ตัวตนเช่นนี้ ไม่อาจรู้เลยว่าต้องใช้เวลานานกี่กัลป์ปีจึงจะถือกำเนิดมาสักครั้ง”

ในใจของสัตว์ประหลาดเฒ่าคนอื่นรู้สึกปั่นป่วนเช่นกัน

ก่อนหน้านี้ พวกเขาประเมินความแข็งแกร่งของสาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าเอาไว้แล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าการฝึกฝนวิถีเต๋าของนางจะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!

ตัวตนตรงหน้าไม่อาจนับเป็นเพียงสาวน้อยร่างผอมบางอีกต่อไป นางในขณะนี้……ดูคล้ายเทพแห่งความตายผู้โดดเดี่ยวเย็นชา!!

สายตาเฉยชาเหล่านั้น ทำให้สัตว์ประหลาดเฒ่ารู้สึกเย็นเยือกอย่างอธิบายไม่ถูก

“ระวังด้วย”

วั่นจื่อเทียนแตะบ่าของซูอี้ จากนั้นถอยออกไกล

เหมือนกับผู้อื่น เขาก็ทึ่งในพลังของสาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าเช่นกัน

และก็เช่นเดียวกัน แม้ ‘พี่ฝูโหยว’ อาจจะไม่ได้ให้ความสนใจต่อสาวน้อยผู้นี้นัก แต่ยามนี้ความคิดดังกล่าวได้เปลี่ยนไปแล้ว!

หลังจากนั้นกำลังใจของซูอี้เพิ่มทวี เขากล่าวว่า “ไม่เลว ไม่เลวจริงๆ”

ในวจีไม่อาจปกปิดความชื่นชมได้

สาวน้อยผู้นี้แทบจะเหมือนกับเขา นางคล้ายกับอยู่ในขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว แต่เพราะวิถีที่ถือครอง ทำให้ความแข็งแกร่งสูงล้ำแตกต่าง!

มันไม่ใช่ความแข็งแกร่งที่ตัวตนในของขอบเขตเดียวกันสามารถเทียบติดอีกต่อไป!

“สหายเต๋าซู เจ้าระวังไว้หน่อยก็ดี”

ชายหนุ่มร่างสูงกล่าวว่า “ ‘วิถีพยับสงัด’ ของศิษย์น้องหญิงข้าไม่มีใครเทียบได้ ต้นกำเนิดของมันมาจากธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตา ซึ่งมากพอจะแผดเผาเหตุและผล หลอมละลายกรรมวิถี ลึกลับยิ่งนัก! กระทั่งสามารถแผดเผาจอมเทพอ่อนแอให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้!”

วิถีพยับสงัด!

แผดเผาเหตุและผล หลอมละลายกรรมวิถี!!

คำอธิบายนี้ทำให้สัตว์ประหลาดเฒ่าทั้งหมดตกอยู่ในความโกลาหล บังเกิดความสนใจขึ้นมา

พลังอย่างเหตุและผล หรือแม้กระทั่งกรรม ล้วนเกี่ยวข้องกับโชคชะตา เป็นอำนาจร้ายแรงยิ่ง

แต่วิถีพยับสงัดที่สาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าเชี่ยวชาญ สามารถแผดเผาพลังที่ข้องเกี่ยวกับโชคชะตาดังกล่าวได้ ทุกผู้จึงย่อมจินตนาการได้ว่ามันน่าสะพรึงเพียงใด

ซูอี้กล่าวอย่างมีความสุขว่า “เจ้าไม่ต้องบอกข้าหรอก ข้าจริงจังอยู่แล้ว”

ดวงตาลุ่มลึกของเขาทอประกาย จิตวิญญาณต่อสู้พุ่งทะยาน

หากไม่พูดถึงวัฏสงสาร ก็มีเพียง ‘มหาวิถีเวิ้งลึกล้ำ’ ที่เขาควบคุม ซึ่งสามารถตัดเหตุและผล รวมถึงสะบั้นชะตากรรมได้ ดังนั้นชายหนุ่มย่อมรู้ดีว่าวิถีพยับสงัดนี้น่ากลัวเพียงใด

“สหายเต๋าซู ขอบคุณมากที่ยอมต่อสู้กับข้า ระหว่างสู้อย่าออมมือล่ะ”

ไกลออกไป สาวน้อยในชุดกระโปรงผ้ากล่าวอย่างสงบ

ฟ้าดินถูกกดทับ ทั้งทศทิศเงียบสงัด

สายตาทุกคู่จับจ้องชายหญิงคู่นี้

เทียบกันแล้ว กลิ่นอายบนร่างของซูอี้ยังคงราบเรียบ ไร้การเปลี่ยนแปลงใด

แต่ไม่มีผู้ใดกล้าดูถูก!

