ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 878-2 กลับภูมิลำเนาอย่างมีเกียรติ

ตอนที่ 878-2 กลับภูมิลำเนาอย่างมีเกียรติ

ประตูเมืองเปิดออก พวกมือปราบต่างมีใบหน้ายิ้มแย้ม พากันพยักหน้าทักทายคนติดตามขบวนของครอบครัวซ่ง

ระหว่างมุ่งหน้าไปหมู่บ้านเหรินจยาผ่านปากทางไปเมืองถงเหยา บรรดาฮูหยินของขุนนางระดับสูงในเมืองถงเหยาพากันออกมารอต้อนรับโดยมีหูฮูหยินนำมา

เฉียนเพ่ยอิงลงจากรถม้า คุยกันตามมารยาท เวลานี้หิมะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ

เฉียนเพ่ยอิงก็ไม่ต้องทำเหมือนตอนอยู่กับหลี่ฮูหยินที่ต้องพูดเกรงใจต่อกัน แสดงออกว่า ‘ลาก่อน’ แล้วถึงแยกย้ายได้ ตอนนี้นางมีฐานะสูงกว่า สามารถแสดงท่าทีก่อนได้เลยว่า ‘เอาล่ะ ขอตัวก่อน’

ท่ามกลางหิมะโปรยปราย หูฮูหยินมองขบวนรถม้าแถวยาวที่ค่อยๆ ห่างไกลออกไป คิดในใจ อย่างครอบครัวซ่งต่างหากที่เรียกว่าได้ดิบได้ดีแล้วถึงกลับมา

บางเรื่องก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

นางไม่มีสิทธิ์ชวนสองแม่ลูกครอบครัวซ่งไปเป็นแขกที่บ้าน

นับจากนี้ไป มีแค่นางต้องถูกสองแม่ลูกครอบครัวซ่งเชิญไปเป็นแขกเท่านั้น

แต่ก็คงไม่มีวันนั้นหรือเปล่า บุตรสาวครอบครัวซ่งกลายเป็นพระชายาอ๋อง กลับมาครั้งนี้จะต้องมีคนเข้าหาครอบครัวซ่งอย่างไม่ขาดสายแน่นอน

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

“ถึงแล้วเหรอท่านแม่”

“ใกล้แล้ว”

ซ่งฝูหลิงเปิดม่านชี้ข้างนอกแล้วยิ้มพลางพูด “ท่านแม่ ยังจำได้ไหม ตรงนั้นเป็นสุสาน ฝังพวกบรรพบุรุษของคนหลายหมู่บ้านไว้ ตอนนั้นที่ทำระเบิด พ่อข้ากับพวกอาฝูกุ้ยเผลอไปทำหลุมศพระเบิดเข้า ทั้งเผากระดาษทั้งขอขมาว่าไม่ได้ตั้งใจ พ่อข้ายังให้คนฝังกลับไปใหม่ด้วย”

ต่อมาครอบครัวนั้นก็สังเกตเห็นว่าดินที่ฝังดูใหม่ คิดว่ามองไม่ออกเหรอ โมโหสิงานนี้ ถือจอบถือเสียมบุกเข้าไปในหมู่บ้านเหรินจยา

ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร มีฐานะอะไร ก็จะมาระเบิดสุสานของครอบครัวคนอื่นไม่ได้ คนพวกนั้นโมโหมาก ยิ่งไปกว่านั้นตอนนั้นพ่อของนางไม่ได้มีตำแหน่งอะไรเลย แถมยังไม่อยู่บ้าน พวกผู้ชายคนหนุ่มเด็กหนุ่มในบ้านก็ไปกันหมดแล้ว

