บันทึกตำนานราชันอหังการ [ 剑道第一仙 ] - บทที่ 2328 สัจธรรมแห่งการบังเกิดหายนะแรกบรรพกาล

บทที่ 2328 สัจธรรมแห่งการบังเกิดหายนะแรกบรรพกาล

แปรทุกข์สู่วาสนา?

ซูอี้นิ่งไป เขาอดยิ้มไม่ได้ “หากข้ามิส่งมันให้เล่า?”

ชายชราค่อยๆ ลุกจากพื้น มองถนนอันพลุกพล่านจากไกลๆ แล้วพึมพำเบาๆ “ท่านคงสังเกตเห็นแล้วว่าที่นี่คือโลกเร้นลับแห่งปุถุชน ผู้ใดมายังที่นี่ก็จะกลายเป็นปุถุชนไร้การฝึกฝนเช่นกัน”

ว่าแล้ว เขาก็เบนสายตามามองซูอี้ “ทว่า…มีเพียงข้าที่แตกต่าง”

“เนิ่นนานในอดีต มีจอมเทพผู้ไม่กลัวตายเข้ามายังโลกหล้านี้เช่นกัน แต่หลังจากถูกลดเหลือเพียงปุถุชน พวกเขาก็ร้อนใจไม่เข้าใจสถานการณ์ ผลก็คือ……”

“ข้าบี้พวกเขาตายเยี่ยงมด”

ชายชรายิ้มกว้าง “ข้ายังจำสีหน้าตกตะลึง ตื่นกลัวและสิ้นหวังยามสิ้นใจของพวกเขาได้อยู่เลย น่าขันยิ่งนัก ท่านเป็นคนฉลาด ข้าเชื่อว่าคงมิคิดอยากลองเป็นแน่”

หากวาจาเหล่านี้ถูกกล่าวกับเหล่าจอมเทพผู้กลายเป็นปุถุชน พวกเขาคงขวัญหนีดีฝ่อกันแน่แท้

แต่ไม่ใช่กับซูอี้

เขากล่าวอย่างสนอกสนใจ “หมายความว่า พวกเขามิได้ฟื้นการฝึกฝนจนยามตายหรือ?”

“มิผิด”

ชายชราพึมพำเบาๆ “นี่ไม่ใช่มายา มิใช่เล่ห์กล แต่เป็นการคืนสู่สามัญโดยแท้จริง ที่นี่ไม่ยอมให้มีผู้ฝึกตนปรากฏตัว ต่อให้จอมเทพหล่อหลอมขั้นเก้าจะเข้ามา พวกเขาก็จะเหลือเพียงปุถุชนเช่นกัน”

ซูอี้ครุ่นคิดและกล่าวว่า “ดูเหมือนอำนาจกฎเกณฑ์ของโลกภูมินี้จะพิเศษเอาการ”

ชายชรากล่าวชม “จริงแท้ สายตาของสหายเต๋าดุจประทีปฉาย ในเมื่อเข้าใจแล้ว ก็ควรทราบใช่หรือไม่ว่าต้องทำเช่นไร?”

ซูอี้พยักหน้ายิ้มๆ และกล่าวว่า “เห็นแก่ที่เจ้าไม่ลงมือกับข้าตั้งแต่ทีแรก ข้าจะให้โอกาสเจ้าส่งม้วนเคล็ดวิชามหาวิถีในมือเจ้ามา แล้วข้าจะไม่ทำให้เจ้าลำบาก”

ชายชราผงะไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเลือนหายไปอย่างรวดเร็วจนตาเปล่าเห็นได้

เขาถอนใจ “ข้าอุตส่าห์เกลี้ยกล่อมอย่างปรารถนาดี แต่ท่านหารู้ดีชั่วไม่ ช่างทำให้ข้า…”

ทันใดนั้น ซูอี้ก็เอื้อมคว้าคอชายชรา ยกร่างอีกฝ่ายมาตรงหน้าตน

ดวงตาของชายชราเบิกกว้าง กล่าวอย่างเดือดดาล “เจ้าทำอันใด?”

