ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 503 โศกนาฏกรรมของแม่นางจ้าว

ตอนที่ 503 โศกนาฏกรรมของแม่นางจ้าว

ตอนที่ 503 โศกนาฏกรรมของแม่นางจ้าว

แม่เฒ่าจูครุ่นคิดจนเวลาล่วงเลยถึงกลางดึก

ในลานเรือนมีกองฟืนอยู่สองกอง น้ำในถังใบใหญ่เย็นเยียบจนใช้ไม่ได้ อีกไม่กี่วันน้ำในถังคงกลายเป็นน้ำแข็งแน่ นางจะกลั่นแกล้งแม่นางจ้าวอย่างไรดี?

หลังจากคิดทบทวน ในที่สุดหญิงชราเกิดความคิดชั่วร้าย

ปีนี้ครอบครัวนางเก็บเกี่ยวธัญพืชในพื้นที่ห้าไร่ได้ปริมาณสองร้อยจิน แม่เฒ่าต้องการกลั่นแกล้งแม่นางจ้าวโดยสั่งให้นางบดข้าวทำเป็นแป้ง แล้วเอาแป้งเหล่านั้นทำเป็นขนมเปี๊ยะ แล้วคอยดูว่าหญิงชั่วร้ายผู้นั้นจะเหนื่อยหรือไม่!

หญิงชราภาคภูมิใจกับความคิดชั่วร้ายของตนไม่น้อย เช้าตรู่วันถัดมานางจึงส่งแม่นางเฉินไปเรียกหยุนลี่เต๋อให้มาที่เรือนหลังเก่า

“ท่านแม่ เรียกข้ามาที่นี่มีอะไรหรือขอรับ?”

แม่เฒ่าจู “ใกล้ถึงเทศกาลตรุษจีนแล้ว”

หยุนลี่เต๋อนิ่งอึ้งพลางคิดในใจว่าเหลือเวลาอีกตั้งหนึ่งเดือนกว่าจะถึงเทศกาลตรุษจีน ถึงกระนั้นเขาก็ยังกล่าวตอบรับ “เมื่อกลับไปแล้วข้าจะสั่งให้สืออีนำสิ่งของที่ต้องใช้ในวันปีใหม่มาให้ท่าน”

แม่เฒ่าจู “เอาข้าวเหนียวมาให้ข้าห้าสิบจิน”

“เหตุใดท่านต้องการข้าวเหนียวมากมายเพียงนี้?” หยุนลี่เต๋องุนงง “ท่านแก่มากแล้ว ข้าวเหนียวเป็นอาหารที่ย่อยยาก อีกทั้งท่านไม่ชอบออกแรง ฉะนั้นกินข้าวเหนียวให้น้อยลงดีกว่า”

แม่เฒ่าจูช้อนตามองหยุนลี่เต๋ออย่างไม่พอใจ

หยุนลี่เต๋อ “ตกลงขอรับ ข้าจะนำมันมาให้ท่านในยามเที่ยง แต่ท่านต้องดูแลสุขภาพให้ดี อย่ากินเยอะเกินไปจนท้องอืดเล่า”

หญิงชรานิ่งเงียบไม่เอ่ยตอบ นางเอื้อมมือไปหยิบเข็มและด้ายที่วางอยู่ข้าง ๆ ก่อนปักผ้าเพื่อฆ่าเวลา

ยามบ่าย หยุนลี่เต๋อสั่งให้สืออีนำข้าวเหนียวมาให้แม่เฒ่าจู หลังจากเก็บกระสอบข้าวไว้ในห้องครัวเรียบร้อยแล้ว หญิงชราก็โบกมือส่งสัญญาณให้แม่นางเฉิน ไม่นานแม่นางเฉินก็เดินออกมาพร้อมถือข้าวเหนียวหนึ่งกระสอบในมือ จากนั้นเดินไปหาแม่นางจ้าวที่กำลังล้างจานอยู่ นางโยนกระสอบข้าวลงข้างหน้าพี่สะใภ้แล้วกล่าวอย่างวางก้าม “เอาไปตากแห้งที่ลานตากแห้ง แล้วบดให้ละเอียดทำเป็นเส้นหมี่ ท่านแม่อยากกินบะหมี่กับซาลาเปา อย่าลืมว่าเจ้าต้องบดให้ละเอียด เส้นหมี่จะได้เหนียวนุ่มละมุนลิ้น”

