บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2321 หยุดยั้งหายนะ
บทที่ 2321 หยุดยั้งหายนะ
ซูอี้ชำเลืองมอง ก่อนพบว่าพวกเขาล้วนเป็นคนรู้จักเก่าแก่
เช่นองค์เทพเทียนฮวง เส้าอวิ๋นเค่อ และผู้อื่นในศึก ณ ภูเขาหมิงคง ล้วนปรากฏตัว!
พวกเขาคงหลบซ่อนอยู่ในความมืดก่อนหน้านี้อย่างไม่สงสัย ส่วนจอมเทพอวิ๋นเหอกับคณะเปรียบเสมือนแสงอาทิตย์โดดเด่น พวกเขาคอยร่วมมือกันจากภายในถึงภายนอก!
แต่ยามนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปมาก พวกเขาจึงจำต้องแสดงตัวออกมา!
“ทุกท่าน อำนาจที่มาแรกบรรพกาลของเขาอาจจะคุกคามผู้อื่นได้ แต่ไม่อาจคุกคามพวกเราได้”
องค์เทพเทียนฮวงกล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึกว่า “ข้าบอกได้เลย พวกเจ้าล้วนเกลียดคนแซ่ซูเช่นกัน ถ้าเช่นนั้น พวกเจ้าจงมองดูจากด้านข้างไปก่อน แล้วให้ข้าจับเด็กคนนี้เอง!”
“แบบนี้ พวกเจ้าจะมิตกเป็นเหยื่อของกับดักนี้อีกต่อไป ปัญหาที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ณ ยามนี้ก็จะคลี่คลายได้อย่างง่ายดาย!”
คำพูดเหล่านั้นดังก้องทั่วหล้า ส่งไปถึงพวกเลี่ยนอวิ๋นจือ
จอมเทพอวิ๋นเหอกลับมามีกำลังใจ พลางครุ่นคิดตาม
ใช่แล้ว หากสามารถกีดกันเฒ่าเหล่านั้นออกไปได้ การจะโค่นซูอี้ย่อมไม่ลำบากอีกต่อไป!
พวกเลี่ยนอวิ๋นจือเองก็พลอยมีกำลังใจเช่นกัน
หากสามารถหยิบยืมมือของคนอื่น เพื่อจัดการซูอี้ก่อนได้ ย่อมเป็นการคลี่คลายปัญหาที่ดีที่สุด
ในยามนั้น พวกเขาสามารถโจมตีพวกจอมเทพอวิ๋นเหอ ก่อนคว้าตัวซูอี้ที่เป็นเหยื่อได้อีกครั้ง!
เมื่อเห็นเช่นนี้ ชายหนุ่มยิ้มเยาะ กล่าวว่า “พวกเขามีเจตนาชั่วร้ายแต่หามีความกล้าไม่”
“เจ้ามองออกได้อย่างไร?”
องค์เทพเทียนฮวงถามโดยไม่แสดงสีหน้าใด
“เพราะข้าอยู่นี่แล้วไงล่ะ!”
ชายหนุ่มร่างสูงตะโกนเสียงดัง “หากหลังจากนี้มีศึก แล้วเฒ่าเหล่านี้ไม่ช่วย ข้าจะร่วมมือกับสหายเต๋าซู แล้วฆ่าพวกเขาให้เอง!”
คำพูดเหล่านั้นทำให้พวกเลี่ยนอวิ๋นจือหน้ามืดมนทันใด พวกเขาล้วนกัดฟันด้วยความเดือดดาล
ใช่แล้ว หากมีเจ้าคนน่ารังเกียจผู้นี้อยู่ พวกเขาย่อมไม่มีโอกาสหลีกเลี่ยงได้!
เป็นความจริงที่พวกเขาจะเลือกหลบหนีก่อน เพื่ออยู่ให้ห่างได้
แต่ด้วยความช่วยเหลือของชายหนุ่มร่างสูงคนนั้น ทันทีที่ซูอี้รอดไปได้…
สุดท้ายแล้ว คนโชคร้ายก็จะเป็นเหล่าเฒ่าที่ติดอยู่ในซากโบราณแรกบรรพกาล!!