ชายหนุ่มกล่าวทั้งรอยยิ้มว่า “ยามนี้ข้าพอเข้าใจแล้ว เจ้าน่าจะรู้อยู่แล้วว่าโลกปุถุชนนี้กักขังผู้อื่นได้ แต่ขังข้าไม่ได้ใช่หรือไม่?”

ชายชรากล่าวเสียงแข็ง “ปล่อยข้า!!”

บนถนนคลาคล่ำซึ่งอยู่ไกลออกไป บรรยากาศที่เคยครึกครื้นเปี่ยมชีวิตชีวาพลันหายไป

คนเดินถนนทั้งปวง ทุกเพศทุกวัยล้วนหันมองซูอี้เป็นตาเดียว

จากนั้นปุถุชนเหล่านี้ก็พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งราวพบศัตรู

“ฆ่าเขา! ฆ่าเขา!”

ซูอี้สะบัดแขนเสื้อ

แส้ยาวเส้นหนึ่งพุ่งแหวกอากาศ และทุกแห่งหนที่มันพุ่งผ่าน ปุถุชนนับไม่ถ้วนก็ร่างระเบิดกลายเป็นพิรุณแสง

“เพราะเจ้ารู้นี่แหละว่าหยุดข้าไม่ได้ จึงมาทำพูดข่มให้ดูมีปริศนา”

ซูอี้กล่าว “น่าเสียดายที่แม้โลกปุถุชนนี้จะมิใช่มายา แม้ทั้งหมดนี้จะเป็นจริง แต่ในสายตาข้า มันก็แค่สิ่งตกแต่งเท่านั้น”

สีหน้าของชายชรายากตีความ ก่อนจะพึมพำขึ้นมาว่า “สหายเต๋า หากทำเช่นนี้ เจ้าอาจอยู่รอดได้ชั่วขณะหนึ่ง แต่จะไม่พ้นฆ่าตัวตายแน่!”

“ฟังคำแนะนำของข้าเถิด หยุดเสีย มันยังมิสายไป หากเจ้าถลำลึกไปกว่านี้ ก็สายเกินเสียใจแล้วนะ”

ซูอี้ขมวดคิ้วกล่าว “ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าไฉนเจ้าจึงรู้ว่า ‘ม้วนวิชาชวดยามจื่อกร่อนแสง’ อยู่ในมือข้า?”

สีหน้าของชายชราแปรเปลี่ยนเล็กน้อย มีทีท่าเหมือนจะกล่าวบางอย่าง

แต่ซูอี้กลับกล่าวขึ้นต่อขึ้นมาว่า “หรือผู้พิทักษ์ภูมิของเจ้ารู้อยู่แล้วว่าข้าจะมา?”

ชายชราเงียบไป

ซูอี้กล่าวว่า “ข้าเห็นได้ว่าพวกเจ้าล้วนไร้ผู้ใดอยากให้ข้ามีโอกาสควบคุมนาฬิกาแดด เพราะถึงอย่างไร พวกเจ้าล้วนกำเนิดจากอำนาจที่มาของนาฬิกาแดด มีหรือจะยอมให้ข้ามาขี่บนหัวพวกเจ้า?”

ว่าแล้ว มือของเขาก็ออกแรงโดยไม่รอปฏิกิริยาของชายชรา

เปรี้ยง!!

ร่างของชายชราระเบิดแหลกเป็นพิรุณแสง

ม้วนหนังสัตว์โบราณม้วนหนึ่งร่วงลงบนพื้น

มันเขียนไว้ว่า ‘ม้วนวิชาฉลูยามโฉ่วบิดเบือน’

ซูอี้เข้าใจทันทีว่าเคล็ดนี้ต้องเกี่ยวข้องกับการ ‘แปรเท็จเบือนแท้’ เป็นแน่!