การประมือกับ ‘ผู้พิพากษ์วิถี’ นับว่าพบเห็นหาได้ยาก และน่าสะพรึงเกินไป

ทุกผู้ต่างทราบดี การต่อสู้ยิ่งใหญ่เช่นนั้น อาจจะไม่เคยเกิดขึ้นในรอบพันปีด้วยซ้ำ!

“เจ้าเองก็เช่นกัน”

ซูอี้กล่าวว่า “หากเจ้าจะลงมือ ก็จงทุ่มสุดตัวราวเผชิญศึกเป็นตาย ด้วยหากเผชิญศึกเพราะเพียงต้องการบทเรียน เช่นนั้นแล้วจุดประสงค์ของเจ้าคงบรรลุได้ยาก”

ขณะพูด เขายื่นนิ้วออกไป แขนเสื้อกระพือทั้งที่ไม่มีลม ชุดปลิวไสว

บนร่างสูงมีภาวะดาบลึกลับซึ่งมองไม่เห็นกำลังพลุ่งพล่านออกมาอย่างเงียบงัน

แคร็ก!

สุญญะรอบทิศพลันเกิดรอยแยกนับไม่ถ้วน ราวกับถูกฉีกขาดด้วยปราณดาบนับไม่ถ้วน

อำนาจที่อธิบายไม่ได้กวาดผ่านผู้ชมอย่างเงียบงัน

ทุกผู้ต่างมองภาพเหตุการณ์จากทางด้านข้างตาไม่กะพริบ

ในตอนนี้เอง

ตู้ม!

ซูอี้กับสาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าแทบจะลงมือพร้อมกัน

สาวน้อยพลิกฝ่ามือ ลำแสงสีเพลิงทมิฬพลันกลายเป็นเคียวเพลิงทิพย์ ความยาวราวสิบจั้ง คมเคียวพลุ่งพล่านด้วยพลังแห่งการหลอมละลาย

ร่างของนางผอมเพรียว ไม่สูงเท่ากับเคียวเพลิงทิพย์นี้ แต่เพราะเหตุนี้เอง ที่ทำให้ยามสาวน้อยถือเคียว ดูทรงอำนาจ และเย็นชายิ่ง

นางก้าวเข้ามาอย่างนุ่มนวล

สุญญะทั่วทศทิศพลันถูกเผาไหม้ แสงสว่างสีดำไร้ที่สิ้นสุดปกคลุมนภา ราวกับราตรีมืดมิดคล้อยต่ำถูกแผดเผาอย่างรุนแรง

ส่วนร่างของสาวน้อยในชุดกระโปรงผ้า เหมือนกับแสงวาบของสายฟ้า แผ่จิตสังหารแรงกล้า

ตู้ม!!

เคียวเพลิงทิพย์เคลื่อนลงมา โลกหล้ากลับตาลปัตร ทุกทิศทางถูกแผดเผา ราวกับทุกสิ่งถูกตัดขาด ถูกหลอมจนเป็นเถ้าถ่าน

ในเวลาเดียวกัน ซูอี้เอื้อมมือขวาเรียวบางออกไป สับฟันราวกับคมดาบ

ด้วยการโจมตีเรียบง่ายหนึ่งครั้ง เหมือนกับท่าเริ่มต้นพื้นฐานของนักดาบ เพียงแค่ฟันหนึ่งครา ไม่มีความลึกลับและการแปรเปลี่ยนใดแฝงเร้น

แต่การโจมตีนี้โดนเคียวเพลิงทิพย์อย่างแม่นยำ!

ตึง!!

ยามการโจมตีของคนทั้งสองปะทะกัน……

ฟ้าดินพลันพังทลาย เพลิงทิพย์ทมิฬนับไม่ถ้วนโหมกระหน่ำราวพายุที่ไม่มีวันหยุด

หากมองด้วยตาเปล่า จะเห็นอำนาจทำลายล้างน่าสะพรึงกระจายออกทั่ว ที่ใดที่มันผ่าน ทุกสิ่งจะพลันหายไป!

ปัง!!

ร่างของซูอี้กับสาวน้อยก้าวถอยหลังพร้อมกัน

หลังจากนั้น คนทั้งสองลงมือพร้อมกันอีกครา

เพียงชั่วพริบตา พวกเขาก็ประมือกันนับร้อยกระบวนท่า!

ยามประมือทุกครั้ง มันคือการเผชิญหน้าที่รวดเร็วและเหนือชั้น ดั่งเทพดาบไร้เทียมทานกำลังต่อสู้อย่างเกรี้ยวกราดกับนักฆ่าแห่งราตรีกาล ร่างทั้งสองบุกทะลวงผ่านสวรรค์ชั้นฟ้า เคลื่อนย้ายไปไกลสามหมื่นจั้ง ต่อสู้กันอย่างดุเดือด สู้กันจนโลกหล้ากลับตาลปัตร สุริยันจันทราหม่นแสง

ไกลออกไป พวกเลี่ยนอวิ๋นจือตกตะลึง พานรู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยเห็นการต่อสู้เช่นนี้มาก่อน

แต่พวกเขาไม่เคยเห็น……การต่อสู้ระหว่างเทพขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว ที่สามารถสำแดงอำนาจต้องห้ามและพลังที่ท้าทายสวรรค์เช่นนั้น!