“เหตุใดท่านจึงไม่อยากร่วมมือกับพวกข้า? ไม่อยากจับกุมคนบาปนอกรีตแซ่ซูงั้นหรือ?”
องค์เทพเทียนฮวงขมวดคิ้ว
“ข้าจะทำอันใด จำเป็นต้องมาขอคำแนะนำเฒ่าสารเลวเช่นเจ้าด้วยหรือ?”
ชายหนุ่มร่างสูงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด “พวกเจ้าสูงล้ำถึงขนาดนั้นเลยหรือ?! เหตุใดข้าจึงต้องไว้หน้าด้วย?”
เขาด่ากราดอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้แก้มขององค์เทพเทียนฮวงแดงก่ำ แววตาเผยจิตสังหารออกมา
แต่สิ่งที่ทำให้ประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ชายหนุ่มร่างสูงไม่เพียงต่อว่าเท่านั้น แต่ยังตั้งใจจะสังหารอีกด้วย!
อารมณ์รุนแรงนั่นเหมือนกับประทัดที่ระเบิดได้ทันที!
ตู้ม!!
ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาพร้อมซัดหมัดใส่ พละกำลังมหาศาล ดุร้ายรุนแรงยิ่ง
องค์เทพเทียนฮวงและคณะเคยเห็นพลังของชายหนุ่มผู้นี้มาก่อน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าประมาท ก่อนลงมือพร้อมกัน
ตู้ม!
ท้องนภาแยกออก
เมื่อชายหนุ่มร่างสูงปะทะเข้ากับคนทั้งหลาย เจ้าตัวพลันล่าถอยออก และเดือดดาลยิ่ง
ก่อนจะตะโกนว่า “ไอ้เฒ่าทั้งหลาย พวกเจ้ามัวทำอันใดอยู่? ร่วมแรงร่วมใจกัน แล้วฆ่าพวกมันให้หมดสิ!!”
พวกเลี่ยนอวิ๋นจือสับสนยิ่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะคำพูดไร้ความเกรงใจนี้
ขณะลังเล ซูอี้พลันยิ้มแล้วกล่าวว่า “ไม่ช่วยก็ไม่เป็นไร รอฝ่าวงล้อมออกไปให้ได้ก่อน จากนั้นไปที่รังของพวกเขาในฐานะแขกกันดีกว่า”
“ดี!”
วั่นจื่อเทียนหัวเราะ
หลังจากนั้นพวกเลี่ยนอวิ๋นจือแตกตื่น และไม่กล้าลังเลอีกต่อไป
“พวกเจ้าจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าช่างเป็นคนปลิ้นปล้อนเสียจริง! พออยู่ต่อหน้า ก็กลั่นแกล้งคนอย่างสหายเต๋าซูผู้อยู่ขอบเขตรังสรรค์สุดขั้ว ไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดี ไร้มนุษยธรรม!!”
ลวี่ซงเป็นคนแรกที่ลงมือ เขาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดว่า “หากมีพวกเขาอยู่ที่นี่ อย่าคิดว่าจะอาละวาดได้ง่ายๆ!”
“ช่างหน้าไม่อายเสียจริง เรื่องจัดการกับสหายเต๋าซู ข้าไม่เห็นด้วยเช่นกัน”
สตรีในอาภรณ์หลากสีลอยขึ้น วงแหวนศักดิ์สิทธิ์โคจรรอบร่างกายนาง แสงสว่างศักดิ์สิทธิ์ห้าสีเคลื่อนไปมา
เมื่อเห็นพวกเขาทั้งสองยืนขึ้น คนอื่นจึงทำตามอย่างเงียบงัน
เลี่ยนอวิ๋นจือมีสีหน้าหมองหม่น
หัวอิ้นมีสีหน้าเคร่งขรึมแล้วกล่าวว่า “ทุกท่าน ข้ายอมรับว่าสิ่งที่ทำอยู่นี้ออกจะหน้าไม่อายเล็กน้อย แต่ยามนี้ข้ากลับใจแล้ว และพวกเจ้าเองก็ควรรามือเช่นกัน!”
