ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 501 ตระกูลเจียง

ตอนที่ 501 ตระกูลเจียง

ตอนที่ 501 ตระกูลเจียง

หยุนลี่เต๋อและหยุนเชวี่ยพักผ่อนอยู่ที่เรือนตระกูลเจียงอยู่ครู่ใหญ่ก่อนออกเดินทางต่อ หยุนลี่เต๋อล้วงเงินสองสามเหรียญออกมาจากแขนเสื้อแล้ววางไว้บนโต๊ะ แต่เจียงเล่าชื่อยืนกรานว่าไม่รับเงินก่อนนำเหรียญไปคืนหยุนลี่เต๋อ

“ข้าไม่รับ ๆ คนยากจนในชนบทต้องการเงินเพื่อซื้ออาหารนั้นเป็นเรื่องจริง ครั้งนี้เราต้อนรับพวกท่านด้วยน้ำใจ เหตุใดถึงจ่ายเงินให้ข้า?” เจียงเล่าชื่อยัดเงินคืนใส่มือของหยุนเชวี่ย

เจียงต้าหลางเดินตามไปเช่นกัน เขาโบกมือลาสองพ่อลูกครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งยังกำชับว่าฝนเพิ่งตกเมื่อสองวันที่ผ่านมา ถนนยังคงเต็มไปด้วยโคลนตม ไม่ง่ายเลยกว่าจะเดินทางออกจากหมู่บ้าน พวกเขาจึงต้องเดินทางอย่างระมัดระวัง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเล่าชื่อก็นึกขึ้นว่าถนนในหมู่บ้านไม่สะดวกนักจึงสั่งให้ลูกชายคนโตของเขาไปส่งหยุนสองพ่อลูกที่บริเวณหน้าหมู่บ้าน หยุนลี่เต๋อกล่าวค้านทันควัน “พี่ใหญ่ ไม่จำเป็นหรอก เรารบกวนท่านมากพอแล้ว ข้าจะขับเกวียนอย่างระมัดระวังขอรับ”

เจียงต้าหลางก้าวไปข้างหน้าพลางกล่าวว่า “ไม่ไกลหรอก ท่านอาไม่ใช่คนในหมู่บ้านของเราจึงไม่รู้ว่าเมื่อฝนตกแล้วถนนในหมู่บ้านจะเปียกแฉะและลื่นไม่น้อย ทั้งยังมีน้ำเจิ่งนองเต็มสองข้างทาง”

หยุนลี่เต๋อจะไม่รู้ได้อย่างไร? ขณะเดินทางมาที่นี่ เขาต้องขับเกวียนล่ออย่างช้า ๆ และต้องระมัดระวังมากกว่าถนนเส้นอื่น เพราะเกรงว่าเกวียนที่ตนขับจะตกลงไปในคูน้ำข้างทาง เจียงต้าหลางเดินอยู่ข้างหน้าเกวียนล่อพลางชี้ไปข้างหน้า “ท่านอา หลังออกจากหมู่บ้านให้ท่านมุ่งหน้าไปทางตะวันออก ถนนเส้นนั้นจะพาท่านเดินทางเข้าไปในเมือง”

“ขอบคุณครอบครัวเจ้าที่ช่วยเหลือข้าในวันนี้” หยุนลี่เต๋อมองพิจารณาเจียงต้าหลางจากข้างหลัง เขามีรูปร่างสูงโปร่ง ไหล่ผึ่งผาย มือหยาบกระด้าง เสื้อผ้ามีรอยปะชุน ผอมแห้งเล็กน้อย ขณะที่ก้าวเดินบนพื้นโคลนทีละก้าวอย่างมั่นคง

“ฮ่า ฮ่า” เจียงต้าหลางหัวเราะสองครั้ง “ท่านอา น้องสาว พวกท่านหาที่จับให้มั่นล่ะ”

เจียงต้าหลางเดินมาส่งทั้งสองบริเวณหน้าหมู่บ้าน หลังจากเดินผ่านถนนที่แสนทรหดแล้ว เขาก็ฉีกยิ้มไร้เดียงสาพร้อมยืนโบกมือให้หยุนลี่เต๋อและหยุนเชวี่ยจนทั้งสองลับตาไป เขาไม่รู้ว่าเหตุใดตนถึงมีความสุขเช่นนี้

หลังจากฟังสามีและลูกสาวเล่าเกี่ยวกับการเดินทางไปยังหมู่บ้านหยวนเป่า แม่นางเหลียนก็กล่าวว่า “เช่นนั้นพวกเขาคงเป็นคนดีจริง ๆ”

“ใช่เจ้าค่ะ ครั้งนี้ซุนปั๋วสื่อพูดถูก แต่…” หยุนเชวี่ยยังคงกังวลเกี่ยวกับเรื่องบางอย่าง “คนซื่อสัตย์เหล่านี้จะรับมือรับหยุนเยว่ได้หรือไม่ หากนางแต่งงานเข้าตระกูลของพวกเขา…” ครั้งนี้นางไม่กลัวว่าฝ่ายชายจะปฏิเสธอย่างไม่ไยดี แต่อารมณ์ของเด็กสาวนั้นรุนแรงยิ่ง ไม่เพียงแต่เจียงต้าหลางจะรับมือไม่ได้ แต่นางคงจะหนีออกจากตระกูลเจียง แม้จะแต่งงานกับลูกชายของพวกเขาแล้วก็ตาม หากกล่าวตามตรงก็คือคนดีทั้งหลายจะรับมือกับหยุนเยว่ไหวหรือ?

