ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 316 งานเลี้ยงใหญ่

ตอนที่ 316 งานเลี้ยงใหญ่
ตอนที่ 316 งานเลี้ยงใหญ่

หากต้องซื้อหมูจากโรงฆ่าสัตว์ของตระกูลอู๋จำนวนสองร้อยจินก็ต้องใช้เงินจำนวนสามตำลึง แม้เป็นจำนวนที่ไม่มากสำหรับตระกูลหยุนในตอนนี้ แต่หยุนลี่จงไม่ต้องการใช้จ่ายโดยเปล่าประโยชน์ เขาวางแผนไว้แต่แรกว่าจะบีบบังคับครอบครัวรองให้แบ่งปันหมูสองตัวมาเชือดให้ได้

แผนการนั้นไม่มีสิ่งใดแอบแฝงเป็นพิเศษนอกจากอิจฉาที่ครอบครัวรองมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีกว่าเดิม นอกจากประสบความสำเร็จในการทำการค้าแล้ว ยังมั่งคั่งถึงขั้นสร้างบ้านหลังใหม่ใหญ่โต สิ่งเหล่านี้ขัดหูขัดตาหยุนลี่จงยิ่งนัก เขาจึงต้องการขัดแข้งขัดขาครอบครัวรองให้ล้มลงเพื่อความสาแก่ใจส่วนตัว

ด้วยความที่เขาหมายมั่นปั้นมือว่าจะล้มหมูสองตัวนั้น หยุนลี่จงจึงคาดไม่ถึงว่านังเด็กปีศาจเชวี่ยเอ๋อจะรู้เท่าทันและต้อนหมูไปซ่อนไว้ที่อื่นในช่วงที่เขาออกไปทำธุระในตัวเมือง กลับมาอีกทีก็ไม่เห็นหมูอยู่ในคอกแล้ว เมื่อแผนการไม่สำเร็จจึงทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์นัก

หยุนลี่เต๋อกลับมาถึงบ้านในตอนเย็นย่ำ ครั้นได้ยินว่าบ้านตระกูลหยุนจะจัดงานเลี้ยงจึงไม่พูดพร่ำทำเพลงและส่งมอบของป่าที่ล่ามาได้ในวันนี้ทั้งหมดเสริมให้กับบ้านใหญ่ ทั้งยังกำชับภรรยาว่าอย่าลืมเตรียมของให้พร้อมให้ทันวันมงคลของหยุนชิ่วเอ๋อ

หลังอาหารมื้อเย็น ผู้เฒ่าหยุนสั่งให้นางเฉินนำไก่ป่าและกระต่ายที่ได้มาไปถอนขนทำความสะอาดละหมักให้เรียบร้อย ทว่านางเฉินเกียจคร้านจึงใช้ทักษะแกมโกงเรียกให้แม่นางเหลียนมาช่วยเหลือ เวลานี้ท้องฟ้ามืดแล้ว สองสะใภ้ต่างช่วยกันจัดการกับเนื้อสัตว์อยู่กลางลานบ้านโดยอาศัยความสว่างจากแสงจันทร์

“พี่สะใภ้รอง ครอบครัวของท่านจะย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านหลังใหม่เมื่อใดกัน?” ร่างอวบอ้วนของนางเฉินกดน้ำหนักลงที่ม้านั่งตัวเตี้ยกระทั่งมันเกือบทรุดหักเพราะรับน้ำหนักไว้ไม่อยู่ ซ้ำร้ายยังส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดประหนึ่งจะปริแตกออกได้ทุกเมื่อ

“รอให้งานเลี้ยงฉลองงานมงคลของชิ่วเอ๋อผ่านพ้นไปก่อนเถิด สองวันนับจากนี้ที่บ้านต้องยุ่งวุ่นวายไม่น้อยเป็นแน่” แม่นางเหลียนกล่าว

