บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2322 หญ้าแสงทะยาน

บทที่ 2322 หญ้าแสงทะยาน

ในโลกสีเทาหม่น ต้นไม้ใบหญ้าแห้งเหี่ยว ดูไร้ชีวิตชีวา

คณะของเลี่ยนอวิ๋นจือตามพวกซูอี้อยู่ด้านหลัง

“ทุกท่าน ข้าคิดว่าสิ่งที่ซูอี้พูดน่าจะเป็นความจริง หากไปโลกหล้าภายนอกตอนนี้ พวกเราต้องตายอย่างแน่นอน”

หัวอิ้นที่กำลังขี่กวางขาวส่งกระแสปราณถามว่า “ถ้าเช่นนั้น เหตุใดเรายังจะต้องตามเขาไปอีกเล่า?”

“ที่มาแรกบรรพกาลแบ่งออกเป็นสามส่วน ประกอบด้วยแส้แรกบรรพกาล เพลิงเทวะแรกบรรพกาล และอักขระเทพแรกบรรพกาล”

เลี่ยนอวิ๋นจือยืนอยู่บนแท่นสีดำ รีบกล่าวว่า “หากข้าเข้าใจไม่ผิด ยามนี้ซูอี้น่าจะควบคุมอำนาจของแส้แรกบรรพกาลได้แล้ว และหากเป้าหมายถัดไปคือเมืองกุ่ยหลุน แสดงว่าจะต้องเกี่ยวข้องกับเพลิงเทวะแรกบรรพกาลเป็นแน่!”

หลังจากนิ่งไป เขาก็กล่าวต่อว่า “พวกเจ้าไม่สงสัยหรือว่า เขาจะได้เพลิงเทวะแรกบรรพกาลมาครองหรือไม่?”

คำพูดเหล่านี้ไม่เพียงกระตุ้นความสนใจของหัวอิ้นเท่านั้น แต่ยังกระตุ้นความสงสัยของผู้อื่นอีกด้วย

เมืองกุ่ยหลุน หนึ่งในเขตหวงห้ามของซากโบราณแรกบรรพกาล

แม้กระทั่งตาเฒ่าอย่างพวกเขาก็ไม่กล้าเข้าใกล้

เหตุผลก็เพราะเมืองกุ่ยหลุนอันตรายเกินไป!

ในยุคแรกบรรพกาล มีตัวตนสำคัญสามคนที่ได้รับการยกย่องจากทั่วโลกหล้า พวกเขาถูกเรียกว่า ‘ไตรราชันแรกบรรพกาล’

หนึ่งในพวกเขา ‘เจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ย’ ถูกขังอยู่ในเมืองกุ่ยหลุนนั่น!

ดังนั้นใครบ้างจะกล้าเข้าใกล้?

“ในยุคแรกบรรพกาล เจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยได้พบโชควาสนา ทำให้ควบคุมสมบัติล้ำค่าฮุ่นตุ้น ‘นาฬิกาแดด’ ได้ ดังนั้นจึงครอบครองความสามารถในการใช้เพลิงเทวะแรกบรรพกาล ไม่ต่างจากผู้ปกครองแห่งสวรรค์”

เลี่ยนอวิ๋นจือกล่าวว่า “ข้าพอจะเดาได้รางๆ ว่า ศิษย์คู่พี่น้องนั่นน่าจะเป็นลูกหลานของเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ย!”

ความจริงข้อนี้ ทำให้สัตว์ประหลาดเฒ่าคนอื่นตกตะลึง อารมณ์ของพวกเขาพลุ่งพล่าน

พวกเขาคือตัวตนสูงสุดในยุคแรกบรรพกาล แต่เทียบกับตัวตนสำคัญอย่างเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ย พวกเขายังตามหลังอยู่มากนัก

หากบอกว่าชายหนุ่มร่างสูงกับสาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าเป็นลูกหลานของเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ย ก็นับว่ามีเหตุผล

“แสดงว่าซูอี้ครอบครองพลังแห่งวัฏสงสาร และควบคุมแส้แรกบรรพกาลได้แล้ว!”

