ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 504 มาขอเงินถึงหน้าประตู

ตอนที่ 504 มาขอเงินถึงหน้าประตู

ตอนที่ 504 มาขอเงินถึงหน้าประตู

“เจ้าสองคนมาที่นี่ด้วยเหตุใด?” ภายในตรอกแคบ ๆ หยุนโม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงวิตกกังวลเล็กน้อย

“นับตั้งแต่ท่านแต่งงาน นานแค่ไหนแล้วที่ท่านไม่ยอมกลับไปเยี่ยมเยียนที่บ้าน?” หยุนหรงก้าวไปข้างหน้า จับมือเขาไว้แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน “พี่ใหญ่ ท่านละเลยท่านแม่และพวกเราสองคนเช่นนี้ได้อย่างไร?”

แขนหยุนโม่พลันแข็งทื่อขึ้นมาเล็กน้อยก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ข้ายุ่งอยู่กับงานเกินกว่าจะปลีกตัวกลับไปที่บ้านได้”

“พี่สะใภ้ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง นางดีกับท่านหรือไม่?”

“ก็ดี”

“แล้วครอบครัวของนางเล่า?”

“ก็ดีเช่นกัน”

“นี่ใกล้วันตรุษเข้ามาทุกทีแล้ว ท่านจะกลับไปที่บ้านเมื่อไหร่?”

“ยังไม่รู้…”

“…”

หยุนหรงมองเห็นท่าทีที่หยุนโม่แสดงออกอย่างชัดเจน หยุนโม่กล่าววาจาห้วนและสั้น หยุนหรงจึงตระหนักดีว่าระหว่างนางและเขามีช่องว่างบางอย่างที่คั่นกลางความสัมพันธ์ฉันพี่น้อง

บรรยากาศเริ่มอึดอัดเล็กน้อย

หยุนโม่มองย้อนกลับเข้าไปในร้าน “งานที่ร้านยุ่งมาก เจ้าสองคนมาที่นี่ด้วยเหตุใดกันแน่?” การออกมาสนทนาด้านอกร้านเป็นเวลานาน เมื่อกลับเข้าไปในร้านอีกครั้งย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงการถูกตำหนิโดยผู้เป็นพ่อตาอย่างแน่นอน

“ข้าจะแวะมาพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกับท่านไม่ได้เชียวรึ?” หยุนหรงเม้มริมฝีปากด้วยความไม่พอใจ กะพริบตาปริบพลางจับจ้องใบหน้าของหยุนโม่ ครั้นเห็นว่าขมวดคิ้วเป็นเชิงว่าไม่ต้องการพูดคุยกับนางอีกต่อไป จึงกล่าวต่อไปด้วยความกระดากอายเล็กน้อย “พี่ใหญ่ ข้าเพียงคิดว่าในเมื่อท่านมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี ก็ควรพาพวกเราแม่ลูกออกไปจากบ้านด้วย”

หยุนโม่นิ่งอึ้งไป…

“ท่านย่าและนังหญิงอ้วนผู้นั้นรวมหัวกันรังแกพวกเราตลอดทั้งวัน ท่านแม่ทนเห็นพวกเราทนทุกข์ไม่ได้ จึงไปขอความช่วยเหลือจากท่านอารอง ให้เขาจัดหาการแต่งงานที่ดีให้กับพี่สาว ใครคาดคิดว่าครอบครัวของพวกเขาจะกลั่นแกล้งพวกเราอีกทางหนึ่ง” หยุนหรงเหลือบมองหยุนเยว่ น้ำเสียงของนางบ่งบอกอารมณ์สะท้อนใจเล็กน้อย “ครอบครัวของเขารู้จักมักคุ้นกับตระกูลร่ำรวยมากมายในตัวเมือง ทว่าเขากลับจัดการให้พี่สาวแต่งงานกับตระกูลหนึ่งในหมู่บ้านหยวนเป่า! มีเจตนาร้ายต่อกันอย่างเห็นได้ชัด!”