“ครอบครัวของท่านช่างไร้วาสนาเสียจริงเชียว” นางเฉินแสยะยิ้ม “ชิ่วเอ๋อปีนป่ายขึ้นไปได้สูงถึงเพียงนั้น พี่ใหญ่ก็ใกล้ได้รับตำแหน่งขุนนางเต็มที ครอบครัวท่านแยกตัวออกไปเช่นนี้เห็นทีคงไม่ได้รับผลประโยชน์ใด ๆ ทั้งนั้น”

แม่นางเหลียนไม่ต้องการมีปากเสียงวิวาทกับนางเฉินจึงทำเพียงคล้อยตามคำของอีกฝ่าย “ไม่ว่ามีชีวิตอย่างไรก็ยังต้องดิ้นรนเช่นเดิม ข้าไม่หวังมีชีวิตที่สุขสบาย หวังเพียงกินอิ่มหนำสำราญ มีที่ซุกหัวนอนอบอุ่น ตราบใดที่ครอบครัวอยู่เย็นเป็นสุขปราศจากโรคภัยไข้เจ็บนับว่าประเสริฐสุดแล้ว”

นางเฉินเปลี่ยนไปราวเป็นคนละคน หลายวันก่อนหน้านางยังมาพร่ำบ่นตัดพ้อถึงชีวิตอันรันทดของนางอยู่ทุกคืนวัน หวาดกลัวเหลือเกินว่าหากพี่ใหญ่สอบไม่ผ่านอีกครั้งตนอาจต้องใช้ชีวิตเยี่ยงวัวและม้าปรนนิบัติครอบครัวหยุนต่อไปไม่จบสิ้น ไม่อาจล่วงรู้ว่าโชคชะตาอันเลวร้ายจะไปสิ้นสุดลงที่ใด ทว่าหลังจากหยุนลี่จงกลับมาท่าทีของนางเฉินกลับแปรเปลี่ยนไปจากหลายวันก่อนโดยสิ้นเชิง

“เจ้าอย่าออกตัวเช่นนั้นเชียว” นางเฉินทำหน้าบานแฉ่ง ดูแล้วคล้ายอ่างเงินที่สะท้อนแสงจันทร์ในยามค่ำคืน “คนมุ่งสู่ที่สูง น้ำไหลลงสู่ที่ต่ำ* ผู้ใดบ้างจะไม่โหยหาวันคืนอันสุขสันต์ ฮิฮิ ความลำบากลำบนของข้าถึงคราวสิ้นสุดกันเสียที”

* คนมุ่งสู่ที่สูง น้ำไหลลงสู่ที่ต่ำ = เป็นสำนวนที่มีความหมายเป็นเชิงว่า เกิดเป็นคนควรตั้งใจขวนขวายพัฒนาตนเองให้ดียิ่งขึ้นไปอีก ประดุจสายน้ำที่ไหลลงสู่ที่ต่ำกว่า

แม่นางเหลียนเพียงยิ้มมุมปากและหลุบตาลงโดยไม่โต้ตอบแต่อย่างใด

นางเฉินยังคงพูดพล่ามไม่หยุดปากอยู่ด้านข้างต่อไป ม้านั่งตัวเตี้ยใต้ร่างของนางเริ่มส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น ดวงตาทั้งส่องเปล่งประกายวาววับด้วยความตื่นเต้น น้ำลายกระเซ็นออกจากปากทุกครั้งที่เอื้อนเอ่ย ยังคงวาดมโนภาพอันแสนสุขในอนาคตต่อไป

ห้องปีกตะวันออก

นับตั้งแต่หยุนลี่จงกลับมาจากการสอบในครั้งนี้เขาก็ไม่แตะต้องตำราวิชาการอีกเลย หลายวันมานี้หลังจบเรื่องตระกูลจางและการแต่งงานของหยุนชิ่วเอ๋อเขาก็เอาแต่หมกตัวพักผ่อนอยู่ในห้อง ไม่ทำสิ่งใดนอกจากกินและนอน