“นี่ไม่ต่างจากการต่อสู้ระหว่างจอมเทพหล่อหลอมขั้นห้าเลย!!”

หัวอิ้นพึมพำโดยไม่รู้ตัว

น่ากลัว!

น่ากลัวเกินไปแล้ว!

หากไม่ได้เห็นกับตา เขาย่อมไม่มีทางเชื่อว่า การต่อสู้ระหว่างเทพชั้นกลางจะมาถึงระดับที่อุกอาจเช่นนี้ได้!

“ในที่สุดครั้งนี้พี่ฝูโหยวก็เจอกับสัตว์ประหลาดเข้าให้แล้ว”

วั่นจื่อเทียนถอนหายใจ

โลกหล้าแดนเทพในทุกวันนี้ ไม่มีเทพในขอบเขตรังสรรค์สุดขั้วที่สามารถเผชิญหน้ากับซูอี้ได้

และในสายตาของชายหนุ่ม แม้แต่การสังหารจอมเทพหล่อหลอมขั้นหกยังไม่นับเป็นอันใดด้วยซ้ำ!

ทว่าแม้นางจะเป็นสาวน้อยในขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว แต่กลับเทียบเคียงซูอี้ได้ในตอนนี้……หากยอดฝีมือของเขตวิถีเทพมาเห็นเข้า เกรงว่าขากรรไกรคงอ้าค้างด้วยความตกตะลึง!

“มิน่า เหตุใดอาจารย์ถึงขอให้ศิษย์น้องหญิงต่อสู้กับซูอี้ผู้นี้ กลายเป็นว่า…กลายเป็นว่าพวกเขาคือคนประเภทเดียวกัน…”

ชายหนุ่มร่างสูงรู้สึกประทับใจ

เขารู้ดีว่าศิษย์น้องยอดเยี่ยมแค่ไหน แม้กระทั่งอาจารย์ยังบอกว่า ตลอดชีวิตการฝึกฝนของเขาไม่เคยเห็นใครที่สามารถเทียบกับนางมาก่อน!

ทว่ายามนี้ ตัวตนที่อยู่ ‘ขอบเขตเดียวกัน’ ซึ่งสามารถต่อสู้กับศิษย์น้องหญิงได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว!!

ยามนี้ ชายหนุ่มได้เปลี่ยนมุมมองที่มีต่อซูอี้ในที่สุด

โลกผันผวนไม่มีหยุด บ้างก็เป็นเพราะปราณดาบ บ้างเป็นเพราะถูกแผดเผาจากเพลิงทิพย์ทมิฬ

การต่อสู้ระหว่างซูอี้และสาวน้อยยิ่งตึงเครียด สัตว์ประหลาดเฒ่าก้าวถอยหลังครั้งแล้วครั้งเล่า

กระแสการต่อสู้ที่เกิดจากการทั้งสองน่าสะพรึงเกินไป ถึงแม้จะไม่สามารถทำร้ายเฒ่าชราอย่างพวกเขาได้ แต่ก็ยังคงน่ากังวลเกี่ยวกับผลพวงจากการต่อสู้ระหว่างทั้งสอง

“สหายเต๋าซู สิ่งที่เจ้าใช้ดูเหมือนจะไม่ใช่อำนาจวัฏสงสารนะ”

ทันใดนั้น สาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าผู้กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกล่าวขึ้น น้ำเสียงของนางเจือด้วยความสับสน

ไม่ใช่อำนาจวัฏสงสารหรือ?

ทุกผู้ตกตะลึง

“ใช่แล้ว ข้าแสวงหาวิถีดาบ มันแตกต่างจากวิถีหมื่นสวรรค์ ด้วยสามารถหลอมวิถีทั้งมวลในดาบเล่มเดียว เพื่อให้ข้าสามารถใช้มันทะลวงหมื่นวิถีด้วยหนึ่งดาบ!”

ซูอี้กล่าวตามตรงว่า “หากเจ้าสามารถบังคับให้ข้าใช้วัฏสงสารได้ เจ้าก็จะได้เห็นอำนาจวัฏสงสาร”

หลังจากนั้น ผู้ชมตื่นเต้นขึ้นมา

ใครบ้างไม่เข้าใจว่า ความหมายแฝงในคำพูดของซูอี้คือพลังต่อสู้ของสาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าในตอนนี้ ไม่คู่ควรจะให้ใช้วัฏสงสาร?