เทพวิญญาณยักษ์เสี่ยวปี้ทะยานร่างขึ้นไปในท้องนภา ตะโกนเสียงดังว่า “หลบไป!”
เสียงสั่นสะเทือนไปทั้งสี่ทิศ
ทันใดนั้น พวกองค์เทพเทียนฮวงก็สงบใจไม่ได้อีกต่อไป พวกเขาทั้งตกตะลึงและเดือดดาล
“เหลวไหลสิ้นดี ฆ่า!!”
ชายหนุ่มร่างสูงที่มีอำนาจมากที่สุด ซัดหมัดเข้าโจมตีทันที
เมื่อผู้อื่นเห็นเช่นนี้ แม้จะขัดขืนไม่อยากให้ความร่วมมือ ทว่าพวกเขาก็มีแต่ต้องทำตาม!
“ฆ่า!!”
ลวี่ซงคำราม
สัตว์ประหลาดเฒ่าคนอื่นลงมือเช่นกัน
ตู้ม!
โลกหล้าตกอยู่ในความปั่นป่วน ที่นี่ตกอยู่ในความโกลาหล
ถึงแม้พวกองค์เทพเทียนฮวงจะรู้สึกหดหู่ใจ แต่พวกเขารู้ว่าสถานการณ์ยามนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว และหากไม่คิดสู้ เช่นนั้นก็มีแต่ต้องหลบหนี!
พวกจอมเทพอวิ๋นเหอที่อยู่ไกลออกไปเห็นเช่นนี้ ทำได้เพียงเก็บกลั้นความไม่เต็มใจเอาไว้ ก่อนจากไปอย่างเกรี้ยวกราดเช่นกัน
เมื่อซูอี้เห็น เจ้าตัวพลันถอนหายใจเสียงยาว
เหตุใดเจ้าอ้วนถึงยืนกรานที่จะรอจนกว่าสองพี่น้องจะมา?
เรื่องนั้นง่ายมาก ก็เพื่อให้ชายหนุ่มร่างสูงออกหน้า กดดันไม่ให้พวกเลี่ยนอวิ๋นจือเข้าร่วมกับพวกจอมเทพอวิ๋นเหอ!
กล่าวได้ว่า……การต่อสู้ในวันนี้ ทันทีที่ชายหนุ่มร่างสูงไม่อยู่ พวกเลี่ยนอวิ๋นจือจะเลือกมองจากที่ห่างไกล ขณะที่พวกจอมเทพอวิ๋นเหอประเดิมนำหน้า ดั่งคำที่ว่า ‘ตั๊กแตนจับจักจั่น นกขมิ้นอยู่ด้านหลัง’ !
เจ้าเล่ห์นัก!
แน่นอนว่า ก่อนหน้านี้ซูอี้ย่อมไม่รู้เรื่อง
แผนเดิมของเขาไม่ใช่แบบนี้
ถึงแม้แผนการนี้จะช่วยเหลือตัวเขาไม่น้อย ทว่ามันก็เป็นการทำลายแผนเดิมของซูอี้เช่นกัน
……เพราะตามแผนแล้ว เขาจะร่วมมือกับวั่นจื่อเทียน เพื่อสังหารตาเฒ่าพวกนั้นได้อย่างน้อยหนึ่งคน
แต่ตอนนี้ เขาทำได้เพียงตัดใจ
“ศิษย์พี่ เลิกไล่พวกเขาได้แล้ว!”
ทันใดนั้น สาวน้อยในชุดกระโปรงผ้ากล่าวอย่างขลาดกลัว
กลายเป็นว่าเมื่อเห็นศัตรูเหล่านั้นกำลังหลบหนี ชายหนุ่มร่างสูงจึงเตรียมจะไล่ตามพวกเขา
ดูแล้วช่างบ้าดีเดือดยิ่งนัก!
โชคดี ถึงแม้ชายร่างสูงผู้นี้จะอวดดี แต่เห็นได้ชัดว่ายังฟังศิษย์น้อง เขาจึงหยุดทันที พึมพำว่า “หากไม่ใช่เพราะศิษย์น้องหญิงเอ่ยปาก ข้าคงฆ่าพวกเจ้าทั้งหมดไปแล้ว!”