หลายครั้งที่แม่นางจ้าวเป็นกังวลจนร้อนใจจึงเอ่ยถามด้วยประโยคเดิมซ้ำ ๆ “ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว เหตุใดคณะเจ้าหน้าที่ผู้รายงานข่าวดียังเดินทางมาไม่ถึงเสียทีนะ” ซึ่งหยุนลี่จงไม่ตอบสิ่งใด เพียงชักสีหน้าแสดงอาการว่าไม่พอใจเท่านั้น

แม่นางจ้าวหยั่งเชิงถามแล้วถึงสองหน จากนั้นจึงไม่คิดเอ่ยถึงเรื่องราวที่สามีไม่พึงประสงค์อีก วันนี้หยุนเชวี่ยกล่าววาจาตีแสกหน้าหยุนลี่จงทางอ้อม ซ้ำแผนการที่จะสะดุดแข้งขาครอบครัวรองยังไม่สำเร็จ หยุนลี่จงจึงพลิกตัวนอนตะแคงอย่างไม่สบอารมณ์

“น้องสามกลับมาที่บ้านแล้ว ท่านเห็นหรือไม่?” แม่นางจ้าวถามพร้อมเดินมานั่งลงข้างเตียง

“อืม”

“กลับมาถึงบ้านทั้งทีก็มุดหัวเข้าไปหลบอยู่แต่ในห้องตนเอง เงินที่ขูดรีดเอาจากท่านพ่อไปเห็นทีคงใช้ไปจนเกือบหมดถึงซมซานกลับมา” แม่นางจ้าวสังเกตท่าทีสามี “เขาเปรียบเสมือนหลุมลึกที่ไม่มีวันถมเต็ม หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ช้าก็เร็วครอบครัวของเราจะต้องประสบความลำบาก ท่านพี่ ท่านควรวางแผนการไว้แต่เนิ่น ๆ”

หยุนลี่จงเผยสีหน้าเหี้ยมโหด “ข้าจะวางแผนการใดได้นอกจากภาวนาให้เขาตายตกไปซะ”

ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกจากปาก แม้แต่เจ้าตัวที่เป็นผู้พูดยังรู้สึกตกใจ หลังนิ่งอึ้งไปสักพักหยุนลี่จงจึงหันหน้าไปมองภรรยา ส่วนแม่นางจ้าวก็สบตาเขาด้วยความตกตะลึงเช่นกัน เมื่อสบตากันครู่ใหญ่ทั้งสองจึงบังเกิดความเข้าใจที่ตรงกันโดยปริยาย

สองวันต่อมา

ตระกูลหยุนเชิญคณะพ่อครัวให้มาช่วยดูแลเรื่องอาหารการกินในงานเลี้ยง ชาวบ้านต่างทยอยเข้ามาร่วมงานเพียงสามถึงสี่โต๊ะเท่านั้น ซึ่งนับว่าไม่คึกคักเท่าที่ควร แต่ก็ไม่ถึงขั้นหงอยเหงา เมื่อสังเกตอย่างเจาะลึกแล้ว นอกจากเหล่าครอบครัวที่สนิทสนมกันกับหยุนลี่เต๋อพอประมาณ กลุ่มคนที่เหลือล้วนแต่เป็นมิตรสหายชายเสเพลร่วมดื่มกินของหยุนลี่เซียวทั้งนั้น หลายคนอยู่ในหมู่บ้านไป๋ซี และบางส่วนก็มาจากหมู่บ้านใกล้เคียง บางคนหอบผ้าผืนหนึ่งมามอบให้เป็นของขวัญแสดงความยินดี บางคนนำชิ้นหมูมาแบ่งปันร่วมด้วย และบางคนก็ไม่ได้นำสิ่งของใด ๆ ติดไม้ติดมือมาเลย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาจ้องจะมากอบโกยเพียงอย่างเดียว

ดีที่ผู้เฒ่าหยุนเป็นคนใจกว้าง ดังนั้นอาหารการกินในงานเลี้ยงตระกูลหยุนจึงนับว่าไม่ย่ำแย่ บนโต๊ะจัดเลี้ยงทั้งเนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อปลา และสุราหมักอย่างดีถึงสองไห อาหารคาวจานร้อนมีมากมายถึงสิบสองอย่าง ล้วนแต่เป็นอาหารชั้นเลิศของหมู่บ้านไป๋ซีทั้งสิ้น