“เมื่อหญิงสาวแต่งงานแล้ว นางจะต้องติดตามสามีไปตลอด อีกทั้งหลังจากแต่งงาน นางต้องปรนนิบัติสามีตลอดชีวิต หยุนเยว่เป็นหญิงฉลาด นางร่ำเรียนตำรามาก่อน ฉะนั้นนางจึงรู้เรื่องนี้ดี” แม่นางเหลียนไม่มีความกังวล นางคิดว่าเรื่องนี้ต้องเป็นไปอย่างราบรื่น แม้ตระกูลเจียงจะยากจน ทว่าพวกเขาเป็นครอบครัวที่มีเมตตา หากในภายภาคหน้าหยุนเยว่แต่งงานกับลูกชายพวกเขาและช่วยกันทำมาหากิน พวกนางก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป

หยุนลี่เต๋อคิดเช่นเดียวกับภรรยา เมื่อเห็นว่าท้องฟ้ายังสว่างอยู่ เขาก็ลุกยืนขึ้นพลางกล่าว “เช่นนั้น ข้าจะไปแจ้งข่าวกับท่านแม่และพี่สะใภ้”

แม่เฒ่าจูนั่งขัดสมาธิพลางวางมือซ้อนกันไว้บนตัก นางทำท่าทีราวกับพระโพธิสัตว์ หลังจากนางนั่งวิปัสสนาตามคำแนะนำของนักพรต ลานเรือนตระกูลหยุนจึงเงียบเชียบจนได้ยินเพียงเสียงไก่ขัน

“ท่านแม่ เรื่องก็เป็นเช่นนี้ขอรับ” หยุนลี่เต๋อกล่าว “พวกเขาเป็นคนดีจริง ๆ ข้าไปสอดส่องการใช้ชีวิตพวกเขาด้วยตนเอง อีกทั้งขณะนี้เยว่เอ๋อไม่ใช่เด็กสาวต่อไปแล้ว ท่านคิดว่าอย่างไร?”

แม่เฒ่าหลับตาพลางส่งเสียง “หึ” ด้วยความโมโห

“ถ้าท่านเห็นด้วยว่ามันเป็นวิธีที่ดี ท่านช่วยพยักหน้าตอบข้าที”

แม่เฒ่าจูจ้องเขม็งไปที่ลูกชาย เขาไม่รู้ว่าตอนนี้นางกำลังคิดอะไรอยู่

หยุนลี่เต๋อเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง “อายุของเยว่เอ๋อเกินวัยแต่งงานแล้ว ท่านจะให้นางอยู่ที่เรือนไปตลอดชีวิตไม่ได้ มิเช่นนั้นนางต้องกลายเป็นสาวทึนทึกแน่ นางยังมีอนาคตอีกยาวไกล หากท่านไม่ตอบตกลง ชาวบ้านจะกล่าวหาว่าท่านไม่แยแสแม้กระทั่งหลานในไส้”

หญิงชรายังคงนิ่งเงียบขณะหลับตาแน่น

“แม้พี่ใหญ่และพี่สะใภ้จะทำเรื่องเลวร้ายมากมาย แต่เยว่เอ๋อไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความผิดของพ่อแม่ นางยังมีอนาคตอีกยาวไกล เราจะเก็บนางไว้ที่เรือนนี้ตลอดไปไม่ได้ ท่านไม่เป็นห่วงหลานสาวหรือ…”

เปลือกตาของแม่เฒ่าจูเปิดขึ้นเล็กน้อย นางเอนกายพิงหัวเตียงพลางมองหยุนลี่เต๋อไม่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม่นางเฉินที่แอบฟังอยู่ข้างนอกชะโงกหัวเข้ามาในห้องพลางเอ่ย “พี่รอง ในเมื่อท่านหาคู่ให้เด็กคนนั้นแล้ว เมื่อไรท่านจะหาคู่ให้เอ้อหลางและซานหลางเล่า บอกมาตามตรงเถิดว่าท่านทำเช่นนี้เพราะเพิกเฉยต่อพี่สะใภ้ใหญ่ที่ไปร้องไห้ฟูมฟายขอร้องไม่ได้ใช่หรือไม่”