ยามนี้ ศัตรูตัวฉกาจหนีกันไปแล้ว
มีเพียงเหล่าเฒ่าจากยุคแรกบรรพกาลเท่านั้นที่ยังอยู่
เมื่อวั่นจื่อเทียนเห็นเช่นนี้ ก็อดเดาะลิ้นด้วยความเสียดายไม่ได้
แต่เขารู้เช่นกันว่า ภายใต้สถานการณ์ดังกล่าว คงสังหารศัตรูได้ยาก
ประการหนึ่งเป็นเพราะศัตรูมีมากเกินไป
ส่วนประการสอง เป็นเพราะถ้าจอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าขั้นสูงสุดต้องการหนี ย่อมขัดขวางได้ยาก
“ไม่ต้องเสียดายไปหรอก”
ซูอี้กล่าวต่อ “การฆ่าเฒ่าชราเหล่านั้นด้วยตัวเองในอนาคตจะต้องสนุกยิ่งขึ้นเป็นแน่”
เขารู้ดีว่า เฒ่าเหล่านั้นจากยุคแรกบรรพกาลถูกกดดันให้ช่วยเหลือ จึงย่อมร่วมมืออย่างไม่เต็มใจ
วั่นจื่อเทียนพยักหน้า
หลังจากทุกอย่างจบสิ้น เฒ่าพวกนั้นต่างกัดฟันด้วยความเกลียดชัง แต่ละผู้ล้วนก่นด่าเจ้าอ้วนนับครั้งไม่ถ้วนอยู่ในใจ
“สหายเต๋าซู สิ่งที่ข้าได้สัญญากับเจ้า ข้าได้ทำตามแล้ว”
ชายร่างสูงถามว่า “แต่เจ้าสัญญาจะต่อสู้กับศิษย์น้องหญิงของข้าไม่ใช่หรือ?”
ซูอี้ยิ้ม ตอบว่า “ครั้งต่อไป ข้าวางแผนจะไปเมืองกุ่ยหลุน พอไปถึงที่นั่นแล้วค่อยคุยกันดีกว่า”
“เมืองกุ่ยหลุนหรือ?”
สัตว์ประหลาดเฒ่าต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง อดประหลาดใจไม่ได้
ในซากโบราณแรกบรรพกาล มีสถานที่ต้องห้ามสามแห่ง มันคือสถานที่ที่แม้แต่พวกเฒ่าจากยุคแรกบรรพกาลยังไม่กล้าเข้าใกล้ง่ายๆ
หนึ่งคือเมืองเทียนตู
สองคือเมืองกุ่ยหลุน
สามคือธารทวนกระแส
ซึ่งเทพวิญญาณยักษ์เสี่ยวปี้ก็ถูกขังอยู่ในพื้นที่ต้องห้ามใกล้กับธารทวนกระแส
“เจ้าจะไปพบอาจารย์ของข้าหรือ?” สาวน้อยในชุดกระโปรงผ้าถามขึ้น
เพียงประโยคเดียว ทุกผู้จึงตระหนักได้ว่า ศิษย์พี่น้องคู่นี้มาจากเมืองกุ่ยหลุน!
ซูอี้ส่ายหน้า ตอบว่า “แค่เรื่องบังเอิญน่ะ พวกข้ามีสิ่งอื่นที่ต้องทำในเมืองกุ่ยหลุน”
นี่คือเรื่องบังเอิญจริงแท้!
ชายหนุ่มร่างสูงกล่าวว่า “ไหนๆ ก็บังเอิญแล้ว เช่นนั้นเจ้ากับศิษย์น้องหญิงของข้าต้องต่อสู้ประลองฝีมือกัน แค่นั้นแหละ”
ซูอี้พูดไม่ออก หมอนี่ยังไม่ลืมเหตุการณ์นี้อีกหรือ?
