ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 378 ลงโทษแม่เฒ่าจู

ตอนที่ 378 ลงโทษแม่เฒ่าจู
ตอนที่ 378 ลงโทษแม่เฒ่าจู

อู๋ถูหู่ผู้แข็งแกร่งตอบรับคำของภรรยาแล้วอุ้มหญิงชราขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย เขาแบกแม่เฒ่าจูไว้บนหลังราวกับหมูที่มีน้ำหนักเพียงหนึ่งร้อยหรือสองร้อยจิน

แม่เฒ่าจูถูกแบกไว้บนแผ่นหลังอันแข็งแกร่ง ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ใบหน้าของนางบิดเบี้ยว หลังจากเดินออกมาไกลแล้ว มารดาของต้าหวังจึงส่งเสียงหัวเราะพลางกล่าวคำเบา “หญิงแก่เจ้าเล่ห์เช่นเจ้า สมควรถูกลงโทษแล้ว!”

เดิมทีสามีภรรยาคู่นี้ตั้งใจจะเดินทางไปเยี่ยมหยุนลี่เต๋อที่เรือนของเขา แต่คาดไม่ถึงว่าแม่เฒ่าจูจะก่อเรื่องวุ่นวายที่หน้าหมู่บ้าน มารดาของต้าหวังเคาะประตูเรือนตระกูลหยุนและเข้าไปในบ้านเพื่อกล่าวทักทายสองประโยค หลังจากพูดคุยกัน นางจึงได้รู้ว่าเมื่อคืนนี้แม่เฒ่าจูถูกจำคุกทั้งคืน หยุนลี่เต๋อจึงต้องไปนอนเฝ้านางอยู่ด้านนอกศาลาว่าการ และเมื่อเช้าวันนี้เขาได้ขอเข้าพบท่านนายอำเภอและอ้อนวอนขอความเมตตาให้แก่มารดา กอปรกับแม่เฒ่าจูชราภาพมากแล้ว ท่านนายอำเภอจึงละเว้นโทษและปล่อยตัวนางออกมา

“แม่เฒ่าผู้นี้…” มารดาของต้าหวังส่ายศีรษะ ทว่าไม่ได้กล่าวคำใดออกมาต่อหน้าของหยุนลี่เต๋อ

“เมื่อคืนอดนอนทั้งคืน วันนี้ปล่อยเขาพักผ่อนให้เต็มที่ พวกเราไปคุยกันที่ห้องของเยี่ยนเอ๋อเถิด” แม่นางเหลียนสั่งให้สืออีต้มน้ำร้อน จากนั้นยกเข้ามาในห้องเพื่อให้หยุนลี่เต๋อล้างหน้า

“ข้าหนังหนาจะตายไป ไม่เป็นอะไรง่าย ๆ หรอก” หยุนลี่เต๋อโบกมือ “พี่ใหญ่อู๋กับพี่สะใภ้เป็นห่วงแล้ว” แม้ว่าปากของเขาจะพูดเช่นนั้น แต่น้ำเสียงกลับแหบแห้งเส้นเลือดในดวงตาขยายตัวทำให้ร่างกายของเขาดูอ่อนล้า

มารดาของต้าหวังกล่าว “จะไม่เป็นไรได้อย่างไร ร่างกายของเจ้ามีบาดแผล เช่นนั้นเจ้าต้องดูแลตนเองให้ดี อย่าล้มป่วยอีก อีกประเดี๋ยวข้าจะให้ต้าหวังส่งไก่สองตัวมาให้พวกเจ้าสองคน”

“ไม่รบกวน ๆ ที่นี่ยังมีอาหารและน้ำดื่มให้กินอีกมากมาย น้ำแกงไก่ตุ๋นเมื่อวานก็กินไม่หมด ยังเหลืออีกตั้งครึ่งหม้อ” แม่นางเหลียนรีบโบกมือปฏิเสธ

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกเจ้าทั้งสองคน” มารดาของต้าหวังชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง “เมื่อครู่ตอนที่ข้าเดินมากับพ่อของต้าหวัง ข้าเห็นแม่เฒ่าจูโวยวายอยู่ที่หน้าหมู่บ้านและเมื่อเห็นพวกข้าสองคน แม่ของเจ้าก็รีบเดินหนีไปทันที…”

แม่นางเหลียนลุกยืนขึ้นทันที “อะไรนะ?”