เหมือนเช่นโลกเร้นลับปุถุชนนี้ มันคือการแปรเปลี่ยนบิดเบือนสู่โลกมลทินอย่างเห็นได้ชัด

ต้องบอกว่าเคล็ดวิชานี้น่าอัศจรรย์แท้

และอำนาจนี้ย่อมเกี่ยวข้องกับสมบัติเทพฮุ่นตุ้นนาฬิกาแดด

……

ซูอี้เข้าสู่โลกเร้นลับนี้ได้เพียงสองเสี้ยวชั่วยามเท่านั้น

เมื่อชายชราถูกซูอี้สังหารไป เข็มบนหน้าปัดนาฬิกาแดด สมบัติประจำเมืองกุ่ยหลุนก็กระตุกไปชี้ยามอิ๋นอย่างรวดเร็ว

และพร้อมกันนั้น ซูอี้ก็ปรากฏขึ้นในโลกเร้นลับแห่งที่สาม

……

กาลเวลาผันผ่าน

เพียงครึ่งชั่วยามต่อมา

ซูอี้ก็สังหารผู้พิทักษ์ภูมิของหนึ่งโลกเร้นลับอันพัฒนาเป็นจักรวาลพร่างดาว ซึ่งเป็นพยัคฆ์ขาวตัวหนึ่ง

และยามนี้เขาก็ได้เคล็ดวิชา ‘ม้วนวิชาขาลประหารยามอิ๋น’ มาอีกม้วน

เข็มบนนาฬิกาแดดกลางเมืองกระดิกไปชี้ยามเหม่าอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

……

เมื่อเวลาเคลื่อนคล้อย

ซูอี้ผู้ถือครองแส้แรกบรรพกาลทะลวงผ่านโลกเร้นลับแห่งแล้วแห่งเล่า สังหารเหล่าผู้พิทักษ์ภูมิลงราวเข้าสู่แดนไร้เจ้าของ

ระหว่างทางไร้อันตรายหรือปัญหาใด

และได้รับม้วนเคล็ดวิชามหาวิถีชิ้นแล้วชิ้นเล่ามาอยู่ในมือ

เพียงสามชั่วยามจากนั้น

โลกเร้นลับยามห้าย!

โลกเร้นลับแห่งที่สิบสอง และแห่งสุดท้ายของเมืองกุ่ยหลุน

“ฆ่าข้าไป เจ้าจะไร้โอกาสหันกลับ!”

ชายชุดขาวผู้มีใบหน้าเหมือนเด็กคนหนึ่งกล่าวอย่างดูสุขุม “หากไม่กลัวตายก็ลงมือสิ!”

ร่างของเขาแน่นิ่งกับพื้น ถูกแส้แรกบรรพกาลรัดพัน เต็มไปด้วยรอยแผลทั่วกาย

เขาคือผู้พิทักษ์ภูมิ

“ทุกครั้งที่ข้าไปยังโลกเร้นลับแห่งใด ข้าก็จะถูกขู่แต่แบบนี้ ฟังดูน่าเบื่อจริงๆ”

ซูอี้นำไหสุราออกมาจิบ “แต่ทุกครั้งที่ข้าถามว่าการไร้โอกาสหันกลับนี่อันตรายเพียงไร พวกเขาก็มิพูดอันใดสักคำ เจ้าจะบอกข้าหรือไม่?”

ชายชุดขาวเงียบไป

เนิ่นนานจากนั้น เขาก็บอกว่า “ไร้คำจะกล่าว!”

ซูอี้ย่อตัวลงนั่ง จ้องหน้าชายชุดขาว “เท่าที่ข้ารู้ เจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยครอบครองนาฬิกาแดดมาเนิ่นนาน เจ้ากังวลหรือว่าข้าจะชิงนาฬิกาแดดไปเป็นของตน?”

สีหน้าของชายชุดขาวดูเข้าใจยากไปชั่วขณะ แต่ก็ยังไม่กล่าววจีใด

“มิถูก”

ซูอี้ส่ายหัว “เจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยอนุญาตให้ข้าเข้ามาในเมือง มีหรือเจ้าจะไม่รู้ความคิดของเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ย? แต่เจ้าก็ยังขัดขวางข้าทุกวิถีทาง หากนี่คือบททดสอบ เจ้าซึ่งพ่ายแพ้ไปแล้วจะมาข่มขู่ข้าเพื่อการใด?”