“เยว่เอ๋อกำลังจะแต่งงานอย่างนั้นรึ?” หยุนโม่เบิกตากว้าง ก่อนจะกล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “อารองคงมีวิธีการพิจารณาเลือกคู่ครองให้ในแบบของอารอง การแต่งงานเข้าตระกูลของสามีที่มีฐานะยากจนอาจไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่เป็น…”

ยังไม่ทันที่เขาจะกล่าวจบ กลับถูกหยุนหรงโพล่งขึ้นขัดจังหวะด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวและโกรธเคือง “พี่ใหญ่ ครอบครัวของท่านย่อมมอบผลประโยชน์ให้กับท่านไม่น้อย อ้าปากร้องขอเพียงครั้งหนึ่งก็ได้แล้ว! แสร้งถ่อมตัวให้น่าสงสารอยู่ได้ เหตุใดท่านจึงอยากแต่งเข้าเป็นเขยของตระกูลที่ร่ำรวยแต่แรกเล่า?”

หยุนโม่ถูกทิ่มแทงจุดอ่อนเสียจนใจเจ็บแปลบ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปชั่วขณะหนึ่ง

หยุนหรงจึงตระหนักทันทีว่าตนกล่าววาจารุนแรงเกินไป นางกัดริมฝีปากพร้อมลดระดับเสียงลง “พี่ใหญ่ ข้าเปล่าหมายความเช่นนั้น… ลึก ๆ แล้วพวกเขาต้องเกลียดชังพวกเราเป็นแน่ จึงสรรหาหนทางทำให้พวกเราประสบแต่ความยากลำบากทุกครั้งไป พี่ใหญ่ ท่านจะเพิกเฉยต่อความเดือดร้อนของพวกเราไม่ได้…”

การแสดงออกของหยุนโม่ค่อนข้างตึงเครียด หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ใช่ว่าข้าคิดจะเพิกเฉยต่อเรื่องที่บ้าน แต่เป็นเพราะครอบครัวของภรรยาข้า ข้ามีเงินไม่เพียงพอที่จะรับพวกเจ้ามาดูแล…”

“ครอบครัวภรรยาของท่านมีทั้งกิจการร้านค้าและโรงย้อมผ้า ตอนนี้คนใช้เหล่านั้นล้วนเรียกขานท่านว่านายน้อย…” น้ำเสียงของหยุนหรงอ่อนลงอีกครั้ง “ท่านแค่เจียดเงินบางส่วนออกมาซื้อบ้านและที่ดินเพียงสองสามไร่ หรือเปิดร้านค้าให้พวกเราก็ได้ เราถึงจะสามารถยืนหยัดอยู่ได้โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งพาผู้อื่น อีกทั้งท่านแม่ก็ไม่ต้องถูกแม่เฒ่าผู้นั้นทรมานตลอดทั้งวันอีกต่อไป”

หยุนโม่นิ่งเงียบ เขาจะมีเงินมากมายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร? ตราบใดที่พ่อตาของเขาจ้องจับผิดเขาไม่ให้คลาดสายตาเช่นนี้ ไม่ต้องกล่าวถึงกิจการใด ๆ ทั้งร่างกายของเขามีเงินติดตัวน้อยกว่าหนึ่งเหรียญเสียอีก ดีที่เฉี่ยวหลานผู้เป็นภรรยาของเขามีน้ำใจ เห็นว่าสามีชอบอ่านหนังสือ จึงมอบเงินให้สำหรับซื้อหนังสือไม่กี่เล่ม

“พี่ใหญ่…”

หยุนหรงยังต้องการกล่าวโน้มน้าวต่อไป ทว่าขณะนั้นกลับได้ยินเสียงกระแอมไอแห้ง ๆ ดังขึ้นจากภายในตรอก ท่าทีของหยุนโม่แข็งเกร็งขึ้นทันที เมื่อหันหลังกลับ เขาเห็นพ่อตาของของเขา หลัวซิ่งไฉ กำลังมองมาทางเขาโดยประสานมือไพล่หลัง ใบหน้าของเขาดำคล้ำซ้ำยังบูดบึ้ง สายตาเปี่ยมไปด้วยความไม่พอใจ

“นี่คือเงินทั้งหมดที่ข้ามีติดตัวอยู่ตอนนี้” หยุนโม่เบี่ยงตัวไปด้านข้างเล็กน้อยเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาของหลัวซิ่งไฉ ก่อนจะหยิบเศษเงินเล็ก ๆ ออกมาจากบั้นเอวของตนแล้วรีบยัดใส่ไว้ในมือของหยุนหรง “เจ้ารับมันไว้ แล้วรีบกลับบ้านไปเร็วเถิด”