“เจ้าอย่ากังวลไป ข้าเห็นว่านางไม่ได้เป็นอะไรมาก ข้าจึงให้พ่อของต้าหวังไปส่งที่บ้านแล้ว ข้าคิดว่าต้องบอกเรื่องนี้กับเจ้า” มารดาของต้าหวังกล่าวออก “อีกประเดี๋ยวข้าจะให้พ่อของต้าหวังเชิญหมอมาตรวจร่างกายนาง พวกเจ้าจะได้ไม่ต้องคิดมากเรื่องแม่เฒ่า”

“นางไม่เป็นอะไรจริง ๆ หรือ?” แม่นางเหลียนยังคงไม่วางใจ

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ตอนที่พ่อของต้าหวังแบกนางไว้บนหลัง นางก็หลับตาพริ้ม ข้าเห็นด้วยสองตาของตัวเอง เจ้าอย่ากังวลไปเลย” มารดาของต้าหวังปรายตามองหยุนลี่เต๋ออย่างเป็นนัย

หยุนลี่เต๋อรู้สึกท้อใจ ใบหน้าดำคล้ำไม่เผยความรู้สึกใด เขาไม่อยากรับรู้อีกต่อไปว่าแม่เฒ่าจูจะคิดอย่างไร วันนี้เป็นวันมงคล แต่กลับเกิดเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร

“เจ้ารอง พักผ่อนให้สบายเถิด ที่นั่นมีข้ากับพี่ใหญ่อู๋คอยดูแล ไม่เป็นไรหรอก” มารดาของต้าหวังกล่าวปลอบประโลมสองประโยค จากนั้นดึงแขนแม่นางเหลียนออกจากห้องไปแล้วปิดประตูเบา ๆ

ขณะเดียวกัน แม่นางเฉินกำลังมีความสุขอยู่ในห้องปีกตะวันตก นางพลันได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ด้านนอกจึงชะโงกหน้าออกไปมองและพบว่าอู๋ถูหู่กำลังแบกแม่เฒ่าจูเดินเข้ามาในลานบ้าน แม่นางเฉินจึงรีบวิ่งออกมาและเอ่ยถามว่า “ท่านกลับมาได้อย่างไร?” ด้วยน้ำเสียงที่ดูจะไม่มีความสุขเอาเสียเลย

“แม่ของเจ้ากลับมาแล้ว รีบมาช่วยสิ” อู๋ถูหู่กล่าว

“พวกเขาพิจารณาโทษแล้วหรือ?” แม่นางเฉินก้าวออกมาด้านหน้าพลางมองไปข้างหลังของอู๋ถูหูพลางครุ่นคิด ‘หึ เป็นเรื่องจริงสินะ’ นางยืนกอดอกอย่างไม่เกรงกลัวพร้อมกลอกตาไปมาและพึมพำ “นางถูกโบยรึ? กรรมสนอง!”

อู๋ถูหู่ผู้ที่แบกแม่เฒ่าจูไว้บนหลังเห็นแม่นางเฉินไม่ขยับเขยื้อนจึงเอ่ยว่า “รีบเปิดประตูสิ ข้าจะพานางเข้าไปก่อน”

แม่นางเฉินไม่สนใจและถามกลับ “ไยท่านถึงเป็นคนมาส่งนาง? แล้วพี่รองเล่า? เขาไม่ได้อยู่กับท่านแม่หรือ? จุ๊ ๆ ๆ ดูเขาทำสิ ต่อไปใครจะกล้าพึ่งพาอีก…”

“สะใภ้สาม เจ้าหัดสงบปากสงบคำบ้างเถอะ” อู๋ถูหู่เห็นว่านางเอาแต่พูดพล่ามจึงกล่าวตำหนิ “รีบเปิดประตูแล้วไปต้มน้ำมาเช็ดหน้าและตัวให้แม่สามีของเจ้าเสีย”