“…” หยุนลี่เต๋อมุ่นคิ้ว เหตุใดถึงยุ่งยากเพียงนี้

เมื่อหญิงชราได้ยินเช่นนั้น นางจึงเผยสีหน้าไม่สบอารมณ์ขณะหันมองแม่นางเฉิน ฉับพลันแม่นางเฉินก็เข้าใจสายตาของแม่สามีทันที นางเดินคอตกเข้าไปในห้องก่อนนั่งลงข้างเตียงแล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมด “ท่านแม่ ข้าเกรงว่าท่านยังไม่รู้ วันที่พี่รองจัดงานเฉลิมฉลอง พี่สะใภ้แอบหนีไปที่นั่น นางล้มตัวลงกอดขาอ้อนวอนพี่สะใภ้รองต่อหน้าชาวบ้านมากมาย…”

“สะใภ้สาม! พูดจาเหลวไหล!” หยุนลี่เต๋อตวาดเสียงดังพร้อมเผยสีหน้าโกรธเคือง

“ไยจะพูดไม่ได้…” แม่นางเฉินเอียงคอเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ นางพลันลดเสียงลงเล็กน้อย “พี่สะใภ้สร้างเรื่องน่าอับอายให้พวกเรายังไม่พออีกหรือ เหตุใดนางต้องคุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าชาวบ้านเหล่านั้นด้วย? มิใช่ว่านางกำลังป่าวประกาศให้ชาวบ้านรู้ว่าท่านแม่ของพวกเราโหดร้ายเพียงใดหรอกหรือ…”

ใบหน้าของแม่เฒ่าจูเดี๋ยวแดงเดี๋ยวดำขณะคิดในใจว่าแม่นางจ้าวเป็นคนเจ้าเล่ห์ น่ารังเกียจ ชาวบ้านหมู่บ้านไป๋ซีรู้เรื่องนี้ แต่เหตุใดนางต้องร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้าชาวบ้าน นางต้องการให้ทุกคนกล่าวโทษแม่สามีหรือ? แล้วเหตุใดนางถึงไม่ทำตามคำสั่งของแม่เฒ่าจู? แต่กลับโอดครวญต่อหน้าผู้คน ไม่คิดว่ามันน่าสมเพชรึ?!

ใบหน้าของแม่เฒ่าจูดำมืดลงเรื่อย ๆ พร้อมครุ่นคิดในใจว่าแม่นางจ้าวเป็นเดรัจฉาน ตนทำดีด้วยเพียงเล็กน้อยก็แว้งกัดเสียแล้ว นางไม่รู้เสียแล้วว่ากำลังยั่วโมโหผู้ใด นางต้องถูกลงโทษ!

หยุนลี่เต๋อขมวดคิ้วจนเป็นปม เขาเหลือบมองแม่นางเฉินด้วยสายตาไม่พอใจ ขณะที่อีกฝ่ายมองแม่เฒ่าจูพร้อมกล่าวประจบประแจง

“นังเดรัจฉานทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร เห็นว่าข้าคงมีชีวิตอยู่ไม่นางจึงคิดต่อต้านรึ?” แม่เฒ่าจูเผยสีหน้าโมโห นางยังคงเก็บงำความแค้นที่มีต่อแม่นางจ้าวไว้ในใจ ไม่ยอมสบถออกมามากกว่านี้

นางต้องถูกลงโทษอย่างสาสม

แม่นางเฉินเหลือบมองหยุนลี่เต๋อที่กำลังง่วนอยู่กับการแก้ตัว

“สะใภ้สาม เจ้าเล่ามาให้หมด” หญิงชรากล่าว

“หึ หึ” หัวใจของแม่นางเฉินอัดแน่นไปด้วยความปีติ “ท่านแม่ ท่านไม่รู้ว่าคนแซ่จ้าวผู้นั้นหน้าด้านหน้าทน…” นางยิ้มกว้างขณะที่หญิงชราสบถด่าพลางเอนกายพิงหัวเตียง

ในวันนั้นแม่นางเฉินง่วนอยู่กับการกินอาหารเลิศรสจึงไม่รู้ว่าแม่นางจ้าวกอดขาอ้อนวอนแม่นางเหลียนด้วยเรื่องอะไร แต่นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่ นางได้ยินเหล่าชาวบ้านจับกลุ่มนินทาว่าสะใภ้ใหญ่ตระกูลหยุนเสแสร้งบีบน้ำตาเพื่อให้ครอบครัวของหยุนลี่เต๋อช่วยเหลือลูกสาวของตน แม่นางเฉินไม่คำนึงว่าเรื่องนั้นจริงหรือไม่ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือมันสามารถสุมเพลิงแค้นให้แก่แม่เฒ่าจูได้ เพียงเท่านี้คนแซ่จ้าวก็จะได้รับการลงโทษและต้องทนหิวโหยจนตาย!