ต่อมาคนในหมู่บ้านเหรินจยาก็ช่วยกันยืนกรานปฏิเสธว่าไม่รู้ ทั้งยังแถว่า

“คนในหมู่บ้านเราต้องมาคอยเฝ้าสุสานให้หมู่บ้านอื่นหรือไง จะไปรู้เหรอว่าใครทำ ทำไม กระดูกหายไปหรือไง ไม่หาย ไม่หายก็จบแล้ว ทำอย่างกับมีแขนขาหายไป”

พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ก็ยิ่งรู้สึกว่าคนในหมู่บ้านเหรินจยาน่ารัก

ถึงแม้จะเคยเกิดเรื่องที่ไม่พอใจกันหลายเรื่อง แต่พอนึกถึงหมู่บ้านเหรินจยา เรื่องที่มีความสุขก็เยอะกว่า

มันเหมือนอะไรน่ะเหรอ

ตอนอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน บ้านไหนไก่หายไปตัว เป็ดบ้านใครไปกินผักบ้านคนอื่น บ้านไหนตักน้ำแล้วไม่ระวังทำน้ำเลอะจับตัวเป็นน้ำแข็ง สามารถยืนด่ากราดกลางถนนได้เพราะเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ เรื่องนิดเดียวด่ากันเหมือนเป็นศัตรูคู่แค้น แทบอยากสาบานตอนด่าเลยว่าจะไม่ขอข้องเกี่ยวกันอีก

แต่พอไปข้างนอกได้ยินเรื่องที่มีคำว่า ‘หมู่บ้านเหรินจยา’ ไปเกี่ยวข้อง

เจ้าเป็นคนที่ไหน หมู่บ้านเหรินจยา ไอ๊หยาคุณพระ ข้าก็เหมือนกัน พี่ชาย ข้าเป็นลูกชายบ้านน้าสี่ที่อยู่ริมแม่น้ำ พวกเรามันญาติกันนี่นา

เจ้าเป็นอะไร มาทำเนียนนับญาติกับข้าเหรอ

ไม่เอาน่า ไม่มีข้าวกิน ยังจะพูดแบบไม่อายอีกว่า “เรามันคนบ้านเดียวกัน ขอข้าวร้อนๆ สักชามนะ อืม ยังไม่ได้กินอะไรเลย”

อย่างครอบครัวซ่งที่ย้ายออกไปยิ่งสอดคล้องกับคำพูดที่ว่า ‘ยิ่งอยู่ไกลยิ่งคิดถึง’ ยามเจอกันให้ความใกล้ชิดยิ่งกว่าที่เล่ามาข้างบน

แต่ละครอบครัวในหมู่บ้านต่างบอกคิดถึงครอบครัวซ่ง

คิดถึงคนอนาคตไกลที่ออกไปจากหมู่บ้านเรา

ที่กล่าวมาด้านบน หากเป็นเมื่อก่อนซ่งฝูหลิงคงยากที่จะเข้าใจ

ถ้านางไม่ได้มาที่นี่ ยังอยู่ยุคปัจจุบัน อยู่ในเมือง เกรงว่าคนรุ่นนางคงไม่อาจเข้าใจว่าเป็นความผูกพันแบบไหน รุ่นพ่อแม่ยังมีอาศัยอยู่ในหมู่บ้านบ้างอาจยังพอเข้าใจ

“เสียงอะไร” ท่านย่าหม่าถาม

ฝูกุ้ยที่แต่งตัวหนาเหมือนภูเขาลูกย่อมตอบ “เสียงกลอง คนหมู่บ้านเหรินจยารู้ว่าพวกเรากลับมาก็เลยตีฆ้องร้องป่าวบอกให้โลกรู้”

…

บรรยากาศที่หมู่บ้านเหรินจยา

กระโจมเก่าที่ทำกันขึ้นมาเองตอนเกิดพายุฝนอุทกภัย เวลานี้ได้ตั้งขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางหิมะตกหนัก

หม้อใบใหญ่ที่เหมือนไว้ทำกินเลี้ยง เมื่อก่อนหอบออกมาทำงานด้วยกัน ครั้งนี้ได้ถูกขนออกมาอีกครั้ง หอบฟืนออกมา

ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านเคยมีกองไฟน้อยใหญ่ที่ทุกคนพากันออกมานั่งรอซ่งฝูเซิงช่วยแก้ปัญหาเรื่องเกณฑ์ทหาร รอจ่ายเงินค่าแรง ครั้งนี้กองไฟได้ลุกโชติช่วงอีกครั้งท่ามกลางหิมะตกหนัก

หิมะตกเร็วมาก แต่ก็ไม่อาจดับไฟที่กำลังลุกโชนได้

หัวหน้าตระกูลเริ่นที่เคยกินหัวใจหมาป่าอยู่ในลานบ้านหลังเก่าของซ่งเก้าสกุล ต่อมาแย่งตำแหน่งหลี่เจิ้งกลับไปได้อีกครั้ง กลับมาร่าเริงสดใส ทั้งยังดันทุรังไปลงสอบจอหงวน ตอนนี้เลอะเลือนอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ลูกหลานของเขาเตรียมเรื่องหลังจากเขาตายไว้หลายรอบแล้ว ใส่ชุดที่เตรียมให้หลายครั้ง ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเขาคงอยู่ได้อีกไม่กี่วัน หัวหน้าตระกูลเริ่นก็รอดมาได้ทุกครั้ง

ตอนนี้เขาไม่รู้จักใครแล้ว จำไม่ได้ว่าเมื่อก่อนหลานชายเคยถูกหมาป่ากัดตาย จำไม่ได้ว่าตัวเองเคยเป็นหลี่เจิ้ง จำไม่ได้ว่าฝั่งตรงข้ามแม่น้ำมีคนต่างถิ่นแซ่ซ่งมาอาศัยอยู่

รู้แค่ว่าในหมู่บ้านมีป้ายหินจิ้นซื่อ

“ใครเหรอ”

หลานชายคนเล็กของหัวหน้าตระกูลเริ่นบอก “ท่านปู่ คนในครอบครัวจิ้นซื่อกลับมาแล้ว หัวหน้ากลับมาแล้ว”

“หา จิ้นซื่อทำงานอะไร ไม่รู้จักจิ้นซื่อ”

เริ่นกงซิ่นวิ่งเข้ามากำชับหลานชายคนเล็กของหัวหน้าตระกูลเริ่นว่าให้พาปู่กลับไป แขกมากันเยอะ อากาศหนาวขนาดนี้จะพาออกมาทำไม เดี๋ยวไม่ใช่ว่าทางนั้นกำลังสนุกสนาน ทางนี้กลับเป็นลมเป็นแล้งไป มันจะเสียบรรยากาศได้

ตรงนี้มีเรื่องต้องพูดสักหน่อย หลายครั้งที่หัวหน้าตระกูลเริ่นอาการจะไม่ไหว พอถึงเวลาสำคัญ คนที่พึ่งพาได้มากที่สุดคือเริ่นกงซิ่น

ไม่ว่าจะเรื่องเตรียมพิธีศพ หรือตามหมอมาระหว่างป่วย เริ่นกงซิ่นก็จัดการให้

อย่างก่อนหน้านี้ เดือนสิบเอ็ดแล้ว ครั้งนั้นหัวหน้าตระกูลเริ่นอาการหนักมาก แต่อยากกินแตงโม ลูกๆ ของเขาหามาให้ไม่ได้ เริ่นกงซิ่นก็เที่ยวไหว้วานคนไปทั่ว พูดด้วยความร้อนใจว่า ไม่ได้ ต้องให้เขาได้กิน จะปล่อยให้เขาตายไปพร้อมความเสียดายไม่ได้

สุดท้ายก็ไหว้วานคนต่อๆ กัน นั่งเกวียนไปขอซื้อแตงโมได้จากคนหมู่บ้านอื่นที่เก็บตุนไว้ในห้องใต้ดิน