“หึ…” แม่นางเฉินเบ้ปาก “นางขับไล่ข้าออกจากตระกูล ข้าจำเป็นต้องปรนนิบัตินางด้วยรึ? ข้าไม่ใช่คนไร้สมอง ถุย…” พูดจบก็ถ่มน้ำลายแล้วเดินกลับไปยังห้องนอนของตน

อู๋ถูหู่ยกเท้าขึ้นถีบประตูเบา ๆ อย่างจนใจ ทว่ายังไม่ทันเดินเข้าไปในเรือน กลิ่นไม่พึงประสงค์ก็โชยออกมาเตะจมูกจนทำให้เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว เมื่อเห็นว่ามีผู้มาเยือนใบหน้าของผู้เฒ่าหยุนก็ซีดเผือดด้วยความอับอายทันที

“ท่านลุงหยุน?” อู๋ถูหู่กลั้นลมหายใจพลางเดินเข้าในเรือนก่อนพบว่ามีโถสุขภัณฑ์เคลื่อนที่วางอยู่ ซึ่งมันสกปรกราวกับไม่มีผู้ทำความสะอาดมานาน กลิ่นเหม็นสาบจึงอบอวลทั่วทั้งห้อง

“อ่า อ่า…” ผู้เฒ่าหยุนยกมืออันสั่นเทาชี้ไปยังแม่เฒ่าจูที่อยู่บนหลังของอู๋ถูหู่ ดวงตาขุ่นมัวพลันชื้นขึ้น เขาพยายามรักษาเกียรติของตนเองมาตลอดทั้งชีวิต แต่เพิ่งเข้าสู่วัยชราไม่ทันไรเกียรติและศักดิ์ศรีเหล่านั้นกลับถูกย่ำยีจนป่นปี้ เพียงแค่คิดก็รู้สึกโศกเศร้าขึ้นมา

“อ้อ ท่านอาสะใภ้คงจะตกใจน่ะ ไม่เป็นอะไรมากหรอกขอรับ” อู๋ถูหู่วางตัวของแม่เฒ่าจูลงที่อีกด้านหนึ่งของเตียง จากนั้นดึงผ้าห่มขึ้นห่มให้นาง “ข้าจะไปเชิญหมอมาเดี๋ยวนี้”

“อ่า อ่า…” ผู้เฒ่าหยุนพยายามเอื้อมมือออกไปดึงชายเสื้อของอู๋ถูหู่อย่างสุดความสามารถ

อู๋ถูหู่เดินไปข้างหน้าสองก้าวก่อนหมุนตัวกลับพลางครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายก็ทนความสะอิดสะเอียนไม่ไหวจึงยกโถส้วมเคลื่อนที่ที่วางอยู่ข้างเตียงออกไปข้างนอกและนำสิ่งปฏิกูลเททิ้งข้างสวนผัก จากนั้นเปิดหน้าต่างทุกบานเพื่อให้อากาศถ่ายเทสะดวก

อันที่จริงเขาผู้เฒ่าหยุนอยากเอ่ยถามอู๋ถูหู่ว่าเหตุใดเขาถึงเป็นคนมาส่งแม่เฒ่าจู หยุนลี่เต๋อไปอยู่ที่ใด? อู๋ถูหู่รู้ดีว่าผู้เฒ่าต้องการอะไร เขาจึงห่มผ้าให้ผู้เฒ่าหยุนและเดินออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่กล่าวคำใด

ผู้เฒ่าหยุนนอนหงายอยู่บนเตียงขณะที่น้ำตาไหลพราก

เมื่อเห็นว่าอู๋ถูหู่จากไปแล้ว แม่เฒ่าจูจึง ‘ลืมตาขึ้น’ พลางด่าทอแม่นางเฉินอย่างหยาบคาย จากนั้นเผยท่าทีผ่อนคลายแล้วเอนกายนอนลงพลางดึงผ้าห่มขึ้นมาห่ม ขณะที่ครุ่นคิดภายในใจว่ารอให้ตนจัดการเจ้ารองให้เรียบร้อยก่อนเถิด เมื่อถึงเวลานั้นนางจะกลับมาคิดบัญชีแค้นกับหญิงเจ้าเล่ห์ผู้นั้นเอง!