ว่าแล้ว เขาก็ขมวดคิ้ว “มีบางอย่างผิดปกติกับเรื่องนี้จริงๆ”

ในที่สุด ชายชุดขาวก็กล่าวขึ้นมาว่า “ในเมื่อเจ้ารู้ว่าบางอย่างไม่ถูกต้อง ไฉนจึงยังดื้อด้าน?”

ซูอี้หรี่ตาลง ก่อนจะแย้มยิ้มทันที “เพราะข้าถือแส้แรกบรรพกาลอยู่”

ชายชุดขาว “……”

ซูอี้ลุกขึ้นพลางกล่าวว่า “ถึงยามข้าจากจรแล้ว เจ้ายังอยากพูดอันใดอีกหรือไม่?”

ชายชุดขาวเงยหน้าจ้องมองซูอี้ ก่อนจะกล่าวว่า “รักษาตัวด้วย”

ชายหนุ่มผงะไป

เดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายจะข่มขู่อันใดออกมาอีก แต่มิคิดว่าสิ่งที่รออยู่จะเป็นวาทะนี้

“ขอบคุณมาก”

ซูอี้เก็บแส้แรกบรรพกาลไป

ร่างของชายชุดขาวพลันแหลกสลายเยี่ยงเศษกระดาษ และท่ามกลางพิรุณแสง หนังสัตว์ม้วนหนึ่งก็ร่วงลงกับพื้น

ซูอี้เก็บมันขึ้นมา

‘แปลกจริงๆ ในเมื่อพวกเจ้าไม่อยากให้ข้าได้ม้วนเคล็ดวิชามหาวิถีเหล่านี้ ไฉนผู้พิทักษ์ภูมิทุกผู้ในแต่ละโลกเร้นลับจึงถือสมบัติเช่นนี้ติดตัวกัน?’

ซูอี้ครุ่นคิด

เขาพอมีการคาดเดารางๆ ในใจแล้ว

สิบสองผู้พิทักษ์ภูมิแทนอำนาจที่มาสิบสองประการแห่งสมบัติเทพฮุ่นตุ้นนาฬิกาแดด

และมีเพียงยามผู้พิทักษ์ภูมิควบคุมม้วนเคล็ดวิชามหาวิถีทั้งสิบสองในมือเท่านั้น จึงสามารถสร้างโลกเร้นลับอันปรากฏลักษณ์จริงเช่นนี้ได้!

ฟ้าดินแปรเปลี่ยนเงียบเชียบ สรรพสิ่งผันแปร

เพียงชั่วพริบตา ซูอี้ก็มองขึ้นไปพบว่าตนมาอยู่ในเมืองโบราณแห่งหนึ่ง

เส้นถนนนั้นร้างผู้คน ว่างเปล่าวังเวง

ตรงหน้ามีนาฬิกาแดดสีดำตั้งอยู่ ลำแสงแห่งกาลลอยคว้างกลางหาว สาดส่องแสงสว่างสู่พื้นผิวนาฬิกาแดด

เข็มนาฬิกานั้นชี้แน่นิ่งที่ ‘ยามจื่อ’

เมื่อเห็นเช่นนี้ ซูอี้จะไม่เข้าใจหรือว่าตนมาถึงใจกลางเมืองกุ่ยหลุนแล้ว?

“เพียงไม่ถึงสี่ชั่วยาม สหายเต๋าก็ผ่านโลกเร้นลับอันแปรเปลี่ยนจาก ‘นาฬิกาแดดสิบสองชั่วยาม’ ได้ แข็งแกร่งทรงพลังจริงแท้!”

เสียงชราวัยของเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยดังขึ้น

ซูอี้แย้มยิ้ม

หากไม่ใช่เขาต้องหยุดฟื้นพลังระหว่างทางก่อนหน้านี้ ความเร็วในการข้ามผ่านโลกเร้นลับทั้งสิบสองของเขาจะเร็วกว่านี้อีก!