มือของแม่นางจ้าวแดงก่ำ เนื่องจากแช่อยู่ในน้ำเย็นเป็นเวลานาน นางมองกระสอบข้าวที่วางอยู่ข้างหน้า “เหตุใดถึงมากมายเช่นนี้?”

“ถ้าคิดจะบดให้หมดก็ย่อมทำได้” แม่นางเฉินตะโกนเสียงดัง “หากภายในเที่ยงวันพรุ่งนี้ ท่านแม่ยังไม่ได้กินบะหมี่และซาลาเปาร้อน ๆ เจ้าคงรู้ว่าจะต้องเจอกับอะไร! เช่นนั้นอย่าชักช้านักล่ะ! ถ้ายังอยากกินข้าวก็อย่าทำตัวขี้เกียจสันหลังยาว!”

หลังจากล้างจานเสร็จเรียบร้อย แม่นางจ้าวก็ไม่กล้าพักแม้แต่ครู่เดียว นางนำข้าวครึ่งกระสอบไปตากแห้งในลานตากแห้ง

ลานตากแห้งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน ลานดังกล่าวเป็นพื้นที่โล่งกว้าง มีแสงแดดส่องมากในฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง ทว่าในฤดูหนาว ลมเย็นจะพัดเจ้ามาในลานทุกทิศทาง ลานตากแห้งไม่มีที่กำบังลมฝน ไม่ต้องกล่าวว่าอากาศจะหนาวเพียงใด บริเวณนั้นมีเครื่องโม่ที่ทำจากหินอยู่สองอัน เครื่องนี้ต้องใช้แรงอย่างมากในการบด สตรีจึงต้องช่วยกันออกแรงประมาณสองถึงสามคนจึงจะสำเร็จ

ทว่าเมื่อก่อนแม่นางจ้าวเคยเป็นภรรยาบัณฑิต มีนิสัยเย่อหยิ่งไม่เป็นมิตรกับผู้อื่น นางรู้จักหญิงสาวในหมู่บ้านเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ตอนนี้นางจึงประสบกับปัญหาใหญ่ คนที่ผ่านไปมาต่างมองว่านางคือตัวตลก แต่จะมีผู้ใดที่ใจดีเข้ามาช่วยเหลือบ้าง?

ระหว่างที่รอให้เมล็ดข้าวแห้ง ลมหนาวก็พัดเฉือนใบหน้าแห้งและบางของนางราวกับใบมีดแหลมคม ร่างกายของนางสั่นสะท้านจากอากาศหนาวเย็น แม่นางจ้าวก้มลงเก็บเมล็ดข้าวแล้วเทลงในจานบดครึ่งหนึ่งก่อนกัดฟันดันมันไปข้างหน้า

ในใจของนางพลันรู้สึกสิ้นหวัง ทั้งยังรู้สึกว่าชีวิตนี้สิ้นหวังเหลือเกิน หากเป็นเช่นนี้ต่อไป นางเกรงว่าฤดูหนาวปีนี้ตนคงไม่รอดพ้นกรงเล็บของแม่เฒ่าจูและต้องถูกนางทรมานจนตายเป็นแน่ แม่นางจ้าวพลันนึกถึงนางหวังหญิงสาวในหมู่บ้านที่ถูกแม่สามีทารุณกรรมจนขาดใจตายในปีที่แล้ว