เลี่ยนอวิ๋นจือกล่าวว่า “ทว่าหากเขาอยากได้เพลิงเทวะแรกบรรพกาลจากเมืองกุ่ยหลุน เขาก็มีชะตาที่ต้องผ่านเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยเสียก่อน!”

“เรื่องนี้สำหรับพวกข้า อาจเป็นโอกาส!”

กำลังใจของทุกคนทวีสูงขึ้น

“ขอพี่ชายร่วมวิถีเต๋าช่วยชี้แนะด้วย” หัวอิ้นถาม

“ง่ายมาก หากเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยชนะ เช่นนั้นซูอี้อาจจะต้องชดใช้”

เลี่ยนอวิ๋นจือกล่าวว่า “เขาครอบครองอำนาจวัฏสงสารกับแส้แรกบรรพกาล ด้วยพลังระดับนั้น แม้เจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยจะได้ชัย ทว่ามีหรือเขาจะหนีไม่ได้?”

“ถึงยามนั้น เพียงผองเราร่วมมือกับเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ย ก่อนร้องขอให้อีกฝ่ายช่วยชี้ทางสว่าง คิดว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไรเล่า?”

เมื่อเห็นดังนี้ หัวอิ้นพยักหน้าอีกครั้ง กล่าวว่า “ใช่แล้ว! พวกเราล้วนมาจากยุคแรกบรรพกาล ในอนาคตเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยจะบุกทลายโลกหล้าภายนอก เขาย่อมต้องการกำลังคนจำนวนมาก ส่วนพวกเรา…จะต้องพยายามสุดความสามารถเพื่อเจ้าสวรรค์!”

ลวี่ซงปรบมือดังลั่น “ใช่แล้ว! โลกหล้าภายนอกเป็นเช่นไรในยามนี้ พวกเราไม่รู้อันใดเลย หากรุกคืบแล้วถอยออกมาพร้อมกับเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ย ย่อมมากพอที่จะสร้างจุดยืนในยุคตำนานทมิฬ และได้รับการปกป้องจากเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ย!”

สตรีในอาภรณ์หลากสีพลันถามว่า “แล้วหากซูอี้ชนะเล่า?”

ชนะหรือ?

เป็นไปได้รึ?!

นั่นเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยเชียวนะ!!

แล้วถ้าซูอี้ชนะจะเป็นอย่างไร?

ทุกผู้ไม่คิดสนใจ ในความเห็นของพวกเขา การที่ซูอี้ไปเมืองกุ่ยหลุน มีชะตาจะต้องพ่ายแพ้

เลี่ยนอวิ๋นจือกล่าวว่า “ต่อให้ก้าวถอยหลังหมื่นก้าว แต่ถ้าซูอี้ผู้นี้ได้เพลิงเทวะแรกบรรพกาลจากเมืองกุ่ยหลุน มันก็ไม่ใช่เรื่องแย่สำหรับพวกเราเช่นกัน!”

ไม่ใช่เรื่องแย่หรือ?

ทุกผู้ประหลาดใจ

เลี่ยนอวิ๋นจือกล่าวว่า “ระหว่างพวกเรากับซูอี้ไม่ได้รู้จักกัน ไม่ได้มีความเกลียดชังรุนแรง พวกเราอาศัยโอกาสนี้ เพื่อสร้างสัมพันธ์อันดีกับเขาได้!”

ลวี่ซงขมวดคิ้ว “พี่ร่วมวิถีเต๋า เจ้าให้สหายเฒ่าอย่างพวกข้าผู้อยู่จุดสูงสุดของจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้า ไปประจบประแจงสหายตัวน้อยนั่นน่ะหรือ? แบบนี้…แบบนี้จะไม่เป็นการดูถูกตัวเองไปหน่อยหรือ?”

ถึงแม้คนอื่นไม่พูด แต่เลี่ยนอวิ๋นจือก็บอกได้ว่า พวกเขาไม่เต็มใจจะทำเช่นนี้ จึงอดยิ้มหยันไม่ได้ “ตัวตนที่ควบคุมวัฏสงสาร ชายผู้ได้รับความช่วยเหลือจากผู้พิทักษ์บรรพต บุคคลไร้เทียมทานที่ได้ถือครองแส้แรกบรรพกาลเป็นคนแรกนับตั้งแต่โบราณกาล ในสายตาของพวกเจ้า สหายตัวน้อยนี้ไม่ควรค่าที่จะกล่าวถึงหรือ?”