คณะของพ่อครัวหวงถูกเชิญให้ไปทำอาหารจัดเลี้ยงงานมงคลในหมู่บ้านใกล้เคียงก่อนหน้านี้แล้ว พ่อครัวใหญ่ที่หยุนลี่จงเชิญมาในวันนี้เป็นชายวัยกลางคน เขาพาลูกศิษย์และลูกมือมาช่วยงานด้วยสองคนเช่นกัน ทว่าเขาเป็นคนอารมณ์ฉุนเฉียวพอสมควร ในช่วงเวลาเร่งรีบเมื่อมีสิ่งใดขัดใจ เขาก็จะตวาดดุด่าลูกมือทั้งสองคนอยู่เป็นนิจ

แม่นางเหลียนและนางเฉินคอยเป็นลูกมือช่วยเหลืออยู่ด้านข้างตัวเป็นเกลียว ส่วนแม่เฒ่าจูยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าครัวไม่ลงมือทำสิ่งใดทั้งสิ้น นางจับจ้องการทำอาหารของพ่อครัวใหญ่และลูกมือทั้งสองอย่างไม่คลาดสายตา เมื่อเห็นว่าพวกเขานำเนื้อลงไปผัดเพียงไม่กี่ชิ้นแต่กลับตักน้ำมันลงไปตั้งครึ่งทัพพี ซ้ำยังไม่ระวังจนน้ำมันหยดลงก้นหม้อ นางจึงพูดพล่ามจู้จี้ไม่หยุดปาก

หยุนลี่เต๋อรับหน้าที่ดูแลและต้อนรับแขกที่มาร่วมงานเลี้ยง ตามจริงแล้วหน้าที่นี้ควรเป็นความรับผิดชอบของหยุนลี่จงซึ่งเป็นลูกชายคนโตของตระกูล ทว่าหยุนลี่จงถือว่าตนเป็นบัณฑิตสูงส่งจึงไม่คิดลงมาคลุกคลีกับเหล่าชาวบ้านไร้การศึกษา แม้แต่ช่วงใกล้เริ่มงานก็ยังไม่เยื้องย่างออกจากห้องมาปรากฏตัวให้เห็น

ลูกมือคนหนึ่งวางจานบรรจุลูกชิ้นและรากบัวทอดไว้บนเตาไฟทางฝั่งบ้านปีกตะวันตก กลิ่นหอมกรุ่นชวนน้ำลายสอของมันลอยไปไกล ซานหลางและหยุนเซียงที่มายืนคอยอยู่ด้านข้างหิวโหยเสียจนน้ำลายแทบหยดลงใส่รองเท้า

โดยปกติแล้วเมื่อตระกูลใดก็ตามจัดงานเลี้ยง บรรดาเด็ก ๆ จะวนเวียนมาป้วนเปี้ยนในครัว และพ่อครัวสามารถแบ่งปันอาหารเล็กน้อยให้กับพวกเขาได้ตราบใดที่ต้องการ ซึ่งลูกมือคนดังกล่าวกำลังจะตักของทอดใส่ถ้วยและยื่นให้กับพวกเขา ทันใดนั้นแม่เฒ่าจูกลับตาไวเหลือบไปเห็นเข้าเสียก่อน

“เจ้าจะทำอะไรน่ะ!” เสียงตะคอกดังลั่นสะท้านสะเทือนไปยังภูเขาและแม่น้ำทำให้ลูกมือหยุดชะงักโดยพลัน

มือที่ถือชามของทอดอยู่สั่นสะท้าน ไหล่ผอมบางของหยุนเซียงหดกลับทันทีด้วยความตกใจ นางรีบเดินถอยหลังกลับไปสองสามก้าวและเบียดตัวหลบอยู่ข้างกำแพงห้องปีกตะวันตกทันใด