ซูอี้มองไปรอบๆ และในที่สุดก็มองไปยังนาฬิกาแดดกลางเมือง “ท่านซ่อนอยู่ในนาฬิกาแดดนั่นหรือ?”

เจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น “สหายเต๋าสายตาเฉียบคม แต่ข้าหาจงใจเร้นกายไม่ เป็นเพราะหลังประสบหายนะแรกบรรพกาล ข้าติดอยู่ในสมบัติเทพนาฬิกาแดดนี้ ข้าจึงรอดชีวิตมาจนทุกวันนี้ได้”

ซูอี้ตระหนักแจ้งในทันใด “อย่างนี้นี่เอง”

หลังจากเว้นช่วงไป เขาก็กล่าวว่า “ยามนี้ ข้าบรรลุเรื่องที่สองหรือยัง?”

เจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยกล่าวพลางแย้มยิ้มว่า “แน่นอน สหายเต๋าน่าจะเข้าใจเคล็ดวิชาการใช้งานนาฬิกาแดดแล้วใช่หรือไม่?”

ซูอี้พยักหน้า

“เรื่องที่สามนี้เกี่ยวข้องกับการใช้นาฬิกาแดด”

เจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยกล่าว “สหายเต๋าใช้อำนาจนาฬิกาแดดนี้สัมผัสปราณของเพลิงเทวะแรกบรรพกาลได้ ส่วนจะควบคุมมันได้หรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับวาสนาของตัวสหายเต๋าแล้ว”

“ทว่า……”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เสียงของเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยพลันเคร่งขรึมจริงจัง “เรื่องนี้ก็ยากที่สุดด้วย ชีวิตของเจ้าจะอยู่ในอันตรายทุกชั่วกาล!”

ซูอี้เลิกคิ้ว “ไฉนจึงกล่าวเช่นนี้หรือ?”

“อำนาจที่มาของนาฬิกาแดดนี้คือกฎแห่งกาลอันพิเศษเฉพาะ และยามใช้นาฬิกาแดดเรือนนี้ ประมาทเพียงน้อยก็ทำให้ทั้งกายและใจตกสู่กระแสปั่นป่วนแห่งกาลได้”

“นี่คือเรื่องอันตรายที่สุดของนาฬิกาแดดนี้”

“และเพลิงเทวะแรกบรรพกาลก็คือหนึ่งในไตรฤทธิ์แรกบรรพกาล ซึ่งประกอบเป็นอำนาจแรกบรรพกาล ทั้งดุดันและน่าสะพรึงกลัวเป็นที่สุด”

เจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ยกล่าวว่า “บอกท่านตามตรง ในกาลก่อน ‘หายนะ’ อันกวาดกระหน่ำโลกหล้ายามสิ้นยุคแรกบรรพกาล ต้นตอก็มาจากเพลิงเทวะแรกบรรพกาลนี่แหละ!”

ดวงตาของซูอี้พลันเกร็งนิ่ง

ยามนี้ เขาพอเข้าใจภาพรวมของ ‘หายนะแรกบรรพกาล’ ยามอวสานยุคแรกบรรพกาลบ้างแล้ว

และยังกระจ่างว่าหายนะแรกบรรพกาลผนึกสัตว์ประหลาดเฒ่าอย่างเจ้าสวรรค์โจ้วเยี่ย เลี่ยนอวิ๋นจือ และหัวอิ้นในซากโบราณแรกบรรพกาลทั้งเป็น ยังไม่อาจได้รับอิสระจนบัดนี้

แต่ซูอี้หาคาดคิดไม่ว่าหายนะน่าสะพรึงกลัวอันสะท้านทั่วโลกานี้ แท้จริงจะเกิดมาจาก ‘เพลิงเทวะแรกบรรพกาล’ !

ความจริงข้อนี้น่าเหลือเชื่อนัก!

และจากเรื่องนี้ก็จินตนาการได้ว่า การทำความเข้าใจและควบคุมอำนาจของ ‘เพลิงเทวะแรกบรรพกาล’ นั้นอันตรายเพียงไร