น้ำตาที่อัดแน่นด้วยความขมขื่นของแม่นางจ้าวพลันไหลรินออกมาขณะที่ออกแรงผลักด้ามเครื่องโม่อย่างเต็มที่ เมื่อลมพัดหนาวมาทีไร ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาของนางก็เย็นเยียบไปจนถึงขั้วหัวใจ

ทันใดนั้นแม่นางจ้าวก็คิดถึงหยุนโม่ บุตรชายเพียงคนเดียวของนาง หยุนโม่กลับมาเยี่ยมบ้านเพียงสามวันหลังแต่งงาน จากนั้นเขาก็ไม่มาเหยียบที่เรือนตระกูลหยุนเป็นเวลาสองสามเดือนแล้ว ไม่แม้แต่จะเขียนจดหมายมาแจ้งข่าวคราว

ขณะเดียวกันแม่นางจ้าวก็คิดว่าจะหาโอกาสส่งหยุนเยว่และหยุนหรงไปตามหาพี่ชาย แต่อีกทางด้านหนึ่งสองพี่น้องฉวยโอกาสตอนที่แม่เฒ่าจูพักผ่อน แล้วหลบหนีออกจากหมู่บ้านแล้วมุ่งหน้าเข้าไปในเมืองเพื่อตามหาพี่ชาย

ครอบครัวหลัวเป็นเจ้าของโรงย้อมผ้าขนาดเล็กอยู่ในเขตชานเมือง นอกจากนี้พวกเขายังมีร้านขายผ้าที่มาจากโรงย้อมผ้าของตน แม้จะเทียบไม่ได้กับโรงงานขนาดใหญ่ที่ขายผ้าต่วนและผ้าฝ้าย ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังมีรายได้เพียงพอสำหรับการใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย

สองพี่น้องเดินมาหยุดอยู่หน้าร้านขายผ้า หยุนโม่กำลังง่วนอยู่กับการช่วยพ่อตาตรวจสอบจำนวนสินค้า อย่างไรก็ตามหยุนโม่เป็นที่รักของตระกูลหลัว พ่อตาแม่ยายมักปกป้องเขาเสมอ แต่หากเป็นเรื่องเงิน ทั้งสองก็จะจับตามองอย่างใกล้ชิดไม่ให้ผิดพลาดเช่นกัน

สติของหยุนโม่หลุดลอยและคำนวณผิดพลาดหลายต่อหลายครั้ง ชายชราจึงขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เขาถึงขั้นตำหนิลูกเขยต่อหน้าลูกจ้างในร้านอย่างไร้ความปรานีว่า “น่าเสียดายที่เจ้าเป็นบัณฑิต แต่กลับทำผิดพลาด เรื่องเพียงเล็กน้อยก็ยังทำให้ดีไม่ได้! หากข้ายกกิจการนี้ให้เจ้า มีหวังได้ขาดทุนเป็นแน่!”

“…” หยุนโม่ที่กำลังดีดลูกคิดเพื่อคำนวณชะงักทันที จากนั้นเม้มริมฝีปาก ทว่าไม่กล่าวคำใด

สมาชิกตระกูลหลัวไม่ได้ร่ำเรียนตำรา สองผู้เฒ่าทำงานค้าขายในตลาดแห่งนี้มาเกือบทั้งชีวิต พวกเขาขึ้นชื่อในเรื่องพูดจาขวานผ่าซากและเสียงดัง เคราะห์ดีที่เฉี่ยวหลานชื่นชอบในตัวของหยุนโม่อย่างมาก นางจึงเป็นผู้กล่าวปลอบใจเขาบ่อยครั้ง

เมื่อนึกถึงเฉี่ยวหลาน เขาก็นึกถึงชีวิตที่สุขสบาย หยุนโม่ลอบถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ ลืมมันไปเสียเถิด ตนไม่มีความสามารถในการคำนวณเช่นผู้อื่น บางทีหากเฉี่ยวหลานให้กำเนิดทายาท สองผู้เฒ่าอาจปฏิบัติกับเขาอย่างดีก็เป็นได้…

ความฟุ้งซ่านที่เกิดขึ้นทำให้หยุนโม่คำนวณผิดพลาดอีกครั้ง ชายชราที่อยู่ด้านข้างพลันพ่นลมหายใจยาว จู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงลูกจ้างตะโกนว่า “อาเขย มีคนมาขอพบท่าน!”