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป

“พอคิดย้อนไปถึงยุคแรกบรรพกาล ผู้ที่ทรงพลังเท่ากับเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ย ยังทำได้เพียงใช้เพลิงเทวะแรกบรรพกาลได้ด้วยความช่วยเหลือของนาฬิกาแดด แต่กลับไม่สามารถควบคุมเพลิงเทวะแรกบรรพกาลด้วยฝีมือของตัวเองได้”

เลี่ยนอวิ๋นจือพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา “เทียบกันแล้ว พวกเจ้าไม่เห็นความแตกต่างระหว่างทั้งสองหรือ?”

หลังจากนิ่งไป เขากล่าวว่า “ไม่ว่าพวกเจ้าจะคิดอะไร แต่สหายเต๋าซูคือผู้ควรค่าคบค้า ข้าเลี่ยนอวิ๋นจือยอมรับเรื่องนี้!”

“สิ่งที่พี่ร่วมวิถีเต๋าว่ามาเป็นความจริง”

สตรีในอาภรณ์หลากสีพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “พวกเราต้องมองระยะยาว ว่าเหตุใดเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยถึงจัดเตรียมให้ศิษย์ผู้สืบทอดทั้งสองช่วยซูอี้ในครั้งนี้? ศักยภาพของซูอี้จะต้องสำคัญมากเป็นแน่!”

“แม้กระทั่งผู้พิทักษ์บรรพต และเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยยังทำเช่นนี้ ทำไมพวกเราไม่ทำบ้าง?”

สิ้นคำพูดเหล่านั้น คนอื่นสั่นไหวทันที

“พวกเจ้าก็เห็นแล้วก่อนหน้านี้ว่าซูอี้มีศัตรูมากมาย พวกเขาล้วนเป็นตัวตนสูงสุดในโลกหล้า หากผูกมิตรกับซูอี้ เท่ากับเป็นการยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับศัตรูของเขา”

หัวอิ้นกล่าวว่า “ถ้าแบบนี้…”

ก่อนจะทันได้กล่าวจบ เทพวิญญาณยักษ์เสี่ยวปี้ผู้เงียบมาตลอดอดขัดไม่ได้ว่า “อยากได้ผลประโยชน์ โดยไม่สูญเสียอันใด มันจะมีของดีเช่นนี้อยู่ในโลกได้อย่างไร?”

ทันใดนั้น หัวอิ้นรู้สึกเขินอายระคนลำบากใจ ก่อนโต้แย้งว่า “ข้าแค่คิดถึงข้อดีข้อเสียของเรื่องนี้ทีละข้อต่างหาก”

เลี่ยนอวิ๋นจือกล่าวว่า “เรื่องทั้งหมดนี้ เป็นเพียงการวิเคราะห์และใคร่ครวญเท่านั้น ขึ้นอยู่กับท่าทีของเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยในยามนั้นด้วย”

ทุกผู้พยักหน้า

ท้ายที่สุด พวกเขายังต้องรอดูว่าซูอี้จะสามารถผ่านเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยไปได้หรือไม่!

…

ผ่านไปหนึ่งวัน

พวกซูอี้ก็มาถึงตรงหน้าเมืองกุ่ยหลุน

ขณะที่ด้านหลังพวกเขา พวกเลี่ยนอวิ๋นจือไม่ได้จากไปไหน ยังคงตามพวกเขามาถึงที่นี่!

เมืองกุ่ยหลุนแปลกประหลาดยิ่ง มันลอยอยู่ในความว่างเปล่า เมืองใหญ่ถูกปกคลุมอยู่ในชั้นของกระแสเวลางดงามราวกับอยู่ในภาพฝัน

เมื่อทุกผู้มาถึงที่นี่ พวกเขาตระหนักได้ทันใดว่าแม้แต่กระแสเวลาก็ปั่นป่วนรุนแรง!