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

ดังนั้นในขณะที่หัวหน้าตระกูลเริ่นเลอะเลือนจนจำอะไรไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาเชื่อฟังคำพูดของเริ่นกงซิ่นมากที่สุด เพราะหาแตงโมมาให้เขากินได้ ช่างเป็นคนกตัญญู

เวลานี้พอเริ่นกงซิ่นไล่เขากลับบ้านไปนอน เขาก็เดินกลับอย่างเชื่อฟัง

ตอนนี้เริ่นกงซิ่นกลับมาเป็นหลี่เจิ้งอีกรอบแล้ว

ช่วยไม่ได้

พวกคนหนุ่มในหมู่บ้านอย่างเอ้อร์เผิงจื่อช่วงหลายปีมานี้ไปทำงานให้ม้าพันลี้ ไปที่ไหนใครก็รู้จัก กลับหมู่บ้านพูดอะไรคนก็เชื่อถือ แต่ว่าเขาไม่อยากกลับมาเป็นหลี่เจิ้ง

เล่นเอาในหมู่บ้านเหลือแค่เริ่นกงซิ่นที่ยังพอมีความสามารถอยู่บ้าง

ครอบครัวซ่งกลับมาครั้งนี้ เริ่นกงซิ่นเขียนจดหมายไปบอกลูกชายคนโตก่อนแล้ว ว่าให้กลับมาทำความสนิทสนมกับครอบครัวซ่งไว้ เริ่นจื่อเซิงเลยกำลังเดินทางจากเมืองหลวงกลับมาพร้อมลูกเมีย

กะไว้ว่าพอซ่งฝูเซิงพาพวกหมี่โซ่วกลับมา ไหนจะคนตระกูลลู่ที่มาถึงเฟิ่งเทียนอีก เขาก็คงมาถึงเวลานั้นพร้อมกัน

จากนั้น นอกจากเริ่นกงซิ่นจะกลับมาเป็นหลี่เจิ้งอีกรอบแล้ว อาสามสกุลเริ่นก็รับไม้ต่อ เป็นหัวหน้าตระกูล

พอรถม้าคันแรกวิ่งเข้าหมู่บ้าน เสียงประทัดก็เริ่มดัง

พวกหญิงสูงวัยอย่างสะใภ้เก้าโบกมือด้วยความดีใจ “หัวหน้าหม่า น้องๆ!”

พอท่านย่าหม่าลงจากรถม้าก็ถูกพวกผู้หญิงรุมล้อม ถูกดึงไม้ดึงมือ

ท่านย่าหม่าต้องตะโกนคุย ไม่อย่างนั้นสู้เสียงประทัดเสียงฆ้องเสียงกลองไม่ไหว “ไอ๊หยา ไม่เจอกันสองปีแล้ว”

ชี้ไปยังพวกหม้อใบใหญ่ที่อยู่ไกลๆ “พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่ ทำไมฆ่าหมูฆ่าเป็ดไก่เยอะขนาดนี้”

สะใภ้เก้าบอกว่า “ในหมู่บ้านไม่มีของอะไรอร่อย เลยอยากทำหมูตุ๋นถั่วฝักยาวให้กิน ตอนหน้าร้อนตั้งใจตากถั่วฝักยาวไว้เยอะเลย”

ท่านย่าหม่าพูด “จะตุ๋นอะไรกันอีก กินมาพอแล้ว ฟังข้านะ ถ้ายังไม่ได้ทำก็หยุดเลย ทุกคนเลี้ยงไก่มาทั้งปีมันไม่ง่าย ข้าชอบกินอะไรง่ายๆ อย่างน้ำแกงเปลือกไม้ก็พอแล้ว หรือจะข้าวสวยร้อนๆ บะหมี่เต้าหู้ แค่นี้ก็อร่อยแล้ว ข้าแค่คิดถึงอาหารง่ายๆ พวกนี้”