หยุนโม่เงยหน้าขึ้นพบกับใบหน้าบึ้งตึงของผู้เฒ่า เขาจึงไม่ขานรับ

หลัวซิ่งไฉถูกใจลูกเขยผู้นี้ยิ่งนัก เขาพยายามซื้อใจหยุนโม่ด้วยการให้เขามาช่วยงานที่ร้าน เพื่อที่จะได้ไม่ต้องกลับไปหามารดาของเขา ครั้นได้ยินว่ามีญาติมาขอพบลูกเขย ชายชราจึงไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง

คราวที่แล้วที่อารองของหยุนโม่มาขอพบ ไม่รู้ว่าทั้งสองพูดคุยเรื่องอะไร แต่หลังจากที่หยุนโม่กลับเข้ามา เขาก็เอาแต่เหม่อลอย ช่วงเวลานั้นหลัวซิ่งไฉจึงไม่จู้จี้กับลูกเขยมากนัก

เมื่อเห็นว่าพ่อตามีสีหน้าไม่สบอารมณ์ หยุนโม่จึงนั่งลงตามเดิม

ลูกจ้างที่อยู่หน้าร้านคิดว่าหยุนโม่ไม่ได้ยินเสียงเรียก เขาจึงเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น “อาเขย น้องสาวทั้งสองของท่านมาขอพบ!”

หยุนโม่ “…”

หลัวซิ่งไฉเผยสีหน้าบูดบึ้งพร้อมกล่าวว่า “รีบไปเสียสิ อย่าให้กระทบเวลาทำงานล่ะ” เขาเริ่มไม่พอใจที่ญาติฝั่งลูกเขยทยอยมาขอพบที่หน้าร้านเรื่อย ๆ เดิมทีเขาคิดว่าหยุนโม่เป็นบัณฑิต คงมีภาพลักษณ์ที่ดี แต่หลังจากนั้นไม่กี่เดือนหลัวซิ่งไฉก็พบว่าตนคิดผิดถนัด ลูกเขยของเขาเป็นคนซื่อบื้อ เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ทั้งยังเป็นคนเก็บตัว ไม่มีปฏิสัมพันธ์กับลูกจ้างในร้าน หากไม่ใช่เพราะลูกสาวของเขารักและทะนุถนอมหยุนโม่ หลัวซิ่งไฉคงไล่ตะเพิดชายคนนี้ออกไปนานแล้ว

เมื่อได้รับอนุญาต หยุนโม่จึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่!” หยุนหรงยืนโบกมืออยู่ข้างนอกร้านพลางจ้องมองพี่ชายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เมื่อเห็นว่าเขาสวมชุดคลุมยาวที่ทำจากผ้าฝ้าย แล้วย้อนมองดูตนเองที่สวมชุดซอมซ่อ นางก็พลันรู้สึกเศร้าใจ

“เจ้าสองคนมาทำอะไรที่นี่?” หยุนโม่ดูไม่ค่อยมีความสุขนักเมื่อเห็นน้องสาวทั้งสอง เขามองกลับเข้าไปในร้านแล้วคว้าแขนของหยุนเยว่และหยุนหรงเดินเข้าไปในตรอกแคบด้านข้าง

หยุนหรงสะบัดมือออกอย่างไม่สบอารมณ์ “ร้านนี้มิใช่ของท่านหรอกหรือ? เหตุใดต้องหลบซ่อนด้วยเล่า?”