“สหายเต๋าซู เมืองกุ่ยหลุนถูกแบ่งออกเป็นสิบสองชั่วยาม แต่ละชั่วยามผันผ่าน สารพัดเรื่องประหลาดน่าสะพรึงกลัวจะปรากฏขึ้น”

“นอกจากนี้ กฎแห่งเวลาข้างในนั้นโกลาหลถึงที่สุด ทันทีที่ติดอยู่ภายใน แม้กระทั่งจอมเทพก็ยังหลงทาง ไม่สามารถหาทางออกได้ ก่อนถูกกวาดล้างด้วยอำนาจแห่งเวลาจนตายในที่สุด”

ชายหนุ่มร่างสูงถามว่า “ข้ายังไม่ได้ถามเลย ครั้งนี้เจ้ามาทำอะไรในเมืองกุ่ยหลุนหรือ?”

ซูอี้มองวั่นจื่อเทียนพลางกล่าวว่า “เจ้าบอกเขาที”

“ข้ากำลังตามหา ‘หญ้าแสงทะยาน’”

วั่นจื่อเทียนกล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก

หญ้าแสงทะยานเกิดขึ้นในกระแสแห่งเวลา เป็นวัตถุอมตะที่ทั้งแปลกประหลาดและลึกลับ

สำหรับวั่นจื่อเทียน หากสามารถหลอมรวมหญ้าแสงทะยานได้ จะเป็นการชดเชยจุดบอดในกาย ทำให้บรรลุขอบเขตอมรณาขั้นสมบูรณ์ เพิ่มโอกาสติดต่อปราณของธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตาเป็นทบทวี!!

สำหรับจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้า หากต้องการย่างเข้าสู่ธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตาในอนาคต ก้าวแรกคือต้องติดต่อกับปราณของธารนทีสายยาวแห่งโชคชะตาเสียก่อน

มีเพียงวิธีนี้ จึงจะถือว่าสัมผัสต้นทางแห่งวิถีอันสู่งส่งยิ่งกว่าได้!

คนอย่างเฒ่าค่อม หัวกูซี เจียวมู่ และคนอื่นคือตัวตนระดับนี้

สำหรับวั่นจื่อเทียน ขอเพียงตามหาหญ้าแสงทะยานพบ ก็จะสามารถทะลวงไปถึงระดับนี้ได้!!

“หญ้าแสงทะยานหรือ?”

สาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าพลันกระซิบว่า “สมบัติชิ้นนั้นหายจากเมืองกุ่ยหลุนเมื่อนานมาแล้ว”

“หายไปหรือ?”

สีหน้าของวั่นจื่อเทียนพลันเปลี่ยนไป ราวกับถูกสายฟ้าฟาด

ไม่ใช่ว่าเขาอารมณ์ไม่ดี แต่หญ้าแสงทะยานสำคัญกับเขาเกินไป มันเกี่ยวข้องกับเส้นทางวิถีในอนาคต!

“ใช่ หายไปแล้ว”

สาวน้อยในชุดกระโปรงผ้ากล่าวว่า “ตอนนี้……มันอยู่ในมือของอาจารย์ข้า”

ทันใดนั้น อารมณ์ของวั่นจื่อเทียนย่ำแย่ลง ปั่นป่วนไปหมด สายตาเผยนัยซับซ้อน “นางหนู ครั้งหน้าช่วยพูดให้จบในทีเดียวได้หรือไม่?”

สาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าก้มศีรษะ กล่าวอย่างเขินอายว่า “ครั้งหน้านะ”

“หญ้าแสงทะยานคือหัวใจและวิญญาณของอาจารย์ข้า คงไม่ยกให้คนอื่นง่ายๆ หรอก”

ชายหนุ่มร่างสูงกล่าวว่า “เจ้า รีบตัดใจเสียดีกว่านะ”

หลังจากนั้น วั่นจื่อเทียนผู้ไม่มีเวลายินดี เหมือนถูกชกหน้าอีกครา สีหน้าแปรเปลี่ยนไปมายากหยุดยั้ง