แม่เฒ่าจูสาวเท้าก้าวยาว ๆ เพียงสองก้าวก็ถึงปากประตูห้องครัว นางถลึงตาโพลง “เจ้ากล้าดีอย่างไร?! อาหารยังไม่ทันยกขึ้นโต๊ะก็เจียดมาแบ่งให้ผู้อื่นกินเสียแล้ว! ผู้อาวุโสของตระกูลยังไม่ทันจับตะเกียบ แล้วไอ้เด็กโสโครกสองคนนั่นจะริกินก่อนได้อย่างไร?!”

เมื่อลูกมือเห็นว่าแม่เฒ่าจูมีท่าทางเกรี้ยวกราดเช่นนั้นจึงหวาดกลัวจนไม่กล้าปริปากโต้เถียงใด ๆ เขาเทของทอดในถ้วยเล็กกลับลงในชามกระเบื้องใบใหญ่ตามเดิม จากนั้นจึงหันกลับไปสาละวนทำงานอย่างคล่องแคล่ว

“ไสหัวไป!” แม่เฒ่าจูโบกมือไล่ซานหลางที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เก่าไม่ขยับเขยื้อน “ไสหัวออกไปซะ! ช่างตะกละตะกลามเหมือนแม่ไร้ยางอายของเจ้าไม่ผิด! น่าขายหน้าเสียจริง!”

ซานหลางค่อย ๆ ถอยกลับไปด้านหลังประมาณสองถึงสามก้าว สายตาจับจ้องไปยังแม่เฒ่าจูอย่างระมัดระวัง ครั้นสบจังหวะทีเผลอจึงรีบยื่นมือไปคว้าของทอดในถ้วยด้านหน้าและรีบวิ่งหนีออกจากประตูไปทันที

“ไอ้เด็กเดรัจฉาน! แสบสันนักนะ! ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย!” แม่เฒ่าจูไล่ตามซานหลางไปเพียงสองก้าวเท่านั้น ขณะสบถสาปแช่งใบหน้าก็เผยความดุร้ายออกมา จากนั้นจึงหันกลับมาดุด่าลูกมือของพ่อครัวใหญ่อีกครั้ง “ข้าจ้างพวกเจ้าให้มาทำอาหาร ไม่ได้ให้พวกเจ้ามาแจกจ่ายอาหารตามชอบ เจ้าไม่ได้เป็นเจ้าภาพจัดเลี้ยงเองจะรู้อะไร!? ของทอดที่เห็นอยู่นี่ เจ้าคงสวาปามลงท้องไปครึ่งหม้อแล้วกระมัง!”

ลูกมือหนุ่มถูกใส่ร้ายซึ่งหน้า ตามหลักแล้วในสายอาชีพของพวกเขามีกฎการทำงานอย่างเคร่งครัด กฎข้อแรกคือการเรียนรู้ที่จะควบคุมปากของตนไม่ให้กินอาหารจนเกินความพอดี ได้รับอนุญาตเพียงลิ้มชิมรสขณะปรุงเท่านั้น หากเขาสวาปามไปครึ่งหม้อจริงอย่างที่แม่เฒ่าจูกล่าวหา เช่นนั้นเขาจะมีรูปร่างผ่ายผอมดังที่เป็นอยู่นี้หรือ?

ลูกมือหนุ่มต้องการแก้ต่างความเข้าใจผิด ๆ นั้นเสียใหม่ ทว่าเมื่อเห็นท่าทางดุดันอำมหิตของแม่เฒ่าจูแล้วจึงได้แต่กลืนคำกล่าวเหล่านั้นลงคอไป ลอบนึกคิดในใจว่าตัวเขาก็รับจัดเลี้ยงอาหารให้กับเจ้าภาพมาแล้วหลายตระกูล ทว่าไม่เคยเห็นตระกูลใดทั้งตระหนี่ถี่เหนียวและคิดเล็กคิดน้อยถึงเพียงนี้มาก่อน