“สหายเต๋าซู”
ทันใดนั้น ลวี่ซงไอแห้ง โค้งมือคำนับ “ก่อนหน้านี้มีความเข้าใจผิดมากมาย ข้าต้องขอโทษอยู่ดี อย่าโกรธเคืองกันเลย”
ดวงตาของซูอี้ทอประกาย กล่าวว่า “ไม่ต้องห่วง เรื่องในวันนี้ ข้าไม่เก็บมาคิดจริงจัง แล้วก็ไม่ได้คิดจะเยี่ยมพวกเจ้าในฐานะแขกด้วย”
ลวี่ซงถอนหายใจอย่างโล่งอกออกมา “สหายเต๋าซูคู่ควรกับผู้ที่สามารถควบคุมวัฏสงสารได้โดยแท้ จิตใจช่างไม่ธรรมดานัก!”
สัตว์ประหลาดเฒ่าคนอื่นถอนหายใจด้วยความโล่งอกเช่นกัน
พวกเขากังวลยิ่งว่าหากอีกฝ่ายไม่ยอมรามือ การณ์ต่อจากนี้จะเป็นเช่นไร?
หัวอิ้นลังเลสักพัก จากนั้นพลันถามว่า “สหายเต๋าซู พวกข้าติดอยู่ที่นี่มานานแสนนานแล้ว จึงไม่รู้ว่าโลกหล้าภายนอกเป็นอย่างไรบ้างแล้ว และแม้พวกเราจะไม่รู้จักกัน แต่เจ้าสามารถช่วยพวกข้า……สร้างโอกาสไปมองดูโลกภายนอกได้หรือไม่?”
ทันใดนั้น สัตว์ประหลาดเฒ่าตนอื่นล้วนขยับไหว มองไปทางซูอี้อย่างพร้อมเพรียงกัน
ซูอี้คาดไว้แล้วว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ จึงตอบตามตรงว่า “หากพวกเจ้าไปตอนนี้ จะต้องตายแน่นอน”
ทุกผู้ขมวดคิ้ว รู้สึกประหลาดใจ
“ขอบังอาจถามสหายเต๋าซู เหตุใดเจ้าถึงพูดเช่นนี้?”
เลี่ยนอวิ๋นจือถามด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก
“พวกเจ้าไม่ใช่คนในยุคปัจจุบัน จึงไม่เป็นที่ยอมรับของวิถีสวรรค์ในยามนี้”
ซูอี้กล่าวว่า “กฎแรกบรรพกาลได้ควบคุมพวกเจ้ามาตลอด นับประสาอันใดกับตอนนี้ ที่กฎสวรรค์ในกาลปัจจุบันถือกำเนิดขึ้นมาจาก ‘เบญจบรรพ์ปฐมสวรรค์’ อันสมบูรณ์”
หลังจากนิ่งไป เขาก็ถามอย่างมีเลศนัยว่า “สำหรับพวกเจ้า ซากโบราณแรกบรรพกาลเหมือนดั่งกรง แต่มันก็เป็นสถานที่ปลอดภัยที่ทำให้พวกเจ้ามีชีวิตรอดไม่ใช่หรือ?”
สีหน้าของทุกผู้สั่นไหวชั่วขณะ
“จริงสิ หากพวกเจ้ายืนกรานจะลองดู เมื่อข้าออกไปแล้ว พวกเจ้าแค่รออยู่ตรงทางออกก็พอ”
ซูอี้กล่าวอย่างราบเรียบ
เมื่อกล่าวจบ เขากล่าวลาวั่นจื่อเทียน ก่อนออกเดินทางไปพร้อมกับสองศิษย์พี่น้อง
แต่หลังจากออกเดินทางไม่นาน วั่นจื่อเทียนพลันสังเกตเห็นว่า เลี่ยนอวิ๋นจือกับสัตว์ประหลาดเฒ่าทั้งหลายกำลังไล่ตามไปติดๆ!
ทว่าพวกเขาแค่ตามหลัง ไม่ได้มีความคิดที่จะเข้าใกล้แต่อย่างใด
“น่าแปลก ผู้เฒ่าพวกนั้นอยากทำอันใดกันแน่?”
วั่นจื่อเทียนขมวดคิ้ว
ซูอี้ครุ่นคิดสักพัก จากนั้นยิ้มออกมา กล่าวว่า “ไม่ต้องห่วงไป”
Comments for chapter "บทที่ 2321 หยุดยั้งหายนะ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