ซูอี้กล่าวว่า “อันใดก็ไม่แน่นอนหรอก ในเมื่ออาจารย์ของเจ้าสามารถร่วมมือกับผู้พิทักษ์บรรพตเพื่อช่วยข้าได้ ข้าเชื่อว่าหากพวกเราไปขอหญ้าแสงทะยาน ใช่ว่าจะพูดคุยกันไม่ได้ มันอยู่ที่ว่าต้องจ่ายเท่าไรมากกว่า”

วั่นจื่อเทียนถอนหายใจเสียงยาว กล่าวด้วยความมั่นใจว่า “คำพูดของพี่ฝูโหยวนับว่าถูกต้องแล้ว!”

ทว่าชายหนุ่มร่างสูงกลับส่ายหน้า “อาจารย์ของข้าคุยไม่ง่ายหรอกนะ ในยุคแรกบรรพกาล ชายชราผู้นี้ขึ้นชื่อเรื่องอารมณ์ร้อน หากพูดไม่เข้าหูโดนฆ่าแน่นอน แม้กระทั่งศิษย์น้องหญิงกับข้ายังเคารพและยำเกรงเขา พวกเจ้า… อย่าคาดหวังเลยจะดีกว่า”

ซูอี้ยิ้ม ไม่กล่าวอันใดอีก

ชายหนุ่มร่างสูงไม่กล่าวอะไรอีกเช่นกัน ถามว่า “แล้วสหายเต๋าซูล่ะ ทำไมถึงมาที่นี่?”

ซูอี้ตอบอย่างราบเรียบว่า “เพลิงเทวะแรกบรรพกาล”

ทันใดนั้น ดวงตาที่เหมือนระฆังทองแดงของชายหนุ่มร่างสูงเป็นต้องเบิกกว้าง “หากอาจารย์ของข้ารู้ความตั้งใจของเจ้า เชื่อหรือไม่ว่าแค่นิ้วเดียวก็บดขยี้เจ้าได้แล้ว?”

สาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าประหลาดใจเช่นกัน วิธีที่นางมองซูอี้เปลี่ยนไป ราวกับคิดว่าชายหนุ่มเป็นคนบ้า

ซูอี้ขมวดคิ้วแล้วถามว่า “ทำไมหรือ?”

ชายหนุ่มร่างสูงตอบว่า “ถ้าบอกว่าหญ้าแสงทะยานคือหัวใจของอาจารย์ข้า เช่นนั้นเพลิงเทวะแรกบรรพกาลคือชีวิตของอาจารย์ข้า!! เจ้าคิดว่าชายชราผู้นั้นจะยกชีวิตให้กับเจ้าหรือไม่?”

สาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าที่อยู่ด้านข้างพยักหน้ายืนยันหนักแน่น

วั่นจื่อเทียนลอบตกตะลึง รู้สึกได้ว่าเจอปัญหาใหญ่เข้าแล้ว

ซูอี้เข้าใจเรื่องราวในตอนนี้คร่าวๆ แล้ว

หากครั้งนี้ต้องการเพลิงเทวะแรกบรรพกาล ปัญหาใหญ่ที่สุดคืออาจารย์ของสองพี่น้องนี้!

แต่ยามนั้น เสียงชราแหบพร่าพลันมาจากเมืองกุ่ยหลุนที่อยู่ไกลออกไป

“ให้สิ! ทำไมจะให้ไม่ได้?”

เสียงดังกล่าวทะลวงผ่านกระแสเวลาที่ปกคลุมอยู่รอบเมืองกุ่ยหลุน ดังก้องระหว่างฟ้าดินชัดเจน

ชายหนุ่มร่างสูงตกตะลึง “อาจารย์!?”

ดวงตาของสาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าเบิกกว้าง ราวกับคาดไม่ถึงว่า อาจารย์จะพูดออกมาในตอนนี้

ซูอี้กับวั่นจื่อเทียนมองหน้ากัน ในใจรู้สึกยำเกรง เสียงนี้ สามารถผ่านกระแสเวลาได้ แค่เรื่องนี้ก็มากพอจะพิสูจน์ว่า เจ้าของเสียงนั้นลึกล้ำทรงพลังเพียงใด!