เศษเงินชิ้นนั้นมีขนาดใหญ่ประมาณลูกแปะก๊วย ขณะถือไว้ในมือพบว่าอุณหภูมิของมันยังคงอุ่นอยู่ หยุนหรงเหลือบตามองเพียงแวบหนึ่ง สีหน้าของนางทรุดลงอย่างกะทันหัน “พี่ใหญ่…”

“กลับไปเถอะ” หยุนโม่โบกมือให้นาง ก่อนจะหันกลับไปอีกทางอย่างเร่งรีบ เขาเดินไปตามทางในตรอกแคบ โค้งคำนับพ่อตาเล็กน้อย ก้มศีรษะลงต่ำแล้วเดินกลับเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว ทว่าหลัวซิ่งไฉยังไม่เดินตามเขากลับไปทันที ยังยืนอยู่ท่าเดิมอย่างนั้น มองหญิงสาวทั้งสองด้วยสายตาไม่พอใจครู่หนึ่งแล้วจึงหันกลับ

สองพี่น้องอุตส่าห์ดั้นด้นมาตั้งไกล แต่กลับไขว่คว้าได้เพียงความล้มเหลว

“เงินเพียงเล็กน้อยนี้จะเพียงพอใช้จ่ายอะไรได้?!” หยุนหรงเตะเศษเงินชิ้นเล็กที่เก็บไว้บริเวณบั้นเอวพลางพร่ำบ่นอย่างไม่สบอารมณ์ “พี่สาว เหตุใดท่านไม่พูดอะไรบ้างเลยล่ะ?”

“ต่อให้ข้าพูดแล้วจะเกิดประโยชน์อย่างไร? เจ้าไม่เห็นหรือว่าเขาเองก็พึ่งพาผู้อื่นเช่นเดียวกัน” หยุนเยว่รู้ดีว่าผลลัพธ์จะต้องออกมาในลักษณะนี้ จึงไม่รู้สึกผิดหวังเท่าไรนัก

“ก็แค่หมาป่าตาขาวอีกหนึ่งตัว!”

“…”

หยุนหรงถือเศษเงินขนาดเท่าเมล็ดแปะก๊วย ซื้อซาลาเปาไส้เนื้อสองชิ้นและขนมดอกหอมหมื่นลี้รสชาติหอมหวานสองสามชิ้นจากร้านค้าตามรายทาง นางไม่เต็มใจแบ่งปันให้กับหยุนเยว่แม้แต่คำเดียว ได้แต่กัดกินเพียงคนเดียวระหว่างที่เดินทางกลับบ้าน

หยุนเยว่ก็ไม่คิดจะร้องขอหรือโต้เถียง สองพี่น้องเดินทางออกจากตัวเมืองและเดินกลับทางใครทางมัน

เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดลง แม่นางจ้าวกลับจากลานนวดข้าวพร้อมกับแป้งถั่วปริมาณเพียงครึ่งห่อ ทันทีที่กลับเข้ามาในเรือนนางยังคงหยิบจับทำงานบ้านไม่ได้หยุด ทั้งนวดเส้นบะหมี่ ก่อไฟ และนึ่งซาลาเปาให้กับแม่เฒ่าจูตามที่อีกฝ่ายต้องการ

ซาลาเปาร้อน ๆ ถูกยกออกจากลังถึงแล้วนำมาวางบนโต๊ะ แม่เฒ่าจูกัดและเคี้ยวมันเพียงสองครั้งเท่านั้นกลับขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะหันหลังและถ่มน้ำลายลงกับพื้น เมื่อเห็นสิ่งนี้นางเฉินจึงรีบวางชามลงแล้วต่อว่า “ท่านแม่ใคร่กินบะหมี่ถั่วรสชาติดี เจ้ากลับปรุงสิ่งใดมาให้นางกัน? เป็นเช่นนี้แล้วจะกลืนคล่องคอได้อย่างไรในเมื่อชิ้นหนาถึงเพียงนี้? จงใจกลั่นแกล้งหรือต้องการให้วัตถุดิบที่ให้ไปเสียเปล่ากันแน่?!”