ทว่ารอแล้วรอเล่า หยุนลี่เต๋อก็ไม่มาเยี่ยมนางเสียที หลังจากเวลาผ่านไปชั่วสองก้านธูป ภรรยาผู้มีนิสัยจู้จี้จุกจิกของอู๋ถูหู่ก็เดินนำหลี่หลางจงเข้ามาในห้องนอน

“น้องรองถูกแม่เฒ่าผู้นี้ทรมานมากมาย เขาต้องไปนอนเฝ้านางท่ามกลางอากาศเหน็บหนาวตลอดคืนทั้งที่ตนบาดเจ็บอยู่ และตอนนี้เขาก็ป่วยจนไม่สามารถลุกออกจากเตียงด้วยซ้ำ น้องสะใภ้รองยุ่งอยู่กับการดูแลปรนนิบัติสามี ส่วนสะใภ้สามก็พึ่งพาไม่ได้ ข้าจึงทำได้เพียงดูแลผู้เฒ่าทั้งสองตามมีตามเกิด… หลี่หลางจง ท่านตรวจร่างกายของแม่เฒ่าดูเถิดว่านางได้รับบาดเจ็บหรือเพียงเสียขวัญจากการได้รับโทษ” มารดาของอู๋ต้าหวังจงใจกล่าวเสียงดัง

แม่เฒ่าจูได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายอย่างแจ่มชัด ทว่าไม่สามารถโต้ตอบได้ ขณะที่ในใจของนางสาปแช่งสามีภรรยาตระกูลอู๋ บุตรชายคนรอง และแม่นางเหลียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ข้าขอตรวจดูก่อน” หลี่หลางจงวางกล่องเครื่องมือแพทย์ลงก่อนยกเก้าอี้มานั่งข้างเตียง จากนั้นใช้มือหนึ่งตรวจจับชีพจรของแม่เฒ่าจู

“ท่านตรวจให้ละเอียดเลยนะเจ้าคะ เจ้ารองกับน้องสะใภ้บอกแล้วว่าเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา หากต้องใช้ยาชนิดใดสั่งมาได้เลยเจ้าค่ะ” มารดาของอู๋ต้าหวังที่ยืนอยู่ด้านข้างปรายตามองแม่เฒ่าจูด้วยสายตาเย้ยหยัน

ระหว่างเดินทางมาที่นี่ หลี่หลางจงได้ระบายความโกรธออกมาจนหมด เขาเป็นปัญญาชนจึงไม่ชอบใจหญิงเฒ่าปากร้ายและไร้เหตุผลเช่นแม่เฒ่าจู ทั้งยังกล่าวกับมารดาของอู๋ต้าหวังว่าหากแม่เฒ่าจูแกล้งป่วย ครั้งหน้าเขาจะไม่เดินทางมารักษานางอีก

ขณะที่หลี่หลางจงกำลังตรวจชีพจรอย่างเคร่งเครียด แม่เฒ่าจูยังคงแสร้งป่วยต่อไป ทันใดนั้นผู้เฒ่าหยุนก็ส่งเสียง “อะ อ่า…” แม้พูดออกมาไม่ได้ แต่ในใจของเขาก็เกรงว่าหลี่หลางจงจะฉวยโอกาสนี้คิดค่ารักษาเกินจริง อีกทั้งห่วงใยหยุนลี่เต๋อที่นอนป่วยตามคำบอกเล่าของมารดาของต้าหวัง

ผู้เฒ่าหยุนไม่ลังเลที่จะเป็นห่วงบุตรชายแม้แต่น้อย ในใจของเขารู้ดีว่าหากไม่มีเจ้ารองคอยดูแล ตนและแม่เฒ่าคงอดตายอยู่ที่นี่ไปนานแล้ว…