แม่นางจ้าวไม่มีสิทธิ์นั่งร่วมโต๊ะ ดังนั้นนางจึงก้มหน้าลงและขยับไปยืนด้านข้าง กล่าวด้วยเสียงกระซิบว่า “วันนี้เย็นย่ำมากแล้ว ข้าเกรงว่าอาจปรุงอาหารให้ท่านแม่ล่าช้า วันพรุ่งนี้ข้าจะนำแป้งส่วนที่เหลือมาทำเส้นบะหมี่ให้ใหม่…”

นางเฉินตอกกลับด้วยน้ำเสียงก้าวร้าว “รอให้ถึงวันพรุ่งนี้เสียก่อนแล้วค่อยทำเส้นบะหมี่งั้นรึ? ใจคอจะปล่อยให้ท่านแม่ทนหิวโหยข้ามวันเพื่อรอกินหรืออย่างไร?”

“ประเดี๋ยวข้าไปปรุงอย่างอื่นมาเพิ่มก็ได้” แม่นางจ้าวเอ่ยถามเสียงต่ำ “ท่านแม่เจ้าคะ ท่านต้องการบะหมี่หรือขนมเปี๊ยะหรือไม่? หากไม่แล้วข้าจะต้มซุปไข่ให้ท่านสักชาม เผื่อจะบรรเทาความหิวลงได้บ้าง”

แม่เฒ่าจูปรายตามองแม่นางจ้าวด้วยสีหน้ามืดมนและโหดร้าย ก่อนจะโยนซาลาเปาไส้ถั่วส่วนที่เหลือทิ้งลงในตะกร้าขยะไป ก่อนประสานมือวางไว้บนหน้าขา พ่นลมหายใจเย็นเฉียบออกจากจมูก

นางเฉินเข้าใจท่าทีของนางจึงเผยสีหน้าบูดบึ้ง “ข้าขอพูดอะไรหน่อยเถอะ สะใภ้ใหญ่ เจ้าไม่เข้าใจคำสั่งของผู้อื่นอย่างแตกฉานหรอกหรือ? ท่านแม่อุตส่าห์กล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำว่าวันนี้นางต้องการกินบะหมี่ถั่วและซาลาเปาไส้ถั่ว ช่วงบ่ายเจ้ามัวทำสิ่งใดกัน? แม้แต่นวดแป้งยังได้ในปริมาณไม่พอยาไส้ ไร้ประโยชน์สิ้นดี คืนนี้ข้าจะไม่นอนหลับจนกว่าเจ้าจะนวดแป้งเสร็จสิ้น!”

ริมฝีปากของแม่นางจ้าวที่แห้งผากเพราะสภาพอากาศเผยอเพียงนิด “…”

“มัวยืนบื้อทำอะไรอยู่ได้?! จะรอให้ท่านแม่ลงจากเรือนไปนวดแป้งด้วยตนเองรึ!” นางเฉินมองตาขวางพลางดุด่าด้วยน้ำเสียงที่ถอดแบบมาจากแม่เฒ่าจู “สวะไร้มูลค่า อุจจาระร้อน ๆ จะเย็นชืดเสียหมด!”

ท้องฟ้ามืดครึ้ม สายลมหนาวพัดผ่านกิ่งไม้แห้งจนเกิดส่งเสียงหวีดหวิว ประตูลานบ้านตระกูลหยุนเปิดออกก่อนที่จะปิดลง ร่างผอมบางหอบตะกร้าเดินข้ามธรณีประตูไปยังลานนวดข้าวซึ่งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกของหมู่บ้าน

ยามราตรีต้นฤดูหนาว ดวงจันทร์บนท้องฟ้าซ่อนเร้นอยู่ในหมู่เมฆทำให้บรรยากาศมืดมิด สุนัขส่งเสียงเห่าหอนแว่วมาเป็นบางครั้ง กลางลานนวดข้าว นางไม่อาจมองเห็นสิ่งใดเลยนอกจากเงาวูบไหวของแมกไม้ที่อยู่ห่างไกลออกไป แม่นางจ้าวรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย พยายามอดทนต่อสายลมหนาวเย็นที่กัดเซาะเข้าไปจนถึงกระดูก นางเป็นเสมือนล่อตัวผอมอ่อนแอ จำใจผลักโม่หินทรงกลมให้หมุนไปหมุนมาอย่างไร้วี่แววว่าจะสิ้นสุดตลอดทั้งค่ำคืน